Over niets is in de Nederlandse politiek met zoveel zelfingenomen zekerheid gekletst als over ‘integratie.’ Tegelijkertijd is dat nu precies het begrip waarover totale vaagheid bestaat. Het is kortom niets dan politiek. In zekere zin, bijvoorbeeld, zijn latere generaties Marokkanen beter geïntegreerd dan eerdere. In andere opzichten juist niet. Assimilatie zou een veel beter begrip zijn: de mate waarin immigranten op autochtonen zijn gaan lijken. De tweede generatie Chinezen is daar een perfect voorbeeld van. De tweede generatie Indo’s. Behalve door huidskleur niet meer van Nederlanders te onderscheiden en in sommige opzichten zelfs meer Nederlands dan de Nederlanders. Maar het multiculturele ideaal, maakt het onmogelijk om zo te denken. Assimilatie is het taboe, integratie is de norm.
Meer lezen op:
joostniemoller.nl
Het deskundologencircus dat fout op fout stapelde over de ‘Arabische lente’

Het deskundologencircus dat fout op fout stapelde over de ‘Arabische lente’
'Er is een verschil tussen duiding en de toekomst voorspellen'

Waar de naïviteit over de Egyptische Moslimbroederschap vandaan kwam die veel Nederlandse Midden-Oostendeskundigen en Arabisten in de aanloop naar en de nasleep van de val van Hosni Mubaraks dictatuur tentoonspreidden, is niet helemaal duidelijk. Misschien lieten ze zich meeslepen door de infantiele euforie die dit soort omwentelingen altijd met zich meebrengt. Misschien waren ze er huiverig voor om in de rijen der islamofoben te worden ingedeeld als ze een harde toon zouden aanslaan over de mogelijke gevaren die een machtsovername van de Moslimbroederschap zou herbergen. Wellicht praatten ze elkaar ook maar een beetje na omdat ze aanvoelden dat een gematigde visie op de Moslimbroederschap op dat moment bon ton was.
Meer lezen op:
politiek.tpo.nl










