Archief

Een jongetje van een jaar of 6 kwam naar de oogheelkundige kliniek waar ik werk. Ik zette een projector aan die de letters F, Z en B op een scherm deed verschijnen; Ik vroeg de jongen wat hij zag: Medeklinkers, antwoordde hij

Ik werkte net bij de politie toen ik tijdens een nachtdienst met een collega op onze ronde langs een middelbare school reed waar de laatste tijd veel vernielingen waren aangericht. Ik zag direct dat er een raam openstond, dus klommen we naar binnen om poolshoogte te nemen. We probeerden zo zachtjes mogelijk in het donker door het lokaal te sluipen, maar de vloer voelde nat en plakkerig aan onder onze voeten en bij iedere voetstap klonk er een vreemd, zompig geluid. Toen we bij de deur waren aangekomen, deed ik het licht aan; Ik keek achterom en zeg duidelijk onze voetafdrukken op de pasgeverfde betonnen vloer: het raam stond open om het lokaal te ventileren.

Mijn vriend Jan bemiddelt in het verstrekken van leningen aan mensen die niet echt kredietwaardig zijn. Op een dag legde hij een potentiële klant uit dat hij, om in aanmerking te komen voor een lening, zijn rijbewijs moest overleggen en een kopie van zijn laatste electriciteitsfactuur, om te bewijzen dat hij op het opgegeven adres woonde. De volgende dag kwam de klant terug, trots zwaaiend met zijn rijbewijs en een brief van het energiebedrijf waarin hem werd meegedeeld dat het gas en de electriciteit werden afgesloten.

Er was een dringend telefoontje van een van onze controleurs; We werken voor een oliemaatschappij en zijn werk bestaat uit het bezoeken van alle benzinestations in een bepaald gebied om de prijzen van de concurrent te noteren. ‘Wat is er aan de hand, vroeg ik. ‘wel, ik durf het eigenlijk bijna niet te zeggen;’ zie hij gegeneerd; ‘maar ik sta hier zonder benzine.

Nadat de Engelsen Gandhi voor de zoveelste keer hadden gearresteerd vroeg een journalist hem: ‘Wat vindt u van de westerse beschaving, Zijn antwoord was: ‘Ik denk dat dat een goed idee zou zijn.

Bordje bij een van de voorwerpen in het Titanic Museum in het plaatsje Indian Orchard in Massachusettes: ‘Deze briefkaart werd geschonken door Janet Ripin, namens haar oudoom George die bij de ramp met de Titanic om het leven kwam en jarenlang in een hutkoffer heeft gelegen.

In Nieuw-Zeeland waar wij enkele weken bij mijn broer en schoonzus hadden gelogeerd, waren we op zoek naar een passend afscheidscadeau. Altijd moeilijk maar gelukkig zagen we iets moois en nuttigs – een chique wollen bodywarmer. Mijn broer is een verwoed golfer en zo’n kledingstuk zou hem in de koude maanden wel goed van pas komen. Maar of het ook golfkleding was? Voor de zekerheid vroeg ik de wat oudere dame die ons hielp: vindt u dat mijn broer dit kledingstuk op het golfterrein kan dragen? Haar antwoord was een mooi staaltje van Britse humor: ‘jazeker, meneer, tenzij hij zijn broek niet aan heeft.

Ik hielp mijn schoonouders met het ophangen van een groot schilderij boven de sofa. We namen de maten op en tekenden op de muur af waar de haken moesten komen te hangen, sloegen die in de muur en hingen het schilderij op, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het helemaal niet in het midden hing; terwijl we bespraken hoe we het schilderij het beste konden verhangen, verschoof mijn zwager de sofa een stukje – zodat het schilderij exact in het midden hing.

Mijn man en ik varen op een binnenvaartschip. Op een avond laat legden wij aan naast een ander schip. Om de schepen niet te beschadigen hingen we houten blokken, wrijfhouten, tussen de beide schepen. Blij dat we eindelijk naar bed konden, vielen we al snel in slaap. Om half twee belde de buurman aan. Hij zei dat hij niet kon slapen doordat de houtblok zo aan het kraken was; Mijn man verhing de blok, kroopt mopperend weer in bed en zette tot mijn verbazing de wekker op drie uur. Het werd me duidelijk waarom, toen ik hem om drie uur ’s nachts hoorde aanbellen bij de buurman om te vragen of de houtblok nu wel goed hing en of de buurman goed kon slapen.

Wat een simpele boodschap had moeten zijn, duurde een eeuwigheid. Een vrouw voor me in de winkel wilde een tapijtreinigingsapparaat huren. Ze bleef de verkoper eindeloos uithoren of de chemicaliën geen kwaad konden voor haar kind en haar hond. Toen ze er eindelijk van overtuigd was dat het middel geen schade aan de gezondheid zou aanrichten, vroeg ze: ‘En verkoopt u trouwens ook sigaretten?’