De politicus ging maar door met zijn monotone betoog, ondanks herhaalde waarschuwingen van de Kamervoorzitter dat zijn spreektijd om was. Uiteindelijk hief de voorzitter zijn hamer op en wierp die naar de spreker. De hamer miste doel en raakte een ander parlementslid op het hoofd. Terwijl de man half bewusteloos op de grond viel, wist hij nog net de kracht op te brengen om uit te roepen: “Sla me nog een keer! Ik kan hem nog steeds horen!

Het regende en ik zag hoe mijn buurvrouw met één hand probeerde de buggy vooruit te duwen waar haar peuter in zat en met de andere trachtte haar dobermannpincher mee te krijgen. DE hond had geen zin in natte voeten en weigerde een poot te verzetten. Ik stond op het punt mijn jas aan te trekken om te helpen, toen het drietal achter een haag verdween. Even later zag ik dat mijn buurvrouw het probleem had opgelost. Haar peuter zat aan de hondenriem en rende vrolijk door de plassen en de hond zat in de buggy.

Aan het begin van het schooljaar zei ik tegen een jongetje uit het eerste leerjaar dat hij een stuk gegroeid was vergeleken met het jaar ervoor. ‘Ik ben de hele tijd aan het groeien en krimpen. ‘Verbaasd vroeg ik wat hij bedoelde. ‘Eerst kwam ik tot aan de neus van mijn broer’, antwoordde hij, ‘maar nu kom ik nog maar tot aan zijn kin’.

Mijn vriendin Vicki houdt altijd voor me in de gaten of er leuke nieuwe kleding binnenkomt in haar winkeltje voor chique tweedehands kledij. Dus toen ze me belde dat ik langs moest komen, liet ik alles vallen en rende de deur uit. ‘Deze blouses en broek zijn je op het lijf gemaakt, ratelde ze enthousiast. Ik wierp er een blik op en zei: dat klopt, ik heb ze hier gisteren gebracht.

Ik was verbaasd maar blij toen mijn minst sportieve de dochter, Wendy thuiskwam van de sportdag met een lintje voor de eerste prijs. Ik zei dat ik trots op haar was en vroeg bij welke wedstrijd ze het lintje had gewonnen. Een estafette, ma, antwoordde ze. Op mijn vraag in welke positie ze had gelopen, antwoordde ze: ‘o, ik heb niet gelopen, ik was de paal waar ons team rond liep.

Toen ik een jong hondje probeerde te vangen dat iemand mee naar kantoor had genomen struikelde ik over mijn lange rok en maakte een salto in de gang. Die acrobatische toer resulteerde in twee blauwe ogen en een gebroken neus. Toen ik al wat minder op een wasbeertje begon te lijken, vertelde ik op kantoor opgetogen dat ik een snowboard had gewonnen in een tombola. Een van de collega’s wist mijn enthousiasme te smoren: ‘een snowboard? Vroeg ze. ‘Je kan niet eens blijven staan op vast tapijt!’

Voor de zoveelste keer die dag was mijn collega in de groentewinkel erin geslaagd een klant te beledigen. ‘Denk je nu nooit eerst eens even na voor je iets zegt?’ vroeg ik. ‘nee gaf hij toe. ‘ik hoor het liever eerst, tegelijk met alle anderen’.

Een van de bazen van ons Amerikaanse hoofdkantoor hield een presentatie voor de medewerkers van onze drukkerij in een plaatselijk hotel. Hij opende de dag met de mededeling dat wij, als een van de grootste  drukkerijen van Engeland, niet alleen uitstekende service moeten verlenen, maar dat ook moesten eisen van onze leveranciers. Om duidelijk te maken wat hij bedoelde,zie hij dat de conferentieruimte te klein was en eiste van de hotelmanager dat hij een grotere zaal zou krijgen maar die werden dit  moment gerenoveerd. ‘Dat is onacceptabel’, tierde de baas. Hij zei dat als de manager niet binnen een kwartier een oplossing had bedacht, we zouden vertrekken. De klok tikte de minuten weg en de manager liet zich niet meer zien. De baas droeg ons op onze spullen te pakken. Al snel stonden we met ruim 20 medewerkers op de parkeerplaats. De Amerikaanse baas schoof een beetje schichtig in mijn richting en fluisterde in mijn oor: ‘Alan, wat moeten we nu in vredesnaam doen?’

Als verpleegster in een kinderziekenhuis was het mijn taak om kinderen en hun ouders voor te lichten over wat ze op de dag van de operatie konden verwachten. En jongetje van zes luisterde aandachtig naar mijn uiteenzetting en toen ik was uitgesproken vroeg ik of hij nog iets wilde weten. ‘Komt dit op het journaal?’ vroeg hij

bijeenkomst Omdat het van wezenlijk belang is een goede balans te vinden tussen werk en privéleven, organiseerde het bedrijf waar ik werk een voorlichtingsbijeenkomst over dat onderwerp voor alle medewerkers. Om te vermijden dat de werknemers achterop zouden raken met hun werk, werd besloten om deze informatieve bijeenkomst te houden op een vrijdag van vijf uur in de namiddag tot acht uur ’s avonds.

Tijdens alle drukte rond het wk-voetbal bleef mijn man tot vervelens toe verzuchten hoe graag hij erbij zou willen zijn. Ik moest dan ook stiekem lachten toen hij de volgende boodschap ontving van zijn baas: ‘op uitnodiging van het bedrijf ga ik op zondag 9 juli naar Berlijn om de finale van het wk bij te wonen. Alle onkosten worden vergoed. Ik mag twee liefhebbers meenemen, en nu vroeg ik me af of jij, als je niks anders te doen hebt, maandag misschien de vuilnisbak voor me buiten zou willen zetten.’

Mijn vader was huisarts op één van de hebriden. Op een dag kwam een pachtboer van tachtig met rugklachten op zijn spreekuur. Mijn vader informeerde of hij misschien onlangs een bijzonder inspanning geleverd had. De oude man schudde even zijn hoofd en herinnerde zich toen opeens iets: ‘O, misschien is het gebeurd toen ik die zak turf op de rug van mijn vrouw tilde’.

Droogkuis de Big B in Murfreesburo bestaat al zo lang in bedrijf dat hun advertentie in de plaatseliike krant pochend luidt: al vijftig jaar lang maken we schoon op dezelfde plek

Als jonge marinerekruut leerde ik al snel waar ik stond in de militaire pikorde toen ik zojuist een kakkerlak had doodgetrapt. ‘Wat deed jij daar’ vroeg een onderofficier?  Ik trapte een kakkerlak dood, meneer, antwoordde ik. ‘De volgende keer eerst salueren. Dat beest zit al langer bij de marine dan jij.’

Toen ik alleen ging wonen, deelde ik in eerste instantie een kamer met Karen, een meisje van mijn eigen leeftijd. Vroeg op een zaterdagochtend, Karen lag nog te slapen, nam ik de telefoon op. De man die ik aan de lijn had begon direct tegen me te praten, dus duurde het even voor ik de kans kreeg te vragen met wie ik eigenlijk sprak. Hij schoot in de lach. ‘nu nog mooier! Herkent mijn eigen dochter tegenwoordig mijn stem niet meer?’ Ik glimlachte : meneer hubert, u spreekt met Casey, karen ligt nog te slapen.’

Ik was al nerveus voor de operatie die ik moest ondergaan,  Dat werd er niet beter op toen de verpleegster me vroeg: ‘is uw baarmoeder als eens eerder verwijderd?’

Er zat en spectaculaire scène in de actiefilm waarnaar we aan het kijken waren. De slechterik blies een benzinestation op, en de benzinepompen en het bijbehorende gebouw verdwenen in een enorme vuurbal. ‘Wow’, bracht mijn man uit. Ik wilde net beamen dat het inderdaad een indrukwekkende explosie was, toen hij vervolgde: ‘Zag je wat de loodvrije benzine daar kostte? Nog geen euro per liter’.

De hele familie was bij elkaar gekomen voor de verjaardag van mijn zus en we bespraken het 50-jarig huwelijksfeest van mijn ouders dat voor de deur stond. Mijn broer merkte op dat de dag waarop hij met mijn schoonzus was getrouwd de mooiste van zijn leven was. ‘In 25 jaar tijd, zei hij, ‘ben ik nooit iemand tegengekomen die haar plaats zou kunnen innemen’ ‘Echt waar?’ riep mijn schoonzus uit. ‘Heb je al die tijd naar een plaatsvervangster gezocht?’