Olivetti
Hier staat het dan, mijn schrijfmachientje. Een Olivetti Lettera 22. Ik kocht het in de Innovation, jawel!, nu Ino, toen ik net was afgestudeerd. Als je bedenkt dat ik van 1935 ben kun je rekenen hoe oud het wel is. Ik heb het nog, het is precies hetzelfde als op de foto. Misschien neem ik er later zelf eens een foto van, maar met foto's ben ik een vreselijke kluns, o shame! Het was zowaar al een hele bedoening om een foto te zoeken, die op mijn PC te zetten en dan op mijn blog te krijgen. Ik ben niet helemaal tevreden over het beeld. Zo'n enkel schuinstaand voorwerp op een foto lijkt visueel de hele foto scheef te trekken, vind ik toch. Niet mooi, maar toch al iets.
Ik ben niet echt een verzamelaar van oude dingen, maar dat machientje heb ik nooit weg gedaan. Stapels liefdesbrieven schreef ik er op. Ik mis nog altijd die beweging aan het einde van de lijn, de wagen die ik van rechts naar links gleed, zachtjes als ik lief was, met een snok wanneer ik steigerde. Het arme ding vloog soms bijna van mijn schrijftafel af.
Wat een écht mooie, warme herinnering is dat!
Slaap wel, lief dagboek.