Archief

Vergeef me als ik jammer ....

Ik zag vandaag een jongen
Op de bus met gouden haar
Ik wou dat ik zo mooi was
Toen hij uiteindelijk wou uitstappen
Zag ik hem strompelen tussen de banken
Hij had slechts één been
En liep met krukken
Maar bij het passeren had hij
Een erg brede glimlach

Vergeef me als ik jammer
Ik heb twee benen en de wereld is de mijne

Onderweg bij het wandelen zag ik een snoepkraam
De jongen die daar snoep verkocht had veel charme
Ik sprak even met hem en
Hij zag er zo gelukkig uit
Als ik wat later ben
Is dat helemaal geen probleem
Wanneer ik verder wou gaan
Zei hij tot mij
Je bent bedankt . je bent zo vriendelijk
Het is fijn om te praten met mensen als jij
Je moet weten . ik ben blind

Vergeef me als ik jammer
Ik heb twee ogen en de wereld is de mijne

Ik wandelde verder langs de straat
En zag een jongen met mooie blauwe ogen
Hij stond te kijken naar spelende kinderen
En wist niet wat te doen
Ik stopte en vroeg hem
Waarom speel je niet mee met hen
Hij keek onverstoorbaar verder
Zonder één woord te zeggen
Toen besefte ik pas dat hij doof was

Vergeef me als ik jammer
Ik heb twee oren en de wereld is de mijne

Heb twee benen waarmee ik kan gaan waar ik wil
Heb ook twee ogen om alles rond mij te bekijken
Heb twee oren om dat te beluisteren wat ik wil
Ik ben gezegend . de wereld is de mijne

Vergeef me als ik jammer

Alberto Malloma

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je
het is je dikwijls zelf ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op 'n keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.

toon Hermans

 

soms
schijnt de zon tussen de kruinen van de bomen
sta je stil bij de vloed van rivieren en stromen
hoor je overal 't concert van zingende vogels
is er geen bestaan van gruwelijke kogels
lijken alle tuinen bezaaid met kleurrijke bloemen
wil je de hele wereld met elkaar verzoenen
lopen de straten vol van lachende gezichten
bestaan er zelfs geen maten noch gewichten
weerspiegelt de maan zich in 't rimpelloos water
verschuif je de problemen naar later
brengt niemand je van je stuk
beleef je, droom je van puur geluk

soms
lijken de dagen duister en zwaar
alleen al door een simpel gebaar
van mensen die in dezelfde stemming
de dagelijkse dingen zien als remming
maakt  de mooiste symfonie je weemoedig
vind je je vrienden opeens zo koelbloedig
voelt de regen op je huid extra koud
daar waar je er anders zo van houdt
wil je alleen zijn, vermijd je gezelschap
want middenin voel je je veel te krap
wil je naar buiten maar weet niet hoe
heb je schrik, er is nog zoveel taboe

soms
meng je die beelden ineen
je kunt niet verder op één been
het evenwicht moet je steeds zoeken
credit en debet zoals in de boeken
en als het lukt, dan is dat een gunst
weten te leven is immers een kunst
zo slijt je dan uren en dagen
met af en toe iets extra's te wagen

 

                                         kado

een bewogen jaar  achter de rug

het leven gaat zo vlug

veel positieve dingen,

maar ook problemen blijven mij omringen.

 

ik los ze op en sta even stil,

als het niet gaat zoals ik wil.

ik probeer mijn energie zó te gebruiken

en een oplossing te ontluiken.

 

per keer, stukje voor stukje,

denk ik meid, het lukt je.

en gek genoeg werkt dat vaak zo wel

alleen het leven gaat zo snel.

 

één ding besef ik, op de helft bijna

dat, zolang ik in dit leven doorga…

er is geen finishing touch,

nooit zal alles zijn opgelost.

 

je blijft lachen, of creperen

je blijft steeds leren

en ik en blij dat ik zeggen kan,

dat ik nog steeds van het leven leren kan.

 

 het leven heeft tóch gelijk

als ik er zo even op terug kijk

God geeft je het leven zo,

als een goed verpakt kado.

 

als je op problemen stuit

pak je het kado maar verder uit

aar als het zich ontbloot,

dan is ie daar,  de dood.

josé

                         

Een mensenleven is zo wonderlijk, zo onbegrijpelijk

jaar in , jaar uit, dag in dag uit,

beweeg je je tussen mensen en dingen.

Sommige dagen schijnt de zon en je weet niet waarom.

Je bent tevreden,

je ziet de mooie en de goed kanten van het leven.

je lacht, je dankt, je danst.

Je werk gaat vlot, iedereen is vriendelijk tegen je,

je weet niet waarom.

Misschien heb je goed geslapen?

Misschien heb je een goede vriend gevonden en voel je je geborgen..

Je zou de tijd van vrede en diepe vreugde

willen laten voortduren….

Maar ineens verandert alles weer.

Het is of een té hevige zon de wolken aantrekt.

Er komt een soort droefheid over je,

die je niet kunt verklaren.

Je ziet alles weer zwart.

je denkt ,dat de anderen niets meer van  je moeten hebben.

je zoekt ineen kleinigheid, een reden om te klagen,

te kankeren,jaloers te zijn en verwijten te maken.

Je denkt, dat dit zo zal voortgaan,

dat deze stemming, niet meer zal wijken.

En je weet wéér niet waarom,

misschien ben je moe?

Je weet het niet, waarom met het zo zijn?

Omdat de mens een stukje natuur is,

met lentedagen en herfstdagen

met de warmte van de zomer

en de kou van de winter.

Omdat de mens het ritme van de zee volgt

eb en vloed….

Omdat  ons bestaan, een voortdurende repetitie is van leven en sterven….

Als je dít begrijpt. kun je vol goede moed en vertrouwen verder,

want dan wéét je, dat na elke nacht,

weer een nieuwe morgen komt.

Als je dít aanvaarden kunt,

zul je door het regelmatig "op  en  neer",

steeds dieper en vreugdevoller gaan leven.