Archief

Het regende en ik zag hoe mijn buurvrouw met één hand probeerde de buggy vooruit te duwen waar haar peuter in zat en met de andere trachtte haar dobermannpincher mee te krijgen. DE hond had geen zin in natte voeten en weigerde een poot te verzetten. Ik stond op het punt mijn jas aan te trekken om te helpen, toen het drietal achter een haag verdween. Even later zag ik dat mijn buurvrouw het probleem had opgelost. Haar peuter zat aan de hondenriem en rende vrolijk door de plassen en de hond zat in de buggy.

Aan het begin van het schooljaar zei ik tegen een jongetje uit het eerste leerjaar dat hij een stuk gegroeid was vergeleken met het jaar ervoor. ‘Ik ben de hele tijd aan het groeien en krimpen. ‘Verbaasd vroeg ik wat hij bedoelde. ‘Eerst kwam ik tot aan de neus van mijn broer’, antwoordde hij, ‘maar nu kom ik nog maar tot aan zijn kin’.

Mijn vriendin Vicki houdt altijd voor me in de gaten of er leuke nieuwe kleding binnenkomt in haar winkeltje voor chique tweedehands kledij. Dus toen ze me belde dat ik langs moest komen, liet ik alles vallen en rende de deur uit. ‘Deze blouses en broek zijn je op het lijf gemaakt, ratelde ze enthousiast. Ik wierp er een blik op en zei: dat klopt, ik heb ze hier gisteren gebracht.

Ik was verbaasd maar blij toen mijn minst sportieve de dochter, Wendy thuiskwam van de sportdag met een lintje voor de eerste prijs. Ik zei dat ik trots op haar was en vroeg bij welke wedstrijd ze het lintje had gewonnen. Een estafette, ma, antwoordde ze. Op mijn vraag in welke positie ze had gelopen, antwoordde ze: ‘o, ik heb niet gelopen, ik was de paal waar ons team rond liep.

Toen ik een jong hondje probeerde te vangen dat iemand mee naar kantoor had genomen struikelde ik over mijn lange rok en maakte een salto in de gang. Die acrobatische toer resulteerde in twee blauwe ogen en een gebroken neus. Toen ik al wat minder op een wasbeertje begon te lijken, vertelde ik op kantoor opgetogen dat ik een snowboard had gewonnen in een tombola. Een van de collega’s wist mijn enthousiasme te smoren: ‘een snowboard? Vroeg ze. ‘Je kan niet eens blijven staan op vast tapijt!’

Voor de zoveelste keer die dag was mijn collega in de groentewinkel erin geslaagd een klant te beledigen. ‘Denk je nu nooit eerst eens even na voor je iets zegt?’ vroeg ik. ‘nee gaf hij toe. ‘ik hoor het liever eerst, tegelijk met alle anderen’.

Een van de bazen van ons Amerikaanse hoofdkantoor hield een presentatie voor de medewerkers van onze drukkerij in een plaatselijk hotel. Hij opende de dag met de mededeling dat wij, als een van de grootste  drukkerijen van Engeland, niet alleen uitstekende service moeten verlenen, maar dat ook moesten eisen van onze leveranciers. Om duidelijk te maken wat hij bedoelde,zie hij dat de conferentieruimte te klein was en eiste van de hotelmanager dat hij een grotere zaal zou krijgen maar die werden dit  moment gerenoveerd. ‘Dat is onacceptabel’, tierde de baas. Hij zei dat als de manager niet binnen een kwartier een oplossing had bedacht, we zouden vertrekken. De klok tikte de minuten weg en de manager liet zich niet meer zien. De baas droeg ons op onze spullen te pakken. Al snel stonden we met ruim 20 medewerkers op de parkeerplaats. De Amerikaanse baas schoof een beetje schichtig in mijn richting en fluisterde in mijn oor: ‘Alan, wat moeten we nu in vredesnaam doen?’

Als verpleegster in een kinderziekenhuis was het mijn taak om kinderen en hun ouders voor te lichten over wat ze op de dag van de operatie konden verwachten. En jongetje van zes luisterde aandachtig naar mijn uiteenzetting en toen ik was uitgesproken vroeg ik of hij nog iets wilde weten. ‘Komt dit op het journaal?’ vroeg hij

bijeenkomst Omdat het van wezenlijk belang is een goede balans te vinden tussen werk en privéleven, organiseerde het bedrijf waar ik werk een voorlichtingsbijeenkomst over dat onderwerp voor alle medewerkers. Om te vermijden dat de werknemers achterop zouden raken met hun werk, werd besloten om deze informatieve bijeenkomst te houden op een vrijdag van vijf uur in de namiddag tot acht uur ’s avonds.