Naar de inhoud

Stamboom

akke.beakke.be

Archief

Halse spreuken - Hals woordenboek

Hals Woordenboek is in wording
Binnenkort op mijn blog uittreksels uit mijn hals woordenboek met veel Halse uitdrukkingen en gezegden.

Hier volgt al een reeks Halse spreuken

De bedoeling is dat dit humoristisch blijft. Indien iemand een woord uitleg wenst over een spreuk stuur mij een mailtje. 
Het is ook de bedoeling deze lijst wekelijks aan te vullen met een nieuwe lading  spreuken en om een standaard lengte te behouden zullen er ook verdwijnen. Voor de geinteresseerden kom regelmatig kijken, en geef ook uw mening, laat iets weten als ge het tof vindt. stuur mijn ook uw Brabantse spreuken ze zijn welkom.        
Als dit succes heeft maak ik een ganse site over het Hals dialect.

Ik begin met enkele typische Halse spreuken die dus alleen voor Halle gelden en zullen blijven
Halle:   in Halle steike ne stok in uile gat voe nie te valle 
             Deze typische Halse uitdrukking komt van de bedevaarders die een houten klapstoeltje op 
             een stok bij zich hadden. Omdat zij van ver kwamen rusten zij op die manier uit (er zijn nu
             nog gelijkaardige wandelstokken met een zitje). Van op zij gezien schenen de bedevaarders
             te zitten of hurken en een stok in hun achterwerk te hebben, vandaar deze zeer oude
             uitdrukking.   
Halle:  de vointschjes boore van Halle (vointchje / vaantje= driehoekig vlaggetje voor de
             bedevaarders, en eeuwen oud)
Sex:     ei doot zen devure gelèk den hond van Reilecom (den hond van Reilcom een juwelier in de
             omgeving van de Bergenpoort of plein) ging altijd naarstig aan het werk als hij een teefje zag 
             daarom zegt men die ook te Halle van een een man die bedrijvig is op ........ 
Goud:   't es goud van ba Reilecom ( 't was een brollewinkel)
Pacha:  de Pacha stinkt 't goe règere (Pacha was de bekende chicorei fabriek te Halle)  

Deze serie zal regelmatig bij gewerkt worden. 
   
afblijven puute van de koeschj
afzien ei èèt doe blaa skeite geloete 
afzien ei èèt zwette snie gezeen  
armoede ei èèt giene noagel voe ze gat te krabbe 
armoede ei moo lève van 't bèustelgeldchj
bangerik zu neun broekskèèter
bedgenoot uin baa sloaper
bedriegen eemand ba den bok doon
bedriegen eemand eun kezze zette
bedriegen eemand in 't zak zette
bedriegen eemand ne kol plaseire
bedriegen ei èè get in zen rèlle
bedriegen ne poeter op gat skiljere
bedriegen z' emme eum ba ze pitchje
bedriegen z' emme eum ne kluut afgetrokke
bedrogen (liefde) ze of ei droagt oures 
beloop loitchj de boore moe dèusse
bemoeien ge zèè ne moeial
bemoeien mooit a mè 't aaf  
bemoeien reut in a ège soep
beslissen aare of joengere
betalen ei skrèèft mè dobbel krèèt
betrappen ei èè get oen zen bien
betrappen teige de lamp luupe  
betrappen z' ain eum ba zèè skabernak 
beu ik ben da ee zu meuj as kaa pap
biechten mè Posse mooie aa kètel koschje
bijlopen ei spelchtj mei voe keekebichj
bleek ei es zu bliek as èu papeej
bleek ei zee zu bliek as ne plattekèès 
complimenten en vuil vèève en zesse
dom ei èèt in de vakanse noe 't skoul geweist
dom ei erkan gien letter zu gruut as en hèus
dom ei kan er de klute van
dom ei kan nie tot twie telle
dom oennuzel geboure en zot geweegd
dom zèè frang val nie (nu zou dit Euro moeten zijn)
dom  't es neun tatchjelul
dom ei èèt oek 't werm woeter nie èutgevonne
domineren ei lèèt onder de slachj
dood ei es weg ba Wannes (de graafmaker) 
dood zèn boechjee es èut
drinken  't es persees eun ingelke da op men toeng pist  
drinken da was doe èun zèuplapperaa
drinken ei èèt eu goot amboeschjuur
drinken ei pakt de stammeneis voer èzerwinkels
drinken ei was doe oen al èun eur oent zjoebere
dronken den trotwaar was niet bried genoeg
eten aa voote onder toafel steike
fier zèè koleij spant
fout das ne erreur da nie chjucht es
gedaan  't es ee al lank deuzend
gedoe vuil lawèèt in èu klaan stroitchje
gekleed  't es ne klooderjièn 
gekleed ei es ermettig gekliedchj
gekleed ei es gekliedchj van den erme 
gekleed ei es nog al oengestuutte 
gelijk geven da vèègt ze gat zonder papeej 
gelijkenis  't es ze vorke gescheite
groot ei es ne meiter onderd
haar doe es èun oer in bouter
haar zèè ne tinchjekop
haastig ei èèt 't veej oen ze gat
haastig ei èèt 't veej oen ze gat 
hoed zèè neun oot gelèk ne abachjoer (lampekap)
hoesten ei oest nie ei bast
honger Ik èm eun appelfloute
kammen ei èèt zen oer gekamd oen de grille van 't park 
kammen zen oer es in de wezzel 
karakter  't es ne tatchje lul
karakter  't es neun ettefretter 
karakter das neun anchjefei 
karnaval ei èè ze moembakkes oen
kinderachtig das kinjerorchjeraa
kleding (vr)  't es eun klodderes
kleding broek ei èèt woeter in zèè keljer
klokhuis (appel) ne knachjenbeit  (overschot of klokhuis van een appel)
koffie  't es persees mèurre zèèk
koffie aa kaffei es persees chjanderme zwiet
kuur zèè loote
kwaad ei èèt in zen roape geskeite
lelijk daane èèt oek zen ège nie èutgevonne
liegen ei geift aa anne ne zak op 
liegen ei geluuft in zen ège luiges 
liegen ei leegt dat eum zwèt zeet
liegen ei moakt ma een bloes wèès                         
lui ei moot onder zen erme gesneie wère
mager ge koentchj mè eum flesse kochje
manken ei goet kramakkelèk 
muziek  't es vlekke mezeek
ongeduldig ei es vriedig oempoechjentig
ongeduldig ei es vriedig oempoeschjentig
ongeduldig ei stoet op iete koule 
ongeduldig ei zitchj op iete koulen
ongeduldig ons ier geive zonder biecht 
ontmoeten ei èè ne skèèr gedoen
ontmoeten ei èèt nen toechj gedoen
opvliegen ei zitchj direk op ze pjèèd
oudbakke das èun aabakke toet
overdrijven das mè 't oer getrokken
overdrijven van ne vleegeskeit neun donderslag moake
petrol petrol op 't veej geete
presies  't stekt nie nèè
regenen  't es katte oen gèubelle
rondborstig z' es goot verzeen van uure en puute 
ruzie eun oer in de soep
ruzie petrol in de soep
slapen ik goen in mèn duus krèupe 
twijfelaar ne seipateij
verwachting ei èèt er te lank opgeleige
verwachting z' es teigen den hoek van eun ronne toafel gelupe
zuurpruim  't es ne azèèn pisser

Tot daar voor deze keer binnen kort zijn er andere spreuken
om ze niet te missen is het best af en toe te komen kijken  
Victor


 
 
Hoe vind je dit bericht? 48 stemmen
Geschreven door victor om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

't Vloms van Halle voe de Hallenèèrs

Beste mienschje  allemoe, 

Dat stukske skrèève kik voe d' Hallenèèrs  da ee zoin passeire. 
As ge da leist en ge zèèt van Halle of environs loitchj dèèn eet weite, reageit doe op .
Het es altèèd plezant da ge eeveranst manne of vraave van a èègen streik teige komt.   
Das es oek  voe d' ander minschje, as ge da tof vindtchj loitchj ma da dèèn weite dèèn skreef èk doe nog èu stuk baa mè gooi Halse woure.  
Al men tekste da 'k ee skrèèf bestoen oek 't Vloms van Halle. 
As ge èu good Hals woud wetchj lotschj ma da dèèn weite op mèèn e mail. 
Binne kèut goen èk ee ne giel uup Halse woure op zette èu klaan stukske dictionair  en da es na gebuid 
Doevui mooie die nekie goen zeen  't es giele lèèst mè vuil woure
      
Allei tot de noste kie en ik wacht op aale reakse en leist oek mèn spruike 

Victor
Hoe vind je dit bericht? 31 stemmen
Geschreven door victor om 14:32 4 reacties Reageer op dit bericht

Vluchten met de familie tijdens WO II

Inleiding

Dit is een verhaal dat al een aanvang neemt voor de oorlog tijdens de mobilisatie.

Onze vrachtwagen Ford was aangeslagen al in 1937 door het leger, hij moest indien nodig afgeleverd worden op de grote markt te Halle als versterking van de legervoertuigen.

Natuurlijk had iedereen een reden om zijn voertuig niet in te leveren, en deed er de wielen af, of maakte de motor onklaar.
Bij mijn grootmoeder Victorine Smismans alias Vitrine kazak boven het café waren er tijdens de mobilisatie drie militairen verplicht gelogeerd.

Daar mijn grootmoeder weduwe was en alleen in haar huis woonde was de achterkamer opgeëist door de Belgische staat en het leger. Daarom sliepen daar drie militairen waaronder een hele lange die met zijn benen bijna een halve meter voorbij het kleine bed kwam. Die man was van Meerbeke bij Ninove, hier op komen we later terug

 

Op Vrijdag voor Sinksen 10 mei 1940 vallen de Duitsers België binnen.

 

Donderdag 16 mei  1940

Er is de zoveelste luchtaanval van de Duitsers op Halle. Het Halderbos, waar De Engelsen, Fransen en andere militairen gelegerd waren wordt hevig gebombardeerd er vallen tezamen 120 bommen en ook op in de "Cite", waar de kolonnes van 't leger even halt hielden, op de Quetstroyelaan daar viel een bom die niet ontplofte en om 17 u 15 kreeg ook de Vogelpers, de volle lading. Er valt een bom juist naast de muur van het machineatelier van de schrijnwerkerij dat hierdoor volledig plat ligt. Gelukkig zijn de machines maar licht beschadigd en nog bruikbaar.  De serres van bloemist Decrem erachter zijn volledig vernield als ook de achterhuizen. Mijn grootmoeder en ouders vernemen dat de Duitsers met rassen schreden naderen.

Vrijdag 17 mei 1940  De vlucht  Halle Meerbeke

In de voormiddag al zijn de Duitsers al in Kasteelbrakel zijn. Begin namiddag zijn aan het Halderbos. De familie panikeert en begin pak en zak matrassen dekens, etenswaren op de vrachtwagen te laden  toen zijn vernemen dat de Duitsers boven op de steenweg op Nijvel ter hoogte van de Leopoldstraat zijn. Zij pakken de biezen en laten alles achter. In de vroege morgen is de spoorwegbrug in Rodenem, de sasbrug, en de Waggelbrug over het kanaal al opgeblazen. Ons Fordje gaat als laatste over de kanaalbrug om mijn tante Elisabeth Ghysels, de Zuster van mijn mijn vader en haar man die ook mijn peter is (Victor Demanet) tesamen met hun kinderen op te halen aan de hoek  Sinte Katharinaveste en steenweg op Ninove, Indertijd café en verfwinkel. Toen hoorden zijn een luide knal. Het is 16 u 05, Halle davert op zijn grondvesten, de brug aan de Basiliekstraat over het kanaal is ook opgeblazen.

Bij mijn Tante aangekomen doen zij het café dicht laden alles op de vrachtwagen en vertrekken richting Ninove. Wegens de vele vluchtelingen, militaire kolonnes gaat de reis zeer langzaam. Tegen de avond komen zijn in Meerbeke aan en herinneren zich de (lange) militair die op de achterkamer logeerde. Zijn gaan daar aankloppen de lange is thuis en hij verschaft hun onderdak voor de nacht.

Zaterdag 18 mei 1940  Meerbeke – Dadizele

De volgende ochtend zijn ze vroeg op weg. Enkele kilometers voorbij Ninove rijden zij voorbij familie van Vitrin Kazak, mijn grootmoeder, die al te voet van Halle Rodenem kwamen. Zij stoppen en deze gaan mee met de camion. Ze zijn nu  met 11 volwassenen en 6 kinderen op de vrachtwagen en rijden richting Oudenaarde.

De benzine tankvan 60 liter geraakt leeg en onderweg zijn bijna alle benzine stations leeg of gesloten.

Ze moeten zich een weg banen tussen de militaire kolonnes die voorrang hebben. Er is ook de stroom vluchtelingen met vrachtwagens, personenauto's, paard en kar, stootkar, kruiwagens, tandems, fietsers, te voet en al de andere denkbare mogelijke en bestaande vervoermiddelen.

Zij vervoerden letterlijk alles: matrassen, dekens, huisraad, kleding, voedingswaren, huisdieren, honden, katten, koeien, konijnen, en nog meer ondenkbare, soms nutteloze zaken. Tussen Oudenaarde en Avelgem geraken zijn aan woekerprijs aan benzine. Even verder rond Kortrijk vallen Duitse vliegtuigen de militaire kolonnes aan, iedereen duikt in de gracht , de kinderen kruipen in de rioolbuizen naast de baan, enkele ouderen wachten bang af in de laadbak van de vrachtwagen.

Laat op de avond komen zijn in Dadizele waar zij toch met deze grote groep een huisje vinden om de nacht door te brengen. De eigenaar legt stro op de grond om het comfort ietwat te verhogen. De kinderen wriemelen in het stro. Nette die  dat hoort en schrik had van muizen zegt tegen haar man "Lomme ik geluuf da ee mèuze zitte"  

Zondag 19 mei 1940  Dadizele -  Ploegsteert

De volgende morgen  vertrekken zij naar Menen met de bedoeling de Franse grens over te steken naar Tourcoing en verder.  Er zijn kilometers files, de douane en grenscontroles zijn tergend traag.  Wachtend en spelend valt mijn broer in netelen en hij mag vooraan in de cabine zitten om hem te troosten.  Omdat er niets vooruit gaat doen zijn een poging om via Ploegsteert naar Armentières te rijden. Maar het was wachten, wachten en nog wachten. Ze maken rechtsomkeer. Ze krijgen toelating van een boer met zijn overvolle schuren met vluchtelingen om in de camion te overnachten op de koer van de boerderij.  Tijdens het spel valt mijn broer (3.5 jaar) in mesthoop en, hij en zijn kleren moesten gewassen worden.

Maandag 20 mei  1940 Ploegsteert -  Poperinge

Zij vertrekken zeer vroeg om als eerste aan de grens te zijn  De man (Victor Demanet) van mijn tante gaat te voet tot aan de grens om poolshoogte te nemen en verneemt dat de volledige grens met Frankrijk gesloten is. Ze dolen rond en komen in Poperinge terecht. Daar vinden zijn in de Trommelaarstraat en huurhuisje en installeren zich met de groep.

Dinsdag 21, Woensdag 22 , donderdag 23 mei 1940  Poperinge

Daar het hier kalm was blijven zij hier voor onbepaalde tijd. Mijn vader gaat alle dagen tot aan de grens (op 3 km) om  poolshoogte te nemen. Regelmatig horen zij obussen, afweergeschut boven hun hoofden voorbij vliegen, maar de volgende ochtend verslechterd de toestand  helemaal

Vrijdag 24 mei 1940

In de ochtend vroed wordt Poperinge door Duitsers aan gevallen. Hevige bombardementen vinden plaats in het centrum van de stad, in omgeving waar zes wegen samenkomen is alles vernield. Er waren 150 doden. In paniek beslissen ze onmiddellijk te vertrekken.   

Alles wordt opgeladen en gaan zij verder door het centrum van de stad. Daar zagen zij de gruwelen van de oorlog.  Overal waren er kapotte gebouwen er lagen lijken van Engelse, Franse en Belgische soldaten, vluchtelingen en inwoners van Poperinge tussen bakstenen, dakpannen verwrongen auto's en karren, dode paarden, kruiwagens, fietsen en nog meer.

Ze pogen terug de grens over te steken naar Steenvoorde (Fr) maar alles was en bleef potdicht. Ze doolden verder en kwamen via Oost-Vleteren  in Reninge terecht. Ze dachten dat dit een minder strategisch gebied was omdat het niet in de nabijheid van de grens lag.

Ze zoeken onderdak op een Boerderij en logeren bij de Familie Horebeke in één van hun de schuren. In de andere schuur op 50 meter lagen Engelse militairen die het noodvliegveld  bewaakten dat op 100 meter lag. Maar dat werd pas de volgende dag ontdekt. 

Zaterdag 25, zondag 26, maandag 27, mei 1940 Reninge

Het leven gaat verder  ze zijn hier met een beetje comfort gelogeerd in deze schuur en slapen op hun meegebrachte matrassen.

Mijn kozze Pierre Demanet krijg een aanval van Astma een Engelse dokter komt uit de nevenliggende schuur en geeft hem een injectie. Ze konden zich daar wassen, de was doen  kochten daar eten en drinken en hadden op dat gebied niet te klagen.

Mijn vader ging met mijn peter Victor Demanet meerdere malen tot aan de grens. Zijn zagen daar de Engelse, Franse, Belgische militaire en vluchtelingen bijeengetroept in de Westhoek

De Duitsers waren ondertussen al aan de kust te Abbeville (Fr) en deze ganse groep was dus ingesloten. De enige uitweg was per schip naar Engeland via het kanaal. 

Dinsdag 28 mei 1940  Capitulatie van Belgisch leger (Reninge)

In de loop van de dag vernemen zij te Reninge via de radio en personen uit de streek dat Koning Leopold III op 28 mei om 4 uur het bevel gaf de wapens neer te leggen, met de onvoorwaardelijke overgave zoals geëist door Hitler. Het oorlogsgeweld was een beetje verminderd en ze denken om terug naar Halle te gaan.

Plots om 16 uur schiet het Engels leger van op hun stellingen naar de Duitsers om de terugtrekking naar Duinkerke te dekken. De Duitsers reageren heftig en rukken nog altijd verder naar de kust. Er word hevig geschoten en gebombardeerd. Allerlei springtuigen vlogen fluitend en sissend boven hun hoofden. Een bom vernielt de schuur van de Engelsen op 50 meter van onze groep. Daar de Engelsen in stelling waren zijn er geen slachtoffers.

Woensdag 29 mei 1940 Bombardement en retour naar Halle 

De beschieting duurt de ganse nacht en eindigde om 5 uur in de morgen. Wegens de capitulatie en dit voorval begrepen zij er niets meer van. Rond acht uur gaan zijn in Lo-Reningen proviand halen. Groot en klein ziet hoe een Duits vliegtuig geraakt wordt door het Engels afweergeschut. De Duitse piloot kon zich redden met zijn valscherm maar wordt van op de grond aan flarden geschoten  en komt op een vijftigtal meter van de vrachtwagen neer in het veld.

Zij vernemen dat de Duitsers Noordschote, bezetten en de Ieperlee oversteken. Zij voelen zicht ingesloten en besluiten  terug te keren naar Halle. Al de mannen verbranden hun militaire paspoorten om door de Duitse linies te gaan. Zij krijgen tegen betaling proviand mee voor onderweg 20 gepluimde kippen en 40 hard gekookte eieren. De kippen worden aan de zijkant van de camion gehangen. Even buiten Reninge komen zij de eerste Duitsers tegen.  

Ze waren juist op tijd weg in Reninge, en komen dezelfde avond terug thuis in Halle maar in bezet gebied. Eigenlijk was er na het bombardement van 16 mei niets erg meer gebeurd te Halle en waren zij beter thuis gebleven

Terug in Halle

Terug in Halle zetten men eerst mijn tante af aan de Steenweg op Ninove  het huis is gans leeggehaald. Zij moeten dan via het sas over de Duitse noodbrug  de enige weg over het kanaal naar de Vogelpers. Aan de schrijnwerkerij zien zij ook dat alles weggehaald, geplunderd is, alle triplex is voor de ruiten genageld van de buren en er is niemand die van iets weet. De lederen riemen van de machines zijn ook weg.

 

Er wordt nu nog aan één ding gedacht en dat is de wederopbouw van het atelier  er wordt met de camion van einde en verre schaars materiaal gekocht om alles terug toe te leggen. In September is het atelier terug operationeel. Men begint met noodzakleijke herstellingen bij de buren en in de andere huizen van de stad Halle  die schade geleden hebben dooor de bommen.

Tot hier dit zeer ingekort verhaal 


Victor

Hoe vind je dit bericht? 30 stemmen
Geschreven door victor om 20:03 Reageer op dit bericht

Nonkel François werkweigeraar WO II

Nonkel François als werkweigeraar


Op aanvraag van enkele familieleden veteld ik dit verkort verhaal, reeds gepubliceerd op verscheidene plaatsen.  
François Dekegel in de volksmond Sisse Keigel is man van mijn meter en tante Alice Tordeu(r)s die de zuster was van mijn moeder (Wiske).
Hij was goudsmid kunstenaar etser, met  als hobbys als roeier, voetbalspeler bij Union Halle en Cercle Tubize. 
Hij was werkweigeraar tijdens de tweede wereldoorlog  en hier volgt zijn lijdensweg ingekort tot twee bladzijden van veertien, die de originele Duitse en andere documenten omvatten. 

Het is een echt gebeurd verhaal dat dikwijls in stukken en brokken verteld werd. Dankzij het terug vinden van al de originele documenten kon alles cronologisch op papier gezet worden met de precieze data, en werkonderbrekingen erbij.
Het is spijtig dat ik dit niet uitgebreider kan vertellen.  

 

François Dekegel
Alias Sisse Keigel is geboren te Halle op 22 Juli 1911.
In de tekst die volgt zal ik hem Sisse noemen

Hij was verplicht bij zijn werkgever te stoppen wegens de mobilisatie in 1938. In die periode verbleef hij op de plaats ''t Holleke" genaamd in Linkebeek. Hij kreeg  op 17 mei 1939, tijdens één van zijn verloven, een staatstelegram om te melden dat hij zich dringend moest begeven naar Linkebeek voor demobilisatie. Daar hij toen verloofd was met mijn huidige meter hebben zij van de gelegenheid gebruik gemaakt om op maandag 3 juli 1939 te trouwen in de Sint- Rochuskerk te Halle. Hij ging terug werken bij zijn werkgever en  in augustus 1939 werd hij onder wapens geroepen om België te verdedigen tegen de dreigende invallen van de Duitsers, die telkens uitgesteld werden.wegens strategische redenen.

Op vrijdag 10 mei 1940 begint de oorlog, het Belgisch leger wordt overrompeld door de Duitsers en Sisse wordt als krijgsgevangene vrijgelaten op 10 juni 1940  hij kwam terug te Halle  op

13 juni 1940. Hij moest al zijn militair materiaal inleveren op het stadhuis te Halle.

Hij gaat terug naar zijn werkgever in Schaarbeek en werkt daar tot 28 november 1942 omdat de werkgever het bevel kreeg van de bezetter om de firma (goudsmid) te sluiten. Daarna is hij fictief in een firma tewerk gesteld om niet naar Duitsland moeten te gaan.

Hij wordt toch opgeëist en moet op 3 april 1943 vanuit station Schaarbeek naar Duitsland vertrekken naar een werkkamp. Via de politieman die deze papieren rond brengt in de stad verneemt hij dat zijn oude klasgenoot ook naar Duitsland moet vertrekken dezelfde dag als hij en de zelfde bestemming. De volgende dag bekokstoven zijn tezamen iets wat nooit geweten zal zijn.


Naar Duitsland via Schaarbeek
Maar het verhaal verloop als volgt: 

Die bewuste 3 april 1943 spoort hij met zij broer Emiel van Halle naar Brussel Zuid, daar moeten zij verder met de tram tot het station van Schaarbeek. Onderweg geeft Emiel aan Sisse zijn abonnement van de spoorweg. Sisse gaat het station van Schaarbeek in, laat al zijn papieren afstempelen door de Duitsers en verzekert zich dat hij in alle lijsten als present staat en gaat met het abonnement van zijn broer aan de andere uitgang van het station buiten. Om de aandacht van de Duitse soldaten af te leiden beginnen Emiel, zijn broer en met enkele vrienden op het voetpad voor het station te vechten, zodat de Duitse militairen die de uitgang bewaken moeten tussen beiden komen en Sisse zonder controle het station verlaat.

Vandaar gaat hij terug te voet 2 km naar zijn vroegere werkgever om zich te verstoppen. Deze acht het veiliger om hem bij zijn broer in Woluwe te verstoppen omdat het daar veiliger zou zijn. Maar ook daar zoekt de Gestapo overal en hij besluit 's nacht te voet van Woluwe naar zijn vroeger bekende plaats in 't Holleke- Linkebeek te gaan waar hij ook nog familie heeft. Maar ook daar zoekt de Gestapo van huis tot huis, en hij besluit de volgende nacht te voet van Linkebeek naar Halle op de Halleweg te gaan bij zijn ouders. Hij komt daar tijdens de nacht aan  zonder het medeweten van zijn moeder, broers en zuster.

Thuis verstopt
Zijn vader verstopt hem op de zolder en installeerde hem in een oude kleerkast.

De stappen op de trap zijn gecodeerd door vader. Indien een niet gekende code klimt hij op het dak en verstopt zich achter de brede schouw niet zichtbaar van op de straat. Dit duurt zo verschillende  maanden.  Er moet ook met de rantsoenen voor eten gezorgd worden en ook daar slagen zij in. 

Toevallig heeft zijn broer een boek nodig in die bepaalde kleerkast. Hij gaat op de zolder en ziet zijn broer daar verstopt in de kleerkast. Ze vallen in elkaars armen. Nu weet zijn familie waar hij in huis verstopt is, en kan nu kan hij ook vrij in het huis rond lopen.    

Ondertussen zijn de Gestapo naar hem op zoek omdat hij niet aangekomen is op de plaats van bestemming in Duitsland. De Gestapo zoekt bij zijn vrouw die bij mijn grootvader woont op de Rodenemweg, ook bij ons thuis en in onze schrijnwerkerij wordt gezocht. Ook verschillende keren bij de ouders  van Sisse op de Halleweg……….  

Brieven uit Duitsland van Sisse die in Halle verstopt zat !!!   

Voor zij vertrek had Sisse met zijn vriend bekokstoofd over brieven.  Zijn vriend van de Villalaan te Halle schreef vanuit Duitsland brieven naar zijn vrouw,  die werden overhandigd aan Sisse.  Hij schreef die over met gepaste datum en stuurde die in een voorgeschreven omslag naar zijn vriend in Duitsland op de plaats waar zou moeten verblijven. Zijn vriend postte die brieven in Duitsland zodat enkele dagen later die bij Sisse zijn vrouw aan kwamen te Halle, Rodenemstraat.

Zijn vrouw werd ook op rooster gelegd  en moet naar Brussel, Naamse straat om op de folterbank om iets meer te bekennen maar ze liet niets los. Sisse zijn zus gaat mee er wacht buiten Indien zijn vrouw niet terug buiten komt zou Sisse zich aangeven bij de Duitsers om haar vrijlating te bekomen. Maar zover is het niet gekomen 

Ze toonde de brieven die ze kreeg van haar man in Duitsland en zegde dat ze van niets wist.

De speurtocht naar Sisse door de Gestapo ging versterkt door. Voor Sisse werd het onveilig in zijn oudershuis en hij vlucht bij familieleden naar Essenbeek . Maar Essenbeek, de wieg van de klandestine pers te Halle, ook daar moest hij gaan lopen. Dan heeft hij enkele weken, het was zomer, in open veld tussen het graan en de maïs doorgebracht.

Daarna is hij terug naar huis gegaan en heeft een put gegraven onder het hok van Wembley, zijn hond. Hij voert de grond 's nachts met een kruiwagen op meer dan 200 meter in het veld.  Telkens als de deurbel ging haastte hij zich onder het hondenhok en schuift dit boven zijn hoofd. Nu zijn schuilplaats gekend is door gans zijn familie en jong getrouwd  kan hij zich 's nachts een bezoek aan zijn vrouw veroorloven. Hij moet daar voor de vaste post van het afweergeschut voorbij, dat de kanaalbruggen in Rodenem in 't oog houdt, en dat is een groot risico, toch met de avondklok.

De Gestapo spioneerde dag en nacht om zijn schuilplaats te ontdekken maar hij heeft gelukt gehad. Zo ging dat door tot eind van de oorlog.


Einde oorlog
Hij ging dan terug werken bij zijn vroegere werkgever en iets later begon hij als zelfstandige goudsmid tot in op Zaterdag 18 september 1954. Dan overlijdt hij als gevolg van de doorstane ontberingen tijdens de oorlog. Eigenlijk is hij ook een nooit genoemde oorlogsheld uit de Halse oorlogsgeschiedenis en toch ook een beetje gesneuveld voor het vaderland        

Tot hier dit echt gebeurd verhaal over mijn nonkel François alias Sisse Keigel van de Halleweg.

 

Victor

Hoe vind je dit bericht? 36 stemmen
Geschreven door victor om 00:00 Reageer op dit bericht

Antoine Ghysels, Gdansk, Napoleon Rusland

Napoleon was met zijn echtgenote Marie-Louise op weg van Zinnik (Soignies) naar Brussel Hij hield halt te Halle en bracht een bezoek aan de stad op 21 september 1811. 
Hij werd door de toenmalige burgemeester Henri Nerinckx ontvangen, maar nogal koeltjes.    
Napoleon kwam ook om onder andere volk voor zijn oorlogen te ronselen om in Rusland te gaan vechten. Zijn leger bestond toen uit Belgen, Nederlanders, Fransen, Italianen, Duitsers en meerdere anderen nationalitieten uit omringende landen. 
Bij zijn ronselcampagne toen in 1811 is er een familielid, voorvader, die zich liet inschrijven in het leger van Napoleon. Hij werd ingelijfd als militair werkman bij het \"eerste bataljon mariniers\" te Brest. 
Helaas zijn tijdens WO I en WO II  de meeste archieven te Brest vernietigd geweest zodat alleen een puur toeval hulp kan bieden om in die richting verder te zoeken. 
   
Antoine Gheyssels (één van de 45 gevonden schrijwijzen van de naam)
Deze voorvader  is  op 18 mei 1813 overleden te Dantzig (Gdansk Polen) 
Twee jaar later op 14 september 1815 dus na de slag van Waterloo is de overlijdensakte te Halle toegekomen 
Wat er met de afgestorvene gebeurde is niet bekent. Hij is heel waarschijnlijk ter plaatse begraven.  
Er zijn onlangs (in 2005) massa graven ontdekt met soldaten gestorven aan een epidemie van lichaamsinsecten.

Hieronder volgt de Franstalig tekst zoals ze op de overlijdensakte te Halle stond    

Acte de déces du 14 novembre 1815 Ville de Hal


L’an mille huit cent quinze, le quatorze novembre à dix heures du matin par devant nous

Jean Joseph Vanden  Elschen, adjoint du maire, officier de l’état civile de la commune de Hal,

canton de Hal département de Dyle est  comparu:

Monsieur Pierre Joseph Barbandon  adjoint  du  maire

de Hal, faisant les fonctions d’ officier de police lequel nous a remis un certificat

délivré par le conseil administrative du premier bataillon de ouvriers 

militares de la marine au service de France à Brest.

le premier septembre dix huit cent quinze. Par lequel il conste que le nommé

ANTOINE GHEYSSELS ouvrier militaire au dit bataillon, né a Hal, est

décédé le dix huit Mai dix huit cent treize à

l’ hopital  regimentaire de Dantzich, Que la pièce à

éte remis à sa famille, et il a signé avec nous le présent acte

après lecture leur a été faite              

Délégue du maire             Van Elschen


Moest er iemand iets meer weten over dit hospitaal of deze geschiedenis dan is alle info welkom
Actueel ben ik in contact met de Poolse archieven van Gdansk, met hoop op zege.     
Indien mij iemand kan helpen om in Gdansk te zoeken dan is die hulp welkom.  

Victor 

Hoe vind je dit bericht? 16 stemmen
Geschreven door victor om 00:00 Reageer op dit bericht

De naam Ghysels en variaties

Tijdens mijn opzoekingen in de archieven te Halle, heb ik natuurlijk moeten rekening houden met de variaties op mijn naam, die ontstaan zijn door schrijffouten van den beambten in de burgerlijke stand.

Er waren ook uitspraakfouten van de aangever, die familie of buur was, en als ongeletterde alleen de bijnaam van de vader of moeder kende, maar de juiste familienaam, dat was een ander probleem.

De naam juist uitspreken en schrijven liet hij dan ook aan de beambte van de burgelijke stand over.

Meestal hadden beiden al een beetje jenever gedronken om de geboorte te vieren en dat hielp de zaak niet vooruit. Ik heb ook opgemerkt dat de bij dezelfde familie dezelfde personen uit bepaalde winkle kwamen getuigen.  


Al deze namen zijn het gevolg van de schrijf- en andere fouten zij zijn allen familie van elkaar:  

Geijs, Geijsel, Geijsels, Geijselz, Geijssel, Geijssen, Geijssens, Geysen, Geysens, Geyssen, Geyssens, Gheysel, Gheyssels, Gheyels, Gheylens, Gheys, Gheysels, Gheysen, Gheysen, Gheyens, Gheyssels, Gheysens, Ghijs, Ghijselen, Ghijsels, Ghijssels, Ghisels, Ghissels, Ghys, Ghysels, Ghyselsmans, Ghyssels, Gijs, Gijsels, Gijsen, Gijsens,Gijsseels,Gijssens,Gissels,Goijseels, Gyssens, Gysel, Gysels, Gysen,Gysens, Gyssens, Heysels.

 

De IJ komt meestal in Vlaamse kerkelijke registers voor.

De Y kwam er onder invloed van de Franse Bezetter en verving de IJ.

Voor mijn naam staat in de doopregister (kerk) Ghijsels en officieel is het Ghysels

Victor  

Hoe vind je dit bericht? 45 stemmen
Geschreven door victor om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Halle verkorte stamboom Ghysels

Stamboom GHYSELS  te Halle Gehucht Rodenem


Deze lijst is wegens de opzoekingen die nog bezig zijn onvolledig
  (alleeen de naam Ghysels is gebruikt)
Ik heb van deze personen tientallen broers en zusters kinderen en nog veel meer in mijn lijsten 

Te Halle waren er twee takken Ghysels  met de zelfde oorsprong. De ene zwermde uit van Rodenem  en de andere kwam van Rodenem via de Arkenveste in Halle Centrum terecht
Voor de varianten van de naam Ghysels verwijs ik verder in een ander deel van dit blog.
Een vader  met 9 kinderen met  de naam op 5 verschillende manieren geschreven.  

Ik heb Ghyselsen terug gevonden tot in de 13de eeuw die misschien ook familie waren, maar daarvan heb ik nog  geen enekel zekerheid.   
   

Dit is de ingekorte versie van mijn stamboom met een grote zekerheid dat deze personen aan mij hun genen hebben doorgegeven

I               Kwintijn Ghysels  ° +/- 1623 Huwelijk XXX

Anna Johanna De mesmaeker ° +/- 1623

 

II             Gaspar Ghysels ° Sint Pieters Leeuw +/- 1652  Huwelijk XXX

                  1  Cornelia Valkeneer ° +/-1661

                  2  Marie Van Cutsem  ° Eizingen +/- 1650

               

Uit eerste huwelijk

III            Guillam Ghysels ° Sint Pieters Leeuw 29/06/1693 Huwelijk 28/11/1722

                Florentina De Neve  ° Lembeek +/- 1698

 

IV            Peeter Franciscus Ghysels  ° Halle 1745 Huwelijk Halle 06/05/1759

Margherite Gheeraerts  ° Halle +/- 1725 + Halle 03/09/1794

 

V             Antoon Ghysels ° Halle 07/05/1772 + Halle 10/02/1846 Huwelijk

Elisabeth Cornelis ° Lembeek 1773 + Halle Rodenem 25/12/183

VI            Henri Ghysels ° Halle 02/01/1809 Huwelijk Halle op  XXX

Madelaine Cockmartin  ° Halle 1810 +?

 

VII          François Ghysels ° Halle Rodenem 03/11/1840 Huwelijk XXX

Marie- Elisabeth VandeBotermet ° Halle 1845 + Halle 1894

 

Kinderen Tweeling

VIII         Jeanne Ghysels ° Halle Rodenem 9/11/1878  Tweeling met

VIII         Pierre Ghysels ° Halle Rodenem  9/11/1878 Huwelijk Halle rond 1900

Victorine Smismans ° Halle 23/11/1875 + Halle 10/08/1954

 

Vier kinderen

IX.1        François  Ghysels  °Halle 10/10/1901  + Halle 27/09/1957 mijn vader

IX.2        Elisabeth Ghysels  °Halle 01/07/1905  + Halle 26/11/1976

IX.3        Marie Ghysels        °Halle 05/05/1907  + Halle 11/01/1911

IX.4        Joseph Ghysels      °Halle 06/05/1910  + Halle 01/11/1931

 

IX.1        François Ghysels  °Halle 10/10/1901 + 27/09/1957 Mijn vader

                Huwelijk 1 Halle op 20/09/1927  Octavie Derauw °Halle 18/08/1901 + Halle 08/04/1930

Huwelijk 2 Halle op  09/05/1932  Louise Tordeus ° Halle 14/03/1903 + 1977

              
              Uit het huwelijk met Louise Tordeus 4 kinderen 
X            Pierre Ghysels       ° Halle 19/01/1933   + Australië 25/01/1983               
               Huwelijk te Halle 31/03/1959 met Marie-Jeanne Deneef  °Halle 20/08/1928 + Australië 16 mei 1998
               Twee kinderen 
XI 1            Cecilia Ghysels ° Halle 26/04/1960 gehuwd in Pentith Australi¨op 24/08/1984 
                           Met Con Spiros ° 24/09/1959
                       Tabitha Spiros           ° Penrith Australië  17/02/1989
                       Johnatan  Spiros        ° Penrith Australië 26/08/1990
XI 2            Carla Ghysels   ° Halle 23/07/1964 ongehuwd

X           Victorine Ghysels ° Halle 1/04/1935
               Huwelijk 25/05/1959 met Carlier René  ° Halle 24/07/1936 +Jette 27/08/2000
               Geen kinderen 

X            Joseph Ghysels    ° Halle 24/12/1936 
               Huwelijk op Lembeek op 24/08/1959 met Jeaninne Picalausa ° Lembeek 15/08/1938 
               Drie kinderen 
XI 1              Lena Ghysels   ° Halle 18/05/1960 
 XI 2             Gerda Ghysels ° Halle 29/04/1963
XI 3              Ilse Ghysels     ° Halle 01/12/1964                

X           Victor Ghysels (dat ben ik) ° Halle 18/04/1942

                Huwelijk te Enghien 28/08/1965 met Verdonck Chantalle ° Enghien 29/10/1942 
                Drie kinderen:  

XI 1                 Pascale Ghysels ° Schaarbeek 21/10/1965
                             Huwelijk 22/101994 met Floris Vansina ° Antwerpen 24/07/1963
                                    Drie kinderen  
XII  1                     Katrien  Vansina   ° St Agathe Berchem 16/02/ 1996
XII  2                     Jonathan Vansina ° Jette 22/07/1997
XII  3                     Jeroen Vansina      ° Jette 18/05/2000
XI 2                  Martine Ghysels ° Enghien 15/07/1969
                               Huwelijk met Walter Stegen ° Genk 22/05/1966
                                     Drie kinderen: 
XII 1                       Kevin Stegen    ° Leuven 4 /10/1995
XII 2                       Thomas Stegen ° Tienen 16/02/1998
XII 3                       Sander Stegen    ° Tienen 19/04/2001

XI 3                 Stephane Ghysels ° Enghien 26/06/1970 ongehuwd geen kinderen
Indien er voor iemand ongewenste informatie staat laat dit weten en het wordt terstond weggehaald                       
Voor meer informatie stuur mij een mailtje.  

Victor



Hoe vind je dit bericht? 56 stemmen
Geschreven door victor om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Grootmoeder weegt haar geld na de kermis ca 1920

Dansen en kermis in de schrijnwerkerij  rond 1900 en daarna

 

Hiernaast het Mortierorgel gemaakt in 1928 en dat in het café "De Drie Deuren" speelde in Basiliekstraat te Halle. Voor de oudere Halleren een stukje nostalgie
Als ik klein was ging ik met mijn vader naar de mis van 11u30 in de Paterskerk
Na de mis gingen wij dan ook een pint drinken. Ik mocht dan mijn lippen eens tegen zijn glas zetten en ik had gedronken, daarna mocht ik in dat gelufje aan de muur in een soort spaarpot een muntje steken en toen speelde dit Mortierorgel een melodietje dat enkele minuten duurde.   
Dit orgel is heden nog te bezichtigen in het (privaat) museum van mijn broer Joseph te  Brussel (1030 Schaarbeek)

Nota:
Om deze geschiedenis beter te begrijpen  is het geraden het volledig blog lezen, omdat mijn meeste artikels in familieverband moeten beschouwd worden.   

En naa allemoe op de piste in de zoel ba Pie Kip en Vitrine Kazak

Mij grootmoeder Victorine Smismans ( Vitrine Kazak) hield een café open op de Vogelpers (straat) naast de schrijnwerkerij sinds 1903. Met elke straat- of wijkkermis  kwam er een muzikant, met  een accordeon  of ander instrument en speelde in het café. Er werd gelachen gezongen, gedanst en gedronken.  Rond 1905 had Pierre Ghysels (Pie Kip), haar man, het idee om in de schrijnwerkerij de schaafbanken op zij te schuiven en in het atelier te dansen omdat er meer plaats was.
Toen was er alleen gasverlichting om tot laat in de nacht of ochtend te kunnen dansen. 

Toen het atelier nogmaals vergroot werd rond 1910 om beter te kunnen werken en ook dansen, huurde men een monumentaal dansorgel van Mortier om met elke kermis te dansen. In die tijd waren er tientallen kermissen: er was kermis Vogelpers, Rodenem, Sint Rochus, Biezeweide, Halle enz  en dit minstens twee maal per jaar.
Er werd een plankenvloer gelegd voor het orgel waarop men veel parafine en zagemeel strooide om goed te glijden.

Achter het orgel zorgde één orgeldraaier de ganse avond voor muziek daar er geen elektriciteit was hing alles af van zijn draaibewegingen aan het grote wiel.  Hij sliep zoals gewoonte achter het orgel op de grond. Bij ons in de schrijnwerkerij sliep hij met meer comfort in de schavelingen.  Sommige kermissen duurden  tot drie weekenden  telkens begon men te dansen van vrijdagavond, zaterdag na het werk, zondag na de mis en ook maandagavond telkens tot laat in de avond zoniet tot vroeg in de morgen. De mensen kwamen  kilometers te voet van de naastliggende dorpen Lembeek, Breedhout, Pepingen, Essenbeek, Buizingen, om te komen dansen en naar het orgel te kijken en luisteren.
In die tijd ging men kijken op verscheidene plaatsen om te zoeken waar het beste en mooiste orgel stond. Daar er in het atelier plaats zat was stonde daar altijd één van de grootste orgels.  

Het dansen ging zo: Het monumentaal orgel speelde een liedje, wals, slow, tango, fox-trot, scotisch, quadrille, enz, dat maar anderhalve minuut duurde en dan was het halve dans.
Iemand van de familie kwam rond op de piste om dansgeld te ontvangen. Indertijd was dat maar een muntje van 1 of 5 cent volgens de periode. Dan speelde het orgel terug hetzelfde korte liedje. Diegene die tot de dans uitnodigde betaalde uiteraard en dat was meestal de galante man, de vrouw betaalde zelden of niet. Ook was het zo dat de vrouwen altijd op de kosten van de man dronken. Dus uw lief betaalde u nooit een pint in die tijd. Vooraan in het atelier kon men in die tijd een bokske, een geuze, een faro, Halse duvel of een Spa-citron drinken. Cola en al de rest bestond nog niet.  Voor de vrouwen deed men meestal een stuk suiker in de geuze om zoeter te smaken, dan moest de suiker met een "stoemper" verbrijzeld worden en opgelost.    

De ingang van de danszaal  (het atelier) was gratis. Meestal ging men een pint drinken in het café ernaast omdat voor de piste maar een beperkt aantal tafeltjes en stoelen stonden.
Bij elke kermis kocht Vitrine Kazak een nieuwe stijve straatborstel in geval dat men begon te vechten, dan ging zij er letterlijk met de stijven borstel door, zij duwde deze in het gezicht van de vechter(s) en die waren dan rap gekalmeerd en aan de deur gezet. Er waren vechterbendes die alleen maar kwamen om boel op stelten te zetten. Men had de bende van de Postweg, van Stroppe, van 't plaan, eigenlijk had elke wijk zijn bende.    

Rond 1920 had mijn grootmoeder een precisieweegschaal gekocht om haar muntstukjes, na het sorteren op grootte en waarde, te wegen.Men wist hoeveel muntjes er in één kilo ging van die soort  en zo was de rekening sneller gemaakt. en wist men wat  er deze maal verdiend werd . Er waren verscheidene aarden potten vol met geld, en men sliep op het geld tegen de eventuele dieven.

In 1922 dan was er elektriciteit in de straat  Pie Kip kocht dan een gans atelier machines en betaalde contant. Met een electrische  motor van een der machines,  had  mijn vader een mechanisme gemaakt  zodat het wiel van het orgel zonder armkracht draaide. Het werkt achter het orgel beperkte zich nog alleen tot boeken steken, (de muziekkartons). De kermissen volgenden elkaar op jaar na jaar. Tijdens de WO I werd er niet gedanst omdat de mensen hun geld spaarden.

In 1933 overlijd Pie Kip door een eigenaardig toeval en fout van de belastingen, hij kreeg de belastingsbrief van een andere fabriek met dezelfde naam Pierre Ghysels en moest toen 400.000 Bf betalen, dit is in zijn hoofd geslagen en zes maand daarna overlijd hij aan de gevolgen. Mijn vader doet alles verder, de schrijnwerkerij en kermis tot WO II  in 1940,  dan wordt er niet gedanst.

In 1945 na de oorlog dacht iedereen terug aan kermis en geld ontvangen en wegen en verdienen. De eerste maal was het terug "vollen bak" veel gedans en vertier. De tweede kermis kwam  men voor de dag met taksen op amusement, de auteursrechten SAMBAM en die taksen waren zo hoog dat het niet meer rendabel was om nog een orgel te huren en te dansen op de orgelklanken. Ook brachten de Amerikanen de gekende Juke Box in ons land en dansen in een zaal met dakpannen en witgekalkte muren was volledig uit de mode.

Zo eindigde een halve eeuw volksvermaak op de Vogelpers (straat)  te Halle      

 

Victor

Hoe vind je dit bericht? 56 stemmen
Geschreven door victor om 19:59 Reageer op dit bericht

Vrachtwagen Ford T model 1926

Ford T 1926 zoals in de oude films

Foto hiernaast ongeval in 1931 op de brug van de Zenne te Halle

Na de eerste wereldoorlog was er in de schrijnwerkerij van mijn grootvader Pie Kip (Pierre Ghysels) veel werk. Men noteerde bestellingen  van uit de vernielde westhoek (Bachten de Kuppe) en de kust Veurne, La panne, Nieuwpoort, om alles terug op te bouwen.

De afgewerkte ramen, deuren, trappen werden in het begin met paard en kar tot aan het goederenstation van Halle gebracht om daar met een goederentrein naar de Westhoek te transporteren.

Toen bestelde mijn Grootvader Pierre Ghysels alias Pie Kip  een vrachtwagen Ford T model 1926 om zijn eigen transport te doen en niet afhankelijk te zijn van boeren en anderen met paard en kar.

De vrachtwagen had één ton laadvermogen en de laadbak was 2.20m breed en 3.00 m  lang

Alles was toen met de borstel groen geverfd van kop tot teen, binnen en buiten.

In die tijd kocht men een chassis met motor en als de rest was houtwerk en moet door een carrosseriebedrijf aangepast worden. In dit geval werd de cabine en laadbak door de eigen firma gemaakt.  Daar mijn vader en grootvader pioniers waren van de brandweer te Halle diende hij ook

om de brandweerpomp sneller dan met de mankracht op de plaats van het onheil te trekken  


Een detailbeschrijving van de vrachtwagen     

Het stuurwiel stond links in de cabine. Het klakson  was van het toeter type met peer en stond uiterst links aan het "dashbord", dat een houten planke onder de voorruit was. De voorruit  in twee delen was gewoon vensterglas en de ruitenwisser kon van de binnenzijde met de hand heen en weer bediend worden  Er was maar één halve deur aan de rechtse zijde (te zien op de foto). In de winter werd erboven een stuk stof gehangen om dit gat te dichten. Bij vriestemperatuur moest telkens 's nachts het water van de radiotor afgelaten worden opdat de motor en radiator niet zouden kapot vriezen.   

 

Verticaal op de vloer was er een handrem op de achterwielen, en er waren maar twee pedalen één voor de rem en de ander voor de eerste en twee versnelling (prise). De hendel om gas te geven was rechts aan het stuur. Aan de linkse zijde was een symmetrische handel voor de voorontsteking.

Het benzine reservoir van 60 liter bevond zich onder de zetel die de ganse breedte van de cabine was (voor 3 personen) Om te tanken moest men het kussen uithalen  en dan kon men de vuldop bereiken.

Aan de schaarse benzine pompen was het nog met de hand pompen en de twee bokalen 5 liter vullen en laten leeglopen in het reservoir

De batterij van 6 volt stond buiten rechts onder de voeten de chauffeur. 

Om te starten moest met vooraan aan de zwengel draaien tot het beestje startte. Vergat men de hefboom van de voorontsteking aan het stuur terug in begin stand te plaatsen dan kon men een hevige terugslag krijgen dat soms de pols verstuikt  of men lag op zijn zij op het voetpad of grond naast de vrachtwagen

De ontsteking was nog met trillers (inductieklos van Ruhmkorf) die men kon horen werken met hun gezoem.


Onderhoud

Daar er nog geen of zeer weinig garages waren werden alle onderhoudswerken, smeren, banden herstellen, alsook de mechanische herstellingen zelf gedaan door mijn vader.

Om van Halle naar Brussel heen en terug te rijden gebruikte hij 40 liter benzine.

Zijn laatste grote rit was na het bombardement van het atelier op 16 mei 1940. Dan is de ganse familie (18 personen)  ermee op vlucht geweest naar Poperinge, Reninge, Ploegsteert  met de bedoeling Frankrijk te bereiken  maat de grens was dicht en 2 weken later waren ze terug thuis.

Tijdens de oorlog is hij aangeslagen voor het ravitaillement van de Halse bevolking. in de schrijnwerkerij was er toch niet veel te doen, allen kleien herstellingen voor de bezetter.    
Na de oorlog is hij een stille dood gestorven in de hoek van het atelier en is als schroot verkocht geweest in 1954. Er waren nog geen verzamelaars die voor dit soort oude auto's geld gaven
Victor   

Hoe vind je dit bericht? 38 stemmen
Geschreven door victor om 14:03 Reageer op dit bericht

Al 60 jaar geleden

Ik was in mijn oude foto's aan kijken en ineens vond ik tussen al mijn archieven een foto van mezelf, die op enkele weken na zo oud is als de bevrijding in 1945. 
De foto is genomen in de tuin van mijn grootmoeder die naast de schrijnwerkerij lag
(zie artikel hieronder). Het was in de zomer want de snijbonen met staken waren al een stuk gegroeid  Mirza de trouwe rattenvanger waakt naast mij. Mirza kon beter ratten vangen dan eender welke kat of ander dier
In die tijd was ik een wittekop en dat is nu terug zo maar met een witgrijzig tintje zoals de foto op ander artike laat zien  

Victor  
   
Hoe vind je dit bericht? 25 stemmen
Geschreven door victor om 19:19 Reageer op dit bericht

Meer van Stamboom

↑ Terug naar de berichten