Archief

      Als Bart De Wever laat verstaan dat hij de deur op een kier wil laten om met het Vlaams Belang te praten, maar hij dat pas zal beslissen ná de verkiezingen van 9 juni, betekent dit in de eerste plaats dat hij zo een stok achter de deur denkt te hebben bij eventuele federale besprekingen  met de PS van Magnette. Voor hetzelfde geld kan er dan voor Vlaanderen echter wéér niets uit de bus komen, maar zal ‘mlster Stratego’ vermijden woordbreuk te plegen zoals Egbert Lachaert bij de voorlaatste voorzittersverkiezing van Open VLD. Daarop beloofde die te zullen zorgen voor een paarsgele federale regering (mét de N-VA) maar bleef hij nog drie jaar voorzitter, ook nadat er een paarsgroene federale regering was gekomen.

   Als De Wever straks toch met de PS van Magnette in een federale regering zou stapper, zal Bart geen woordbreuk hebben gepleegd, maar zullen heel wat N-VA-kiezers, die wél voor een samengaan met het VB hadden gekozen, zich bedrogen voelen. Om dat laatste te voorkomen is er een simpele oplossing – die ik al enkele keren in deze rubriek heb geuit – nl dat de N-VA-kiezers regionaal voor het VB zouden stemmen en desnoods federaal en Europees voor de N-VA. Op die manier wordt het VB, dat waarschijnlijk als grootste partij uit de gewestelijke verkiezingen zal komen, onmisbaar voor het vormen van een nieuwe Vlaamse deelregering uitsluitend bestaande uit Vlaamsnationalisten van matig tot minder matig rechts.

      Volgens de meeste peilingen zou minstens driekwart van de N-VA-kiezers -  er was er zelfs een van meer dan 80% - bereid zijn met het Vlaams Belang samen te werken als beide partijen op 9 juni samen een meerderheid zouden behalen in het eigen Vlaamse parlement. Als dat zo blijft, kunnen we die kiezers alleen maar aanraden om tenminste op regionaal vlak voor het VB te kiezen, er zo voor te zorgen dat er geen nieuwe Vlaamse regering kan worden gevormd zonder het VB en dat Walen en Brusselaars sowieso een einde zullen moeten maken aan een cordon sanitair dat in geen enkel ander democratisch land bestaat. Zelfs mocht de leiding van de N-VA vóór de verkiezingen beloven het te zullen doen, raad ik de N-VA-kiezers aan gewestelijk tóch VB te stemmen.

   Zoals we bij de voorlaatste voorzittersverkiezing bij Open VLD hebben meegemaakt, is een ‘Lachaertje’ immers snel gemaakt en zou de ontgoocheling nóg groter zijn. Net zoals Open VLD nu, zou dan ook de N-VA het risico lopen het lot van de Volksunie te herhalen of straks aan te kijken tegen de kiesdrempel.

      Het is niet de eerste’ keer dat ik vertel dat het in Brussel de spuigaten uitloopt. Het geweld houdt er niet op en ondanks de zes politiezones wordt het er niet beter op, integendeel. We kunnen alleen maar hopen dat er na 9 juni iets aan gedaan wordt, al heb ik daar mijn grootste twijfels over, zeker na het lezen van artikel daarover in ’t Pallieterke van deze week, waarin men het heeft over een noodtoestand.

    Brussel blijkt nl niet alleen negentien gemeentes te hebben met evenveel burgemeesters, schepencolleges, gemeenteraden en OCMW’s, maar daar bovenop ook nog veertig (4O!)  buurtcomités. Die trekken nu aan de noodrem i.v.m. het ontbreken van de basisveiligheid, de verloederde wijken en de groeiende armoede.

   Brussel is een sociaal kerkhof en dit ondanks een linkse gewestregering of is het misschien juist daarom? Met straks misschien nog de PvdA/PTB erbij – momenteel volgens de peilingen de grootste partij in Brussel  - en een begroting die niet meer in evenwicht geraakt, ziet het er bijzonder slecht uit voor een stad die zich de hoofdstad van Europa noemt en – jammer genoeg – ook nog steeds de hoofdstad van Vlaanderen.

   Hoe lang nog?

       Door in beroep te gaan, is de zaak Van Langenhove over de verkiezingen heen getild en dat is een goede zaak voor het politieke klimaat. Komt daar nog bij dat de rechter die de veroordeling uitsprak over twee maanden met pensioen zou gaan en dat het geloof in de rechterlijke macht ter zake al een flinke knauw heeft gekregen na het uitkomen van het gesjoemel door een lid van de Hoge Raad van Justitie i.v.m. het bevoordeligen van de eigen soort (mijn blog van 9 dezer: ‘Gerechtigheid?’). Migratie is het eerste punt in de aanstaande verkiezingen en zal dat ook blijven. Tot spijt van wie het benijdt…

--

   Het marteldrama dat heeft plaatsgevonden in de gevangenis van Antwerpen is mede het gevolg van de overbevolking die er al geruime tijd heerst en die nog was toegenomen na het besluit van Quicky om ook kleinere straffen effectief uit te voeren. Theoretisch was dit geen verkeerde beslissing, maar onuitvoerbaar daar men toen al wist dat er daarvoor geen plaats genoeg was.

--

En dan nog dit:

   De rode en andere voetbalduivels zullen straks in andere kleuren op het veld komen: lichtblauwe shirt en bruine broek. Zou niets met voetbal maar iets met Kuifje en het Hergé-museum te maken kunnen  hebben. Ik volg dat clubje al jaren niet meer en zie ze alleen eerder toevallig op het einde van de Tv-journaals, maar stel me toch de vraag wie zo iets bedenkt…

      ‘Viva Vivaldi’ was een radioprogramma op de toenmalige BRT uit de jaren 1970. N.a.v. zijn ‘Vier Seizoenen’ werd de naam gekaapt door een veelkleurige politieke groep politieke partijen die dit land van 2020 tot nu mismeesterde. Een bloemlezing:

-  Volgens het Internationaal Monetair Fonds (IMF) zal Vivaldi, als het een tweede kans zou krijgen, het structureel tekort van dit land in de komende 5 jaar naar zo’n 35 miljard euro, het op één na (Slowakije) grootste tekort van de E.U. Daar zal geen eurocent Vlaams tekort bij zijn.

-  Om onder de Maastrichtnorm te blijven, zou België elk jaar zo’n 5 miljard euro moeten besparen.

- Minimumlonen en uitkeringen werden verhoogd, Ondanks het feit dat de vergrijzing toeneemt, wil de PS, de grootste partij binnen Vivaldi, de werkweek verkorten en dus zorgen voor nóg meer staatsschuld.

    Dat Vivaldi ervoor gezorgd heeft dat dit België helemaal niet meer werkt en het nog veel erger kan worden, komt doordat de PS gesteund wordt door de traditionele Vlaamse partijen van Tommeke, dat rode miepie en Cindy Envy (dixit Kaaiman). We kunnen alleen maar hopen dat diezelfde Vlaamse partijen straks de kiesdrempel niet meer zullen halen, waardoor een nieuwe Vivaldi niet meer mogelijk zal zijn.

      Het Van Hool-verhaal is voor mij een beetje een déjà vu. Ik maakte in 1993 nl het faillissement mee van wat we daarna ‘de oude DAF’ zijn gaan noemen.  Net als Van Hool was DAF toen nog grotendeels het privébezit van de familie van Doorne ,(Doorne’s Automobiel Fabriek). Daar DAF sinds ergens in de jaren 1960 ook een fabriek had in het Kempische Oevel en er een doorstart voorzien was, werd ook de toenmalige Vlaamse  regering gevraagd bij te spingen. In tegenstelling tot Van Hool nu, vonden de van Doorne’s wél extra geld, nl bij de Nederlandse regering. Enkele jaren na het faillissement van de oude DAF werd het bedrijf overgenomen door het Amerikaanse Paccar en waren de financiële problemen grotendeels van de baan zonder de eigen naam en fabrieken te moeten opgeven. Speciaal daarbij was dat zowel de toenmalige Vlaamse regering als de Nederlandse bij de verkoop aan Paccar hun bijdrage in de doorstart driemaal terugkregen. Bij mijn weten is dat in onze contreien nooit elders gebeurd.

   Vergeten we in de zaak Van Hool – hoe erg het ook kan zijn voor wie ontslagen wordt – niet dat het Lierse bedrijf (nog) niet failliet is, het de productie van haar bussen nu voor 100% zal overbrengen naar Noord-Macedonië (waar het uurloon maar één vijfde is van dat van hier) en de sector niet-bussen in Koningshooikt zou kunnen blijven. Zonder die transfer naar Macedonië had het ‘over and out’ kunnen zijn voor iedereen…

     ‘Een aanzienlijk deel van onze Vlaamse politieke vertegenwoordigers ligt zich nog steeds blind te staren op wat we al hebben bekomen. De doorsnee Vlaming lijkt zich nog steeds niet bewust van de verdeeldheid in de eigen rangen en vestigt zijn hoop op de ideale toekomst waarin Vlamingen en Walen gelijke plichten en rechten zouden hebben. Een gelijkberechtiging die hij zich echter niet concreet kan voorstellen. Het Vlaamse volk wordt ondermijnd door onderlinge partijpolitieke geschillen en van eensgezindheid is in Vlaanderen sinds jaren geen sprake.’

   Bovenstaande is niet van mij, maar is een summiere samenvatting van wat Nick Peeters, hoofdredacteur van Onaf, het maandblad van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), waar recentelijk een reorganisatie heeft plaatsgevonden en die hopelijk zal leiden tot een krachtdadigere Vlaams reflex ter zake. We zijn het enige democratische land ter wereld waar een meerderheid het niet voor het zeggen heeft doordat een derde van de Vlaamse kiezers niet mee wordt geteld.

   Op 9 juni krijgen we de kans daaraan een einde te stellen, een Vlaamse regering te vormen die zijn soevereiniteit zal uitroepen en daarna aan tafel zal gaan zitten met de andere regio’s om nog te zien wat ze al dan niet samen kunnen blijven doen. Als voorbeeld zou men de Zwitserse Confederatie kunnen nemen, die bewezen heeft leefbaar te kunnen zijn. Het alternatief zal een Vivaldi in Lopende Zaken worden, waar niemand beter van worden zal.

     Als oud-medewerker van vrachtwagenproducent DAF ben ik geïnteresseerd gebleven in de ontwikkeling van waterstof als brandstof voor internationaal vervoer. Elektrisch aangedreven vrachtwagens zijn er nu ook al, maar die dienen grotendeels voor wat men de ‘distributie’ noemt en hebben meestal een maximale  actieradius van om en bij de 500 km. Een 40-tonner zou 4 ton accu’s moeten meenemen om op tijd en stond van hier naar Zuid-Europa te rijden. Dat betekent ± 4 ton minder vracht om nog te zwijgen van het eventuele tijdverlies bij het onderweg opladen.

    Waterstof wordt reeds aangemaakt, maar de grote hoeveelheden zijn  momenteel nog te kostelijk en beperken zich tot plaatselijk gebruik, o.m. in de haven van Antwerpen. Er is echter beterschap op komst, want uitgerekend in diezelfde haven is de Franse groep Air Liquide begonnen met de bouw van een kraakinstallatie om groene ammoniak om te zetten in groene waterstof. Die testinstallatie zou dit jaar al operationeel kunnen zijn. Het voordeel om de productie te doen via ammoniak heeft als voordeel dat er geen koolstof aan te pas komt en er geen CO2 dient te worden afgevangen. Verder houdt de productie niet op als er geen zon of wind is zoals dat wel het geval is met zonneschermen en windmolens.

   Het zal nog niet voor morgen zijn en we zullen maar duimen dat het lukt, want we zullen er alleen maar baat bij hebben.  

      Rare zaak daar in Gent, waar een advocaat-generaal, lid van de Hoge Raad voor de Justitie, zelf blijkt gesjoemeld te hebben door de vraag van het magistratenexamen vooraf aan de zoon van een bevriend magistratenkoppel te hebben bezorgd. Groot en terecht alarm bij die Hoge Raad, toen dat uitlekte omdat de kandidaat nog een kleine lastminute aanpassing had doorgegeven die hij van die advocaat-generaal had gekregen. Tegen die laatste loopt nu een strafonderzoek en zolang er geen verder nieuws is blijft de man geschorst zonder wedde. Het examen zelf zou moeten worden overgedaan.

   Als het allemaal een beetje klopt, zijn hier drie hoge magistraten én de zoon van twee van hen – kandidaat magistraat-  bij betrokken. Hopelijk wordt dit serieus opgeklaard want anders blijft er straks nóg minder over van dit land dat niet zou worden uitgevonden als het al niet bestond.

   Bijna 20 jaar na de uitgave van het ‘Manifest voor een zelfstandig    Vlaanderen in Europa’ is daar een vervolg op gekomen. Schrijver is Remi Vermeiren (84), voormalig KBC-topman en toenmalig voorzitter van zestienkoppige denkgroep ‘in de Warande’, die zijn boek nu kortweg ‘Vlaams Manifest’ noemt, met op de kaft het citaat van Mark Elchardus: ‘Een wegwijzer voor een betere toekomst voor Vlaanderen én Wallonië’.

   Er is in die 20 jaar heel wat gebeurd én veranderd. Denk maar aan de vergrijzing en de klimaatproblemen, maar ook Vermeiren komt tot de conclusie dat de structuur van dit land moet veranderen door bevoegdheden meer te koppelen aan verantwoordelijkheid. Dat is iets waar ik het in deze rubriek ook al meer dan eens over heb gehad: ‘de tering naar de nering zetten’ en Wallonië er op te wijzen meer verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid te tonen. Een ‘wallonisering’ van Vlaanderen, minder werken en meer uitgeven, zal uiteindelijk zorgen voor een budgettaire ontsporing die zal moeten betaald worden door een Vlaanderen dat tegen 2027 zijn begroting in evenwicht kan hebben, terwijl  Brussel en Wallonië nu reeds zo goed als failliet zijn.

--

   En dan nog dit:

   Ik kom nog even terug op het samengaan van Opel VLD en het MR in Brussel. De eerste Open VLD’er op de kieslijst voor 9 juni is daar Alexia Bertrand op de vierde plaats, die feitelijk ook tot het MR behoorde, maar daarvoor van partij moest veranderen om staatssecretaris Eva De Bleeker te vervangen die op vraag van Crootje kon opstappen. Zelfs binnen de Belgische liberale familie gaat men er vanuit dat  Open-VLD als zevende partij in Vivaldi en ondanks de verhoopte ‘kanseliersbonus’  in Brussel én in Vlaanderen niet veel meer voorstelt.