Archief

   Met de Paasvakantie achter de rug wordt het tijd dat de politieke draad in dit landje weer wordt opgenomen. Met – in tegenstelling tot Vivaldi - een premier uit de grootste partij en een meerderheidscoalitie aan weerszijden van de taalgrens zou men denken dat dit moet lukken. Dat is althans wat men er honderd dagen geleden over dacht. Ondertussen moeten er echter extra miljarden  gevonden worden voor Defensie en gooien vakbonden, ambtenaren en magistraten roet in het eten.

   Ondertussen blijft België wel zitten met een deficit dat met 5,5% van het bruto binnenlands product (BPN) zowat de grootste is van de eurozone. Van ‘vijgen na Pasen’ gesproken, dit zijn er wel degelijk.

   Er moet wel gezegd dat Bart De Wever erkent dat het een onmogelijke opdracht wordt als niet iedereen bijdraagt tot het verminderen van die staatsschuld, ongeacht of men in de privé werkt of voor de staat. Zelfs Luc Coene, ooit kabinetschef van Verhofstadt en later gouverneur van de Nationale Bank van België, heeft achteraf toegegeven dat de paarsgroene regering van Verhofstadt – de zelfverklaarde ‘actieve welvaartstaat’ - een molensteen had gehangen om de hals van álle volgende Belgische regeringen, Arizona inbegrepen.

       Als het van Zuhalleke afhangt, zal de lat wat hoger komen te liggen in het kleuteronderwijs en zullen onze ‘ukkies’ als ze overgaan naar het eerste studiejaar o.m. tot 20 kunnen tellen en de Nijl weten liggen. Met dat laatste zullen ze dan hopelijk slimmer worden dan de huidige kandidaten voor de Blokken-quiz, mensen die meestal wel hogere studies volgen of hebben gevolgd, maar waarvan de meesten niet weten in welke oceaan bv Puerto Rico of Hawaii liggen, aan welke stroom Londen en dat Noord-Holland aan de zee grenst.

   Ze weten wel alles over de Tv-shows, festivals en de popmuziek. Over klassieke muziek wordt nauwelijks een vraag gesteld, waarschijnlijk omdat presentator Ben Crabbé daar zelf ook geen kaas van gegeten heeft..

--

    I.v.m. de oorlogsdreiging tussen India en Pakistan heeft men het in de verslaggeving steeds over ‘kernmachten’. ‘Kernzwakten’ zou een betere bepaling zijn, leerling tovenaars’, die de geest niet terug in de fles krijgen. Het scenario doet aan Gaza denken: moslims vallen andersgelovigen aan en roepen daarna moord en brand als die terugslaan.

      I.v.m. de beschuldigingen aan het adres van de nieuwe paus Leo XIV dat hij indertijd als missionaris in Peru een of meerdere zaken over misbruiken in de Kerk met de mantel der liefde zou hebben bedekt, wil ik vermelden dat die zaak ook bij ons inderdaad heeft plaats gevonden, dat de slachtoffers waarschijnlijk gelijk hadden, maar het pas aan het licht kwam zo’n 40 jaar na de feiten toen de meeste zaken verjaard waren en de Kerk bereid was de slachtoffers financieel tegemoet te komen. Voor heel wat slachtoffers die toen ineens boven water kwamen leek het alleen nog te doen om de poen, voor anderen zoals Rik Devillé, om in het nieuws te blijven.

   Zoals ik reeds meermaals schreef,  hadden die misbruiken   vermeden kunnen worden als het celibaat was afgeschaft. Als dat kon voor Oekraïense Rooms-katholieke priesters onder de Sovjetbezetting en nu nog voor reeds getrouwde Anglicaanse- priesters die overstappen naar het Rooms-katholiek geloof, moet dat ook voor de eigen  priesters mogelijk zijn. Het zijn ook maar mensen.

--

    N.a.v. het nieuws dat de nieuwste paus ooit het hoofd van de Augustijnenorde was, herinner ik mij een mopje daarover. De volgelingen van de heilige Augustinus worden inderdaad Augustijnen genoemd, de volgelingen van Benedictus de Benedictijnen en die van Norbertus de Norbertijnen. De volgelingen van Don Bosco noemt men echter niet de Don Bosconijnen, maar de Salesianen!

      N.a.v. de rellen en vernielingen  die er in Brussel geweest  zijn vóór en na de finale van de Belgische beker tussen Club Brugge en Anderlecht circuleren er allerlei voorstellen om aan  dergelijke situaties een einde te maken. Daar valt inderdaad iets voor te zeggen, maar er lijkt niemand te zijn opgevallen dat dit toevallig weer in Brussel gebeurd is, de stad met de grootste criminaliteit van het land, waar dergelijke feiten kunnen plaatsvinden door de verdeeldheid van het politiecorps met haar zes zones en haar negentien gemeenten. De stad waar men er bijna een jaar na de verkiezingen nog steeds niet in slaagt een gewestelijke regering te vormen.

   De voetbalsport in België is trouwens al langer geen feest meer. Wie kan er nog aan uit aan al die verschillende competities in  binnen en  buitenmand, om nog te zwijgen over de eindrondes. Het heeft allemaal nog weinig met sport te maken, zoveel meer met de centen. 

       Sinds gisteren heeft de Katholieke Kerk een nieuwe paus en dat was voor velen een verrassing, zeker na slechts twee dagen van verkiezingen. De man  heet Robert Francis Prevost, dezelfde achternaam als onze huidige federale minister van Buitenlandse Zaken (Les Engagés), maar daarmee houdt elke vergelijking op. De nieuwe Paus is een Amerikaan, geboren in Chicago, maar heeft lang als missionaris gewerkt in het Zuid-Amerikaanse Peru* en later als hoofd van de pauselijke curie (regering, zeg maar) in Rome. De man is vloeiend drietalig: Engels, Spaans en Italiaans, zegt het werk van zijn voorganger Franciscus te zullen voortzetten, maar heeft voor alle zekerheid toch maar de naam Leo XIV (de veertiende) genomen. Voorganger Leo XIII (de dertiende) was de auteur van ‘Rerum Novarum’ die de start betekende van de Christelijke arbeidsbeweging. Hopelijk is Bertje Engelaar het daarmee eens. Het wordt nu afwachten of die naam meer gaat betekenen dan die van de kruiswoordraadsels, ‘pausennaam met drie letters’.

*Ik heb een nicht die in Antwerpen ereconsul is van Peru. Misschien hoor ik daar nog wat meer over.

      Friedrich Merz is verkozen tot nieuwe bondskanselier in Duitsland. Dat gebeurde pas in de tweede stemronde, wat hier bij ons geen opzien zou baren, maar in de bondsrepubliek Duitsland nog nooit gebeurd was. Het betekent nl dat niet iedereen het daarmee eens was, ook niet in de partijen die daar de nieuwe meerderheid vormen.

    Merz’ politieke carrière was er een van vallen en opstaan,  nadat hij plaats moest ruimen voor ‘das Mädchen’, zoals Helmut Kohl Angela Merkel noemde. Hij stapte daarna uit de politiek en had een serieuze carrière in de economie en het zakenleven. Hij is zo’n beetje de anti-Merkel en te vergelijken met de nieuwe premier van Canada,  die ook een zijsprong maakte en voorzitter werd van zowel de Britse als de Canadese nationale bank. Niet niks. Er wordt nu afwachten wat hij er nu van terecht zal brengen, iets wat ook ons zou kunnen aanbelangen, want Duitsland blijft ons belangrijkste buurland.

       Ik kom nog even terug over het probleem waarmee de Open VLD worstelt. Voorzitster Eva De Bleeker, in augustus van vorig jaar tot nieuwe voorzitter van de partij verkozen, is pas nu met een eerste brief aan de leden e.e.a. komen verduidelijken. O.m. te vertellen dat haar partij altijd heeft gestaan voor vrijheid en vooruitgang. Volgens haar moet vrijheid vooral geluk betekenen en vergeet daarbij dat geluk maar een tussenstation is tussen teveel en te weinig.

   Zoals ik reeds meldde in mijn blog van 5 dezer schreef Jan-Frederik Abbeloos, chef politiek van De Standaard in de weekeindeditie dat Open VLD bovenal een verhaal nodig heeft. Dat klopt, maar dat verhaal mag dan wel niet gebracht worden door mensen die men niet meer gelooft omdat ze eerder niet deden wat ze beloofden en dachten daarmee weg te kunnen komen. Denk maar aan Egbert Lachaert die bij de vroegere  VLD-voorzittersverkiezing zijn diepblauwe achterban een paars-gele federale regering beloofde (liberalen, socialisten en de N-VA) en, eens verkozen, toch een paars-groene coalitie (liberalen, socialisten  en Groenen) tot stand liet komen. Toen hij later toch ontslag nam, waren we drie jaar verder. Of aan Gwendolientje die eerst uit de politiek stapte omdat ze Quicky (nóg zo’n ster, denk maar aan ‘Pipigate’) niet kon opvolgen als minister van ‘Justisjust’ en zich later bedacht om tenslotte vice minister-president van Vlaanderen  te worden.

   Wie gelooft zo’n mensen nog?

--

      Het gezamenlijk budgettair tekort van de Belgische federale overheid, de sociale zekerheid, de regio’s en de lokale besturen staat op 5,5% van het bruto binnenlands product (bbp) oftewel 35 miljard euro. Ondanks dit alles betalen we in  België de hoogste belastingen van de EU. Sinds het Europees begrotingspact van 2012 heeft België, net als alle andere E.U.-landen, geen eigen munt meer die men zou kunnen devalueren en is het land verplicht zich aan de Europese regels te houden Sindsdien hebben alle Belgische regeringen dat niét gedaan en de noodzakelijke hervormingen op het gebied van de pensioenen, het belastingsysteem en de gezondheidszorg voor zich uitgeschoven en heeft het land het grootste begrotingstekort van de hele E.U., met een Brussels gewest in ontbinding, een Waals op krukken en  een Vlaams dat het iets beter doet maar dan geld uitgeeft aan warme schoolmaaltijden en subsidies voor de aankoop van  koelkasten en elektrische wagens. Alsof er geen andere problemen zijn.

   ‘Ja, misschien wordt het morgen beter, maar het wordt nooit meer goed’, zong Urbanus een generatie geleden al. Hij gaat nog gelijk krijgen.

      Ergens in de nazomer zou Open-VLD voorzitster Eva De Bleeker de nieuwe liberale partij voorstellen, al dan niet met een andere naam. Het zal allemaal niet veel helpen als ze zou blijven afkomen met figuren zoals Quicky, Lachaert en Gwendolientje, die de afgelopen jaren bewezen hebben in de eerste plaats met zichzelf bezig te zijn geweest. De enige die ik betrouwbaar genoeg acht, is Frédéric De Gucht, zoon van, die ondanks zijn familienaam zich slechts sinds een paar jaar met de politiek is gaan bezig houden en feitelijk meer een zakenman met een eigen bedrijf is.

   Zopas is Maurits Vande Reyde uit de partij gestapt. Maurits wie?  Het doet er allemaal niet meer toe. De partij heeft geen nieuw verhaal en moet zichzelf weer uitvinden. Dat zal nooit lukken met de oude getrouwen, omdat die gewoonweg bewezen hebben niet te vertrouwen te zijn. Ondertussen zijn er binnen de partij strekkingen die voor en tegen het optrekken van het defensie-budget zijn, voor en tegen het samenwerken met de MR en ga zo maar verder. Finaal weet niemand nog hoe het verder moet, maar één ‘blauw’ bestaat niet meer.

--

  I.v.m. bovenstaande verwijs ik ook naar een artikel van Jan-Frederik Abbeloos, chef politiek bij De Standaard, die in de laatste weekeindeditie schrijft dat Open VLD bovenal een verhaal nodig heeft. Daarmee ben ik het niet eens. Zelfs mocht die partij zo'n verhaal hebben maar het zou gebracht worden door mensen die men niet meer gelooft omdat ze niet deden wat ze beloofd hadden, zal zo'n verhaal niet meer geloofd worden.

      In De Standaard der Letteren verscheen dit weekeinde een interview door journalist Bart Brinkman van Rolf Falter, historicus maar ook ex-journalist van dezelfde Standaard, n.a.v. diens boek ‘Het verdeelde land’, met daarin enkele merkwaardige uitspraken, die ik mijn lezers niet wil onthouden.

   Falter noemt het de ultieme paradox, een Vlaams-nationalist als eerste minister van België en zegt dat niemand zich zou kunnen voorstellen dat bv de Schotse politica Nicola Sturgeon Downingstreet 10 zou binnenwandelen of Carles Puigdemoint premier van Spanje zou worden. In België vindt men dat logisch omdat we het enige land ter wereld zijn waar de meerderheid zich van de minderheid wil afscheiden. Falter  vergeet er wel bij te vertellen dat dat komt omdat die meerderheid het hier niet voor het zeggen heeft.

   Het succes van de N-VA is volgens Falter geen gevolg van haar nationalistisch programma maar doordat de rechtse, conservatieve katholieke grondstroom zich verwaarloosd voelde door de opeenvolgende rooms-rode coalities. Ook Guy Verhofstadt stelde daarna teleur en diens beleid, voor zover men het een beleid kon noemen, werd gevolgd door drie jaar chaos onder Leterme en Alexander Decroo die de stekker eruit trok, maar zelf later, tijdens Vivaldi, niet beter presteerde.

   Als De Wever zich niet langer kan afzetten tegen een links Wallonië, dan is zijn partij haar reden van bestaan kwijt en wordt ze inderdaad, zoals Bart Maddens het tegenwoordig stelt, een nieuwe CVP.  Een geseculariseerde volkspartij die Vlaanderen herleidt tot een symboliek van wielerkoersen en rockfestivals, een soort Vlaams alternatief van de Beierse Oktoberfeste.

   Als titel voor het interview stelt Bart Brinkman de vraag wat we als Vlamingen méér gaan hebben als we van de Walen verlost zijn. In elk geval meer geld dat we voor onszelf zullen kunnen uitgeven, i.pl.v. in de transfers.