Archief

Wat ben jij toch bijzonder lief,
soms een beetje naïef.
Als ik er voor jou wil zijn,
vind je dat niet altijd fijn.

Je wilt rust en ruimte om je heen,
maar niet helemaal alleen.
Er zijn en toch weer niet,
even alleen met je verdriet.

Het mag, laat je maar gaan,
als ik maar achter je mag staan.
In de nabijheid is vaak genoeg,
dit is wat liefde met ons doet.

We moeten de muziek van het leven horen. De meeste horen alleen de wanklanken. liefs

Geven is ook: ruimte maken om te kunnen ontvangen.

Wie ben jij?
Wie ben ik?
Wie zijn zij?
Zijn wij allen mieren in een hoop?
Mieren in een pot met stroop?
Soms van geen enkele tel?
Als ik een probleem heb,
weet ik naar wie ik bel?
Is dat dan een grotere mier?
Die het meer voor het zeggen heeft hier?
Nee, die gaat ook weer hogerop...
Want beslissen op eigen houtje,
kost hem ook zijn kop.
En dan wachten maar,
op je geld...
zes maanden? Een jaar?
In wat voor wereld leven wij?
Werken, afdragen...
maar wat doen zij?
Ik zeg niet dat er geen goede mieren zijn,
maar het aantal wordt wel heel klein!

hartelijk dank dat jullie komen....knufs