Berichten van 1 januari 2009 tot 31 december 2009

Ik staar uit mijn raam,
Zie de druppels vallen,
Hoor de wind voorbij waaien,
Hij fluistert zacht je naam.

Die fijne tijd van toen,
Hij is verdwenen,
Zomaar in het niets gevallen,
Kon ik het maar overdoen.

Ik staar uit mijn raam,
Denk aan de momenten van toen,
Hoe je met mij praatte,
Maar nu voel ik mij eenzaam.

Ik wil graag bij je zijn,
Maar ik moet het accepteren,
Dat het niet meer kan,
En dat doet me pijn.

Open je ziel en je hart,
bij mensen waarbij je dat voelt.
Deel je vreugde en je smart,
dan weten zij dat je het echt zo bedoelt.

Soms denk ik nu denk ik iets,
als ik daar dan over nadenk denk ik eigenlijk niets...
Soms denk ik wat ik nu denk is verkeerd, zonder verder te denken heb ik daar dan van geleerd.
Soms denk ik wat ik nu denk is goed, dat geeft me dan weer kracht hoop en moed...
Soms denk ik waarom heeft God ons het denkvermogen gegeven?
Ik denk om een beetje na te denken over de loop van ons leven!
Hoe je het ook wend of keerd, een beetje denken over je denken is nooit verkeerd!!!

Als het zo mooie strand bijna is verlaten.
De laatste restjes mensen verdwijnen
omdat hun zo dierbare zon vandaag
niet meer zal schijnen.

Dwalen mijn ogen naar de zwarte horizon
waarnaar ik overdag eindeloos ver kijken kon.
Waar de stralende blauwe golven
het warme zand bedolven.

Nu heeft het plaats gemaakt voor zwarte donkere golven.
Het kille natte strand eindeloos lang.
Mijn voeten worden onder het vochtige zand bedolven.

Ik draai me van het water af
voel dat ik weer naar de ochtend verlang
want deze donkere golven maken me bang.

Zeg me waarom
Waar komen we vandaan
Zeg me waarom
Het leven zo moet gaan
Zeg me waarom
Mensen pijn hebben
Zeg me waarom
Mensen elkaar leren kennen
Zeg me waarom
Mensen eenzaam zijn
Zeg me waarom
Mensen niet kunnen zijn wie ze zijn
Zeg me waarom
Mensen dood gaan
Zeg maar even niets
Het duurt te lang
Ik kan het niet meer
Het maakt me zo bang
telkens weer.....

Duizenden hemellichtjes
Die de floerse hemel doorprikken
Allemaal glinsterende gezichtjes
De elkeen naar de aarde blikken

Bakenen de verste grenzen af
Eindeloos ver hier vandaan
Sterretjes die twinkelend lachen
Waar komen ze toch vandaan?

Een stralenkrans die zich verspreid
Feëriek aan 't hemelrijk
Stralend zonder electriciteit
Accentueert 's mensen nietigheid

Er zit een wond in mijn hart
Alsof het door een mes geraakt is
De pijn is bijna niet te verdragen
Maar ik moet ermee door
Met deze messcherpe pijn
Ik heb geen keus, ik ga er voor
Ik vecht en hoop dat deze weg de juiste zal zijn
De tijd zal deze wond genezen
Maar in mijn hart zal het litteken altijd zichtbaar zijn.

Waar heeft het ons gebracht
Zij die propageren wijs te wezen
Heeft het alle pijn verzacht?
Is er vrede door verkregen?

Wijzen, ze menen het al te weten
Filosoferen in een speciaal jargon
Al de geheimen van het leven
Hoe alles eens begon

De oorsprong van het complexe leven
Zomaar onder ’s mensen neus gewreven

Pretenderen de oplossing te bezitten
Voor al de levensproblemen
Misdaad vervuiling armoede honger
Waar mensen in verstikken
Intelligentie wil alleen maar ‘claimen’

Al wat de wijzen doet streven
Hun naam
Hun uitspraken
In goud geweven
Hun wijsheden behouden voor de eeuwigheid
Hun wijsheden… louter vergetelheid

Liever een gedicht geschreven
Over kleine dingen van het leven
Woorden zonder grote schijn die
Slechts een weerspiegeling
Van het leven zijn

Ik zag je lopen, langs de kant

Sprak je aan, bood je mijn hand.

In gedachten, leek je mij niet te zien

Voor mijn gevoel ben je mijn beste vriend.

Liep met je mee, je leek tevreden

Zag je mond bewegen in je gebeden

Je bleef maar zwijgen, van niets gediend

Voor mijn gevoel ben je mijn beste vriend

Zo ineens bleef je staan

Keek me met grote ogen aan

Je nam mijn hand, en sprak heel zacht

Ik ben een vriend, wat had je anders verwacht.

Samen gingen we verder op pad

Je bracht rust en vrede in mijn hart.

Op een goede dag was je verdwenen

Net zo snel als je was verschenen.

Alleen loop ik nu langs de kant

In gedachten met jou, hand in hand

Nu zal er geen angst meer wezen

In gedachten zal je leven.

Voor mijn gevoel, ben je mijn beste vriend…..

Die koele ochtend mist
kan nooit verhullen
wat zich vandaag
ten volle met lichte
warme liefde zal vervullen.

Dat je in die liefde groeien mag
als je dan maar wel beslist
je gezicht naar Hem te richten

dus u tulp u narcis en
hyacint en mensen kind
straalt op Zijn gezag
het is vandaag uw dag.

jij bent zo lief,
jij bent mijn hartedief.

op het moment dat ik je zag,
o dat was zo’n mooie dag.

je keek me aan,
en ik kon je ogen niet weerstaan.

vanaf dat moment hoorde je bij mij,
we liepen in het bos zij aan zij.

en dan gaf je me een zoen,
nu weet ik niet meer wat ik zonder jou moet doen.

je bent zo lief,
jij bent mijn hartedief.

mijn zonneschijn,
door alleen maar mijn hondje te zijn.

Droog je tranen
Ik weet van je verdriet
droog je tranen
Ik verkwik je ziel.

Geef je elke dag kracht
ga en je wordt niet moede
bid en Ik zal je behoeden.

al is je verdriet zo groot
al ben je nog zo moedeloos
geef het niet op mijn kind
Ik ben het die je bemind.

Zonnen staal

Zonnen straal ik wil u vragen

Slaat u” u armen om heen.

Wilt u mij leren dragen

Loopt u even met mee.

Ben zo bang voor mijn gevoelens

Als ik ze laat zien

Doet mijn hartje telkens boemels

Dan slaat ze 10 op 10.

Zo gesloten en onzeker

Maakt me soms een beetje bang

Mijn verdriet zit tegen beter weten

Al lang in het gevang.

Zonnen stralen kom me helpen

Om mijn angsten snel te stelpen

Geef me warmte en wat kracht

Zodat ook ik”wat rusten mag.

't Is niet vervuilend 't is gezond
Overal rij ik met mijn fietske rond
Door weer en wind gereden
Blijf ik fit in lijf en leden

Soms wind tegen
Dan is 't alles geven
Met de wind in de rug
Zo weer heen en zo weer terug

Met een vaste tred
In 't juiste verzet
Kilometers malen
Rondgedraaid die pedalen!

Met regen is het even balen
Ik vraag me af of ik 't wel zal halen
Met de warmte van de zon is 't fijn
Rustig kijken naar 't landschap in volle zonneschijn...

't Fietske brengt me overal
Waar ik wezen moet
Fietsen, fietsen, fietsen maar
Fietsen, 't doet je goed...

Je kan me blijven kwetsen
zoals je dat altijd al hebt gedaan
Me vernederen kan je blijven proberen
Maar aan de kant zul je me nooit slaan

Je kan de zon uit m'n leven halen
en het slechtste voor me hopen
De wolken laten overheersen
maar over me heen zul je nooit lopen

Ook al wens je me
alleen maar pijn
Je kan doen wat je wilt
mij krijg je niet klein!

Peinzend kijk ik uit mijn venster,
En zie de wereld als in rouw.
Kale bomen, nergens bloemen,
En de lucht is dicht en grauw.

Maar uit grijze wolkenvelden,
Vallen vlokken naar benee,
Brengen als uit 'n sprookjeswereld,
Licht en vrede met zich mee.

Langzaam gaat het al verdwijnen,
Als door een wonder toegedekt;
Zie, hoe 't witte, donzen sneeuwkleed,
Het duister aan het oog onttrekt.

Peinzend kijk ik uit mijn venster,
Naar die wereld van de schijn.
Mocht het, denk ik, eens op aarde,
Voorgoed zo licht en vredig zijn.

Er zijn van die dagen dat je het even niet meer weet
Je kan niets meer doen, alles zit tegen
Dat zijn dagen die je het liefst vergeet

Fouten, ellende stress en zorgen
Zucht .. laat de dag maar snel voorbij gaan
Hoeveel uren nog tot morgen?

86400 seconden, dat is een hele dag
Nog 12 hele uren, dan is het weer morgen
43200 seconden vol ellende en pech
Gelukkig .. alweer 200 seconden weg

De avond valt, tijd om te dromen
Morgen zal het vast beter gaan
Laat de morgen maar komen
Nog 32400 seconden alvorens op te staan

Ver voorbij aan wat ik zie
weet jij, kijk jij voor mij
een zien niet zoals
ik ooit waarnemen zal maar
vol beweeglijke bewogenheid
zo nabij als jij, zo kan
ik nooit bij mezelf komen

De spiegel van mijn ziel
is in jouw handen
hou die maar vast voor mij
zal nooit in scherven vallen
je fluistert en luistert
naar mijn diepste zijn
zo ben jij voor mij
een medemens
een tegenover

Mensen zijn anders
dat zie je gelijk
maar dat is soms
niet zo feestelijk

discriminatie
zelfs oorlog is niet meer apart
is dat nou alleen
omdat hij wit is en jij zwart.

Mensen zijn anders
dat is een feit
maar respecteer elkaar
wordt een eenheid.

Mensen zijn gelijk
Maar anders tegelijk
wit, rood of bruin
we dragen allemaal een kruin.