Archief

Scheefgroei

Kijkend naar het licht van Nederlandse luchten en luisterend naar de klank van de taal, wordt het duidelijk waarom dit land zoveel schilders en zo weinig componiten heeft voortgebracht.

De snowboards lagen op de grond in het appartement dat we hadden gehuurd in Vermont, en mijn vriend Matt kreeg een briljant idee. ‘he, zei hij, terwijl hij in elk van de bindingen een voet zette. ‘Denk je dat iemand weleens heeft geprobeerd zo de helling af te gaan?’

‘Ja’, antwoordde een andere vriend; ‘dat heet skiën’.

Nadat ik al een eeuwigheid in de rij bij de klantenservice van een warenhuis had gestaan, gromde ik:’deze rij heeft helemaal niets met service te maken.’

De vrouw voor me in de rij was het daarmee eens, ‘ik heb drie pubers’, zei ze. ‘Als ik genegeerd had willen worden, had ik net zo goed thuis kunnen blijven.’

Om tijdens een vier uur durende autorit de verveling te verdrijven legde mijn vriendin mijn kinderen een wiskundig probleem voor. ‘Als we 120 km/u rijden en al 40 minuten onderweg zijn,’ vroeg ze, ‘hoe ver zijn we dan? ‘Niet ver genoeg, mopperde mijn 11-jarige dochter;

Toen ik 8 jaar was, werden mijn zussen en ik altijd vroeg naar bed gestuurd. Mijn moeder hield hier altijd strikt de hand aan: ik kon smeken wat ik wilde, ze was onvermurwbaar; Ik mocht dan ook nooit opblijven voor mijn favoriete tv-serie.

Dertig jaar later zag ik tot mijn grote vreugde dat mijn lievelingsserie zou worden herhaald. De eerstvolgende woensdagavond installeerde ik me dan ook stipt om 19u29 voor de buis. Ik had net mijn gezin gewaarschuwd dat ik door niemand gestoord wilde worden, toen de telefoon ging. Mijn zoon Antoine nam op en zei: ‘oma zegt dat je voor deze ene keer vanavond mag kijken.’

Ik en mijn man moesten allebei een paar kilo afvallen en we volgden een dieet waarbij iedere maaltijd volgens een specifiek recept moest worden bereid. Ik volgde de recepten nauwkeurig en verdeelde de porties evenredig over onze borden. We voelden ons geweldig en vonden het een fantastisch dieet – we hadden geen moment honger! Maar toen we tot de ontdekking kwamen dat we aankwamen in plaats van afvielen, las ik de recepten nog eens zorgvuldig na. In kleine lettertjes ontdekte ik de woorden ‘voor zes personen’

Mijn vriendin Elizabeth die in de thuiszorg zit, is een fervent breister. Als ze met patiënten naar de dokter gaat, zit ze altijd in de wachtkamer te breien. Laatst liet Elizabeth me een prachtige sjaal zien die ze had gemaakt. ‘Hoe lang doe je daar nu over?’ vroeg ik. ‘Ongeveer een inspanningstest en een gastroscopie,’ schatte ze.

Enige tijd geleden vroeg onze schoonzoon of mijn man even een stopcontact wilde aanleggen. Hoewel dit klusje zo geklaard was, bleven we nog en tijdje babbelen, totdat onze schoonzoon vroeg of we wilden blijven eten. Hij zou wel iets bestellen. Mijn man bestede enige ribbetjes, waar hij dol op is. Eenmaal aan tafel keek onze kleinzoon van 8 jaar naar mij, en toen naar het bord van opa en vroeg vervolgens verontwaardigd: “oma, eet opa altijd skeletten?”

Mijn oogarts en zijn vrouw Lydia hebben de achteruit van hun auto niet zonder trots volgeplakt met stickers van alle universiteiten waar hun zonen hebben gestudeerd. Op een dag parkeerde Lydia de auto op zo’n krap plaatsje dat ze bumper aan bumper kwam te staan met de auto achter haar.

Toen ze terugkwam bij haar auto, zat er een briefje onder de ruitenwisser met de woorden: ‘U hebt tegen mijn auto gebotst! Zo veel universiteiten, maar nog steeds geen hersens.

Mijn 4-jarige kleindochter Marina en ik zaten samen televisie te kijken, toen er een reclamespotje met de tandenfee werd uitgezonden. ‘Die heeft natuurlijk geen gaatjes, zei Marina geërgerd. ‘Ze heeft de beste tanden allemaal zelf gehouden.