vriendin

Mijn liefde is vervlogen
Heel langzaam uitgeblust
Geen hand meer in de mijne
Geen mond meer die mij kust
Geen lachje uit de verte
Geen hand meer door mijn haar
Niet meer gezelig zitten
En kijken naar elkaar
Er vallen nu geen woorden
En ook geen ergernis
Maar ik weet uitervaring
Hoe eenzaam dat is.





R R

mijn hobby zijn gedichten
het worden echt mijn plichten
ik schrijf wanneer ik iets kwijt moet
en nee het hoeft niet snel of met spoed
je doet het op je eigen manier
en met heel veel plezier.
ik help mezelf ermee
en dan ben ik tevree
ik uit mijn gevoel
en wil dat andere ook snappen wat ik bedoel
ik bedoel als je geen oplossing ziet
en niet meer geniet
ga schrijven en leg uit wat je bedoelt
dat weten andere hoe jij je voelt
dus pak een pen en ga aan de gang
en schrijf op waar je naar verlangt.

Een zwaar gevecht, verslecht mijn bezigheden Ik kan onmogelijk overal tegelijk wezen.

In't straatje zonder einde
zong ze vaak wat liedjes
In't straatje zonder einde
had ze vaak verdrietjes

Ze droomde over hoe 't zou zijn
later en ze zong erover
Elk lied had een reffrein
Zomaar uit haar mouw getoverd

Ze zong heel hoog en soms wat laag
Ze zong heel hard en soms wat zacht
Schrok plots van een geluid achter de haag
Want dat iemand meeluisterde had ze nooit verwacht

Internet Niemandsnet

‘k stal m’n waar in de etalage
van het open NIEMANDSNET...
eigen baas van die collage
want echte vrijheid kent geen wet !

Wie m’n woorden niet wil weten
m’n ideeën niet wil zien,
moet het Internet vergeten
tot z’n ergernis misschien !

En zó dient het ook blijven
de enige vrijheid die ons rest,
laat niemand de historie schrijven
dat hij die ruimte heeft verpest....

Iedere persoon is een deur tot een andere wereld. ieder jaargetij ook......

De dagen van de week
ze komen en gaan
geven ons geen hypotheek
op wat is teloorgegaan.

maar in het ritme van de tijd
is elke seconde een eeuwigheid

De weken van de maand
ze vliegen voorbij
steeds ouder worden, niettegenstaand
weer een nieuwe bladzij.

de tijd met ons aan de haal
vermoeit toch mentaal

De maanden van het jaar
drie voor elk seizoen
niet te keren, onvermurwbaar
met een laag– en hoogseizoen.

alles op zijn tijd
vervult met dankbaarheid

Wat ben jij toch bijzonder lief,
soms een beetje naïef.
Als ik er voor jou wil zijn,
vind je dat niet altijd fijn.

Je wilt rust en ruimte om je heen,
maar niet helemaal alleen.
Er zijn en toch weer niet,
even alleen met je verdriet.

Het mag, laat je maar gaan,
als ik maar achter je mag staan.
In de nabijheid is vaak genoeg,
dit is wat liefde met ons doet.

We moeten de muziek van het leven horen. De meeste horen alleen de wanklanken. liefs

Geven is ook: ruimte maken om te kunnen ontvangen.

Wie ben jij?
Wie ben ik?
Wie zijn zij?
Zijn wij allen mieren in een hoop?
Mieren in een pot met stroop?
Soms van geen enkele tel?
Als ik een probleem heb,
weet ik naar wie ik bel?
Is dat dan een grotere mier?
Die het meer voor het zeggen heeft hier?
Nee, die gaat ook weer hogerop...
Want beslissen op eigen houtje,
kost hem ook zijn kop.
En dan wachten maar,
op je geld...
zes maanden? Een jaar?
In wat voor wereld leven wij?
Werken, afdragen...
maar wat doen zij?
Ik zeg niet dat er geen goede mieren zijn,
maar het aantal wordt wel heel klein!

hartelijk dank dat jullie komen....knufs