naar huis

Zalig om dit kleine ukje te zien slapen.
Ik zou haar gedurig willen knuffelen maar ik weet ook dat slaap heel belangrijkrijk is.

Werken in het buitenland

In 2003 startte mijn zoon voor het eerst op verkenningtocht voor zomerwerk in Maloya in Zwitserland als vrijwilliger in het hotelwezen. Seizoensarbeid.

Het bleek mee te vallen en prompt stuurde hij zijn cv naar de firma voor een vaste betrekking.

De eerste keer was het wat onwennig voor mij. Hij lijkt dan zo ver weg te zijn. Je kan niet zomaar een babbel slaan van moeder tot zoon. Het kunnen zien dat hij het goed stelt moet ik nu ook missen. De feestdagen is hij meestal aan het werk en dan als we als familie samen aan tafel zitten is er toch het gemis van mijn zoon. Zou hij zich daar niet eenzaam voelen op zo’n momenten? Uiteindelijk is het toch maar aanpassen aan een vreemde omgeving. Je hebt praktisch niets persoonlijks, behalve je bed en een foto op een kast.

Gelukkig bestaat het internet want schrijven is ook niet één van zijn favoriete bezigheden.

En tot op de dag van vandaag wisselt hij van Maloya, Zinal, Zwitserland naar La garde Freinet, Val d’Isère, La Norma, Châtel in Frankrijk , Sicilië in Italië en binnenkort om precies te zijn 17 november gaat hij terug het winterseizoen in Châtel 

Maar hij lijkt het zo goed te vinden. Hij leert er heel veel bij, komt in contact met de plaatselijke bevolking, leert er gewoontes, hij past zich gemakkelijk aan in zijn steeds weer veranderende omstandigheden.

Hij leert er de taal en sociaal omgaan met allerlei mensen.

Maar dan denk ik ook dat hij ook op die manier wat zielenrust zoekt, een zoektocht naar zichzelf. Het huis-tuin-kindjes-gevoel spreken hem nog niet aan.

Ik ben trots op mijn zoon, dat hij beslissingen kan nemen waar hij helemaal achter staat en dat hij zich daar gelukkig mee voelt.

Op de foto (op Sicilië) zie je hem met twee puppies die hij op zijn wandeling tegenkwam. Ze waren blijkbaar verloren gezet. Nog voor hij naar België terugkwam heeft hij voor deze schattige hondjes toch nog een thuis gevonden.

Hinde

We hadden nog een hotelcheque voor 3 overnachtingen liggen die we als cadeau kregen van de kinderen.
Voor Luxemburg lukte het niet een hotel te vinden. Ofwel waren ze volzet, of er was een feest voorzien, of het kon enkel in de loop van een week. Een beetje frustrerend en ik werd het zoeken moe.

We wilden niet ver van huis maar toch eens over de grens.We zochten iets in Nederland en vonden in Valkenburg een hotel.
Donderdag 27 oktober om 16u. was Philippe me komen oppikken aan school waar ik les volg om voor een 2-tal uurtjes richting Nederlands Limburg te rijden.
Het weer zou ook wel meezitten, dus hadden we geen dikke jassen mee.
Net iets anders en toch bijna een Belgisch gevoel bij het binnenrijden van Valkenburg.
Nog eerst met de voeten onder tafel om van een 5-gangenmenu te genieten.
Nu ja…over smaak valt niet te twisten, hier ga ik dat dus niet doen.
Nog even een korte avondwandeling om een eerste indruk op te doen van Valkenburg bij nacht.
Het lijkt gezellig. Wat me het eerste opvalt is een verlichte kasteel die schril afsteekt tegen de donkere lucht. Daar moeten we morgen eens een kijkje gaan nemen dacht ik.
’s Anderendaags een ontbijt rond 8.30u. En met fototoestel op jacht naar de bezienswaardigheden van dit stadje.

Er blijken wel wat mogelijkheden: dus was het beslissen wat we per dag zouden doen.

Vrijdag: eerst bij klaarlichte dag de stadskern verkennen. Heel wat winkelstraatjes met heel wat eetgelegenheden. Maar daar gaat onze aandacht niet naartoe.

Er is het museum, de ruïne van het kasteel, een wandeling langs de Geul. We maken eerst een grote wandeling in de stad zelf. Verrassend is dat je van een hele drukke winkelstraat naar een heel rustig plekje kan verzeilen. We beslisten om eerst de overblijfselen van het Kasteel van Valkenburg te bezoeken. Ik voelde me na al die informatie te hebben gelezen en met wat fantasie een kasteelvrouw. Vrees voor een inval was er niet, want op dit uur liepen we er bijna alleen rond. Een uur voor sluitingstijd zijn we nog het museum binnengestapt. Een stukje geschiedenis meepikken is altijd interessant, maar verder was het een beetje slordig qua informatie. De vermoeidheid sloeg toe.

Moe maar tevreden keerden we terug naar het hotel om een ontspannend bad te nemen en nog even van een aperitief te genieten op het terras terwijl de zon onderging.

Nieuws aan mijn kleinkind.

Zal ze dit kledingstukje ook nog inpakken?

mama's dikke buik!
Vandaag wordt het kindje verwacht
Krijg ik vandaag het blijde nieuws?
Spannend afwachten !

Om het nog maar even bij kunst te houden

De patron van toen en vriend van café “De Hopduvel” in Gent, maakte enkele vrienden hun kop zot met het lumineuze idee een totempaal te maken.

Dit kunstwerk zou prachtig staan in de al reeds mooie aangelegde tuin van De Hopduvel.

Mijn vriend en ik en mijn zoon lieten ons samen met de andere vrienden overhalen.

Etienne Dewulf een bekende keramist uit Sint-Amandsberg zou ons daarbij helpen.

Wat nodig zou zijn want geen van ons allen had ooit met klei gewerkt.

Maar de uitdaging om ons creatief brein aan te spreken, trok ons over de streep.

Drie volle dagen hebben we ons ingezet om tot een prachtresultaat te komen.

Eerst moesten we natuurlijk wat oefenen om voeling te krijgen met klei, dus startten we met handopbouw. Een afrikaanse techniek. De klei had zich van ons meester gemaakt zodat we aan onze totem konden beginnen.

De mallen werden voorbereid. Dit moest echter heel precies gebeuren, want hier zou alles van afhangen.

De lieve echtgenote van Etienne “Gina” zorgde tegen de middag voor een warme maaltijd, dat gaf ons inspiratie.

De eerste aanzet was de moeilijkste, met voorzichtige hand trokken we lijnen in de klei, kwestie van evenredigheid te vinden in de uitdrukkingen die we voor ogen hadden. Intensief en vol overgave bewerkten we de klei, gaven we expressie aan onze creatie. We bewonderden elkaars vooruitgang, schertsten met elkaar. Een zotte bende bijeen. En dan kwam het moment… Het bakken.

De koppen werden gebakken en wij kruisten de duimen dat er geen enkel stuk zou barsten. Want als er in de klei luchtbellen zaten, konden we het wel vergeten.

Maar ze hebben allen de vuurproef doorstaan. Dan moesten we nog rookstoken.

Dit deden we in de achtertuin van De Hopduvel. De potten werden dan opgeboend en als de totem een plaatsje wilde in de buitenlucht en aan alle weersomstandigheden weerstaan, zat er maar één middel op. Een siliconenbad geven.

En we stonden versteld van ons werk. Nu nog sokkels gieten, zodat ze gestapeld konden worden. Nog een intensief werk waar mijn vriend wel enkele dagen spierpijn aan overgehouden had.

Op de goede afloop hebben we natuurlijk een goed glas gedronken.

Eigenaardig genoeg heb ik daarna geen klei meer aangeraakt, maar ik werd aangestoken door de kunst van de kalligrafie en ook daarvoor kon ik terecht bij Etienne Dewulf. Zijn atelier is ondertussen een welgekende galerij geworden, waar kunstenaars op erkenning kunnen rekenen. Steeds is er een zeer gevarieerd aanbod aan kunst te bewonderen, wat ik alleen maar kan appreciëren.

hinde

http://www.galerie-etiennedewulf.be

Een speciale gebeurtenis

1976, we wilden trouwen en dan nog voor de kerk. De geloofsovertuiging in de instellingen waar ik verbleef waren van katholieke aard. En omdat ik in een huwelijk geloofde, besloten we toch voor de kerk te trouwen. Dat gaf mij toen een gevoel van een beetje houvast, een meerwaarde aan mijn intenties om er een goed huwelijk van te maken.

Naar de pastoor om afspraken te maken. Een doopselakte kon ik niet voorleggen, dus ging ik vragen aan mijn moeder of ik gedoopt was. Zij beweerde bij hoog en laag van wel, maar volgens mijn opzoekwerk bleek daar niet veel van te kloppen. Over en weer geschrijf en geloop, echter zonder resultaat. Ik had nochtans mijn plechtige communie gedaan. Ongeloofwaardig maar ik was dus niet gedoopt.

Voor de kerk trouwen zat er dus niet in als ik niet gedoopt was.

De oplossing die het meest voor de hand lag, me laten dopen. Ik zocht een meter en een peter die mijn doopsel konden bijwonen.

“Guido”, directrice van het tehuis in Berchem zou mijn meter worden en “Lenonard”, een man van een oud-bewoonster van het tehuis koos ik als peter.

Ik was zenuwachtig doordat ik niet wist wat een doopplechtigheid inhield. Wat moest ik me daarbij voorstellen als jongvolwassene? Guido gewapend met haar fototoestel vergezelde me naar de kerk, samen met Leonard.

Daar stond ik dan onwennig aan de doopvont te staren in een grote lege kerk.

De priester volbracht zijn taak, ik kreeg een kaars in de hand en prevelde wat tekst na, om dan met het hoofd voorovergebogen het doopselwater over mijn voorhoofd te voelen wegvloeien. Eerlijk gezegd vond ik dit op dat moment een beetje lachwekkend, hoe ernstig dit moment ook was. En ons Guido nam een foto en nog één en nog één. Dit stond dan op de gevoelige plaat als herinnering voor later.

Nieuwsgierig naar het resultaat van de foto’s, kon Guido me niet verrassen.

Wat was er dan misgelopen?

Ze was vergeten een filmrolletje in het toestel te steken. We konden er wel om lachen.We maakten er geen probleem over, we zouden toch eventjes terug naar de kerk gaan om opnieuw foto’s te maken. Het dopen zelf is niet voor de tweede keer doorgegaan. De foto’s met mijn meter en peter waren deze keer wel gelukt.

En ik kon trouwen met mijn lief.

Hinde