Berichten van 21 september 2026 tot 27 september 2026

      Men moet al een genereuze optimist zijn om nog te geloven dat de Vlaams-nationalist De Wever, de man die het confederalisme beloofde en voor de asielstop zou zorgen, de Belgische begroting zal redden. 

   Hij zou beter een voorbeeld nemen aan Giorgia Meloni, zijn politieke vriendin uit Italië, die momenteel al de langst zittende naoorlogse premier is van haar land dat ze bestuurt samen met de rechtse Lega van Matteo Salvini, zonder dat zij moet toegeven tot meer belastingen, meer migratie en minder verandering zoals Bartje waarschijnlijk zal moeten doen met zijn linkse en Franstalige Arizona-partners.

   Italië is momenteel een van de stabielste landen van de E.U. België blijft het land dat nooit meer zal worden uitgevonden (dixit The Economist).

     De Arizona regering zal dit weekeinde haar werk hebben om tegen begin volgende week af te kunnen komen met een begroting die nog enigszins kan kloppen.

    Een heikel punt blijven de zgz ‘langdurig zieken’. Einde 2025 kende dit land er 576.643, 105.000 meer dan 5 jaar eerder. Terwijl bv in  Duitsland ziekte een tijdelijke toestand is, is dat bij ons een statuut geworden, waarbij de stempel van één arts volstaat om eventueel levenslang ziek te blijven. Vooral bij Solidaris van de bekende ‘ziekenfondsfamilie’ liep het aandeel in de groep van min-40-jarigen op tot bijna 30%. De minister, bevoegd voor nepzieken en ziekenfondsen, die daar achter staat, is een socialistische ideoloog van het oude type, ooit kandidaat geldverbrander…

   Mocht België daardoor failliet gaan, zullen het IMF, de Wereldbank en de EU het land wel ter hulp komen, maar het resultaat zal dan o.m. zijn dat de pensioenen tot 50% kunnen verlaagd worden zoals in Griekenland is gebeurd…

   Volgens de laatste peiling van Ipsos, het nationaal marktonderzoeksbureau, blijft het Vlaams Belang niet alleen op kop in Vlaanderen, maar gaat het er stevig op vooruit, met een grotere voorsprong dan voorheen op de N-VA, die tweede blijft. Samen halen de twee Vlaams-nationale partijen weer de meerderheid in het eigen parlement, al weten we ondertussen – sinds de bekendmaking van het fameus interview van De Wever met Wimke De Vilder - dat dat voor Vlaanderen geen voordeel oplevert. In het federaal parlement maakt de kans op een twee-derde meerderheid voor een staatshervorming zonder de PS minder dan nooit enige kans.

   E.e.a. maakt dat er alleen kan hervormd worden in zaken waarvoor men die twee-derde meerderheid niet nodig heeft, zoals ik in deze rubriek al meermaals geschreven heb. Dat zijn o.a. het herleiden van de zes (eigenlijk zeven) Brusselse politie-zones tot één en het afschaffen van de Fédération Bruxelles-Wallonië, de Franstalige Gemeenschap zeg maar, die geen inkomsten heeft, officieel niet eens in de Grondwet staat en dus illegaal is. De materies die deze overbodige gemeenschap beheert zijn Cultuur en Onderwijs, die men  kan integreren in het Waalse en Brusselse gewest, zoals Vlaanderen dat reeds enkele decennia eerder heeft gedaan met de Nederlandstalige Gemeenschap. Het blijft een schande dat de huidige Vlaamse meerderheid dat niet lijkt te beseffen.

      Er was begin dezer week nogal wat ophef toen De Wever met zijn  ‘wit mapje’ af kwam, waarbij  besparingen en nieuwe belastingen staan voor zo’n 14/15 miljard euro, waaruit dan de 10 miljard zouden moeten komen om de federale begroting te stutten. Nogal wiedes dat daar bijna niemand mee akkoord ging behalve brave Jan Hesp. Het was ook allemaal niet nodig want de echte bespreking zal er pas zijn op donderdag, wanneer Prévost terug is van New-York waar hij een internationale vergadering van de Verenigde Naties bijwoont.

   Ondertussen is wel duidelijk geworden dat het deze keer niet gaat over een discussie van links tegen rechts, maar van Vlamingen tegen francofonen, iets dat in Terzake trouwens bevestigd werd door Bart Verhulst van de VRT. Dit n.a.v. het feit dat in De Wevers nota bepaalde federale bevoegdheden zouden worden geregionaliseerd, zodat elk gewest meer verantwoordelijk zal worden voor het eigen beheer (en de kosten ervan).

   Wordt dus nog vervolgd…

   Het blijft maar rommelen rond de uitstap van Egbert Lachaert uit ‘Anders’, de nieuwe naam van de blauw-Vlaamse partij. Nochtans is het vrij simpel. Wie wil dat men hem vertrouwt, moet zijn woord houden. Iets wat Lachaert niet deed toen hij bij de voorlaatste verkiezing voor een nieuwe Open VLD-voorzitter, zijn diepblauwe achterban een paars-gele regering beloofde en hoewel hij die verkiezing won, het tenslotte een paars-groene werd, het voorstel van Gwendolientje, zijn tegenkandidate.

   Wie niet doet wat hij belooft en zijn eigen kiezers voor de gek houdt, verdient niet verkozen te worden tot welke functie ook

      Bij de deelstaat-verkiezingen in Duitsland is er niet alleen de vooruitgang van het rechtse AfD, maar ook de achteruitgang van het CDU. In Mecklenburg-Voor-Pommern, het kiesdistrict van o.m. Merkel,  haalde de partij van Adenauer, Kohl en (‘wir schaffen das’) Merkel niet eens de kiesdrempel!

   Waar minder aandacht aan besteed wordt is het feit dat ook bij ons de Christendemocraten steeds meer in  de verdrukking komen. In 10 jaar, tussen 2014 en 2024, tuimelde CD&V van 20 naar 13 procent.

   Dat laatste is feitelijk al begonnen na de periode van Dehaene, toen  de partij koos voor Yves Leterme, nota bene: een supporter van Standard, i.pl.v. Pieter De Crem. Nu zit ze opgescheept met Mahdi, wiens naam men ‘Meedi’ moet uitspreken omdat hij anders in het Arabisch klinkt als ‘de verlosser’. De man mag dan een intellectueel zijn, hij spreekt de modale Vlaming niet aan en moet het hebben van enkele stunts, zoals destijds die dragqueen affaire en nu die uitspraak over dat slikken van gloeilampen. Hijzelf heeft in Vlaanderen geen achterban.

  De Christendemocraten zijn in Europa aan verandering toe, dat is een feit. Vraag is maar in hoever ze dat zelf snappen en of ze er echt iets aan gaan doen.

   Ik heb altijd een boontje gehad voor Rik Van Cauwelaert. Ik heb nl iets met hem gemeen: wij zijn beiden uit het onderwijs gestapt op 16-jarige leeftijd en zijn het bewijs dat het niet altijd nodig is een diploma te hebben om te slagen in het leven. Rik is dé éminence grise geworden van de Belgische politieke verslaggeving en wordt regelmatig uitgenodigd op programma’s zoals Terzake e.d. Daarenboven schrijft hij ook wekelijks een column in De Tijd. Deze van dit weekeinde ging over de partij die nu ‘Anders’ heet, waarin hij enkele pijnpunten blootlegt die ik ook al meer dan eens heb aangekondigd.

   Rik noemt de partij van de Vlaamse liberalen ‘zieltogend’ en vindt het ironisch dat het invoeren van de kiesdrempel een idee was van Guy Verhofstadt en zijn paarse coalitie. De passage van Verhofstadt in de Wetstraat 16 noemt Rik ‘een van de meest vernietigende budgettaire oefeningen die het naoorlogse land doormaakte’. Nog zo een is die waarin hij schrijft dat wat Bouchez in Brussel en Wallonië opvoert, een ‘luidruchtige Verhofstadt-imitatie’ is.

   Zo hoort men  het ook eens van iemand anders, iemand die er zowat alles van kent.