Uit Geeraardsbergen:

“”In verband met uw vraag over hulpacties van scouts.

Na een luchtaanval op 22 mei 1944 hebben de Geeraardse scouts onder leiding van Jacques Flamant, scoutsmaster, een aantal doden en gewonden van onder het puin gehaald. Er vielen toen 12 doden.

Getekend A.S.””

Graag ontving ik méér info over hun optreden en andere hulpvaardigheden gedurende WOII.

Wellicht zijn er geen overlevende scouts meer, maar hun nazaten zullen hun verhalen wel gehoord hebben. Stuur ze mij, mag gerust in telegramstijl als er maar de bijzonderste feiten, data en persoonsnamen of scouts totemnamen vermeld worden. Foto’s en artikels uit oude kranten mag je ook zenden. Moeten niet de originele zijn, dat zijn uw souvenirs, maar mogen ook duidelijke scanningen zijn. Zou er iemand een foto hebben van die groep dappere scouts, hun groepsnaam, enz...?

Mail of me, of stuur het op aan. Jos Maes, Wilgenstraat 36, 2800 Mechelen

Dank bij voorbaat.

Uit mijn boek: Helpt Scouting te “dienen”

Mei 1940

”... De stad liep leeg. Geen politie meer te zien om ‘t vluchtelingenverkeer te regelen. De stroom vluchtenden groeide gestadig aan en daartussen wrong zich nu en dan een legerkonvooi, op weg naar West-Vlaanderen.

Een scout van de Graalridders, Remi Bellon - Filosofische Specht - , amper 15 jaar jong, kon dat geduvel op het verkeerspunt aan de Korenmarkt niet aanzien. Hij dacht aan de allereerste scouts van Baden Powell in Zuid-Afrika, ze regelden ook het verkeer en bedeelden post in Mafeking. Dus Specht naar huis, algauw uniform aangetrokken en voorzien van het Scoutsfluitje betrok hij het vernoemde kruispunt. Hij stapte kordaat en al fluitend, met opgeheven armen naar het middelpunt. Ongelooflijk zullen sommigen nu denken, maar het verkeer viel stil. Iedereen luisterde naar de fluitende Padvinder.

Specht wees, floot en regelde het verkeer tot ‘s avonds laat. Dat noemen wij Padvinders ‘Spontaan dienstbetoon!’ Eenmaal heeft hij last gehad met een legerofficier.

Dat zat zo: Er kwam een leger colonne af en een boerenkar vol geladen met vrouwvolk en kinderen. Als goed opgevoede scout gold slechts één regel: Vrouwen en kinderen eerst. De officier had al een paar keer ‘geclaxonneerd‘ , maar Specht deed rustig voort aan zijn super Goede daad : Vrouwen en kinderen eerst!

Officier ten einde raad, stapte dan maar uit zijn hoge positie-camion en recht op Specht toe.

“ Scouteke, weet je niet dat het leger ALTIJD voorrang heeft? Dat zulks niet meer gebeurt hé.

En vergeet dat nooit meer: Het leger eerst!”

Specht heeft dat dan maar toegepast...

Toen hij laat op de avond huiswaarts trok was de grote drukte voorbij. Zijn armen wogen loodzwaar.

‘s Anderdaags deden al zijn spieren pijn. Sedert dien heeft hij alle respect voor de verkeersagent.

Uit ervaring weet hij nu hoe zwaar die taak is.

Wat merkwaardig was aan heel die situatie? Dat zelfs een legerofficier het normaal vond dat een scouteke het verkeer stond te regelen, ja hij was toch ook gestopt op Specht zijn teken. Kun je, je een idee

vormen van het gezag dat uitging van een scout die kordaat optrad in kritieke momenten, als was die ook maar 15 jaar jong ?....”

******

Wat ik nu bedenk: Zouden de huidige scouts dat nu nog kunnen en durven en vooral dat gezag uitstralen?

                                                                 ******

64 jaar later, een  brief van een assistent aan zijn groepsleider.

15/8

Beste Jos,

Deze morgen heeft de Gestapo een huiszoeking bij mij verricht.

Ik was gelukkig niet thuis (alleen mijn zustertje). Ze hadden het vooral gemunt op  stafkaarten ze hebben ook de adressenlijst der Verkenners meegenomen verder ook nog enkele boeken

Ik zou me morgen om 9u. op de Dienstelle der Sicherheidspolizei ( Della Faillelaan 2 ) moeten aanmelden.

Denkelijk om op den rooster gelegd te worden. Ik ben niet van zin om daar naar toe te gaan (denkelijk zullen ze me daar houden zie maar het geval Rombouts)

Ik zal u nog verder nieuws laten geworden en om te eindigen een stevige linker,

Uw vriend  Marcel

De “DELLA FAILLELAAN” was de schrik van allen. Het hoofdkwartier van de GESTAPO te Antwerpen waar de ondervragingen door gingen.

Wie daar belandde kwam zelden terug naar huis. In de kelders werd er zelfs gemarteld. Zij die naar Duitsland werden overgebracht verschenen aldaar voor een rechtbank. Een veroordeling hield in dat je N N werd.

Nacht und Nebel, wou zoveel zeggen als : Je bent onbestaande!

Familie werd niet op de hoogte gesteld van waar je verbleef. Je mocht geen brieven ontvangen of versturen, ook geen pakjes kon men versturen vermits men niet wist waar je verbleef. Velen hebben de concentratiekampen niet overleefd.

Bovenstaande kopie komt uit het archief van de Leopold III groep

te Mechelen. Vermoedelijk gaat het om het jaar 1943.

Uit het mij bezorgde boek over de Koning Leopold III groep 9^de BP Mechelen, een integraal overgetypte brief vanuit het eerste kamp-proefkamp- voor de kinderen van beroepsmilitairen gekend onder de  naam: H.I.B. kampen.

De leiding was volledig in handen van de scouts van Mechelen bijgestaan door scouts uit Sint Niklaas. Dienstbaarheid was geen ijdele leuze. Onze scouts betaalden zelf hun reis naar ginder! Ze brachten hun Kerstverlof door met dienen...

                                                       Momignies 29-12-41

                                   Beste Master.

Ik denk dat u het niet zult kwalijk nemen omdat u van mij nog geen nieuws hebt ontvangen, veel tijd hebben we hier niet, de leiders kunnen aan hun persoonlijke zaken denken na wanneer  de jongens slapen en de voorbereidende vergaderingen, voor den volgenden dag gedaan zijn.

Wij zijn hier goed ontvangen geweest door den Burgemeester die alles doet om onze taak te vergemakkelijken, moesten we wachten naar de heren van de  H.I.B.

Of  de anderen we zouden al lang thuis geweest zijn.

        Hier hebben  de Leiders goed hun handen vol,  geien alhoewel er maar , 64 jongens zijn, die niet scout zijn. Ge hebt hier te doen met V.N.V, - Fransquillons, vrijdenkers, protestanten, ruziemakers en onze niet te vergeten. Fils uniques.

        Ik houd mij bezig met de post en het rondhalen van de melk in de boerderijen, dezen morgenwas ik niet goed en heb daarvan gebruik gemaakt om voor den Burgemeester te vragen een werkman van de fabriek te sturen. Gemoed denken …

Aan hun wandelingen, van 8 Km elk, om 20 liters melk op de buis van uw fiets, gaat niet van zelf.

        Bij mijn aankomst ben ik als ploegleider aangezet geweest van de groep van 17 –

20 jaar. Jan Van Ussel is er de Hopman van.De geest van de ploeg is heel goed, We doen tochten naar Frankrijk en komen altijd plezant naar huis. Ge kunt wel denken waarom. Bijzonder als Jan er bij is. Jan de Mayer is goed thuis in zijn classeurs en papieren een goede concurrent voor u.

        Hier zijn de jongens bezig voor elk spel. de proeven leeren zij  met plezier aan. De lucht is er  goed. het eten alhoewel eerst Franse keuken smaakt ons niet maar het heeft niet lang geduurd. Om hen onze keuken aan te leeren. Het eten is er niet in overvloed maar genoeg.

        Ik hoop een dezer dagen nieuws te ontvangen van u en van den troep die zeker terug op dreef moet zijn.

        En wensch u dan een zalig en gelukkig nieuwjaar aan u  den D.C.  en aan de pl en verkenners

                                                      Uw assistent

                                                Getekend: Albert Van Gyseghem

( hoe ist op de brug……) . x

x Is de volkse benaming voor de wijk Pasbrug te Mechelen, thuisbasis van hoger vermelde groep.

Mijn noodkreet heeft zijn doel bereikt!

Een eerste reactie bracht me een boek met de geschiedenis der Leopold III scouts van Mechelen, waarvoor ik Wapeti hartelijk dank. Geleidelijk zal ik de oorlogsfeiten er uit vertellen.

Tevens ontving ik van dezelfde oud-scout gegevens over JUUL VAN LOOY, ° 8 januari 1927 te Rijmenam, waarover ik nu ga vertellen.

Deze scout, nauwelijks  16 jaar jong, was lid van de G-groep. Een weerstandsgroep die zich bezig hield met algemene sabotage daden in België.

Op 30 juni 1943 werd hij laf verraden door zijn schoolmakker ……. en diens vriend…….lid van de SS. ( namen liggen nog gevoelig , denk ik.Ik bezit ze wel!) Beiden waren woonachtig te Tisselt. De Gestapo kwam hem aanhouden en bracht hem naar het Kreiskommandatur in de Bruul te Mechelen.  Vandaar ging het  achtereenvolgens naar St.Gilles Brussel, Begijnenstraat Antwerpen, Essen, Esterwegen, Gros-Strelits, daar werd hij veroordeeld tot 6 jaar NN opsluiting. Vervolgens werd hij verschillende malen verplaatst naar andere kampen om uiteindelijk te belanden in Dachau. Werd er bevrijd door de Amerikanen op 29 april 1945. Hij was dodelijk ziek. Overleed op 17 septembe1945 in een sanatorium te Badenweiler.

Van ander weerstanders die  ook in die kampen hadden gezeten weet ik dat er wreed gefolterd werd en er een onmenselijk regime heerste.

Het strekt onze scout tot eer dat hij nooit iemand heeft verraden ondanks de vele folteringen.

Het gemeentebestuur van Rijmenam en de groep G  hebben toen  een oproep gelanceerd tot het verzamelen van gelden om de overbrenging van het stoffelijk overschot te bekostigen. Ons “dierbaar vaderland” had daar cent voor over! Daarover bestaat een omzendbrief met tricolore rand, uitgegeven door het gemeentebestuur van Rijmenam en de groep G. Wie bezit dat origineel in kleur? Graag scanning daar van.

Heeft er iemand nog info over deze scout? Het archief van Rijmenam, parochiearchief ?Stuur me dat AUB.Ook scanningen van documenten zijn welkom. Men zegge het voort...........

Ekster.


E.mail: woelige.ekster@skynet.be

Geschiedenis van landknechtstrommels.

In 1942 moesten ,op bevel van de oorlogsburgemeester Baeck van Mechelen, de Graalridders hun lokaal aan het Berthoudersplein afstaan aan de “Zwarte jeugdgroep NSJV”. Hun drie landsknechttrommels moesten ze ook afgeven.

17 September 1944. Tot mijn verwonderring stapten de Graalridders 3^de BP in onze optocht met zes trommels. Van waar kwamen die ?

Een lange zoektocht begon tot….1994. Een oud scout van de 3^de BP vertelde me het  lang verzwegen geheim.

Op 4 september 1944 werd Mechelen bevrijd. Iedereen liep maar rond en lachte. Enkele wakkere scouts trokken naar De Pekton alwaar onder de oorlog de zwarten samen kwamen. De deur stond open en er was al flink wat oorlogsbuit verdwenen. Op de bovenverdieping vonden onze scouts zes landsknechts- trommels. Aan bepaalde onderdelen herkende ze hun drie afgepakte trommels. Ze besloten ze alle zes mee te nemen als oorlogsschadevergoeding. Schilder Mariën, vader van een der scout, overschilderde de trommels en bracht er de scoutslelie op aan.

Ken jij ook oorlogsverhalen over scouts? Zend ze mij aub.

Paul was groepsleider van de Kardinaal Mercier groep 7e BP Mechelen.
Hij was kampleider bij de CRABS te Teyran in Zuid-Frankrijk, 1940.

Hoofdtekst in vrije vertaling, met respect voor het toenmalige taalgebruik:

Symbool van een jong en sterk idealisme, was Paul voor ons een voor­beeld van goedheid, zelfverloochening en zich totaal gevend.

Door zijn eenvoud, zijn dienstvaardigheid, zijn innemende vrolijkheid genoot hij de achting van allen.

Bevoorrecht in de liefde van de Meester, bezat hij vele talenten die hij gaarne overdroeg aan elkeen die hem nabij kwam. Zijn scherpzinnigheid, zijn innemende zachtheid, zijn zin om steeds de rechte lijn te blijven volgen langsheen het lichtend pad hebben zijn aposto­laat gevoed.

Daar hij bewust was van zijn invloed en zijn verantwoordelijkheid, werkte hij steeds verder aan zijn vervolmaking; om zich beter te kunnen geven, wenste hij zijn zelfkennis te ontwikkelen. Zijn deugden: oordeel, evenwicht, zich bedwingen, gingen gepaard met een klare en vrolijke inborst, zo was hij een overste die bemind was en naar wie geluisterd werd. Zijn doordringende blik raakte de meest koude harten, maar, hij luisterde ook met veel tact en geduld naar de klachten van de zwakken; dit was het voorrecht van zijn karakter, tegelijk sterk en zacht.

Geboren om leiding te geven, maakte Paul zich klaar om in het leven een "zoon van het licht" te worden, die door zijn voorbeeld het pad openstelde naar de ware Weg. Maar de Meester had andere plannen met hem. Paul heeft dikwijls in zijn kort en toch zo vrucht­baar leven, aangevoeld hoeveel Jezus diegene Hij het meest beminde ook het meest beproefde. Bij elk van deze ontmoetingen met de Goddelijke liefde, heeft de Meester hem "paraat" gevonden. De laatste beproeving heeft slecht bevestigd, op ontroerende wijze, hoezeer zijn vurig geloof in het Mystieke Lichaam voor hem levenswerkelijk­heid was.

Gedurende zijn ware calvarie die zijn ziekte betekende, heeft hij niet geklaagd, maar altijd had hij een glimlach. Zelfs het morele lijden, zich ver van de zijnen te bevinden, heeft hem deze glimlach niet ontno­men. Zijn uithoudingsvermogen, zijn zachtheid, zijn bovennatuur­lijke vreugde hadden een onweerstaanbare invloed op iedereen.

Hij die, vol van een ideaal, de roep van de Meester van de Oogst ge­hoord had en gedroomd had zichzelf te geven, ver in een missieland, heeft door een geheimzinnig lot van de Voorzienigheid, zich moeten tevreden stellen met zijn lijden te offeren voor de zielen. De hevige koorts die zijn jong lichaam teisterde, de wil die hij had om zijn "zuster het lijden" te aanvaarden, dit was de nederige gift van een missiona­ris voor de terugkeer van de verloren zonen naar het Huis van de Vader.

"Ieder heeft zijn manier om missionaris te zijn," zegde hij. Deze overtui­ging deed hem stralen van een bovennatuurlijk geluk. "Ik ben gelukkig en bevoorrecht" beweerde hij nog, te kunnen lijden voor mijn kamp en voor de missies.

De Meester heeft deze apostelziel, zeer jong nog, "naar huis" geroepen.

"Altijd Klaar"... dit waren zijn laatste woorden, zijn testament, de heldhaftige les van zijn leven.

Om stil bij te worden..........