Beloven 

Wij kunnen overal in geloven , en de mensen die ons laten beloven , maar als wij het geloof in onszelf verliezen zijn we verloren!

Terwijl ik naar buiten staar en de sneeuwvlokken zie neerdalen ervaar ik, zoals elk jaar, het grote loslaten. Loslaten geeft me inzicht over hetgeen ik stevig vasthoud (men nuchterheid ). Het zijn geen grote zaken, die ik in mijn bezit wil houden. Het zijn eigenlijk die kleine dingen, die zoveel groots vertegenwoordigen.
Eén ervan is dit jaar, dat weer voorbij is gegaan. De tijd die steeds maar de aandacht vraagt. Wat hebben wij beleefd. Wat is er gebeurd en wat zal de tijd brengen. Tevens is elke dag die voorbij gaat, weer een dag, zonder alcohol . De leegte is door dezelfde tijd verweven in mijn leven en heb ik dikwijls weer vrij moeten geven. Ik heb daarbij geleerd me over te geven aan wat er is. Niet meer met heimwee terugkijken naar een onbezorgde tijd, niet meer kijken en dromen van een toekomst. Ik heb geleerd in het NU te zijn.
Ik leerde om vast te houden aan vandaag. Met mijn programma verbind ik de dagen aan elkaar en laat deze 12 stappen nooit los. Ik hou het vast want daarmee ben ik verbonden. Vandaag is nu en door de rode programma voel ik wie ik ben en welke ervaringen ik heb opgedaan. Dit programma is mijn leidraad, verbonden met de liefde. De liefde voor het leven. Ik heb de pijn van alcohol losgelaten. Ik heb de eenzaamheid achtergelaten. Ik heb de wond verzorgd en de tranen laten stromen.
Succes heeft een andere betekenis gekregen, voor mij geldt op dit moment, “er het beste van maken”. In elke situatie kijken en voelen wat er mag komen. Is het de bedoeling om mezelf te blijven en enige afstand te houden, dan probeer ik daar het beste van te maken. Wordt er van mij verwacht om me min of meer aan te passen, dan probeer ik daar het beste van te maken..
Henri

ONSZELF IN DE OGEN ZIEN.

.
Hoe dikwijls heb ik tijdens mijn drankperiode klusjes ontlopen, omdat zij zo groot leken?
Is het te verwonderen dat ik, ondanks dat ik al een tijdje nuchter ben, nog steeds op dezelfde manier reageer wanneer ik geconfronteerd word met wat een enorme klus lijkt, zoals een diepgaande en onbevreesde morele inventaris opmaken?
Ik ontdek anderzijds dat, wanneer mijn inventaris voltooid is, de verbeelding groter was dan de werkelijkheid.
De angst mijzelf onder ogen te zien hinderde mij en tot ik bereid was mijn pen op papier te zetten, vertraagde ik mijn groei die gebaseerd is op het ongrijpbare.
Bijna iedereen wil in zijn leven verbeteringen zien en dat is een verstandige keuze alleen dat is eenvoudigweg niet zo probleemloos als dat het in onze gedachten opkomt.
Vooruitgang zullen we door het ontwikkelen van onszelf en met de hulp van AA geeft ook een zelfverzekerd gevoel waardoor we beter in ons vel zitten en bij machte zijn om sneller beslissingen te maken.
Op ieder potje past een deksel en een ieder zal krijgen wat hen toekomt dat is iets waar wij ons eigen aan vast kunnen houden, want geduld overwint alles.
Dus wees geduldig met een positieve en correcte houding dan zal de kans vergroot worden met der tijd om de eindzege te kunnen zegevieren als de klok blijft tikken.
Haastige spoed is zelden goed, maar iedereen heeft liefde en geluk in zijn leven nodig dus hoe eerder het arriveert bij ons hoe trotser we zijn als we gaan juichen van karakterontwikkeling .
Sommigen moeten daar een groot deel van hun leven op wachten maar als het eenmaal aanbeland is kan de vreugde niet op en start de rijkdom van gelukzaligheid.
Wij kunnen overal naartoe gaan en hopen daar samenkomsten te kunnen vinden voor een gelukkiger leven, maar moeten constateren en komen dan tot de ontdekking dat de plaats niet een indirecte invloed heeft.
De geluksfactor kan vergroot worden doordat we actief zijn en een vliegende arend kan overal een muisje tegen komen, maar het kan evengoed ook aan onze eigen voordeur zijn.
Een geluksgevoel ontstaat als wij tevreden zijn met wat we nu op dit moment bezitten zowel innerlijk als geldelijk voelen wij onszelf zodoende fortuinlijk.
De wegen naar geluk zijn soms erg ver, maar iedere keer weer de moeite waard om het geduld op te brengen om te wachten

Doorgaan.
Doe vandaag alles met onze beste inzet, dan zitten we in de besturingsstoel voor de perfecte Richting voor een beter morgen want wat onze voorouders hebben geplant oogsten wij vandaag.
Deze gedachte die ik ergens opgenomen heb doet me terug denken aan de periode dat ik nog bezig was aan 75 dagen revalideren aan mijn herstel en te blijven waar ik nu sta. Het was pas erg spannend als het me gelukt was en om samen met anderen hetzelfde te bereiken.
Vooral de vele gesprekken en ideeën die we uit probeerden en opvolgden, gaf aanleiding tot een boeiende en spannende periode.
Ook nu nog hebben we contact, maar niet meer zo vaak als in het verleden want beiden zijn we gestabiliseerd en gaan we onze weg.
Door mijn hartinfarct is het moeilijker om nog geregeld aanwezig te zijn. Toch doet het deugd om dan nog geregeld een mail te ontvangen en te lezen hoe alles zijn gang gaat en ook van de dingen te genieten die gelukt zijn.
Het delen van successen is net een stimulans om verder te doen en ik raad iedereen aan om ook de jongeren te steunen en te helpen, want je helpt vooral jezelf en geniet mee van hun succes.
Ik ben er zeker van dat je het als een positieve ervaring gaat beleven en er met veel plezier aan terug denkt.
''Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal.''

Wilskracht geeft ons herstel 

Een nuchter leven geeft ons vele kansen met oneindig veel mogelijkheden maar we moeten wel zelf de juiste weg creëren om op dat doeltreffende punt uit te komen wat het leven zal verbeteren.
Er zijn verschillende invalswegen net als bij een doolhof om daar te komen maar een verkeerde beslissing zal ons nergens brengen en alleen maar veel ergernis geven en tijd doen verliezen.
De volhouders met de gedachte ik drink vandaag niet zullen blijven zoeken met de hulp van de twaalf stappen naar dat belangrijke punt en door hun doeltreffende doorzettingsvermogen een grotere kans maken om daar te geraken maar kunnen ook falen.
Blijven volharden aan een droom of wens om daar te geraken geeft hen de moed om te blijven proberen en het zoeken niet op geven, maar door gaan met de hoop en vastberadenheid om het ooit eens te zullen bereiken.
Door het leren van de vereiste kennis van twaalfstappen en de praktische ervaringen zullen zij vorderingen maken die hen dichter bij hun doel zullen brengen en het geloof erin doen vermeerderen.
Tegenslagen door hindernissen accepteren zij door daar positief op te reageren en met een geschikte oplossing daar mee voor de dag te komen, om de reis naar het doel verder voort te zetten met een nog sterkere wilskracht.
Als wij een richting en doel hebben maar het te bereiken einddoel niet in zicht hebben kan dat onzekerheden creëren die we moeten overwinnen door ons sterke karakter te tonen.
Iedereen is vaak veel sterker en meer begaafd dan wij soms denken en dat zal blijken als we in een positie of situatie komen dat er keuzes gemaakt moeten worden en daartoe dan gedwongen worden.
Wat moeten we dan doen naar, links, rechts naar beneden of omhoog is dan een vraag die in onze gedachten een belangrijke rol zal spelen en uiteindelijk de perfecte of niet direct slagende beslissing teweeg brengen.
Op dat moment zullen we nooit weten en alleen maar hopen dat wij de juiste beslissing hebben genomen in het doolhof op weg naar het toekomstgerichte punt voor ons herstel.Zo vliegt ons nuchter leven voorbij en als we vooruit kijken lijkt alles langzaam te gaan maar bij een terugblik op ons leven is alles veel te snel gegaan.Sommige dingen zouden we zo weer over willen doen, maar andere voorvallen als wij daar nooit meer aan hoeven te denken en zeer zeker geen tweede keer van plan zijn om mee te maken.

Het leven kan zo mooi zijn als wij maar blijven er aan werken en dromen daarmee dan het geluk hebben dat sommige dingen ook goed gaan zodat wij daar weer nieuwe energie uithalen om verder te gaan.
Vreugdevolle ogenblikken daar verlangen wij allemaal naar of willen die graag aan anderen toewensen met een goede gezondheid tezamen gebruikmakend van een nuchter leven om dat dan te kunnen verwezenlijken in harmonie.
Allemaal hoopvolle begeerten waar velen naar opzoek zijn doordat zij nog steeds niet de juiste balans gevonden hebben of al tevreden zijn maar toch nog iets extra’s willen.
En vaak is dat behoorlijk moeilijk om dat evenwicht te vinden dus dat neemt tijd in beslag of sommigen hebben de hoop al opgegeven en accepteren te leven met deze omstandigheden.
We hoeven toch ook onze tegenwoordige of vroegere verlangens niet op te geven als wij denken dat het nog steeds een beduidende of doorslaggevende plaats in ons leven inneemt.
Laat onze dromen nooit verwateren en als het nodig mocht zijn om het een verlengstuk van ons bestaande leven te laten bevatten is de moed opgeven om dit onderdeel te vergaren zonde een betreuren waardigheid.
Om te vechten voor iets wat wij belangrijk vinden in ons leven is het nooit te laat.

Soms word ik geraakt door een mail verhalen die ik hoor aan tafel van lotgenoten. Dat is precies waar ik van houd, post lezen, die mij raken. Maar soms gaat dat verder dan mij lief is. Omdat het mij doet schudden op mijn stoel . Zo geraakt dat ik er niet meteen op gereageerd heb (wat ik dus meestal wel doe als ik wil reageren op een post..). Vanochtend nog een keer gelezen en wel gereageerd. En in die reactie aangekondigd dat ik deze post zou schrijven… Over mezelf? Ja, ook. Over alcoholisme? Ja. Over gevolgen van alcoholisme? Ja, vooral dat.  Over MIJN alcoholisme. Door het lezen van de weerspiegeling 05/06 dit heeft me aan het werk gezet waar de iets meer dan 600 mails waar mijn schrijven inmiddels uit bestaat, zo ben ik in deze coronatijdperk ze eens samengebundeld, raak ik af en toe en meestal zijdelings aan mijn alcoholprobleem. Waar ik nu van kan zeggen dat het op zichzelf geen probleem is, omdat ik sinds januari 2003 geen alcohol meer drink. Misschien zou ik een boek kunnen schrijven, zoals over X. of zoals over anderen, die door alcohol en/of andere drugs zijn aangetast of naar de kloten zijn gegaan . Ach nee. Een boek schrijven over alcoholisme, MIJN alcoholisme, dat kan ik niet, dat wil ik niet. Onvoorstelbaar dat je zo stoer kunt doen over een ziekte… Een ziekte, die jezelf aantast, en dat is nog tot daar aan toe. Daarvan kun je zeggen dat je daar zelf voor kiest, zoals Bob en Bill dit deden. Wat de ziekte alcoholisme doet met je omgeving, dat is uiteindelijk veel belangrijker. Vind ik.

Ik heb namelijk wel wat te stellen gehad met mijn verslaving. Niet dat ik de boosdoener was maar er werd en wordt in mijn familiekring nogal eens een biertje gedronken, zullen we maar zeggen. Dat heeft een groot effect op een kind en volwassen mens, kan ik je meedelen. Dus soms met pijn maar ook met wantrouwen.’In en in triest is het eigenlijk. De ander zo zien aftakelen. Er niets aan kunnen doen. Helemaal niets. Elke arts die je bezoekt zal het zeggen: ‘Zolang de persoon niet geholpen wenst te worden, heeft het geen zin.’ Je staat met je rug tegen de muur. Je ziet de veranderingen; hoe er twee mensen ontstaan in plaats van een. Dat is vreselijk eng kan ik je meedelen. Het meest enge aan verslaving is dat iemand onvoorspelbaar wordt. In je eigen huis . Een tikkende tijdbom. Een vuurpijl zonder sier. Niemand is zo belangrijk als het middel de alcohol. Zelfs je kinderen niet. Je kinderen staan ergens onderaan de ladder. Misschien staan ze niet eens meer bij die ladder en zijn ze vertrokken. Logisch eigenlijk, wat moet je met een vader die je niet meer hoort en ziet en je zelfs niet aardig meer vindt omdat je zeurt over zijn gedrag. En dan heb ik het over oudere kinderen want de allerkleinsten voelen wel dat papa vaak niet zo aardig is en raar doet als ie thuiskomt en waggelend de trap op gaat om de volgende dag zijn gezicht pas te laten zien als het al middag is en je net thuiskomt uit school, maar verder kan zo’n klein kind er helemaal niks mee.

Ik weet dat 17 jaar niet meer drinken de onuitwisbare indrukken van laat, maar er achter raden ik weet niet meer dat 20 jaar wel drinken niet kan wegnemen. Ik heb (hard) gewerkt, Niet om af te kicken, dat heb ik zelf van de een op de andere dag gedaan toen ik te verstaan kreeg dat ik moest kiezen tussen mijn koffers pakken en stoppen met alcohol drinken met hulp zoeken. Ik koos het laatste. Ik dacht toen dat er iets recht te zetten viel, uit te gummen, te archiveren, te vergeten. Dat is uiteindelijk niet zo. Waar ik verantwoordelijk voor ben is de onherroepelijke schade. Ik denk dat dat is waardoor ik zo geraakt wordt door de woorden die worden gezegd of geschreven.

Inmiddels gaat alcoholisme allang niet meer over mij . Het is een stuk van mij. Maar een voor mijzelf aanvaardbaar geworden stuk. Een stuk waar ik zelf mee kan leven. Wat ik als vluchtgedrag achter me heb gelaten. Maar waar ik gaandeweg ook steeds meer verantwoordelijkheid ben gaan voelen. Voor dat vluchten, maar vooral voor de schade die het aan anderen heeft toegebracht. Wat ik misschien voor mijzelf in een veilig archief heb opgeborgen, dat wordt richting dierbaren feilloos geraakt en ontbloot. En dat boek komt er misschien wel van en doe nu rustig verder waar ik me goed bij voel.

Henri

Knipoog

Een tijdje terug heb ik een knipoog geschreven over meer ‘mogen’ voor mezelf kiezen en niet meer ‘moeten’ voor mezelf kiezen. Daarin leg ik uit dat je vanuit liefde voor jezelf iets mag gaan doen, en niet vanuit je ego, want dan krijg je eerder moeten iets doen of iets niet doen.

Een hele openbaring voor mij, maar nadien was er toch nog een klemmend stukje in mij dat zich afvroeg waarom ik zo nodig ‘MOEST’ iemand helpen of iets oplossen...

Ook in deze knipoog wil ik graag met jullie mijn stukjes delen. Hopelijk mogen ze voor jou ook aanvullend zijn beste lotgenoten.

Waarom zouden we iets moeten doen?

Dus, waarom had ik zo een drang om die ene persoon te helpen of wijzer te maken en tot inzicht te brengen. Na een nachtje slapen besefte ik dat ik met een enorme zorgreflex zat naar die persoon. Ik zoomde even uit en besefte dat ik als lotgenoten” dit doen naar iedereen”...

En op hun beurt zijn deze ook aangetrokken tot mij en dumpen hun bak bij mij. En ik maar het beste van mezelf geven. Hun bakje leeg, het mijne boordevol… en mijn energie weg...

Herken jij dit ook? Dan nodig ik je uit om verder te lezen.

Ik hoef niet meer te zorgen voor anderen, ik moet niets meer oplossen, want ik mag vanaf nu dit deeltje van mezelf loslaten en meer voor mij zorgen , zo zij zien hoe ik het heb gedaan . Wat niet wil zeggen dat ik anderen niet meer ga of wil helpen. Ik blijf dat doen, maar ik wil het niet meer in mijn handen nemen, ik laat het in hun handen. Op die manier moet ik ook niets terugleggen, want ik eigen het mezelf in de eerste plaats niet meer toe. Snap je? 

Je mag als lotgenoten je medemensen begeleiden, maar je kan het niet voor hen oplossen. En zelfs als je het zou kunnen, moet je het voor hen niet gaan oplossen, want dan gaan ze aan hun levenslessen en groeiprocessen voorbij en dat zou zonde zijn. Je mag dit gewoon lekker loslaten.

Hun problemen zijn niet jouw verantwoordelijkheid. Dat is iets wat volledig bij hen ligt. En je zal dit vast wel weten, maar toch heb je je vaak onbewust verantwoordelijk gevoeld om het voor hen op te lossen of voor hen te zorgen. 

Geloof me, hierin zit een win-winsituatie voor alle betrokkenen. De begeleider mag begeleidend advies geven en de juiste vragen stellen. De persoon die begeleid wordt MAG (lees goed!) het dan zelf oplossen. Op die manier treedt het zelfhelend vermogen van deze persoon in gang en dat is nog altijd het meest krachtige wat die persoon kan ervaren. Vanuit de eigen groei en expertise, zo word je tenslotte een nuchter persoon en zo kan je je verhalen delen met anderen. Mooi toch hoe wij mensen elkaar kunnen helpen!

Dus wanneer jij iets denkt te ‘MOETEN’ doen, probeer dan eerst over te gaan naar ‘MOGEN’ 

Zodra je die klik hebt gemaakt, probeer dan ook eens te kijken vanwaar die oorspronkelijke MOETEN kwam. Misschien zit er bij jou ook een helperscomplex? Misschien wil jij ook heel graag zorgen voor anderen en dingen oplossen voor hen?

Ik hoop dat je dichter bij jezelf kan komen met deze knipoog . Voor mij was het althans een hele openbaring. Ik mocht een oud hoofdstuk eindelijk afsluiten, de pagina’s omdraaien en weer aan een nieuw hoofdstuk starten.

Welke levenslessen komen er nu op mijn pad? Spannend!!!

Henri

Blijven Proberen
 
Wat leef ik mee ,met al deze die moeten op nieuw herbeginnen maar niet getreurd in het leven zijn de volhouders meestal de overwinnaars.
Het is altijd gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Maar het verstandigste is toch om dan die woorden om te zetten in daden en resultaten.
In het leven gaat niets zonder hindernissen en we denken vaak dat het alleen bij ons is.
Dat wij de pech vogels zijn waarbij alles niet soepel verloopt.
En wij te maken krijgen met meerdere problemen voordat wij ons doel bereiken.
Maar dat is alleen maar omdat wij niet verder kijken dan onze neus lang is.
Maar sla maar een krant open of volg het nieuws en zie wat er zich allemaal afspeelt in de wereld.
Velen hebben te maken met hindernissen voordat zij bereiken wat ze willen.
Als wij dan in de spiegel kijken en eerlijk zijn tegen ons zelf, valt het met ons best wel mee.
Wij moeten bij tegen slagen gewoon blijven proberen en vooral volhouden aan onze wensen en behoeftes om dat te bereiken wat in onze gedachten is.
Ons eigen niet op andere gedachten laten brengen en vooral niet opgeven.
Want iemand die opgeeft zal nooit winnen en een winnaar geeft nooit op.
 

Alleen vandaag

Toen we klein waren was alles zo gemakkelijk en ontspannen, we hadden geen zorgen en onze ouders waren diegenen die voor ons streden als de besten om ons alles te geven wat hun tekort waren gekomen, zelfs in die tijd als ze worstelen met een financiële crisis.
Maar nu is alles anders en hebben we onze eigen verantwoordelijkheden en zorgen, strijden om te overleven en proberen aan alle verplichtingen met regels te voldoen.
Regelmaat in ons leven is een belangrijke factor, want onzekerheid kan onrust veroorzaken en is een zwakte voor onze gesteldheid die ons kan stoppen om succesvol te zijn.
En soms kan deze regelmatige levensstijl ons ook niet bevredigen en zijn we niet tevreden met hetgeen waar we mee bezig zijn en bevalt de regelmaat niet.
Zo'n dag of zulke dagen, weken, maanden, jaren zijn zeer vermoeiend en moeten we strijdlustig zijn om die te overwinnen voor een beter morgen.
Iedere dag maar weer worden we geconfronteerd met dingen te doen tegen onze zin in maar we hebben soms geen keuze en moeten wachten op een goede kans.
Omdat het leven nu eenmaal niet is gebaseerd op alleen maar vandaag, want dan was het makkelijk als er eenvoudigweg geen morgen was.
Helaas is het juist dat de strijd die we vandaag leveren ons een beter morgen kan geven, dus hoe meer we vandaag ons best doen hoe meer verbetert het morgen kan zijn.
Geef deze strijd nooit op hoe moeilijk het soms ook kan zijn, want dit kan een bepaling zijn van onze volledige levensloop.
Laat deze strijd ons de kracht geven om morgen een verbetering te zien in onze toekomstmogelijkheden.

Om het leven zo te combineren dat wij iedereen blij en gelukkig kunnen maken is niet mogelijk.
Dus het beste is om ons eigen leven te leiden zoals wij zelf denken dat we het goed doen.
Problemen zullen er altijd blijven in het leven zoals ook geweldige goede tijden met overdreven fijne gevoelens.
Dat op die momenten in onze gedachten de tekst Luid wat hebben wij toch geluk en een zo goed leven het kan bijna niet beter.
Maar er zullen ook momenten zijn dat er een andere woorden in onze gedachten zullen zijn zoals waarom moet dit nu bij mij gebeuren waar hebben we dit aan verdient het maakt me zo ongelukkig met veel verdriet.
Als we het nu allemaal beter doen dan onze ervaringen van gisteren en dat vandaag verbeteren terwijl wij tegelijkertijd  dromen over de dag van morgen met een verbeterd  eind resultaat aan het einde van de dag.
Dan moeten we toch zelf ook beseffen dat een goed leven met veel geluk en een goede gezondheid niet ver weg meer kan zijn.
 

Mag ik mezelf zijn als mezelf? Ben ik goed , zijn zoals ik ben? Durf ik mijn mooie kleuren te laten zien , als ze anders zijn dan anderen?