
Het mag iets kosten.

veel te veel tijd
gaat naar de dingen
die opgaan in het niets
naar ideeen die enkel rondtollen in het hoofd
naar het wikken en wegen van woorden
naar het toegeven van emoties
naar het niet toegeven van emoties
naar het moe zijn en denken moe te zijn,
naar het onderweg zijn,
veel te veel tijd
is gaat verloren in onnuttigheden
die vervliegen met de tijd.
verkoeling

|
|
mijn dochterHoewel de handtas in feite van een heel klein modelleke is, krijg ik daar toch verbazingwekkend veel in.
- mijn gsm
- portefeuille (een mooie zwarte leren, die ook al jaaaaren meegaat)
- 1 lippenstift (terwijl ik die in feite bijna nooit gebruik, maar je weet maar nooit wanneer ik instant glamour nodig zou hebben).
- nagelvijl (in de ijdele hoop ooit eens zo'n lange nagels te hebben dat ik effectief een nagelvijl zou nodig hebben)
- Lactose-tabletjes. Geïnporteerd vanuit de UnitestatesvandenAmerika, en die mij helpen bij het eten van al mijn lievelingsgerechten.
- mijn sleutels van het huis,van de auto en van mijn werk)
- Spidifen (wegens vaak opkomende migraine, en als ik er snel genoeg bij ben, dan helpt zo'n pilleke)
- The little green tin - lippenbalsem met aloe vera
- 1 stylo's en agenda
- een USB-stickske
- handgelleke van 't Kruidvat (je weet wel, zo'n desinfect-vloeistof om de bacteriën weg te halen)
- pleisters (want ik heb héél vaak wel ongelukjes op het werk)
- 2 platte tampons (wegens als heel lang in mijn handtas)
-en waar mijn dochter nog het ergste vond snoep !!!!! heeeeeeeeeel veel snoep en koekjes
ment is het belangrijkste ingrediént wat je in mijn handtas vind (mentos,doosje tik tak,strong mint) kan niet zonder
chocolade(mars, bounty's en graankoeken)
ik zal nooit omkomen van de honger ha ha ha!!!!!!
tja heb het af en toe nog op de werkvloer....
sigaretten en aansteker(ja dus ik ben een roker)
zoiets zal het zijn wat ik alle dagen meesleep
Je ziet het, niets speciaals!
hoe zit het met de andere dames op seniorennet????
vinden jullie dit overdreven? laat het me weten
happy woman
spijt
Ik heb spijt...
- van het feit dat ik niet elke dag zoveel geniet van het leven als ik ervan zou moeten genieten.
- dat ik mensen heb gekwetst
- dat ik maar 1 leven tegelijk kan leven
- niet te kunnen volhouden om s'avonds voor de tv van de snoep af te blijven.
-elke dag maar alleen aan het huishouden te denken en nooit eens een pauze inlas voor mezelf
ik heb spijt....
dat ik altijd maar mijn dromen uitstel voor andere gelukkig te zien..


- van het feit dat ik mijn schoonmoeder veel te weinig bezoek. En ik neem mezelf dan voor om dat flink te veranderen, maar helaas lukt dat dus niet.
- ...
Ik moet stoppen met hierover na te denken. Mijn overlevingsmethode is momenteel zo weinig mogelijk zelfmedelijden hebben, te denken over het verleden en zoveel mogelijk naar de toekomst kijken. En met toekomst bedoel ik dus "langer dan binnen 2 dagen".
Denken aan het hetgeen waar ik spijt van heb, helpt dus niet. Dus: hop naar de opdracht van morgen!
happy woman

het moe
soms ben ik moe,
zo moe
dat slapen niet helpt.
mopjesEen Nederlander komt bij Blokker in Antwerpen en ziet een
thermosfles staan.
Hij vraagt aan de verkoopster : 'Wat is dat?'
'Awel', zegt de verkoopster, dat is een thermosfles, alles wat je
er koud
instopt blijft koud en alles wat je er warm instopt blijft warm.
'Ik neem er een', zegt de Nederlander.
Terug gekomen in Nederland, neemt hij de thermosfles mee naar z'n werk,
en zijn collega's vragen :
'Wat is dat?'
Dus hij zegt: 'Dat is het nieuwste uit België : een thermosfles.
Alles wat er warm in gaat blijft warm en alles wat er koud ingaat
blijft koud.'
Vraagt zijn collega: 'Wat heb je er nu inzitten?'
Zegt die Nederlander : ' 2 koppen koffie en een Cornetto !
De kleine Ahmed was een nul in wiskunde.Zijn ouders hadden al alles ondernomen om hem op andere gedachten te brengen: straffen, privé-leraar, geen TV, smeken, huisarrest, hondenschool:niks hielp.
Ahmed hield er altijd het zotteke mee.Tot zijn ouders van wanhoop toch eens een pater aanspraken over het probleem met hun zoon.
Deze man kon hun misschien wel helpen, zijn zuster was nonneke en gaf wiskunde in het college in Balen, en bekend om haar strenge aanpak.
Oké dat was het;Ahmed werd naar die school gestuurd.
Na de eerste dag op zijn nieuwe school komt Ahmed naar huis en gaat direkt naar zijn kamer om te studeren, moeder komt eens kijken en ziet de hele kamer vol met boeken en aantekeningen liggen.
Hij verlaat alleen zijn kamer om snel iets te eten om daarna direkt voort te kunnen studeren.
Zo gaat dat wekenlang voort en uiteindelijk komt hij thuis met een A voor wiskunde op zijn rapport.
Moeder en vader dolblij vragen aan Ahmed hoe het toch komt dat hij nu wel studeert?
Das niet moeilijk ge moet wel, zegt Ahmed, ik had dat daar al direct
gezien toen ik dat klaslokaal binnenkwam en tegen de muur ne gast zag die aan een plusteken was genageld, dacht ik direct:
“Amaai hier kunnen ze er niet mee lachen...........”

Soms kun je iets zien ...
soms kan je het bijna aanraken ...
soms is het zo dichtbij dat je het kunt voelen ...
maar soms is het sneller weg dan het komt ...
Misschien komt het ooit terug,
misschien nooit meer ...
misschien moeten we het doen met wat we hebben ...
maar misschien moeten we blijven hopen op meer ...
Soms kan het misschien te veel zijn ... misschien weet ik het soms niet meer ...
Mmmm ... zwaar dagje gehad ... morgen misschien beter ...
aliens
slaap zacht

HALLO IEDEREEN IK KOM JULLIE GAUW NOG EEN FIJNE NACHT TOEWENSEN LIEVE BLOGGERS .
een leesbrilEerst ontkende ik het voor mezelf, nu toch nog niet zeker. Want heimelijk had ik binnenpretjes toen mijn man wel en ik het nog niet nodig had. Niet lang erna leende ik stiekem soms de zijne. Alleen 's morgens, want dan werd het het meest nodig. Daarna schafte ik me er zelf één aan, bij Blokker voor twee euro. En nu zet ik het maar op mijn blog, dan weet iedereen het meteen .... de korte pijn, zeg maar ... ik heb een leesbril nodig ... ik zit nu nog wel voor het scherm zonder. Zonder bril, bedoel ik. Maar de lettertjes zijn toch een klein beetje wazig, geef ik toe. Wacht, 'k ga even om dat brilletje. Het hangt al uit elkaar, maar 't is gewoon een groot wonder. Opeens lijkt alles zo duidelijk! Geen foutje zal nog aan mijn oog ontsnappen! Wat een openbaring, de berichtjes die ik ontvang zijn zo groot.
Maar hoe je het ook draait of keert, 't is weeral een beetje aftakeling. ben amper 47 en toch gaat het stilletjesaan bergaf, hoor. Wat komt er nog allemaal? Een hoorapparaat, steunkousen, wandelstok, looprekje, een snorretje ... neen, verder durf ik niet denken!
Ach ja, ik troost me al, een bebrilde mens ziet er toch direct veel slimmer uit, en sjieker, vind ik. Zo met een gouden ketting rond de hals, af en toe het brilletje op als ik iets moet lezen ... 'k zal er wel aan wennen zeker?
tijd zoekertje
op zoek naar mezelf
morgen weer werken


Het is niet omdat ik er niet over praat,
dat ik het vergeten ben.
Het is niet omdat ik vredevol lijk,
dat ik het ben.
Het is niet omdat ik niet op hoge hakken loop,
dat ik geen dame ben.
Maar het is niet omdat ik nu niets doe,
dat ik niet bezig ben.
en sommige mensen een peer.
Sommige mensen wil ik een taart geven
bij anderen wil ik die gooien.
Sommige mensen wil mijn langste vinger tonen,
met een bijhorende blik
aan andere mensen wil ik mijn beenmerg schenken,
en een dikke knuffel geven......


Het niet mogen van t lief,
k heb het altijd stom gevonden...
Eigen keuzes die moeten goedgekeurd worden
niet mogen zien of doen van dit en dat
ik wil het niet verstaan.
drommels dromen
Ik heb geen spijt van dromen na te streven
maar ik moet toegeven,
dat tegen de massa ingaan moeilijk is.
Ik streef naar dromen,
maar niet al de daken bestaan uit lei.
Oogspattingen drupten op de grond,
er zat een lek in het waterkanaal,
maar mijn hoofd moet omhoog,
de wereld tegemoet,
mijn dromen tegemoet,
het moet!
de simpelheid van de simpele mens
de complexiteit van complexe dingen,
is eigenlijk zo complex niet als je het eenvoudig bekijkt.
Geef toe, we weten toch van waar het komt
als we echt eens onze hersenen gebruiken.
T is simpel, we zoeken het te ver of niet ver genoeg!
Hoe eenvoudig is dat!?
verdonkerd
![]()
het stiekem zijn van de dingen,
het stiekem zijn van de dingen die er niet zijn.
Het gemis van mensen die er niet zijn,
en het wegwillen van mensen die er wel zijn.
Maar dat gaat niet zomaar,
je kunt niet zomaar door te denken
mensen tot leven wekken,
of mensen tot nooit meer ziens doen gaan.
geen eenduidende antwoord,
verdonkerd voor mij elke maand.
happy woman

de griep
barry white


Daar waar ik vroeger al dacht recht te hebben op een standbeeld naast 'de denker' van Auguste Rodin lijkt het thuiszitten mijn denkverslaving enkel maar te vergroten. Neem daarbij ook nog eens de twijfelverslaving en mijn dagen zijn goed gevuld..of toch op zijn minst mijn hoofd.
Zou ik het nu anders doen? Nu, nu ik weet wat 'de later' is achter mijn beslissingen. Nu ik weet welke vorm mijn leven op dit moment heeft. Want enige andere keuze in het verleden en mijn pad had er helemaal anders uitgezien. Misschien wat groener? Wat meer gras? Of juist een modderpoel?
En nog steeds weet ik het niet. Mijn kinderen zijn gelukkig. Meestal toch (mensen in de huidige consumptiemaatschappij lijken niet meer 100% gelukkig te kunnen zijn maar dat is een andere kwestie.
En ik? Ben ik gelukkig? Gezien het antwoord ergens tussen ja en nee ligt lijkt er toch een evenwichtige balans te zijn
. Ja ik ben gelukkig. Gelukkig om het leven in me dat een hele tocht met me maakte en er toch nog in slaagde te overleven. Gelukkig met mijn gezin dat elke dag wel lijkt bij te leren. Zo proberen we te luisteren naar mekaar. En ook al faal ik soms door mijn geduld te verliezen, we proberen het toch maar.
En ongelukkig? Het stukje verleden dat ik moest achterlaten om dit geluk te bereiken. Het hart dat nooit meer heel zal zijn. De pijnlijke plek om een zielsgenoot te verliezen. Spijt. Herinneringen. Verlangens.
Onlangs las ik ergens 'Vergeet niet dat dat wat je nu verdrietig maakt eens je vreugde was'.
Dus ik waai, naar mijn verdrietige vreugde. In de hoop 'ooit' tegen te komen.
Weet je het al? vraag ik mezelf. Weet je nu al wat je wil? Of wat je met je leven wil doen? Weet je al welke weg je gaat nemen? Weet je al wat voor jou geluk is?
Het antwoord blijft me schuldig. Bewust besef ik dat ik diegene ben die het antwoord moet geven. Maar ik wacht..Trappelend op één plek, hopend dat de juiste weg vanzelf onder mijn voeten komt te liggen. Of laat ik het leven gewoon passeren? Geen toppen maar ook geen putten?
Maar ik besef...het is te laat..de berg werd al beklommen dus het dal neem je er keuzeloos bij. Het blijkt vermoeiender dan ik dacht..dat klimmen. Sommige periode's kijk ik op een mooi uitzicht, een licht stoffige weg, een briesje in mijn haar. Maar soms kijk ik ook naar beneden en besef ik de risico's die het dal met zich kunnen meebrengen. Op die momenten vraag ik me af of het wel verstandig was. Had ik niet beter de rechte weg genomen? Alleen..zonder bergen en zonder dallen? Niet klimmen van vreugde, maar ook niet vallen van verdriet.
Het was halverwege de berg dat het besef er pas kwam. Het besef dat ik hoger was dan ik dacht, het besef dat het dal al ver onder de horizon lag. Het was maar even, slechts een paar uur, misschien net een dag. Maar genoeg om te voelen dat de glazen kooi rond mijn hart brozer werd. Nog net niet gebarsten. Maar ergens..
Ik klom door. Het geloof dat de top van de berg mijn geluk zal zijn. Maar de stem van het dal blijft als een echo gaan. Het angstgevoel te vallen deed me voorzichtigere stappen nemen.
De berg blijft even groot. Maar ik klim minder snel.
Ach, het gaat wel weer voorbij deze periode...
Eens terug aan het werk vergeet ik weer hoe het anders kan en leg ik me neer bij de zaken. Tenslotte is er toch één gegarandeerde geluksdag per maand: de 'mijn pree staat erop dag'.
En toch blijf ik hopen....op een ander en betere levenskeuze... hopen op de dag dat 'lef en durf' wel aan mijn kant staan.
happy woman


Zou ik niet nogmaals iets schrijven...
De gedachte kwam meermaals in mijn hoofd doch iets weerhield me. Schrijven deed ik nog wel..delen met de buitenwereld niet meer...
Ik leerde veel de afgelopen jaren. Ik kwam ook een stukje van mezelf tegen. En ik leerde dat het leven meer was dan meegaan met de stroom, ook al was het soms donkerder dan de duisternis van de nacht. En ook nu, na al die jaren lijkt de situatie nog steeds niet op een kalme zee waar met rusteloos met een rubberen bootje op kan dobberen. Ook nu overspoelen grote golven mijn kleine eilandje nog. Alleen zit ik nu vaak in de luchtbel die boven de bomen hangt.
Mijnheer kreeg als eerste een schot. Niet meer welkom in mijn kleurige bel. De moeilijkste stap ooit. Want mijnheer deelde één belangrijk ding met mij...de kinderen...En hij trapte terug..meermaals en hard. En telkens was er iemand om me een goede stel argumenten aan te bieden. Gelukkig maar... Het boek 'the secret' leert dat men positief moet denken om een wens te bekomen en dankbaar moet zijn.
. Verder ben ik hem heel dankbaar voor de levenswijsheid die hij mee meegaf: Slechte karakters bestaan wel! en ben er verdorie sterk uitgekomen.....
...hij is er nog steeds... Het pad was erg moeilijk met momenten.Situaties namen soms een wending die ook hier tranen gaven in het diepst van mijn hart. Maar ik hield vol. Het verleden sprak namelijk..niet de man zelf...Nooit gaf ik 'hem' op. Ook al werd 'de liefde' soms opgegeven langs zijn kant. Het lijkt soms wel alsof ik 'vastplak' aan hem. En God weet dat het niet met simpele pritt is! Ook hier werden beelden gevormd die blijvend zullen zijn achter de spiegels van mijn ogen.
Soms komen ze naar boven..de beelden...ze doen me denken..ze doen me voelen..soms kwetsen ze nog steeds...
Maar ik sta ze niet toe. 1 gekleurd verleden is genoeg...Een toekomst vol regenbogen is het verlangen...
Eén van de zwaarste gedachten lijkt me wel de realisatie dat niets is wat je als kind voor ogen had... Of ingeprente illusies misschien...En dan nu het besef dat je het enkel maar fata morgana's waren.
Waarschijnlijk was het puur hoop. Hoop die me toen door een hel hielp. Want enkel de gedachte dat er ooit wel iemand me zou 'redden' kon me als 15-jarige doen overleven. Het gebeurde niet. Ik snakte wanhopig. Maakte keuzes waarvan ik dacht dat ze me een beter leven zouden geven. Achteraf slechts een verlenging van de hel. Of uitstel van de echte executie misschien.
Sommigen begrijpen niet waarom ik al die jaren bleef in een leven dat verre van juist was. Waar ik telkens opnieuw bleef hangen in een wereld van bedriegerij en onrespect. Het enige juiste antwoord is misschien dat zelfs deze wereld beter was dan diegene waar ik inzat. Een oncorrecte die ik soms zelf niet begreep dat ze bestond.
En men groeit. En men beseft. Ik maakte een stap vooruit. Een moeilijke..Want men weet niet welke wereld de volgende is. Ik ging van heel slecht naar slecht. En dan van slecht naar 'ik weet niet wat er komt'. Maar zeker het besef dat het niet terug is naar slechter. Enkel een stapje dichter naar wat juist is. En ik hoop.
Of ik probeer te hopen. Want als je beseft dat het vroeger slechts hoop was dat je rechthield kan men zich dan nu sussen met deze gedachte? Of bouw je slechts terug een illusie op. Een illusie dat de wereld er ooit wel eens anders zal uitzien voor je.
Je hoopt. Maar geloven doe je niet meer.
Wat als...
je het gevoel hebt dat je teveel gevochten hebt. Zinloos.
je weet dat het toch nooit zal veranderen. Het verleden te diep. Geen kans op een toekomst. Wat ze ook zeggen.
je niet het gevoel hebt dat iemand je ooit zal kunnen helpen. Dat alles al kapot was voor je nogmaar aan het leven begon.
je beseft dat het leven moeilijk is maar dat het plannen van een beter iets op zich even moeilijk lijkt.
je gewoon leeg bent.
het gewoon genoeg is geweest...
happy woman