HALLO IEDEREEN IK KOM JULLIE GAUW NOG EEN FIJNE NACHT TOEWENSEN LIEVE BLOGGERS .

Eerst ontkende ik het voor mezelf, nu toch nog niet zeker. Want heimelijk had ik binnenpretjes toen mijn man wel en ik het nog niet nodig had. Niet lang erna leende ik stiekem soms de zijne. Alleen 's morgens, want dan werd het het meest nodig. Daarna schafte ik me er zelf één aan, bij Blokker voor twee euro. En nu zet ik het maar op mijn blog, dan weet iedereen het meteen .... de korte pijn, zeg maar ... ik heb een leesbril nodig ... ik zit nu nog wel voor het scherm zonder. Zonder bril, bedoel ik. Maar de lettertjes zijn toch een klein beetje wazig, geef ik toe. Wacht, 'k ga even om dat brilletje. Het hangt al uit elkaar, maar 't is gewoon een groot wonder. Opeens lijkt alles zo duidelijk! Geen foutje zal nog aan mijn oog ontsnappen! Wat een openbaring, de berichtjes die ik ontvang zijn zo groot.

Maar hoe je het ook draait of keert, 't is weeral een beetje aftakeling. ben amper 47 en toch gaat het stilletjesaan bergaf, hoor. Wat komt er nog allemaal? Een hoorapparaat, steunkousen, wandelstok, looprekje, een snorretje ... neen, verder durf ik niet denken!

Ach ja, ik troost me al, een bebrilde mens ziet er toch direct veel slimmer uit, en sjieker, vind ik. Zo met een gouden ketting rond de hals, af en toe het brilletje op als ik iets moet lezen ... 'k zal er wel aan wennen zeker?  

Het niet mogen van t lief,

k heb het altijd stom gevonden...

Eigen keuzes die moeten goedgekeurd worden

niet mogen zien of doen van dit en dat

ik wil het niet verstaan.

drommels dromen

Daar waar ik vroeger al dacht recht te hebben op een standbeeld naast 'de denker' van Auguste Rodin lijkt het thuiszitten mijn denkverslaving enkel maar te vergroten. Neem daarbij ook nog eens de twijfelverslaving en mijn dagen zijn goed gevuld..of toch op zijn minst mijn hoofd.

Zou ik het nu anders doen? Nu, nu ik weet wat 'de later' is achter mijn beslissingen. Nu ik weet welke vorm mijn leven op dit moment heeft. Want enige andere keuze in het verleden en mijn pad had er helemaal anders uitgezien. Misschien wat groener? Wat meer gras? Of juist een modderpoel?

En nog steeds weet ik het niet. Mijn kinderen zijn gelukkig. Meestal toch (mensen in de huidige consumptiemaatschappij lijken niet meer 100% gelukkig te kunnen zijn maar dat is een andere kwestie.

En ik? Ben ik gelukkig? Gezien het antwoord ergens tussen ja en nee ligt lijkt er toch een evenwichtige balans te zijn . Ja ik ben gelukkig. Gelukkig om het leven in me dat een hele tocht met me maakte en er toch nog in slaagde te overleven. Gelukkig met mijn gezin dat elke dag wel lijkt bij te leren. Zo proberen we te luisteren naar mekaar. En ook al faal ik soms door mijn geduld te verliezen, we proberen het toch maar.

En ongelukkig? Het stukje verleden dat ik moest achterlaten om dit geluk te bereiken. Het hart dat nooit meer heel zal zijn. De pijnlijke plek om een zielsgenoot te verliezen. Spijt. Herinneringen. Verlangens.

Onlangs las ik ergens 'Vergeet niet dat dat wat je nu verdrietig maakt eens je vreugde was'.

Dus ik waai, naar mijn verdrietige vreugde. In de hoop 'ooit' tegen te komen.

't Is hier voor één keer stilletjes in huis en ik geniet ervan. Geen radio, geen mensen om me heen, geen telefoon of gsm, geen honden die blaffen, niets van dat, alleen maar stilte. De muizenissen in mijn hoofd zijn verdwenen. Zorgen die krimpen tot zorgjes, "de tijd maakt alle hoeken rond". Ik lees wat blogjes en zie pareltjes. En ik lees mijn eigen dingetjes van 't begin.  ik schreef over hoe het voelt om ouder te worden, en om huismoeder te zijn. Hoe fijn het is als iemand naar je glimlacht en hoe ik een muis kan doen vliegen. Ik schreef over kousen die nooit bij elkaar passen en over groter wordende kinderen. Over Sinterklaas en de kerstdagen. 'k Heb het allemaal graag geschreven, en ik lees het met plezier terug. Ik schreef over de kleine dingetjes des levens, de dingen die zorgen dat de ene dag de andere niet is. 

Bloggen, vertelseltjes schrijven, gedachten verwoorden, emoties omzetten in tekst, spelen met woorden , reacties krijgen  ... het is leuk. Tijdens een pauze, tussen twee werkjes door, vlug eventjes iets schrijven of gaan lezen bij anderen, 't is een hobby. Maar de laatste weken lig ik een beetje overhoop met de wereld, er zijn te veel emoties op me afgekomen, ik ben niet gemaakt voor deze harde maatschappij, 'k heb er even geen zin meer in. En toch ... 'k had het nooit gedacht van mezelf, "t is immers maar bloggen", maar toch ... 'k ben blij met de lieve reacties van jullie, het doet me deugd dat ik, ondanks de stilte hier, nog zoveel bezoekers "over de vloer" krijg.

'k Zou zeggen, merci, en 'k beloof het mezelf en jullie, binnenkort ben ik er weer helemaal door en dan schrijf ik terug over de kleine dingetjes des levens.

Liefs,happy woman