Berichten van 16 februari 2026 tot 22 februari 2026

   Volgens het Amerikaans Hooggerechtshof ging Trump in de fout toen hij de handelspartners van zijn land invoerheffingen oplegde zonder de goedkeuring van het parlement. Dat gaat over een wet uit 1977 als er sprake zou zijn van een nationale noodtoestand die er nu niet is. Daarover is het laatste woord nog niet gevallen. Positief is wel dat een democratisch land de middelen heeft om zo iets te kunnen doen in een wereld die blijft veranderen en dat in een steeds sneller tempo. Er zijn gelukkig nog regels die ervoor zorgen dat e.e.a. zomaar niet van vandaag op morgen kan veranderd worden en men zich moet houden aan die bestaande regels.

   Het is misschien wat ver gezocht, maar ook de heisa rond leden van de koningshuizen van Groot-Brittannië en Noorwegen is vrij nieuw en zegt dat er ergens regels zijn waaraan iedereen zich moet houden, ook koningshuizen en presidenten van landen die zich nog democratisch durven noemen. ‘Dura lex, sed lex’ (de wet is hard, maar het is de wet), zelfs de Romeinen wisten dat al.

      De eenzijdige invoertarieven die The Donald  in april vorig jaar aan de rest van de wereld oplegde, blijken ook in de States ongrondwettelijk te zijn, omdat ze niet door het Amerikaanse Congres werden bekrachtigd. Dat is de beslissing die het Amerikaans Hooggerechtshof met 6 tegen 3 stemmen  heeft beslist, dus ook met stemmen van enkele leden die als rechts en dus Trumpgezind kunnen bestemd worden.

    Het wordt nu afwachten wat Trump daartegen gaat doen, zeker in het licht van de ‘State of the Union’ die hij normaal volgende week moet doen en m.b.t. de tussentijdse Amerikaanse verkiezingen in het najaar.

   Wordt gegarandeerd vervolgd.

      Trouwe lezers van mijn blogs weten al lang dat ik een operaliefhebber ben. Gisteren werd bekend dat José Van Dam, zowat de beste bas-bariton van zijn generatie in dit land, enkele dagen voorheen overleden is op de leeftijd van 85 jaar. 

   Mijn vrouw en ik hebben Van Dam (die feitelijk Van Damme heette) meermaals meegemaakt. Dat kwam in de eerste plaats omdat wij 15 jaar een abonnement hadden op de Opera van Luik, waar hij geregeld optrad, maar hebben hem ook meegemaakt in Antwerpen waar hij o.m. de hoofdrol vertolkte in Verdi’s ‘Simon Boccanegra’, de eerste opvoering na het samengaan van de opera’s van  Gent en Antwerpen, de ‘Vlaamse Opera Stichting’ (VLOS).

    Van Dam zong niet alleen bij ons, maar trad ook veel op in het buitenland, o.a. in de Scala van  Milaan en de Metropolitan van New-York. Wat mij nog het meest is bijgebleven, was zijn vertolking van Don Quichotte in de door Jacques Brel in het Frans vertaalde Amerikaanse musical ‘Homme de la Mancha’. Hij vertolkte ook de Franse opera-versie van Massenet (toen nog in zwart-wit !) met Werner Van Mechelen, die zowat als zijn opvolger bij ons werd beschouwd, als Pancho.

      Het is mij niet duidelijk hoe het verder zal verlopen, met het verhaal van ons mateke en die Amerikaanse ambassadeur. Voorlopig lijkt iedereen op zijn standpunt te blijven. Billy the kid, zeg maar, tegen Conner & Co. Wie leeft zal zien.

       België heeft ruzie met Amerika. Niet over Oekraïne of Gaza, maar over Joodse besnijdenissen in Antwerpen. Die worden nl  uitgevoerd door zgz ‘moheels’, specialisten ter zake maar zonder tussenkomst van een arts, wat in België verboden is. Ondertussen zijn we zover dat de Amerikaanse ambassade hierin tussenbeide is gekomen en de ambassadeur, Bill White, die in de discussie onze minister van  Volksgezondheid, Frank Vandenbroucke, ‘zeer onbeschoft’ noemt, waarvoor hij door minister Prévot van Buitenlandse Zaken op het matje werd geroepen. ‘Brouckie’ heeft daarop nog niet gereageerd, maar ons Mateke heeft dat al wel gedaan. ‘Bitches, he’s back’!

--

   De hele discussie doet me denken aan een mopje uit de vorige eeuw, toen België ook al met grote financiële problemen te maken kreeg en een minister zou voorgesteld hebben dat op te lossen door Amerika de oorlog te verklaren. De VS zouden die winnen, ons land bezetten en we waren van  onze schulden vanaf! Waarop een collega hem de vraag stelde: ‘Maar wat, als we die oorlog winnen?’.

      De nieuwe minister-president van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Boris Belliès (MR), geeft toe dat zijn Nederlands ‘vreselijk’ is, maar belooft daar iets aan te doen en zegt er al mee begonnen te zijn. Waar hebben we dat nog gehoord ? Van partijgenoot Georges-Louis járen geleden. Ondertussen lijkt die het al te verstaan, maar hij moet nog altijd het eerste woord in  ‘le Flamin’ uitspreken. Op taalkundig gebied is de doorsnee francofoon in dit land nog altijd een onderontwikkelde.

   Die Belliès was trouwens al burgemeester van  Ukkel, een Brusselse gemeente waar beambten horen minstens tweetalig te zijn.

   In mijn blog van 19 januari had ik het reeds over de kritiek die Melissa De Praetere over zich heen kreeg toen ze vervroegd met zwangerschapsrust ging en tijdelijk vervangen werd als minister, al was dat niet nodig. Heel wat kritiek was daarbij eerder ongepast, al bleef hier en daar wel iets hangen, o.m. dat ze minister was kunnen worden omdat ze goed bevriend was met ons mateke terwijl ze helemaal geen kennis had van wonen, huisvesting en energie. 

   Zo blijkt nu dat het socialistisch ziekenfonds een veelvoud krijgt van de subsidies die de andere jeugdwerkingen van ziekenfondsen ontvangen voor het organiseren van jeugdkampen. Opmerkelijk daarbij is dat ons mateke12 jaar lang leider was op een van dergelijke kampen en dat papa Jo Rousseau directeur is van De Barkentijn, waar die kampen plaatsvinden. Christel Geerts, Rousseau’s moeder, is dan weer voorzitster van Solidaris, het socialistische ziekenfonds…

   De slogan ‘Eigen volk eerst’, waarvan ons mateke zo graag zegt dat het VB-praat is, geldt dus ook voor zijn kaviaar-socialisten.