Archief

Wie vorige foto goed bekijkt ( even op klikken om te vergroten) ziet de vermoeinis op de aangezichten. Ziet ook dat onze jongens, de werfreserve voor ons leger, in beestenwagens werden vervoerd! Dus..(aalmoezenier Fé Devignat trok er mijn aandacht op)...geen sanitair! De rest laat ik aan uw inbeeldingsvermogen over. De meeste hadden eten voor een tweetal dagen, de reis duurde  vier dagen. Bij de zoveelste stop was het telkens een stormloop om aan drinken en eten te geraken. Gelukkig hadden de Fransen medelijden met onze jongens en hielpen hen zoveel ze konden.  Na de capitulatie , toen ze in de Midi vertroefden, was dat wel anders: Vijandigheid tot en met. Na "hun" wapenstilstand  waren ze beschaamd over hun gedrag en hebben ze terug onze jongens geholpen in hun kampementen.
De werfreserves werden in twee leeftijdsgroepen opgedeeld.
15 1/2 tot 21 en 22 tot 35 jaar. De kampen der jongsten tot 21 werden door de scouts geleid. Nooit heeft één scout of verbond daar een dankwoordje voor gekregen van onze regering die ondertussen veilig in Londen zat. Na de oorlog is er ook nooit enige erkenning gekomen.
Scouts deden nu eenmaal hun goede daad en waren steeds bereid om te helpen waar ze konden! "Be prepared," was toch de leuze van alle scouts , overal ter wereld. Toevallig, afgekort de initialen van Baden Powell, de leuze van de stichter der scouts.

Wie heeft in zijn familie daar iets over vernomen?
De trein vervoerde 1300 jonge scouts vanaf 15 1/2 jaar naar Zuid-Frankrijk. De scout uiterst rechts is de Mechelse Master Paul Schröeter, van de Kardinaal Mercier 7e BP.. Hij overleed in Montpellier op 21 juli 1940, ten gevolge van een slecht verzorgde wonde. De Franse dokters hadden geen tijd voor
' Le petite belge!'.....