Archief

   In mijn blog van 19 januari had ik het reeds over de kritiek die Melissa De Praetere over zich heen kreeg toen ze vervroegd met zwangerschapsrust ging en tijdelijk vervangen werd als minister, al was dat niet nodig. Heel wat kritiek was daarbij eerder ongepast, al bleef hier en daar wel iets hangen, o.m. dat ze minister was kunnen worden omdat ze goed bevriend was met ons mateke terwijl ze helemaal geen kennis had van wonen, huisvesting en energie. 

   Zo blijkt nu dat het socialistisch ziekenfonds een veelvoud krijgt van de subsidies die de andere jeugdwerkingen van ziekenfondsen ontvangen voor het organiseren van jeugdkampen. Opmerkelijk daarbij is dat ons mateke12 jaar lang leider was op een van dergelijke kampen en dat papa Jo Rousseau directeur is van De Barkentijn, waar die kampen plaatsvinden. Christel Geerts, Rousseau’s moeder, is dan weer voorzitster van Solidaris, het socialistische ziekenfonds…

   De slogan ‘Eigen volk eerst’, waarvan ons mateke zo graag zegt dat het VB-praat is, geldt dus ook voor zijn kaviaar-socialisten.

   Brussel heeft eindelijk een nieuwe minister-president van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering, een zekere Boris Billiès, tot voor kort burgemeester van Ukkel, waar men het weer voorspelt voor het land dat niet meer zou uitgevonden worden, althans volgens The Economist. De eerste niet-socialistische burgemeester van Brussel in meer dan 20 jaar, die moet zorgen dat tegen 2029 de begroting van de hoofdstad van alles en nog wat weer in evenwicht zal zijn. ‘Eerst zien’, zei de blinde. Een beslissing die werd genomen 613 dagen na een verkiezing en een conclaaf van drie dagen door een meerderheid van 7 partijen. Billiès zelf, die amper Nederlands spreekt, was pas op de hoogte van  zijn aanstelling op zaterdagmorgen

   Als dat evenwicht er ooit komt, moeten Vlaanderen, Wallonië en Brussel aparte gewesten worden met een eigen begroting waarvoor ze zelf verantwoordelijk worden in een confederaal België. De Duitstalige gemeenschap kan dan de keuze krijgen bij welke gemeenschap ze wil aansluiten of terugkeren naar het Duitse moederland.

   Brussel was ooit een Vlaams-Brabantse stad. Denk maar aan Roger de la Pasture, een kunstschilder uit Mons/Bergen, die zijn naam liet vervlaamsen tot Rogier van der Weyden toen hij in Brussel ging wonen, omdat dat daar toen beter klonk. Tegenwoordig riskeert men als Vlaming in dezelfde stad zijn leven als men naar een hospitaal of woonzorgcentrum moet, omdat er amper nog medewerkers zijn die Vlaams kunnen of willen spreken.

   Met de nieuwe Brusselse regering riskeert het alleen maar erger te worden. Mijn vraag is al langer waarom men de stad nog als hoofdstad van Vlaanderen zou behouden. Deze regering is in hoofdzaak Waals en links, met enkele zoetwaterflaminganten uit de traditionele partijen die hun beste tijd hebben gehad. Als men de kiesdrempel zou verhogen naar 10% zal dit meer dan waarschijnlijk het einde van die partijen (én Groen) betekenen en zou er een einde in ’t zicht zijn van de Belgische wanorde.

   Zoals ik al schreef in mijn blog van 21.12.2025 telt België zo’n 11 miljoen inwoners, maar wordt het bestuurd door zes regeringen en evenveel parlementen.

   Brussel is nóg complexer. Het heeft een regering, een parlement, negentien gemeenten,  zes afzonderlijke politiezones een 33 intercommunales. Brussel telt met ongeveer één miljoen inwoners 166 ministers, burgemeesters en gemeenteraadsleden, meer dan Berlijn en Parijs samen. Het heeft een schuld van zo’n miljard euro en geeft drie keer zoveel uit als wat het int.

   Brussel werkt niet. Raar, hé?

--

  Bovenstaande gegevens komen uit de New York Times, die België ‘De rijkste failliete staat ter wereld’ noemt.

--

   Ondertussen zouden de 7 Vivaldi-parttijen gisteravond een akkoord hebben over een nieuwe Brusselse regering, dit na ‘amper’ 614 dagen. Wie wat gaat doen in die regering moet nog besproken worden, maar het zou de bedoeling zijn tegen 2029 het deficit weggewerkt te hebben.

   Wie leeft, zal zien…

   Normaal schrijf ik mijn blog de avond ervoor. Dat wou ik ook gisteren doen over de zeven ‘Vivaldi’ partijen die twee dagen daarvoor besloten hadden de problemen in Brussel op te lossen en met de discussies daarover niet eerder zouden stoppen tot er deze keer wel degelijk een oplossing zou zijn. Ik schrijf mijn blog nu om 19.50 uur en heb op de tele-journaalsvan 19.00 uur daarover op VRT noch op VTM géén woord daarover gehoord. Het ging enkel en alleen over de EU-top in Antwerpen en die van de volgende dag op Alden Biezen.  Het een mag dan wel met het andere te maken hebben. Geen woord daarover.

Tout vas très bien, madame la marquise!

       Zondag zakte in Sint-Jans-Molenbeek een geparkeerde auto in een zinkgat. Zoiets kan overal gebeuren, maar dit keer was het al de tiende wegzakking sinds begin dit jaar in Brussel.

   Die zinkgaten zijn trouwens niet het enige probleem waarmee de hoofdstad van alles en nog wat te kampen heeft.  Financieel staat het Brussels Gewest aan de afgrond. De veiligheid is ondanks de 6 politiezones ondermaats, net als in  de grote spoorstations. Het gebrek aan netheid is gênant. De kosten van grote projecten ontsporen, terwijl enig rendabel businessplan ontbreekt.

   Ondertussen zit het Brussels Gewest, meer dan 600 dagen na de verkiezingen, nog steeds zonder regering. Gisteren is er een zoveelste vergadering begonnen, waarbij Anders (het vroegere Open VLD) nu toch akkoord zou gaan dat die regering er zou komen zonder de N-VA. Ze zou bestaan uit de 7 partijen die – oh, toeval ! – ook Vivaldi , de regering van Crootje, uitmaakten. Meer van hetzelfde dus, ook voor wat het aantal jobs en onkosten waarschijnlijk zal uitmaken. De rekening zal daarna aan de federale Belgische regering gepresenteerd worden, die Vlaanderen, dat in Brussel – officieel nochtans nog steeds de hoofdstad van Vlaanderen - straks helemaal niet meer zal meetellen, mag meebetalen.

   Kan het nog absurder?

      Ik kom even terug op de reactie van trouwe lezer Jean op mijn blog van gisteren, die - niet voor de eerste keer – zich terecht afvraagt waarom een aantal problemen in dit land maar niet opgelost raken.

   Om te beginnen is België een land dat nooit meer zou uitgevonden worden, zoals The Economist, het meest verspreide economisch weekblad ter wereld (oplage 1 miljoen), het ooit verwoordde.

   Reeds van bij het ontstaan in 1830 waren de Vlamingen in België een meerderheid. Desondanks heeft het tot 1890,  60 jaar, geduurd alvorens hun taal officieel erkend werd en tot na WO II alvorens het middelbaar en hoger onderwijs in het Nederlands kon gebeuren. Tussendoor waren het hoofdzakelijk Vlamingen die sneuvelden in WO I, velen omdat ze hun officieren niet verstonden die hoofdzakelijk Frans spraken. We zijn ondertussen een regio geworden van lamme goedzakken die politiek vertegenwoordigd worden door mensen en partijen die nog altijd in de eerste plaats aan zichzelf denken en er een potje van gemaakt hebben, en blijven het enige zgz democratische land ter wereld waar de meerderheid het niet voor het zeggen heeft. Om daaraan iets te doen heeft men nu een parlementaire twee-derde meerderheid nodig en die zit er in het beste geval pas in 2029 in, omdat het land dan waarschijnlijk helemaal failliet zal zijn. De jaarlijkse extra besparingen van 3 tot 4 miljard euro die volgens De Wever daar - terecht - voor nodig zullen zijn, zullen niet als manna uit de hemel vallen.

   Vivaldi waren 4 verloren jaren, Arizona lijkt dezelfde weg op te gaan.

   Een door Arizona geplande btw-verhoging op ontspanning en meeneemmaaltijden, die zo’n 475 miljoen moest opleveren, werd door de Raad van State afgekeurd.

   Het was trouwens een draak van een maatregel die er pas kwam na eindeloos gekibbel binnen de meerderheid, waarbij het tarief van 6 naar 12% zou gaan voor afhaalmaaltijden, logies, sport en cultuur, dat terwijl de verkoop van niet-alcoholische dranken van 21 naar 12% zou gaan en voor pesticiden van 12 naar 21 procent. Daar die afhaalmaaltijden ook in de supermarkten te koop, betekende dit dat het winkelkarretje – een heilige koe binnen de MR - ook duurder zou worden en werd er een  hele handel opgesteld met allerlei uitzonderingen die, al naargelang de verschillende levensmiddelen, een btw-tarief kregen dat kon veranderen als ze al dan niet als ontbijt, middag- of avondeten werden gekocht. Te gek om los te lopen. Kafka had het niet beter kunnen voorstellen.

      Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 4 dezer is er op 11 februari in Antwerpen een industrietop als voorbereiding op een ontmoeting met de staatshoofden en regeringsleiders van de 27 EU-landen een dag later in het Limburgse kasteeldomein van  Alden Biesen. De werkgeversorganisaties verwachten van de Europese leiders dat er knopen zullen worden doorgehakt over de Europese competitiviteit. Dat zal daar o.m. gaan over het wegwerken van de barrières tussen de Europese landen op de eengemaakte markt, het creëren van een eengemaakte kapitaalmarkt, een betaalbaarder klimaatbeleid, het versoepelen van het werkgelegenheidsbeleid en een stabiele(re) relatie met de VS. Ze willen nog dit jaar een resultaat.

   Dat zal daar dus een hele boterham worden, maar in deze onzekere tijden is het meer dan ooit nodig dat er duidelijkere regels komen.

   Ik weet het, eigen lof stinkt, maar op mijn zoveelste verjaardag wil ik toch nog eens terugkomen op mijn verhaal.

   Ik werd geboren in Kalmthout op de vastenavond van 1940, 3 maanden vóór WOII in dit land begon. Daarvan weet ik niets meer. Wat ik nog wél herinner, is de bevrijding, toen mijn vader, een schoenmaker, beschuldigd werd van collaboratie – wat niet waar was – nooit vervolgd of veroordeeld werd, maar wel alles kwijt speelde. Ons verhaal kwam in het repressienummer van ’t Pallieterke van 5 september 2019. Ik  ben er toenmalig  hoofdredacteur Karl Van Camp nog altijd dankbaar voor.

   In het lager- en middelbaar onderwijs sloeg ik telkens één jaar over en stapte er op mijn 16^de uit. Ik ging toen gewoon werken in Antwerpen en was 17 toen ik daar leerde autorijden. Een rijbewijs was toen nog niet verplicht.

   Mijn legerdienst, die ik volbracht ik in 1960, beëindigde ik als KROO (kandidaat reserve onderofficier) bij de zware Patton tanks van de Tweede Lansiers, grotendeels in het toen nog bezette West-Duitsland. Na die legerdienst kwam ik bij vader in dienst, die ondertussen een immobiliënkantoor begonnen was. Ik deed de administratie en reed rond met de kandidaat-kopers. Toen het nieuws zich verspreidde dat de Aga Khan, het hoofd van  een oosterse religieuze sekte, op het Italiaanse eiland Sardinië enkele honderden hectaren kustgrond had gekocht om er een vakantieparadijs van te maken, besloten we daar ook eens te gaan kijken. Dat viel zo mee, dat we er kustgrond kochten, er een NV (SpA heet dat in het Italiaans) oprichtten en die gronden begonnen te verkavelen en te verkopen in België.

   Ik was 23 en vertrok in 1963 met vrouw en dochtertje van 9 maanden naar Sardinië, waar we 9 jaar gewoond hebben. Dat sprookje werd een avontuur toen bleek dat we de verkavelingskosten onderschat hadden. In 1972 kwamen we met z’n vijven – er waren twee kindjes bijgekomen - terug naar België, waar ik in eerste instantie bij een import-exportbedrijf  uit Geel werkte dat zaken deed met Noord-Italië. In dezelfde regio bevond zich de assen- en cabinefabriek van DAF-Trucks die iemand zocht om bezoekers rond te leiden. Die moest viertalig zijn (Nederlands, Frans, Engels en Duits) en ook de kantine beheren. Ik solliciteerde en kreeg de job meteen. Wat later had ik het geluk dat DAF een eigen vestiging begon in Italië, wat er tenslotte toe leidde dat ik naar de hoofdzetel in Eindhoven verhuisde. Daar werkte ik nog 5 jaar bij de afdeling Bezoeken, waarna ik overschakelde naar een job bij ITS (International Truck Service), een werk dat ik deed tot ik op mijn 65^ste met pensioen ging.