Archief

begraaf mijn hart maar
in het jouwe
zodat ik
veilig opgeborgen
kan verder kloppen
en de liefde koesteren
die jij me hebt gegeven

ik heb gepoogd te leven

op golven zonder haat
gedragen door de wind
tot ver voorbij de horizon
van haat en onverschilligheid

had ik het leven lief

doch nu het einde nadert
en enkel lege planken
het slot in zich verzamelen
wil ik mijn ogen sluiten

zonder spijt
in dankbaarheid
voor wat jij mij hebt gegeven

In mijn tweedehandsboetiek
kan je dromen kopen die
niet in vervulling zijn gegaan
angstvallig bewaarde liefde
die nooit heeft bestaan
en hartenwensen van weleer
toen witte duiven keer op keer
hun kruimels kwamen vragen

Onder stofbedekte tranen
liggen brieven
leeg te wachten
in het niemandsland
van pijngevulde dagen

En niemand
die de moeite neemt
een souvenir te kopen
van zijn eigen jeugd

© Eric
18-07-2006

Ergens in het Luikse

blijven twee banken leeg

vandaag

de laatste schooldag

terwijl het leven zweeg

 

Rioolgeheimen spuiden

bloemen werden gelegd

afscheidsklokken luidden

alles was gezegd

 

Ergens in het Luikse

gaat het leven voort

hun laatste schooldag

respectloos vermoord

 

in mijn hart bloeit een kerstroos

voorzichtig schuw kijkend

argwanend om zich heen

haar bladeren proberen

het zonlicht te grijpen

in een poging

een antwoord te vinden

begrijpen

op vragen

om zich heen

handen die helpend

proberen te reiken

naar vrede op aarde

naar iemand

die slechts goedheid

vergaarde

om zich heen

 

in mijn hart bloeit een kerstroos

tevreden gelukkig

dankbaar glimlachend

naar mensen

vol goede wil

om zich heen

( kerstverhaal )

Toen hij door de draaideur stapte en de immense hall van het hospitaal betrad, had hij het gevoel in een andere wereld te stappen – een hygiënischere ruimte waar de stilte alle hindernissen had opgeslorpt. Z'n hart ging plotseling veel rustiger slaan.
De verpleegster achter het loket keek hem vragend aan.
- Kan ik u helpen, m'neer ?
Haar stem kwam hem plotseling zo bekend voor ! Hij had haar ongetwijfeld nog nooit ontmoet want hij was in z'n hele leven slechts enkele keren in een hospitaal geweest, maar het kwam hem voor alsof hij de verpleegster reeds jaren kende.
- Ik weet het nummer van haar kamer niet …
Hij aarzelde. Bloosde hij thans ? Het moest wel vreemd klinken, haar een bezoek te brengen en niet eens het nummer van haar kamer te kennen.
- Wat is haar naam ?
Terwijl ze dit vroeg, gleden haar handen automatisch over het toetsenbord van haar PC. Hij bemerkte de slanke vingers. Ze droeg geen ring. Zou ze verloofd zijn ? Hij probeerde haar leeftijd te schatten. Ze was vermoedelijk niet ouder dan vijfentwintig.
- Hoe heet uw vrouw ?
- Eh—sorry, wat z- …
- De naam van uw vrouw …
Ze had dus voor zichzelf uitgemaakt dat hij zijn vrouw kwam bezoeken …

Toen hij nog zeer jong was, had z'n moeder hem eens meegenomen om zijn vader te bezoeken. Hij voelde zich plotseling opnieuw thuis, temidden van de atmosfeer van ether en ontsmettingsalcohol.
- Gaat u mee, m'neer ?
Hij had de andere verpleegster niet horen komen. Deze was ouder, vertoonde reeds de neutraliteit op haar gelaat die het jarenlang beoefenen van dit beroep achterliet. Hij volgde haar, doorheen de lange, verlaten gangen. Er werd geen woord gesproken. Aan het einde van de gang gingen ze linksaf. Voor een lichtgroen geschilderde deur hield de verpleegster halt. Hij keek naar het nummer : 116.
- Blijf niet te lang a.u.b. … de patiënt is nog moe… Niet langer dan tien minuten …
Ze maakte dus geen onderscheid in geslacht. Voor haar waren het allemaal patiënten.
De luiken waren half neergelaten en hulden de kamer in een rustige duisternis. Even bleef hij staan, om z'n ogen te laten gewennen. Hij zag slechts een gestalte in het bed en kon het hoofd, dat compleet omzwachteld was, niet onderscheiden. Hij voelde tranen in zich opwellen, toen hij haar daar als een hulpeloze pop zag liggen.

Was dit zijn vrouw ?

Hij kon die vraag niet onderdrukken. Was dit de vrouw op wie hij, lang geleden, smoorverliefd was geworden ? Had de verpleegster zich niet vergist ? Zijn ogen keken ongelovig op het bed neer. Hij had zin om zich op het bed te werpen, de zwachtels van haar hoofd te trekken en zijn hoofd naast het hare te leggen.
- Ik ben het… ik ben hier – vlak naast je…
Zijn lippen vormden de woorden, maar hij kon ze niet uit spreken. Zijn mond ging open maar de stilte werd niet verbroken…

Toen de verpleegster hem kwam meedelen dat het tijd was om haar alleen te laten, waren haar ogen nog steeds gesloten.
- U begrijpt wel, m'neer, dat de patiënt nog veel moet rusten...
Het was dezelfde vrouw die hem was komen halen. Ze glimlachte en hij glimlachte terug...

Toen hij weer buiten stond en om zich hen keek, duurde het even voor hij zich realiseerde dat hij zich in een omgeving bevond waar hij in jaren niet was geweest. Hij keek op zijn horloge... en plotseling nam hij een besluit. Hij wilde niet direct naar huis gaan. Hij wilde nog even hier blijven. Rondwandelen in een omgeving, die eens de zijne was...
Het oude café, om de hoek van het hospitaal, was er nog steeds... Hij ging zitten en bestelde een koffie. En plotseling was het, als werd de klok teruggedraaid. Hij herinnerde het zich nog, alsof het gisteren gebeurd was. De ijzige kou en de hemel vol sterren, terwijl het hele dorp op weg was naar de kerk... Het armetierige stalletje aan de ingang, met slechts drie figuren - in feite twee, want het kindje werd er pas na middernacht in gelegd - een schrijnend voorbeeld van hoe armoe zich kon weerspiegelen in de sporadisch her en der verspreide balen stro...
Na afloop bleef iedereen dan enkele ogenblikken op het minuscule pleintje aan de kerkdeur staan en werden er wensen van voorspoed en geluk uitgewisseld... Eén voor één sloften ze uiteindelijk weer naar huis.
Een glimlach verscheen op z'n mondhoeken toen hij naar buiten keek en het uitstalraam aan de overkant bemerkte, dat volgestouwd was met de nieuwste modellen DVD-recorders en Plasma-Tv's... Hij moest onwillekeurig terugdenken aan de tijd, toen er nog geen tv-toestel in de woonkamer stond en hij de wekelijkse afleveringen van Father knows Best en Schipper naast Mathilde ging bekijken in het uitstalraam van het grootwarenhuis in de buurt. De afleveringen duurden nauwelijks 30 minuten en hij deed er haast evenveel over om terug naar huis te lopen, maar het leek allemaal zo vanzelfsprekend... Het deed er niet toe, of het nu regende of sneeuwde - of je met doorweekte broekspijpen thuiskwam. Slechts dat ene gevoel was belangrijk : gelukkig zijn...
Alles leek toen veel rustiger, kwam het hem voor. Toegegeven, de beeldbuis had z'n intrede gedaan en het was niet langer noodzakelijk om Zijn geboorte in de kerk te gaan bijwonen, want haast alle tv-zenders boden een rechtstreekse middernachtsmis aan... maar van het met sneeuw bedekte kerktorentje in een of ander dorpje in de Alpen ging een tevreden rust uit... Je voelde als het ware de sneeuwvlokken op je wangen dwarrelen en onwillekeurig wreef je over je neus, die koud en rozerood glom.

Later, nadat hij gehuwd was, veranderde de traditie. Kerstdag bij de schoonouders - Nieuwjaarsdag bij de ouders... En toen ook z'n vader overleed, beperkte het samenzijn op Nieuwjaarsdag zich enkel nog tot een middagmaal in het Norge restaurant, waar de inmiddels op de wereld gekomen kinderen zich te goed deden aan de diverse visschotels en de traditionele taart met Noorse krieken.
Dan kwam de laatste week... Eigenlijk begon het al vroeger, maar in die laatste week - die ultieme aanloop naar het nieuwe jaar - kwamen ze met hopen. De ene kaart al mooier dan de andere - de ene wens meer gemeend dan de andere... Je noteerde angstvallig het adres van de nieuwkomers want de traditie wilde dat iedereen ook een kaartje terug kreeg.
Het waren gouden dagen voor de Post...

Hij wenkte het dienstertje en rekende af.
Toen hij weer op straat stond, temidden zijn omgeving, zochten z'n ogen het vertrouwde beeld van het krantenwinkeltje dat zich een honderdtal meters verderop moest bevinden en hij was helemaal niet verbaasd het te vinden. Hij stapte binnen en kocht een tv-blad. Later die avond, toen hij het inkeek, verscheen er een glimlach op z'n lippen. Op kerstdag kon je kiezen tussen een waaier van films... Waaronder White Christmas... En op nieuwjaarsdag was er weer My fair Lady...
Er was dus in feite niks veranderd.
Alleen de mensen...

(c) Eric

De eerste stappen...
Moeilijk om precies te weten waar te beginnen.
Het wordt vast een hele uitdaging, maar ik hou van uitdagingen... Naast bridge is alles wat met het web te maken heeft m'n favoriete bezigheid, dus even geduld...
Met de feestperiode op komst vond ik het een misschien leuk idee om u alvast even te laten kennismaken met mijn hoofdredenen voor deze blog : gedichten en verhalen.
Alvast bedankt voor het komen lezen ! :

- m'n kerstverhaal : Alleen de mensen...
- m'n kerstgedicht : Kerstroos

Veel plezier !

Over mezelf :
- tienertijd ruim voorbij ( om en bij de 60, afhankelijk van wanneer u dit leest )
- twee dochters
- zeven kleinkinderen
- één vrouw

JA :
- ik schrijf graag
- ik lees graag
- ik hou van alles wat glimlacht
- ik heb respect voor iedereen die mij respecteert

NEEN :
- ik hou niet van roddelen

Dus:
- nu weet je alles
- hoef je niet rond te vragen