Archief

Onlangs passeerde ik een geparkeerde auto die onder de modder zat. Die toestand was regelrecht tegen iemands esthetische gevoelens ingegaan, want met een vinger was op de auto geschreven: ‘Ook verkrijgbaar in wit’.

Een aannemer in ons stadje had duidelijk nog nooit gehoord dat de tijd terugdraaien onmogelijk is. Op een bord naast zijn wei stond: ‘binnenkort – historische woningen.’

Ik was in gedachten nog helemaal bij mijn werk – ik ben lerares – toen ik op het eind van de dag even naar de bank ging. Ik overhandigde de bankbediende een cheque en een aantal rekeningen die betaald moesten worden. Het meisje vulde een bedrag in op de cheque en schoof me die vervolgens weer toe om te ondertekenen. Na even snel te hebben gecontroleerd of ze de bedragen goed bij elkaar had opgeteld, schreef ik onder het totaal bedrag: ‘goed zo’

Mijn zwager Brian die als passagiersassistent voor een luchtvaartmaatschappij in Calgary werkt, kreeg op een dag het verzoek een binnenlandse vlucht op te houden, zodat een groep passagiers van wie de vlucht uit Toronto vertraging had hun verbinding zou kunnen halen. Bij de gate werden de passagiers geteld, maar toen iedereen was ingestapt, bleken er nog twee passagiers te ontbreken. Er werd een vergeefse zoektocht ingesteld naar de twee en hun namen werden verscheidene malen omgeroepen. Uiteindelijk liet Brian het toestel vertrekken zonder hen. Een half uur later kwamen de twee op hun gemakje naar de balie bij de gate geslenterd. ‘waar zat u? vroeg Brian. ‘We hebben u overal gezocht’. ‘Toen de stewardess omriep dat het vliegtuig voor ons zou worden opgehouden legde de man uit. ‘dachten we dat we nog wel iets konden gaan eten.

Ik werk bij een rechtbank van eerste aanleg en het behoort tot mijn taak om mensen tegen wie een aanklacht loopt aan te schrijven om hen te laten weten wanneer hun zaak voorkomt. Op een dag kreeg ik zo’n dagvaarding teruggestuurd, duidelijk van een niet al te snuggere crimineel. Op de envelop stond gekrabbeld: ‘Ik woon hier niet’.

Tijdens de basiscursus voor parachutisten op de militaire academie ging het op een dag over wat je moet doen als je parachute niet opengaat. We hadden het over de reserveparachute, toen iemand in het lokaal zijn hand opstak. ‘Als de hoofdparachute niet opengaat, vroeg hij, hoe lang moet je de reserveparachute dan geactiveerd houden? De instructeur keek de soldaat recht in de ogen en zei: ‘De rest van je leven’.

Een oudere patiënte van me was niet tevreden over haar nieuwe kunstgebit. Het paste niet, luidde haar klacht. Na haar gebit aan een onderzoek te hebben onderworpen zei ik dat ik niet kon ontdekken wat er mis mee was. ‘In mijn mond zit het prima, zei ze. ‘Maar het past niet in mijn glas.

Bij ons op school was er een speciale dag waarop de grootouders van de kinderen werden uitgenodigd. Als hoogtepunt werd elke leerling met zijn of haar grootouders gefotografeerd voor een kleurige poster in het geschiedenislokaal. Pas na de laatste foto ontdekten we wat er boven de hoofden van de grootouders was te zien. Er stond in enorme letters: ‘Ontdek de oudheid.’

Op een vacature die ik op internet tegenkwam, besloot ik maar niet te reageren. ‘Gezocht: bedrijfsleider voor een waterzuiveringsinstallatie. Vereiste: een zwemdiploma.

Onlangs kwam ik de vrouw tegen die vroeger onze werkster was, en tot mijn verbazing bleek ze dat werk nog altijd te doen, ondanks haar hoge leeftijd. ‘Hoe houdt u dat vol?’ vroeg ik. Ze vertelde me wat haar geheim was. ‘Ik ga alleen poetsen bij mensen die het vuil even slecht kunnen zien als ik;’