Archief

Trots toonde een vader zijn pasgeboren drieling aan een vriend. ‘Wat vind je van haar? Vroeg hij ‘wel , als ik jou was’ antwoordde zijn vriend, zou ik de linker houden?’

Een jonge advocaat moest een rijke zakenman verdedigen in een ingewikkelde rechtszaak;

Jammer genoeg waren de bewijzen tegen zijn cliënt vrij hard en hij vreesde het ergste. Dus vroeg de advocaat aan een oudere collega of het verstandig zou zijn de rechter een doos dure sigaren te sturen. Zijn collega was ontzet door dit voorstel.’de rechter is een eerbiedwaardig persoon, viel zijn collega uit. Als je dat doet, kan ik je garanderen dat je de zaak verliest.’ Een aantal weken later kwamen ze elkaar weer tegen. De collega feliciteerde hem met het winnen van zijn zaak; ‘ben je niet blij dat je de rechter die sigaren niet hebt gestuurd,’ vroeg de collega; ‘Maar ik heb ze wel verzonden, antwoordde de advocaat. ‘Ik heb alleen het visitekaartje van de tegenpartij erbij gestopt.’

De papieren zak had vreselijke pijn, en dus ging hij naar de arts. ‘Ik ben bang dat het ongeneeslijk is,” zei de dokter. ‘o’, nee, riep de zak ‘Hoe heb ik dit opgelopen?’

‘Het zit in de genen’, legde de dokter uit. ‘Uw grootvader was een drager’.

Leraar: Er zijn twee woorden die ik niet toesta in mijn klas. De ene is vet en de andere is cool.’ Jantje: ‘ok wat zijn die woorden dan?’

Ik vind het heerlijk om voor mezelf te werken, het geeft me zoveel vrijheid. Alleen niet als ik me ziek meld. Ik weet altijd wanneer ik de boel bedrieg.

Hoewel ik mezelf inmiddels als een plattelandsmens beschouw na jaren geleden verhuisd te zijn naar the middle of nowhere, wijst mijn vrouw me nog vaak op mijn stadse manieren. Zo zei ze laatst tijdens een etentje met vrienden ten overstaan van iedereen: ‘Als je mij niet had ontmoet, dan wist je nu nog niet hoe een koe eruitziet.’

Talent: iedereen loopt ermee te koop, niemand betaalt ervoor

Goedheid valt niet op omdat ze even doorzichtig is als lucht en water; pas door afwezigheid valt goedheid op

In de supermarkt waar ik werkte zei iedereen dat ik erg op mijn nieuwe baas leek, het hoofd van de afdeling brood en banket. In onze identieke witte uniformen werden we vaak voor elkaar aangezien. Ik realiseerde me echter pas hoeveel we op elkaar leken, toen op een dag een vrouw bij de toonbank de naam van het afdelingshoofd riep; Toen ze zijn naam nog een paar keer riep, zag ik dat ze naar mij keek. Vriendelijk vroeg ik of ik hem even voor haar moest gaan halen. Met een verbijsterde uitdrukking in haar ogen knikte ze. Even later riep mijn baas, die inmiddels met de vrouw stond te praten, me bij zich. ‘Ik wil je even aan iemand voorstellen, zei hij. ‘Dit is mijn moeder’.

Onlangs kwam  een vrouw met haar pasgeboren tweeling maar het verzekeringskantoor van mijn vader. Mijn vader vroeg of ze het niet lastig vond haar kinderen uit elkaar te houden. Even keek ze hem bevreemd aan en toen zei ze: ‘Nee, daar heb ik nog nooit moeite mee gehad; ‘Dit is benjamin en dat is Elizabeth.

Toen ik net was begonnen in mijn nieuwe baan, liet mijn collega Kim me zien hoe je het kopieerapparaat weer aan de praat kreeg als het was vastgelopen. Een paar dagen later liep het apparaat opnieuw vast. Ik begon driftig op knoppen te drukken en klepjes dicht te slaan, zoals Kim me had geleerd: ‘Wat is er aan de hand? Vroeg een collega. ‘Volgens Kim is dit de manier om het kopieerapparaat weer aan de praat te krijgen, antwoordde ik. ‘O, dat weet je natuurlijk nog niet’, zei de man; ‘Kim is een nogal opvliegend type.