Berichten van 6 april 2026 tot 12 april 2026

      N.a.v. de zgz vredesgesprekken over de Iran-oorlog, die zaterdag begonnen in Pakistan, loont het misschien wel eens de moeite te lezen waarom de Amerikanen al meer dan eens in Azië aan het kortste eind getrokken hebben in gewapende plaatselijke conflicten. Een voorbeeld daarover is het boek ‘The Ugly American’, een politieke roman van Eugene Burdick en William Lederer uit 1958 die toen de mislukkingen van het Amerikaans diplomatiek corps in Zuidoost-Azië beschrijft. Het boek hekelt de arrogantie, incompetentie en het falen van Amerikaanse diplomaten in Zuidoost-Azië tijdens de Koude Oorlog. Het is bijna perfect toepasbaar op The Donald en zijn entourage in hun huidige Midden-Oosten aanpak.

--

   Niet alleen het boek ‘The Ugly American’, ook dat van‘Het Peter Principe’, dat ik in deze rubriek al enkele keren belichtte, zou hier van pas kunnen komen. Het principe dat in een hiërarchische organisatie – zoals bv een staatsbedrijf – medewerkers worden gepromoveerd tot ze hun niveau van onbekwaamheid bereiken. ‘Dood gepromoveerd’, zeg maar. Het werd te boek gesteld door Lawrence J. Peter, een Canadees pedagoog, vandaar de naam en blijft actueel.

      Niet alleen het boek ‘The Ugly American’, ook dat van ‘Het Peter Principe’, dat ik in deze rubriek al enkele keren belichtte, zou hier van pas kunnen komen. Het principe dat in een hiërarchische organisatie – zoals bv een staatsbedrijf – medewerkers worden gepromoveerd tot ze hun niveau van onbekwaamheid bereiken. ‘Dood gepromoveerd’, zeg maar. Het werd te boek gesteld door Lawrence J. Peter, een Canadees pedagoog, vandaar de naam en blijft actueel.

--

   ‘Den Trump’ is nog het best te vergelijken met de Belgsiche naoorlogse ex-premier Achille Van Acker (’Aziel Zarbon’ voor de ingewijden) van wie de uitspraak ‘J’agis, puis je réflechis’ bij de kenners is bijgebleven.

     ‘The Ugly American’ is de titel van een politieke roman van Eugene Burdick en William Lederer uit 1958 die toen de mislukkingen van het Amerikaans diplomatiek corps in Zuidoost-Azië beschrijft. Het boek hekelt de arrogantie, incompetentie en het falen van Amerikaanse diplomaten in Zuidoost-Azië tijdens de Koude Oorlog. Het is bijna perfect  toepasbaar op The Donald en zijn entourage in hun huidige Midden-Oosten aanpak.

     Het ziet er naar uit dat het staakt-het-vuren in het Midden-Oosten maar een dooie mus zal zijn. De Straat van Hormuz zal geld blijven kosten nu Iran langs daar de opgelopen schade wil recupereren. Wie daar wat gaat betalen is een vraagteken en Libanon lijkt helemaal het kind van der rekening te worden. Als er al een oplossing zal komen, zal het nog even duren vóór we dat aan de pomp zullen voelen.

   Met wat er nu op tafel ligt zullen de problemen niet opgelost geraken. De Noorse schrijver Hendrik Ibsen zei het al: ‘Hva de gjør, gjør fult og helt, ikke stykkevis og delt’. Vrij vertaald: ‘Wat je doet moet je goed doen, niet half en half’ .

     Dinsdagavond zag ik op Stingray Classica (Telenet nr 50) nog de negende symfonie van de achterkleinzoon van die bakker uit Mechelen, met daarbij dat prachtig slot met de Ode an der Freude van Schiller (‘Alle Menschen werden Brüder’) en werd het afwachten of Trump zijn dreigement van een totale oorlog tegen Iran zou bevestigen. Dat bleek tenslotte – gelukkig maar – weer niet het geval te zijn. Er is nu voorlopig weer een staakt-het-vuren van twee weken dat hopelijk wordt nageleefd.

   Wie leeft zal zien.

       De Paasdagen zitten er weer op. De klokken zijn terug en het leven kan weer zijn normale gang gaan. Toch is het niet allemaal meer zoals in mijn jeugd, lang geleden. Toen vielen de klokken uit tijdens de mis op Witte Donderdag en hoorde men ze weer tijdens die van Paaszaterdag. Bijna iedereen ging toen nog naar de mis en spoedde zich na die mis snel naar huis, waar dan die Paaseieren geraapt werden. Tegenwoordig is alles gecommercialiseerd en raapt men het hele Paasweekeinde eieren, ook tijdens wat men nu de ‘Stille Zaterdag’ noemt, die vroeger tot na die mis niet meer stil was.

   Het enige waarop Arizona nog kan besparen met een 51% meerderheid is de afschaffing van de Fédération Bruxelles-Wallonie. Ik begrijp niet waarom dat niet gebeurt. Die Fédération is een extra gewest, staat niet in de Grondwet, is dus ongrondwettelijk, heeft geen inkomsten en maakt alleen extra schulden. Ze houdt zich bezig met Onderwijs en Cultuur, twee onderwerpen die deel uitmaken van de Franstalige Gemeenschap en kunnen getransfereerd worden naar het Waalse en Brusselse Gewest. Net zoals Vlaanderen dat reeds enkele decennia eerder  heeft gedaan.

   Ik begrijp trouwens ook niet waarom politiek Vlaanderen Brussel als hoofdstad blijft behouden. De Vlaamse meerderheid in België heeft in Brussel niets te vertellen en wordt daar – én in België – herleid tot een politieke minderheid.