Even mocht ik blikken
 in het verleden
om inzicht te krijgen
in het heden
Ik zag een andere tijd
in een ander leven
waarin ik geknokt heb
om te overleven
het besef van ruimte
dat  tijd  eigenlijk niet bestaat
Dat alles ooit veranderd
ook verdriet,pijn en haat.
Het geloof in liefde
echt, we zijn niet alleen
de zielen die ons begeleiden
zijn altijd om ons heen
Voor mijn allerliefste begeleiders
Mijn dank,voor dit bericht
jullie hebben mij de weg gewezen
naar dit verlossend inzicht
Ooit zal die dag komen
een dag vol zonneschijn
Ik voel dat ik op de goeie weg zit
dat ik er mag zijn.

 Er vliegt een vlinder

heen en weer
boven een weiland
keer op keer
Dan stopt de kleine vlinder
en gaat zitten op een bloem
Ik zit te denken
want dát kan de vlinder doen
Hij kan zitten blijven op de bloem
maar dat is stom
of vliegen-hoog-naar de zon
een nieuwe tijd tegemoet
ik wou dat ik dat kon
Toch gaat hijn vliegen
hoog-naar de zon
Met in zijn hart
soms heel veel pijn
maar onthoud-kleine vlinder
na regen
komt zonneschijn
en dat zal ook voor jou zo zijn!
***
door:Lynda.
***

Vandaag start ik met het schrijven

 van mijn laatste herinneringen

aan die traumatische dingen,

waarmee ik nog dag in en dag uit

  worstel

en waardoor ik,

of ik wil of niet

in principe nooit meer

de oude zal worden

een gevecht

van leven en ..  

overleven!

***

Ook tóch

ondanks alles

steeds wéér

het geloof blijven behouden

en van daar uit

door

te kunnen

en mogen gaan!

Ik heb van mijzelf elk stukje gegeven

waardoor ik vergat dat ik ook recht had op leven

Altijd stond ik open voor ieders verdriet

maar mijn wonden, zag men niet

Ik zocht naar liefde,maar viel ten prooi aan een vos

Ik wilde vluchten,maar hij liet me niet los

gehersenspoeld,gemanipuleerd,gekwetst,

en mishandeld bovendien,

bleef ik in het goede geloven en wilde het slechte niet zien

Altijd liefde gezocht,die heb ik niet gekregen,

zo vaak willen schreeuwen,

maar altijd gezwegen,

nooit een ander bewust pijn aangedaan,

Mezelf wel steeds afvragend: Is dit een bestaan?

Mishandeld en verkracht worden

door mijn eigen vriend.

Die blik in zijn ogen

zal ik nooit vergeten.

Ik was dan verlamd door angst

en bleef bedreigd worden, 

de deur....

míjn eigen deur.....

uitgeschopt te worden.

Hij geilde op mijn angst

en

verkrachtte mij dus vaak

héél gewelddadig!

Wat ik steeds erna voelde

was niet te beschrijven.

Uiteindelijk ben ik gevlucht en wees hem onder begeleiding van mijn advokaat

het huis uit

deed aangiftes

Zal hij ooit beseffen wat hij mij heeft aangedaan?

Zal hij het gevoel van spijt leren kennen

of word zijn agressie

later míjn ondergang?

De angst het hele verhaal te moeten vertellen maakte

dat ik anderen niet te dichtbij liet komen.

Vaak had ik het gevoel, anders en afwijkend te zijn.

De angst dat wanneer ik eenmaal meer over mijn traumatische ervaringen zou gaan vertellen

ik ook door emoties overvallen zou worden

en hierdoor ook de contrôle over mijzelf zou verliezen....

dit gebeurde geregeld al ten dele!  

Ik werd gesandwiched tussen

enerzijds de angst voor contrôleverlies

en anderzijds had ik toch een diepliggend verlangen

om mij aan een ander toe te vertrouwen

en mij eens helemaal uit te kunnen spreken.

Met de feitelijke toedracht delen

ging het nog wel, maar de pijnlijke gevoelens

die erbij hoorden, maakten dat deze angst reeël was.

Maarr ja...zonder pijn...geen medicijn!

Het actief wegstoppen of verdringen van,

boze,angstige of verdrietige gevoelens en gedachten..

was voor mij hard werken en energie vretend.

Nu,na zo'n lange tijd heb ik gemerkt hoeveel energie dit mij heeft gekost en mijn gezondheid ondermijnde.

Toch...die angst voor zelfconfrontatie!

Vaak was het ook echt onmogelijk om met m'n maatje te delen...zonder dat hij hierdoor op tilt zou slaan.

Ik vond het daarom ook niet goed om mij relatie hierdoor onder druk te zetten.

Het is dus al een wonder, dat ik uiteindelijk toch wel eens een mimiem stukje ben gaan delen!

*** 

Nu ja....wie nooit zwak is...zal ook niet sterk worden, toch!

Sommige herinneringen waren zo ontzettend,

dat niet alleen mijn geest,maar ook mijn lichaam zich met alle geweld leek te verzetten tegen de pijn van het er over spreken. 

twee dingen vielen mij op:het eerste was de moeite die ik ermee had om de dingen die ik voelde,uit te spreken.

Als ik iets begon te vertellen met mijn gevoel erbij,begon ik te haperen(kreeg een panieksgevoel)sprong ik van de hak op de tak en wég was weer mijn gevoel.

ten tweede mijn alertheid over de reacties van mijn toehoorder(s)...

De dingen die ik heb meegemaakt kon mijn geest niet ten volle bevatten....een waas voor mijn hersenen maakte grote afstand van de situatie....sloeg weg!

Vertelde ik wel een klein facet uit mijn verhaal....

dan ging dit gepaard met zoveel tranen,emotionele pijn,verdriet,zelfverwijt en gevoelens van onmacht,eenzaamheid en onderdrukte boosheid.

Het leek er tevens op:alsof dat je de deksel van de  hogedrukpan een kiertje opentrok....er ontsnapte dan zo'n enorme kracht...dat je borstkas werd ingedrukt en je leek te gaan stikken....pijn,pijn,pijn!!!!!

Je werd volledig uit elkaar gescheurd!

dus.... 

Als vervolg hierop verviel ik dan in een proces van emotionele afstomping.

Dit zorgde vervolgens weer, dat je alle gevoelens ernstig ging wegdrukken.

Had ik altijd het gevoel voor een ander te moeten zorgen

moest ik alle dingen zelf in de hand houden

omdat ik bang was voor contrôleverlies en dat de dingen anders niet liepen, zoals ik dacht dat het hoorde.

Maakte ik wel eens excuses, zodat mijn eigen pijn zo niet voelbaar was.

Zette extreem alle puntjes op elke i

had het gevoel alles erg goed te moeten doen en geen fouten te mogen maken.

Wilde ik iedereen veel warmte en liefde geven en vergat ik mijzelf.

Dacht ik:dat wanneer je de problemen van een ander oplostte, dit een positieve daad was...de eeuwige helpende hand

.......

gelukkig weet ik nu

.......

Mensen moeten hun eigen situaties oplossen

je mag wel een goede raad geven

maar ze moeten hun eigen levenslessen leren.

Ook mag en kan ikzelf nu ook warmte aannemen

en niet alleen maar geven.

Ik kan weer genieten

al-één zijn met mijzelf

samen of zonder anderen,

ZIJN!

 Een vertrouweling is iemand

aan wie je je diepste geheimen kunt toevertrouwen zonder dat je bang hoeft te zijn dat hij of zij daarop gekwetst of afwijzend zal reageren of daar misbruik van zal gaan maken.

Het kan ook iemand zijn die wel gekwetst of boos reageert op wat je te vertellen hebt,maar die daarom niet de relatie zal opzeggen of de communicatie zal verbreken.

Het is precies om die reden dat de partner niet direct de vertrouweling is van de ander.

het is n.l. niet altijd mogelijk bepaalde gedachten en gevoelens openlijk te bespreken,zonder dat de partner volledig op tilt slaat en de relatie er onder druk komt te staan of zelfs begint te kraken. 

Toch ligt hierin ook onze voornaamste test voor een echte vertrouwensrelatie.

Namelijk:Zijn er voor ons zelf belangrijke en regelmatige terugkerende gevoelens en gedachten die we niet of nooit aan onze partner durven toevertrouwen?

Zo ja...trek dan eens an de bel!

Ook kom je er zo achter of er ook angst is voor zelfconfrontatie en zelfkennis ....kun je jezelf al een spiegel voorhouden over jouw gevoelens en  gedachten over een nare herinnering?

***

Als vertrouweling

1.Ga je discreet met informatie om.

2.Luister je en kom je niet te snel met oplossingen aandragen.

3.Ben je niet veroordelend of bevooroordeeld.

4.Laat je de ander niet tot jouw last worden en zijn zorg niet de jouwe.

5.Ben je niet geneigd je eigen trauma of herinnering naast die van de ander te leggen, zodat het meer om jezelf dan om de ander gaat.

...........

dat is even schrikken/slikken

zo ga je ineens over je eigen rol als luisteraar nadenken!

nu ja...

wie nooit zijn zwakheid ontdekt, zal ook niet sterk worden,hé!

Eenzaamheid

Het kan zijn dat mijn gevoel van eenzaamheid over en door dit alles zal blijven en me zal achtervolgen.

Het is n.l. een gevoel dat mij op de meest onverwachte momenten zomaar overvalt.

op die momenten komen er zoveel emoties naar boven dat ik bang ben dat ik ga stikken of flauwvallen.

Wel merk ik,dat ik door deze zware dagen steeds meer vertrouwen in mijzelf heb gekregen...... omdat ik nu weet dat ik daarna weer gelukkige momenten zal hebben.

Als het ware heb ik twee persoonlijkheden opgebouwd.

En als ik héél eerlijk naar mijzelf kijk....meerdere!

Geregeld verval ik in een andere rol.

Van klein kind tot enorm sterke vrouw...oké!

er ís mee te leven

met deze wetenschap

leuk is anders

en ook nog eens

enorm energievretend!