omdat het moeilijk is om te publiceren en ik ook niet de juiste mensen ken en misschien ook niet goed genoeg ben doe ik het op deze blog ! schrijven uiteraard !

Archief

Dinsdag 15 maart 2022

Vroeger was het beter...

Vroeger was alles ECHT beter !
Normaal gezien spreek ik niet over vroeger, de mensen van nu zullen later, als ze oud zijn, ook
zeggen dat vroeger alles beter was...
Wat mij betreft was het dat ook. Neem nu gewoon een liefje vinden.
Vroeger toen ik een twintiger was, gaf men fuiven en party's en bals, je ging daarheen met een
briefje van 20 frank, dronk één pint waarmee je heel de avond moest toekomen maar je ging vaak
met een meisje naar huis.
Ze speelden er namelijk slows, een trage, je koos dan een meisje en daar danste je mee, tijdens het
dansen zette je een beetje meer kracht op je handen en reageerde het meisje dan wist je : BINGO!
Of ze speelden er la bamba, dan ging iedereen in een grote cirkel staan, een aantal meisjes en
jongens gingen in de cirkel staan en wandelden rond, de meisjes of de jongens die je drie kussen gaf
wist dat je iets voor hem of haar voelde en dus : BINGO!
Of je danste een beetje op de dansvloer, op het plafond zou idioot zijn, en je liet de meisjes merken
dat je hen wel kon pruimen, en ging je vaak naar huis en dus : BINGO!
Zouden hedendaagse jongeren weten wat een slow is? Ik denk het niet....
Maar nu ocharme, die jonge mensen, computers, tablets, gsm's, laptop,breedbeeld-tv's,sprekende
computers, stemgevoelige apparaten die je een opdracht geeft, sms jes sturen in codewoorden zoals
LOL, facebook, instagram, twitter, …..je kan het niet gek genoeg bedenken of het bestaat. En
Tinder en dergelijke, foto's van al dan niet bestaande meisjes, je swiped naar links of rechts al
naargelang wie je wel bevalt, dan spreek je af, zijn dit echte mensen of zijn het mensen die je geld
willen afhandig maken, kan je ze vertrouwen, moeilijk. Vreselijk voor de jongeren. Jongeren van nu
weten niet meer hoe een deftig gesprek te voeren, weten niet hoe zich te gedragen tegenover
anderen omdat ze 24 op 24 op een scherm staren...
Is dat niet erg? Ik ben er zeker van dat 95 procent van al die jongeren vroeg of laat bij de psychiater
terechtkomt. Triestig hee.
En nog iets vroeger, had je meisje en jongens en ook wel soms homoseksuelen en biseksuelen, maar
nu, het is niet te geloven wat je nu allemaal aantreft :
jongens, meisjes, non binaire mensen,aseksuele mensen,transseksuelen,biseksualiteit,transgenders
enzovoorts en zo verder.
Er zijn zelfs mensen die verliefd worden op hun hond of op een vetplant.
Ik vind het allemaal een beetje ver gaan. Vreemde wereld wordt het !
Dat je als man in een vrouwenlichaam zit of omgekeerd begrijp ik nog maar al de rest...
En de politiek en media doen daar lustig mee mee om het seksualiteitsspectrum zo breed mogelijk
te maken, zodat elke mens een andere seksualiteit krijgt...
In onze tijd was je een jongen of een meisje en liep je als jongen niet met een rok of als meisje liet
je geen snor groeien.
In onze tijd wanneer je je vrienden wou spreken, sprong je op je fiets(als je er al één had) en fietste
je er naar toe!
Nu gaat alles via die verdomde computertoestellen en andere dingen die de mens eigenlijk helemaal
niet nodig heeft.
En dan de programma's op tv, blind date, blind getrouwd, blind gekocht, man zoekt vrouw, vrouw
zoekt man, naked date, robinson eiland, enzoverder...
Ik heb altijd gezegd dat er ooit een programma zal zijn waarbij een moordenaar een tv station opbelt
om te zeggen dat hij een moord gaat plegen en dat zij mogen komen filmen tegen betaling, geloof
me, ik ga nog gelijk krijgen, het kan niet gek genoeg!
Elke mens heeft nu toegang tot duizenden televisiestations, duizenden films over letterlijk van alles,
duizend bronnen via Google en andere zoekmachines over alles, het is een beangstigende evolutie
en Darwin of George Orwell draaien zich wellicht om in hun graf.
Wij, vroeger hadden soms een zwart wit tv in huis, de afstandbediening was één van de kinderen die
op een knop ging drukken op het lelijke toestel. Er waren drie posten, Vlaams, Frans en Nederlands.
Moesten we iets opzoeken was dat in een encyclopedie...
Er waren prachtige avondvullende variété shows, waarbij je zowel kon lachen als huilen , er waren
prachtige quizshows, er was af en toe een goeie film.
Nu zie je door het bos de bomen niet meer, zelfs het bos kan je niet meer zien.
Ik begrijp dat vele jongeren er door zitten, of depri zijn. Je zou voor minder. Hoeveel van hen
speelden in zelfgebouwde kampen of ploeterden op een modderig voetbalveld om een goal te
scoren, hoeveel van hen weet wat boomklimmen is of touwtje springen, weinigen en dat is een
gebrek !!!!
Ik ben misschien een zeveraar,een lul, een zageman, maar volgens mijn bescheiden mening was het
vroeger echt wel beter en ik ken vele mensen persoonlijk die het niet zo leuk vinden dezer dagen,
het wordt tijd dat er wat verandert !
En dan spreek ik niet eens over de muziek, in onze tijd was er prachtige rock, soul en andere
muziek waar je op kon dansen, waar je een partituur van kon hebben en dat proberen na te spelen,
er was ritme, er was sfeer, nu nog worden duizenden nummers van toen nog gespeeld, zenders als
Nostalgie schieten als paddenstoelen uit de grond omdat de huidige muziek 'suckt'; er zijn de
zogenaamde rappers; de praters op muziek zoals een Eminem ed, die verdienen duizenden dollars
om op muziek te praten en vooral om elke regel te vloeken, en dan de boem boem muziek,
zogeheten deejays gooien een zootje klanken in een computerprogramma en maken daar hits van,
kennen geen noot van muziek maar raken toch wereldbekend en steenrijk.
Zeer trieste evolutie, en dan organiseert men evenementen zoals Tomorrowland, waarbij je dagen
aan een stuk rondhost op boem boem muziek, terwijl je je tegoed doet aan ongetwijfeld vele pillen
en dergelijke...
Het was vroeger beter vind ik, gelukkig behoor ik nu tot de ouderen, en zal ik
niet meemaken wat mijn kindjes en kleinkinderen nog gaan meemaken...dus stop ik met zeuren en
zal ik U met een spreuk opbeuren :
Morgen is er alweer een nieuwe dag dus lach !

Geschreven door yves pf goudket om 14:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 15 maart 2022

Aan het loket

De man achter het loket leek wel iemand uit de jaren zestig, een klein snorretje, de mouwen
opgerold met een elastiek aan de bovenarmen, bretellen en een bruine velours broek.
Plots stond er een man voor hem.
“Goedendag meneer !Kan ik u helpen?”
De andere man knikte en kwam wat dichter.
“Euh…ik denk het wel, ben ik hier juist om verbouwingen aan te vragen?”
“Inderdaad” knikte snorremans.
“U gaat dus verbouwen?”
“Ja klopt!”
“En wat gaat u verbouwen?”
“Wel, ik wil graag een barbecue op mijn koertje bouwen, met bakstenen”.
“Een barbecue kan je nu toch niet echt als een verbouwing zien he meneer?”
“Dat dacht ik ook, maar aangezien ik dan toch bezig ben wilde ik naast de barbecue ook een
pizza oven in elkaar metsen, met bakstenen !”
“Met bakstenen..” zei de loketman. “Best wel hee, met stro zou niet lang blijven staan he “
lachte hij.
De andere man lachte niet.
De loketman nam uit een lade een formulier ‘VERBOUWINGEN’.
“Hebt U een idee van de oppervlakte van dit gebouw ?”
“Ongeveer vier op vier meter, denk ik !”
“Amai, serieuze pizza’s gaat u bakken…” grinnikte de bediende.
De andere man grinnikte niet.
“Okee, ik zal de aanvraag invoeren, maar dan moet ik eerst Uw naam weten.”
“Dom” zei de man die niet grinnikte noch lachte.
“Dom?! U vindt het dom dat ik Uw naam vraag, of niet?!” zei de klerk.
“Neen, U begrijpt me verkeerd ik ben Dom!” zei de niet lachende noch grinnikende man.
“Okee meneer, dat U zichzelf dom wil vinden is Uw volste recht maar ik heb toch Uw naam
nodig !” zei de bediende weer.
“Ik ben DOM !!!” zei de verbouwer in spe, hij leek een beetje geagiteerd en opgewonden.
“Ja meneer, dat zei U net al, is goed maar ik moet toch echt Uw naam hebben hoor !”
“Ik heb het al verschillende keren gezegd ! Ik ben Arnold Dom!!!!!!” zei de man een beetje
bruusk.
“Ahaaa…ik begrijp het, Uw naam is Dom !” zei de bedienende klerk.
“Ja inderdaad, ik kan het ook niet helpen!” zei de ander.
“Tja beter Dom dan Klootmans of Neukmans of zoiets, ik heb al ergere namen gehoord
hoor.”
“Ja, dat zal wel, maar ik wil er wel even bijzeggen dat ik niet dom ben!”
“Hoe? Nu kan ik echt niet volgen hoor meneer, eerst zegt U dat U Dom bent en nu zegt U dat
U niet Dom bent, wat is het nu, bent U Dom of niet ?”
“Maar ja, ik ben Dom, Arnold Dom maar ik ben niet dom, zeg ik er bij, omdat de meeste
mensen aannemen dat ik ook dom ben omdat ik Dom heet !”
“Dat is toch begrijpelijk, U zegt zelf dat U dom bent dus is het logisch dat de meeste mensen
veronderstellen dat U ook echt dom bent!” zei de klerkachtige.
De andere man was intussen een beetje rood aangelopen en had okselvijvers.
“Ik ben Arnold Dom en ik ben SLIM !!!!!!” zei de gefrustreerde aanvrager.
“Nu kan ik helemaal niet meer volgen, bent U nu Dom of Slim ?” zei de bedienaar.
“IK BEN ARNOLD DOM!!!!!!!!En ik ben slim en niet dom, en als U zo verder gaat zal ik U
zodadelijk vanachter dat burootje trekken want mijn geduld raakt op !”
De loketman schoof een beetje achteruit op zijn stoel en trok de wenkbrauwen op.
“Weet U wat meneer, geeft U me gewoon U w paspoort ,dan vul ik de gegevens in op de
aanvraag!”
De kwadere man gaf zijn identiteitskaart. De andere nam het aan.
“Dank U !”
De man achter het loket bekeek het kleinood.
Plots schoot hij in een lach, “U bent getrouwd met mevrouw Bijster, zie ik, wat een grappig
gegeven, U bent dus in feite de familie Bijster-Dom…..woehaaaaa….aaaaaaa…..haaaa!”
De andere man werd nog kwader. Hij deed het knopje van zijn hemd onder de kin los. Hij
balde zijn vuisten.
“Gaat U nu verdorie stoppen met de klant uit te lachen ?!”
“Ik wil de baas spreken, nu, de verantwoordelijke van de dienst, roep hem nu !”
De klerk schrok en stopte met lachen. Met moeite kon hij zijn lach inhouden.
“Okee, ik roep hem wel even…” hij draaide zich om op de stoel en riep ,” meneer Krom, deze
meneer hier wil U spreken!”
Een man achteraan keek op en antwoordde ,” okee meneer Recht, ik kom er aan!”
De man die kwam aangewaggeld, had een dikke bierbuik, een dik hoofd en leek op Oliver
Hardy.
“Wat scheelt er meneer Recht?”,
“Deze man doet een beetje moeilijk en lacht me uit !” zei de klant, wijzend op de bediende.
“Neen, deze man zit te lullen dat hij dom is en dan is hij dom weer niet maar slim, ik begrijp
er geen snars van!” zei de bediendenaar.
“Als ge weer begint dan ben ik weg, klootzak!” zei de klant en draaide zich om, vooraleer hij
de deur uitliep brulde hij ; “ik ben Dom maar wel slim vergeet dat niet potloodventer, als ik
je tegenkom sla ik je gezicht tot moes!!!!!” en hij verliet ziedend het gebouw.
“Zie je wel meneer Krom……”
De andere waggelde hoofdschuddend weg…

Geschreven door yves pf goudket om 13:59 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 februari 2021

het gat in de markt

What do you want to do ?

New mailCopy

Het gat in de markt

Ik heb er jaren naar gezocht, naar dit gat. Op de Antwerpse markt, net achter het standbeeld van Brabo, de handenwerper, vond ik een gat van 1cm doorsnede. Niet groot genoeg dus. Ik zocht verder, op de markt van Eeklo niks, op de markt van Eupen rien, op de markt van Zwevezele, buiten een hondendrol, ook niks.

Zelfs de markten van Houthalen, Helchteren, Durbuy, Aalter, Brugge noch Brussel , buiten de rioolputjes , ook geen gaten gevonden. Ik was danig teleurgesteld in deze markten !

Verdorie zei ik tegen mezelf, mezelf zei niks terug.

Ik bleef verder zoeken naar ‘het gat in de markt’. U vraagt zich af waarom, wel ik was het beu om arm te zijn, om belastingen te betalen en om amper rond te komen, ik besliste het roer om te gooien en op zoek te gaan naar het gat in de markt, er moest toch iets zijn dat over het hoofd was gezien door uitvinders en bedenkers, er moest toch nog iets over zijn, waardoor een arme schlemiel als ik , ook stinkend rijk zou kunnen worden…

Na diverse nachten en dagen van zoeken besloot ik thuis iets te bedenken dat het gat in de markt zou kunnen zijn. Een elektrische kam ? Bestaat al! Een app die je stappen meet? Bestaat al !

Een automatische step? Bestaat al.Ook de automatische koffiemachine, de automatische toiletbrilreiniger , de afstandsbediening van je auto, de oven met grill, de boormachine met klopfunctie, de tuinsproeier met timer, de haarborstel met verwarming, de automatische eierkoker, de draadloze stofzuiger, de robotmaaier, de fotograferende gsm, de elektrische fiets, alles wat ik ook maar bedacht, het bestond verdorie al, wat nu ????!!!!!

Ik zat daar, aan mijn bureau, mijn hoofd te breken, iets wat ongelooflijk pijn doet, maar kon niks bedenken dat nog niet bestond. Ik besloot mijn vriend , meneer Google, te raadplegen. Ik zette me voor mijn computer die net gekuist was door mijn andere vriend, meneer Proper, U weet wel die reus met zijn idiote glimlach, en typte in ‘gat in de markt’.

Honderdduizenden hits.

Artikels over andere idioten die WEL het gat in de markt vonden, artikels met de titel ‘gat in de markt’ , het ene na het andere, over gelukszoekers die het gat wel vonden. Ik las de verhalen over de stadbakkerij, over de vrouwen die een nieuw bier brouwden, over een man die een digitale weegschaal uitvond, over een frituur die friet aan huis leverde, over een behaontwerpster die voorverwarmde beha’s uitvond, over een farmaceutisch bedrijf dat een zichzelfvernietigende tampon uitvond, over hondeneten waardoor je hond geen kaka meer doet zodat je dit niet meer moet opkuisen, over voedingswaren die zichzelf na een week ontbonden zodat de afvalberg kleiner werd, over de uitvinder van de gekruide kauwgom, over de volledig recycleerbare telefoon enzovoorts en verder.

Ik was verbouwereerd over het enorme aantal ideeen.

Maar ondertussen had ik het gat in de markt nog niet ontdekt. Ik besloot me erbij neer te leggen, dat gat kon me gestolen worden, het interesseerde me niet meer. Tot ik plots een schitterend idee kreeg. Waarom zou ik niet eens op zoek gaan naar mysterieuze personen. Zoals Maarten bijvoorbeeld.

Die van de uitdrukking ‘ hij gaf de pijn aan Maarten’. Wie was deze Maarten, waarom werd die pijp aan hem gegeven en niet aan Prosper of Eduard ? Of Joost ? Wie was hij, hoe leefde hij ? Hoe komt het dat hij alles scheen te weten, deze man van de slogan ‘Joost mag het weten’.

Dat interesseerde me wel. Of de uitdrukking ‘voorzichtigheid is de moeder van de porseleinen kast’, was ‘voorzichtigheid’ een persoon? Was het een dame ? Waar en wanneer leefde ze ? Weet Joost het ? En rookte Joost misschien een pijp, die hij ooit aan ene Maarten gaf?

Dat leek me interessant opzoekwerk. Hier zou ik een vette kluif aan hebben en heel bekend mee worden, moest ik deze mysteries ontrafelen.

Ik kocht me een vergrootglas net als Sherlock Holmes, bezocht pijpenfabrieken, zocht naar de betekenis van de namen Joost en Maarten, en onderzocht wat voorzichtigheid eigenlijk was.

Na een zestal maanden, van grondig onderzoek en vele slapeloze nachten, na het contacteren van duizenden mensen die Joost en Maarten heetten, kwam ik tot de clonclusie dat ik deze mysteries nooit zou kunnen oplossen, dat ik waarschijnlijk te dom was. Zou ik als domste man van de wereld misschien een gat in de markt kunnen vinden ?

De domste man van de wereld, het leek me in elk geval een goeie titel voor een nieuwe roman, over de domste man van de wereld die dankzij zijn domheid wereldberoemd werd, trouwde met een supermodel en zeven kindjes kreeg met haar, hij woonde in een enorm kasteel ergens aan de Spaanse kust, een kasteel met 37 kamers en 37 badkamers, drie zwembaden, 40 man personeel en vijf super de luxe wagens en een motorboot aan het steigertje vlakbij het privé strand.

Daar lag hij dan, elke dag op dat strandje, in de blakende zon, met een cocktail in de hand, op zijn luxe strandstoel uit hout, en daar op dat kleine strandje kreeg hij het sublieme idee, ontdekte hij het gat in de markt, een mirakel was het. Maar tijdens dat ontdekken, keek hij rond, zag hij de rijkdom die hij al had en besefte hij dat hij geen gat in de markt meer nodig had, dus vergat hij zijn idee en glimlachte hij terwijl hij recht in de zon keek…’

‘Dat ze het verdomme zelf maar uitzoeken, de losers ‘ mompelde hij, ‘ gaat het schat ‘ vroeg zijn blonde vrouw die naast hem in het mulle zand lag en hem verleidelijk toelachte. Hij sprong recht en legde zich naast haar.

‘Ja het gaat, beter dan ooit, ik voel me zo…’

Even later lagen ze te dartelen in het warme zand, de tortelduifjes…

Bijlagen

http://ikkedenamateur

Geschreven door yves pf goudket om 16:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 februari 2021

haar

What do you want to do ?

New mailCopy

HAAR

Je bent een puber en bent ongelooflijk blij als je je eerste haartje op je bovenlip ontdekt, als er op je borst welgeteld één haar staat, of als er in je intieme zone plots ook een haartje opdaagt.(tenminste als je van het mannelijke geslacht bent).

Elke dag kijk je naar de drie haren op je lichaam, okee op je kop staat al lang haar maar al de rest heeft lang op zich laten wachten terwijl al je kameraden al enorme bossen haar hadden op hun borst, of bovenlip of op hun schaamzone om het netjes te zeggen.

Eindelijk hoor je erbij, je hebt haar op plekken waar daarvoor geen enkel haar te bespeuren was. Elke dag bij het ontwaken onderzoek je nauwkeurrig de plekken waar je zo graag haar had gehad.

En je wordt stilaan ouder, 16,17,18, en er komt meer haar. Op je bovenlip staat al fraai wat dons te pronken, sommigen spreken van een seventies porno snor en ook de rest vanje lichaam begint stilaan op een aap te gelijken; maar dat zie je zelf uiteraard niet zo.

En je wordt nog ouder, 25,26,29 en je gespierde bast heeft nu een kamerbreed vasttapijten bedeksel om U tegen te zeggen, het nieuwe liefje dat je pas hebt leren kennen zegt bij het aanschouwen ervan beleefd en bewonderend ‘U’, de dons op je bovenlip veranderde in stevig snorhaar zoals dat van Magnum (neen niet de ijskreem maar het gelijknamig tv feuilleton met Tom Selleck) en ook onderaan iets lager dan je navel en iets hoger dan je knieen heb je precies een Michael Jackson tussen je benen zitten als U begrijjpt wat ik bedoel.

Je trouwt krijgt 37 kinderen en wordt ouder,41,43,44,57 en plots, als een atoombom op Hiroshima, als een raket naar de maan ligt daar op zeker morgen een hoop haar zomaar op je hoofdkussen. En het vasttapijt op je borst wordt stilaan grijs. En dag na dag wordt het erger, zelfs de dunne haartjes op je armen worden grijs.

En je kinderen trouwen, en jij en je eega zitten op het terras naar de mussen te kijken, als plots een hele pluk haar in de wind voorbijvliegt, verdorie zeg je, schat, doe je benen even toe zeg !

Spijtig genoeg blijkt het jouw haar te zijn.

Je wordt ouder,65,70,76 en je bent bijna kaal. Ook je benen zijn terug haarloos en wat gebeurt er dan? Dan is het ongewenste haar aan het groeien op plekken waar je, (ik althans), het liever niet hebt.

Namelijk in je oren, je neus, op je schouders, op de achterkant van de voorkant als U begrijpt wat ik bedoel, want er zijn misschien ook kinderen die dit lezen,op je tenen, op je oorschelpen, op je vingertoppen, kortom zowat overal waar jij het niet wilt.

Maar er zijn ook mensen die deze haargroei adoreren, die hun wenkbrauwen laten groeien en deze achteruit kammen, of de haren uit hun neus ‘vermengen’ met hun snor om alzo meer aandacht te krijgen van vrouwen van het vrouwelijke geslacht.

Er zijn zelfs mannen diehet haar in hun oren laten groeien en dan over hun hoofd kammen om hun kaalheid te verbergen. Vreselijk vies vind ik het.

Ik doe er dan ook alles aan om dit ongewenste haar te verwijderen, epileren, waxen,scheren,ontharen met elektriek,neusscheermachientje, enzovoorts.

Ik vind het vies, een schoonbroer van me lijkt wel een aap als je hem in zijn zwembroek ziet, hij heeft meer haar op zijn rug dan op zijn hoofd, echt een vreemd zicht !

En wat nog erger is, veel mannen kopen dan een haarstukje als ze kaal zijn, dat is echt een stukje, je kan van ver zien dat het niet echt is, het ligt vast als een anker op hun hoofd, soms lijkt het of ze een petje op hebben, zo lelijk…

Gelukkig heb ik op mijn hoofd nog een beetje haar, dat ik vooral vanboven laat groeien en dit dan achterover gooi over mijn steeds meer kalende pastoorsplek achteraan op mijn hoofd. U kent dat wel zo’n rond haarloze ronde plek op je achterhoofd…

En als het te erg wordt koop ik wel een toepetje, je kan er makkelijk mee zwemmen, duiken, sporten en slapen, toch….!?

Geschreven door yves pf goudket om 16:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 februari 2021

ex vriend

New mail

Ex-vriend

Ben gezwicht voor mijn ex-vriend. Ik had nog zo gezworen dat ik hem nooit meer in huis zou nemen maar toch is het gebeurd ! Hoe dan ? Dom ! Wat veel zenuwen en stress en hop ik greep mijn vriend bij de keel.

Snel langs de winkel als een dief in de nacht,niemand mocht zien wat een slapjanus ik was. Daar gelijk voldoende kopen om enkele dagen mee toe te komen en snel weer vertrekken hopend geen bekend persoon tegen te komen. Vertrek vol van berouw en schuld ! Ik reed tientallen kilometers in mijn nieuwe wagen, die mijn vrouw notabene voor ons had gekocht en half gefinancierd omdat ik gestopt was met roken !

Ondertussen mijn ex-vriend aangestoken en maar inhaleren. En smaakte dat ? Neen, helemaal niet, het deed zelfs pijn in mijn afgekickte rokerskeel maar toch volhardde ik in de boosheid. Gelukkig was ik de dag erna weer helemaal bij mijn zinnen (dacht ik !). De overgebleven kankerstokjes in elkaar gefrommeld en in een vuilbakje gedropt.

‘s Avonds begon de ‘ik wil je-no matter what’ drang weer op te komen. De volgende dag terug naar de winkel. « Welke zijn de lichtste sigaartjes die U heeft vroeg ik aan de dame achter de toonbank ? » « Deze meneer ! » zei ze en ze wees een mooi ogend sigarenpakje aan. Ik nam er twee om zeker te zijn.

Buiten gekomen direkt zo’n bruin geval in mijn muil gestoken en maar inhaleren. Het smaakte niet naar meer maar ergens in mijn schamele en waarschijnlijk deels al verschrompelde hersens, moest ik al hersens hebben natuurlijk, ergens tussen de hypofyseklier en de voorste hersenkwab, werd één of andere chemische stof geproduceerd die ervoor zorgde dat ik weer konstant aan die ellendige sigaren dacht !

Gans die dag ‘genoten’ van de sigaren. De overschot tijdens de rit naar huis uit de auto gekieperd om alzo een symbolische daad te stellen alsof ik er door die handeling voorgoed vanaf zou zijn, alsof ik de navel met mijn rookgedrag zou doorgeknipt hebben. Niks was alweer minder waar !

De klootzakken van de tabaklobby hadden me alweer in een versmachtende wurggreep. Wat nu ? Ik voelde me schuldig tegenover mijn vrouw en ook tegen de kinderen die met zijn drieen serieuze antirokers waren en ik kon ze geen ongelijk geven natuurlijk.

Ik was een zwakkeling wat ik altijd wel had gedacht van mezelf . En ook anderen wisten het. « Rook je weer ? » vroegen ze me. « Och ‘t is maar voor even ! » of « af en toe ééntje » of « om het af te leren » waren mijn favoriete uitvluchten toen. Tsjonge wat vond ik mezelf een zeikerd, moest je niet vragen wat de anderen van me dachten...

Die avond kwam ik thuis en mijn vrouw was in alle verenigde staten. Ze zag rood van kwaadheid en zei : « Awel, ik heb gehoord dat je terug rookt ? Klerelijer, sukkel, idiot (want ze is Engelse), sukkel, hoe kun je, how can you, net nu we een nieuwe auto hebben! » Ik haat haar op zo’n momenten, echt , tegen haar Engelse furie kan niemand tegenop, laat staan een lapzwans als ik.

« Ja, maar ik stop wel weer ! » loog ik weinig overtuigd ondertussen mijn sloefen aantrekkend. « Dat zal wel, you fucking idiot, die je bent, scum, bastard, loser, you don’t have the balls to stop ! » tierde ze, de buren konden waarschijnlijk meeluisteren.

Enfin, ze was weer goed op dreef dus ik zweeg in verschillende talen en trok een schaapachtig gezicht. Daar was ik wel goed in, vond ik ! « En trek zo geen bakkes ! » schreeuwde ze nog. « I’ll take away your car ! » riep ze. ‘Doe maar’ dacht ik, want ik was ondertussen ook behoorlijk pissig geworden. En zo ging het elke dag en besloot ik dat ik toch maar moest proberen om definitief van die vetzakkerij af te blijven. Ik naar de dokter om champix te gaan halen wat me de vorige keer toen ik stopte ook geholpen had. En nu vandaag, is het mijn officiele stopdag.

Eigenlijk zou ik liever willen blijven roken maar ik ben het beu om als een paria, een outlaw behandeld te worden ook al smaakt het en geniet ik er van. Per slot van rekening is het erg duur en vooral zeer ongezond dus.... Mijn vrouw en de kinderen zullen blij zijn en ikzelf misschien ook na enkele maanden...we zien wel !!!

Geschreven door yves pf goudket om 15:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 februari 2021

De heilige man komt

What do you want to do ?

New mailCopy

De heilige man komt !

Bijna 6 december, de heilige man komt. De kindervriend, al moet je in deze
tijden van pedofiele pastoors en kardinalen wel oppassen met zo een uitspraak.
Sinterklaas komt uit Spanje zegt men. Ik begrijp nog steeds niet hoe het komt
dat ze deze belachelijke farce zo lang kunnen volhouden.

Elk modern kind zou zich toch al lang afvragen waarom een oude grijsaard
helemaal uit Spanje zou komen om hier in België speelgoed te komen brengen
terwijl de winkels rond deze tijd vol liggen met speelgoed !

Elk modern kind zou zich toch suf denken over het waarom van zijn acties. Zou
hij zijn geld niet beter besteden aan zijn familie, zijn huis, een nieuwe auto of
paard, misschien aan Europees personeel in plaats van zo’n Zwarte Piet.
Trouwens zou de knecht van Sinterklaas wel Zwarte Piet heten of is dit meer
racistisch bedoeld om onze zwarte medemens effe te schofferen en onder de
grond te stoppen.

’t Is toch wel vreemd dat een kind van tegenwoordig het grote bedrog niet
doorheeft, terwijl hij overal Sinterklazen ziet ! Hij komt bijvoorbeeld net van
een feestje van papa zijn werk waar Sinterklaas ook was, het was een lange
Sinterklaas met een grijsachtige baard. Je rijd nog niet weg met je kids en vrouw
of op straat zie je weer een Sinterklaas lopen.

Snel draai je met de auto een straat in, met de hoop dat je kids hen niet gezien
hebben.
“Pappie, hoe kan de Sint zo snel op straat zijn daarjuist, heb je hem ook gezien
?”
“Ik heb niks gezien jongen !” lieg je. Doch je draait net een winkelstraat in en
daar in de televisiewinkel staat een enorme flatscreen waarop de aankomst van
Sinterklaas te zien is in Nederland.

“Pappie hoe kan de Sint nu al in Nederland zijn ?” vraagt mijn zoontje weer.
“Oh…dat is natuurlijk op voorhand opgenomen hee jongen !”
In de achteruitkijkspiegel zie je het ongelovige gezicht van je zoontje waaruit
blijkt dat ie onraad ruikt.

Trouwens wat maken we die kids allemaal wijs. De Sint komt ’s nachts met zijn
paard en Zwarte Piet en gaat van dak tot dak en laat het speelgoed door de
schoorsteen zakken. Kan een mens nog meer flauwekul vertellen ? Ik denk het
niet. Ik wil het wel eens zien met een paard op een puntdak stappen.
Op een plat dak nog tot daar toe maar een punt dak ?! Geloof ik zelf dus ook
niks van !

En waarom moet Zwarte Piet daar als jan lul te voet achter lopen, waarom krijgt
die dan ook geen paard, dat zou toch veel sneller gaan ?!
En al dat speelgoed, hoe hebben die twee rukkers dat op het dak gekregen ? Met
een kraan, een helikopter, een kamion of wat ?
En dan laten ze dat zakken door de schoorsteen en wat als de stoof of de open
haard niet brandt dan ?

En als die al niet branden wat met al dat roet, elk geschenk zou toch zo zwart
zien als een hoge hoed , dat kan toch niet anders, dat moet elk zichzelf
respecterend kind zich toch afvragen hee !

En trouwens zie je zo’n ouwe seniele aan Parkinsons en, Alzheimer-lijdende
man al over de daken glijden ? Hoe vaak zou hij er af vallen of hoe vaak zou hij
de pakjes in de verkeerde schouw steken of staat daar vanboven op die
schouwen ook een adres op of zo ?

Dus als je wat kritisch bent geloof je heel die rimram toch niet hee. En dan die
achterlijke liedjes, niet normaal meer !

Zoals bijvoorbeeld,’ hoor wie klopt daar kinderen ?’ Doe verdomme de deur
open dan weet je wie het is, zou iedereen kunnen zijn want de meeste mensen
kloppen op een deur voor ze wensen binnen te komen maar neen, de schrijvers
van dit achterlijke kutlied gaan er sowieso van uit dat het onze seniele
Sinterklaas is.

Of ’wie braaf is krijgt lekkers wie stout is de roe’. Iedereen vraagt zich al jaren
af wat de roe eigenlijk is. Je bent er wel wat bang voor maar je weet eigenlijk
niet echt wat het is. Volgens wetenschappers betreft het de roede, een soort
zweep.

Bepaalde huisvrouwen zouden nochtans gaarne een middagje passeren met
Sinterklaas en zijn roede en eventueel in gezelschap van menig Zwarte Piet dus
dit lied vind ik mijns inziens nogal ongepast in deze kindertijd.

Of dan beginnen ze zo ineens te zingen van ‘ zie ginds komt de stoomboot, uit
Spanje weer aan ‘, je zit in je salon thuis en dan beginnen ze plots van ‘zie ginds
komt de stoomboot’ dat kan je verdomme toch niet zien, dan moet je aan de
haven staan of aan zee en dan kan je de stoomboot zien maar zomaar in je eigen
living, wat een flauwekul allemaal.

En ‘zijn paard staat te springen’ op die boot, dat geloof ik helemaal niet, volgens
mij zit dat paard in het ruim beneden, goed vastgemaakt, met een baal stro en
kan de Sint, dat paard gestolen worden !

En het paard heeft nog gelijk ook !!!

Toen ik vroeger nog jong was, een jaar of tien geleden zongen ze bij ons thuis
dat liedje ook altijd, ‘zie ginds komt de stoomboot’, ik rende dan als een door de
duivel bezeten zot naar het raam en besefte dadelijk dat ze me weer bij mijn
pietje hadden, mijn oudere broers lachten me dan weer uit en ik was behoorlijk
pissig op hen, ik schold ze uit voor boeren toen maar mijn zus zei toen dat ik
moest oppassen want anders zou ik in de zak van Zwarte Piet terecht
komen.

Ik kon er echt niet meer aan uit, kreeg je nu van de roede of moest je in de zak
van Zwarte Piet, tot op heden weet ik het nog steeds niet en blijf ik hierover
gefrustreerd raken !

Een ander liedje van uit de Sintentijd is ‘dag Sinterklaasje, dag, dag’ en dat vond
ik persoonlijk mijn nummer één, hoe sneller die klootzak weer weg was hoe
sneller ik met mijn speelgoed kon spelen, ik moest de janlul echt niet, ik
geloofde geen snars van wat hij zei en wat ik vreselijk vond was dat je altijd op
zijn schoot moest komen zitten en dan vroeg hij of je braaf was geweest.

Dat wist hij toch zelf, dat stond in zijn grote dikke boek zei hij altijd, maar op
een keer , toen Sinterklaas met mijn oom pinten stond te drinken in de keuken
heb ik stiekem zijn grote dikke boek opengedaan, er stond NIKS in ! Geen letter,
geen foto, geen datum, niks, nada, rien de knots ! Ofwel schreef de ouwe met
onzichtbare inkt ofwel was hij een leugenaar.

Ik opteerde hoe langer hoe meer voor het laatste. En wat ik soms ook vreemd
vond was het volgende; ik heb vroeger Zwarte Pieten gekend met borsten en een
fijn stemmetje. Ik was toen totaal over mijn toeren.

Men had mij altijd gezegd
dat de knecht van de Sint een slaaf was die uit een ver land was geïmporteerd,
een soort asielzoeker avant la lettre dus.
Ik vermoedde dus altijd dat dit echte, zwarte mannen waren, met zware stemmen
en het lichaam van een jonge god.

Niks was minder waar toen ik de Zwarte Piet met borsten had ontmoet. En hij
had nog een fijn stemmetje ook en een mooi vrouwenfiguur. Dit kon nooit een
man zijn en toen ik deze Piet in de keuken een sherry zag drinken met mijn
moeder was ik overtuigd. Hier werd bedrog gepleegd. Gelukkig was ik slim
genoeg om tot mijn twaalfde in de Sint te blijven geloven zodat ook de kadokes
tot die leeftijd bleven komen.

Tja als kind worden er toch nogal wat onwaarheden in je strot geramd hee. Ik
weet ook nog dat Sinterklaas net bij ons buiten was gegaan en hij nog wat stond
na te zwaaien toen uit het huis van onze overburen ook net een Sinterklaas
buiten kwam en een beetje verder zag ik er dan weer ene binnen gaan.

Ik wist
niet dat Sinterklaas uit een kroostrijk gezin kwam en dat er zovele duizenden
Zwarte Pieten waren.

En wat nog vreemder was; elk jaar leek die Sinterklaas op iemand, soms had hij
wat weg van de ouwe buurman of van de broer van mijn vader, soms leek hij
een beetje op de oude schooldirecteur en heel af en toe leek hij wat op de
pastoor. Ik vond dat vreemd. En die man woog nooit hetzelfde ook niet hee. Het
ene jaar had hij een enorme bierbuik, het jaar daarop niks buik, dan was hij
bijna twee meter lang en dan was hij amper één meter vijftig.

En dan die kitscherige kledij van die ouwe zak. Zo’n ouwe rode cape in van dat
vies ouwerwets karmijnrood, dan nog zo’n mijter op zijn kop met een kruis op
en dan dat vieze geelwitte hemd en een knalrode ceintuur. En die knecht van
hem zijn vel blonk altijd.

Het leek wel zwarte schoenpoets die zijn vel. En om de één of andere reden
probeerde die Zwarte Piet altijd de grapjas uit te hangen. Hij vertelde flauwe
grapjes of deed gewoon onnozel. Ik vond hem ook onnozel, er was geen één
Zwarte Piet waar ik destijds een beetje sympathie voor voelde, tenzij diegene
met die borsten natuurlijk !!!

En dan die achterlijke pofbroek van die pipo, en daaronder een zwarte panty en
dan van die rode jannetteschoentjes met een hoog hakje. Maak mij niet wijs dat
die daarmee op het dak rondloopt in de winter !

Op één of andere holebifuif in de Red and Blue, dat wel maar op het dak met
zijn ouwe baas, no way ! Impossible !

Maar toch , ondanks al die leugens en prietpraat geloven nog steeds massa’s
kinderen dat deze olijke grijsaard en achterlijke knecht speelgoed komen
brengen op 6 december.

En wie betaalt dat dan ? Dat heb ik me vaak afgevraagd
zeker omdat ik wist dat het bij ons thuis altijd crisis was ! Altijd !

Achteraf gezien viel mijn frank ( nu euro), we kregen onder elkaar maar twee
dingen; een voetbal voor de vijf jongens en een pop voor de meisjes, daar lag
dan nog een stukje chocolade bij en een verrimpelde appelsien en dat was het.
Maar toch waren wij in die tijd tevreden en blij en zongen we de Sint zijn liedjes
die hij zo graag hoorde. We hadden nog respect voor ouderen toen hee !

Dus nadien lieten we de Sint maar gaan maar wat me altijd opviel was dat de
Sint altijd gewoon langs de voordeur buiten ging en ook binnen kwam. Hij die
zo getraind was om op de daken te lopen ging door de voordeur binnen en buiten
!!!
Wat had ik hem graag eens uit de schoorsteen zien komen. Ik heb er dagen en
dagen voorgelegen en NOOIT is er ook maar één geschenk of persoon uit die
schoorsteen gekomen ! Nooit !

Dus waarom liep die achterlijke ouwe lul daar op het dak met zijn paard en
Piet ? Vreemd ! En ik vroeg me ook vaak af hoe het kwam dat als die
overbejaarde schoorsteenveger op het dak liep met zijn paard en Piet en al die
kado’s, je daar verdomme nooit niks van hoorde.

Een paard heeft toch hoefijzers aan hee. En da’s toch van ijzer hee of droom ik.
Dus als die Sint met zijn schimmel op je dak zou lopen dan kon je elk jaar een
nieuw dak laten plaatsen dus hoe ouder ik werd hoe meer ik het verschijnsel
afdeed als larie !

En zo kon ik me dan elk jaar behoorlijk druk maken op deze charade ! En op de
ganse vertoning. Hoe mijn vader ’s avonds zeven borrels klaarzette zogezegd
voor de Sint. Als die Sint, die ouwe zak, overal nog maar één borrel zou drinken
dan zou hij met zijn klikken en klakken van de daken donderen alvorens ook
maar één kado te hebben uitgedeeld ! De zuipschuit. Dus ik vertrouwde heel het
zaakje hoe langer hoe minder.

Wat me wel opviel was dat de Sint toevallig dezelfde whisky dronk als mijn
vader en dat mijn vader vaak op Sinterklaasmorgen last had van hoofdpijn en
een beetje nadorst.

En elke avond voor de Sint zou komen liet ik mijn slaapkamerdeur open met de
bedoeling van wakker te blijven en te luisteren naar de Sint. Eénmaal is het me
gelukt en wat ik toen zag hou je niet voor mogelijk. Het moet zo’n uur of twaalf
zijn geweest, mijn broers en zussen sliepen al. Ik niet, ik was te nerveus, bang
dat de Sint ons zou vergeten.

Dus plots hoor ik daar rond twaalf uur zo’n viertal
voetstappen op de trap. Ik sluip uit bed en steek mijn hoofd tussen de houten
spijlers van de trap. Ik kan nog net mijn ma en pa zien met elk een grote zak in
de hand.

Ik sluip de trap af enkele treden naar beneden en blijf in het donker zitten. Zij
vermoeden niks en hebben het licht van de eetkamer aangedaan, daar er in de
deur van de eetkamer toen doorschijnend glas stond,

kon ik netjes zien wat ze
deden. Ik zag hen de beide zakken leegmaken, plots stond er op tafel een beetje
speelgoed en wat chocolade. Ik keek rond of de Sint in de buurt was maar
niemand te zien.

Dan zie ik mijn vader naar onze pantoffels gaan. Hij zet zich neder op de grond,
graait alle wortels en klontjes bij elkaar en drinkt dan na elkaar alle borreltjes op.
Ma kon er precies op dat moment niet mee lachen. Dan legt hij de wortels terug
in het groentenvak in de keuken en doet de klontjes in de suikerpot.

Onze sloffen
gooit hij op een hoopje en hij schrijft iets op een briefje en legt dat er ook bij. Ik
zie dat ze aanstalten maken om terug naar boven te komen dus sluip ik naar mijn
bed, ik laat mijn kamerdeur op een kier en zie mijn vader waggelend zijn kamer
binnen gaan, moeder volgt hem en doet de deur dicht.

Ik voel een krop in mijn keel.

Het huilen staat me nader dan het lachen, mijn EIGEN ouders verdomme,
bedriegers, leugenaars, toneelspelers !

Mijn wereld stortte in alhoewel ik niet kon wachten wat die ‘zogezegde Sint’
zou brengen. De volgende morgen sta ik samen met de rest van de familie op.
We nemen de chocolade en het speelgoed dat de Sint ons bracht en spelen er
mee. Maar ik geloof hen niet meer, mijn ouders zijn liegebeesten en de Sint is in
mijn ogen een schoft, een kinderbedrieger !

Ik vervloek de smeerlap en wens hem een niet behouden vaart naar Spanje toe in
de hoop dat zijn vervloekte stoomboot zal ontploffen ergens op de
Middellandse zee. En dat hij nimmer weder mag keren. Dat laatste jaar kampte
ik met een serieus trauma.

Wekenlang loop ik er mee rond en dan is het bijna over. Maar weet je wat er dan
gebeurt ? Komt die andere heilige de Kerstman toch wel langs zeker !
Ik was bijna over mijn trauma of het was bijna 24 december.

Vannacht zou de
Kerstman komen.

Niet uit Spanje zoals zijn vermeende neef maar helemaal uit
het Noorden, uit de koude. Hij komt volgens de mensen en de overlevering met
een slee met rendieren door de lucht.
Daar gaan we weer dacht ik toen ik de eerste keer deze flauwekul hoorde.
‘Dat kan toch niet mensen, denk eens na, een slee met elanden of reebokken of
springbokken of wat dan ook dat zo maar door de lucht vliegt, wie gelooft dat
nog ?’
Maar toch, heel veel mensen geloven in deze neef van Sinterklaas. Dus wat doen
ze , ze doen alles wat in hun macht ligt om sfeer te brengen in hun huis. Eerst en
vooral doen ze er alles aan om een boom in hun huis te krijgen. Normale mensen
zouden je gek verklaren moest je in de zomer zeggen dat je een boom in je
living wil maar nu in het putje van de winter vindt iedereen dit aanvaardbaar. Je
zou voor minder iemand afmaken !

Maar ja, je hebt die verdomde boom nodig, waar ga je anders je pakjes onder
leggen ? Onder tafel ? Onder de mat ?

Dus vandaar de kerstboom. Maar alsof dit nog niet genoeg is neen ! Nu moet
die boom ook nog eens volgehangen worden met ballen en prullaria in allerlei
kleuren en vormen ! En helemaal vanboven op de top steekt men dan zo’n arme
engel op de boom, kun je nagaan wat een pijn die mot hebben als ze zo’n halve
kerstboom in je aarsje steken. Of anders steekt men er een piek op, een soort
veredelde kerstbal met allure !

Ook over deze periode doen heel wat onwaarheden de ronde. De Kerstman zou
ook al het speelgoed zelf brengen…Niks van aan ! Ik heb nog nooit de Kerstman
live gezien bij ons thuis !!! De kado’s lagen er al dagen, soms weken op
voorhand en ik verdacht de Sint ervan om ze mede te brengen voor de Kerstman.
En weet ge wat de Kerstman altijd zegt ; ‘ho ho ho ho…’, die mens kent echt
niks anders. Altijd maar ‘ho ho ho ho’ en dan een stomme grimas op zijn
kabouterbakkes.

Want daarop trekt hij nog het beste, op een kabouter maar dat
doet even niks terzake natuurlijk.
Idem dito zoals bij de Sint worden ook tijdens deze periode prachtige ballads
gezongen zoals daar zijn : ‘oh denneboom’ en ‘white christmas’ en meer van dat
fraais!
En dan enkele weken na de Kerst, als alle mensen voldaan zijn en minstens tien
kilo zijn bijgekomen keert de rust weder.

Kerstbomen worden uit het huis
gebonjourd en massaal in brand gestoken. Mensen zijn toch raar hee, eerst wordt
de boom gehakt en in de living gezet en enkele weekjes later ligt hij te rotte.
En dan tellen ze af naar Nieuwjaar…
En dan nadat het volgende jaar al goed op dreef was begint alles alweer van
voren af aan, wat een leven wat een leven…

Geschreven door yves pf goudket om 15:49 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 27 mei 2020

Ossepoester

Sprookje

Ossepoester zat wezenloos in haar kasteel uit het raampje te staren. Sinds die verdomde prins haar gestolen schoen had teruggebracht was haar leven een echte hel geworden. De man was te lui om te werken en wilde haar persé zwanger krijgen, toen dit echter niet lukte was hij naar S yrie gegaan om te gaan vechten met de moslims. En Ossepoester zat sindsdien alleen. Voor zich uit te staren, uit het kasteelraampje.... Plots ging de bel. Ossepoester schrok. Het was van verleden jaar geleden dat de bel nog gegaan was. Toen waren het getuigen van Jehova geweest en had ze niet opengedaan. Ze sprong recht, kamde haar zijdeachtige blonde haar, duwde haar borsten omhoog en snelde de lange trap af. Even later stond ze voor de grote eiken deur. “Wie is daar?” vroeg ze, terwijl ze haar hoofd tegen de zware deur hield. “Wij zijn het, de zeven dwergen!” riep een fijn stemmetje. “’t Is ni waar hee!” riep ze terug. “Wij willen hier graag komen logeren want we worden achtervolgd door een bende bloeddorstige smurfen, alstublieft, laat ons binnen Osse poester!” riep een ander stemmetje. Ossepoester kreeg een krop in de keel. Ze draaide de grote sleutel om en opende de deur. Daar stonden ze, zeven ineengeschrompelde, verdufte dwergen met tranen in de ogen en hun mutsen op half zeven. “Hemeltje, hoe zien jullie er uit?” vroeg ze. De dwergen knikten. “Kom binnen, maar veeg wel je voeten af eerst hee en vertel me dan wat er gebeurd is!” De dwergen strompelden de kasteelhal binnen.

Ossepoester leidde ze naar de keuken, waar ze hen een glas chocomelk gaf en een reep chocolade. “Ik lust geen chocolade!” piepte de kleinste dwerg. “Wat dan wel makker?” vroeg Ossepoester boos. “Een pintje, Jupiler of zo???” Ossepoester opende haar Amerikaanse ijskast en haalde er een fris blikje Jupiler uit. De kleine dwerg nam het aan en dronk het snel leeg. “Niet zo vlug drinken jongen, ge gaat zat worden !” De andere dwergen knikten. Toen gingen ze met zijn allen rond de vierkante keukentafel zitten. “En wie gaat me nu eens vertellen wat er gebeurd is?” zei Ossepoester. “Zal ik het even uitleggen?” zei de dwerg met de langste baard. De anderen knikten. De dwerg nam nog een grote slok van zijn chocomelk terwijl de kleinste een grote boer liet. “Wel we waren op een dag Sneeuwzwartje aan het helpen in het veld, waar ze aardappelen en mariuana had geplant, toen plots een dertigtal smurfen ons omsingelden, we vroegen hen waarom en ze zeiden dat ze het huis van Sneeuwzwartje wilden innemen omdat dat toch te groot was voor haar, wij hebben ons toen onmiddellijk in gevechtshouding gezet maar de overmacht was te groot, ze namen touwen en knevelden ons terwijl ze Sneeuwzwartje mishandelden. Gelukkig konden we op een nacht ontsnappen maar we weten dat er een team van speursmurfen ons op de hielen zit, vandaar dat we graag hier zouden willen blijven en je willen helpen waar nodig!” De andere dwergen knikten. De kleinste wierp zijn lege blik Jupiler weg en keek naar de gesloten ijskast. Ossepoester gaf hem nog een biertje. “En wat kunnen jullie zoal?” “Belastingaangiftes invullen!” zei de lelijkste dwerg.

“Schoorsteenvegen!” riep de zwartste dwerg. “Monopoly spelen!” zei de normaalste dwerg. “Gras afrijden!” zei de magerste. “Cupcakes maken!” zei de dikste. “Computers herstellen!” zei de intelligentste onder hen. “Zuipen!!!” riep de kleinste terwijl hij een ferme slok nam van zijn bier. Ossepoester wreef over haar behaarde kin. Ze kon wel wat hulp gebruiken in dit grote kasteel, dus leek het een goed idee. “Okee, jullie kunnen blijven, maar jullie betalen elk 50 euro per maand!” De slimste nam zijn portefeuille en betaalde voor hen elk drie maanden huur. Dan toonde Ossepoester hen hun kamer, de badkamer, het zwembad, de tuin, de veranda, de speeltuin, de golfbaan en het tennisveld. “Zo, nemen jullie dan nu maar de tijd om jullie te wassen en propere kledij aan te doen en dan kunnen we rond zevenen eten, okee!” De dwergen knikten en slenterden naar hun nieuwe verblijf, dolgelukkig als ze waren door het genereuze voorstel van Ossepoester. “Tof wijf hee!” zei één van hen. “Ge moogt gerust zijn!” “En dikke tetten!!!!!” “Spijtig van dat haar op haar kin!” “En die wrat op haar neus!” “En dat dik gat!” “Kom mannen, stop met jullie gelul en maak jullie kamers in orde en was jullie, want onder ons gezegd, we STINKEN !!!!” Ossepoester zat intussen weer voor haar kasteelraam en tuurde naar buiten. In de verte zag ze een stofwolk, er leek iets of iemand aan te komen...

Even later ging de bel. Ossepoester keek door haar raampje naar beneden en zag iemand voor haar deur staan. Ze haastte zich de trap af. “Godverdomme, wie kan dat nu zijn, eerst die dwergen en nu weeral iemand aan de deur!” Even later opende ze de eiken deur. “Batman, holy shit, wat doe jij hier?” “Aha, je kent me?!” “Tja, da’s ni moeilijk met zo’n zwarte kap op je kop en dan die cape en je panty aan!”

“Da’s geen panty, da’s mijn werkbroek!” zei Batman een beetje op zijn pik getrapt. Ossepoester keek naar zijn kruis en dat zag er goed gevuld uit, het was lang geleden dat ze nog zo’n kruis had gezien en ze kreeg een beetje goesting. “Wat kom je doen Batman?” “Ik kwam vragen of ik hier kan logeren voor onbepaalde tijd want ik wordt belaagd door een bende bloeddorstige smurfen en ik kan ze niet aan!” zei hij. ‘Wel een lekker wijf, spijtig van die wrat op haar neus, dat haar op haar kin en dat dik gat, maar ze heeft wel dikke tetten’ dacht Batman terwijl hij Ossepoester medelijdend aankeek. “Jij ook al?” “Hoe bedoel je?” “Wel daarstraks zijn er ook al zeven dwergen komen aanbellen en die zijn zich nu aan het wassen en zo, die werden ook al achtervolgd door die smurfen!” “Echt? Verdomme, dan is het erger dan ik dacht, volgens mij willen die de wereld overnemen!” “En waar is Robin?” vroeg Ossepoester langs haar neus weg.

“Oh die....bleek dat hij homo was, wat ik al vermoedde met zijn rood broekje aan altijd, en heeft een vriend gevonden en ze zijn samen naar Ib iza gaan wonen en baten daar één of andere louche bar uit!” “Oh zo....ach kom maar binnen dan !” “Bedankt meisje!” zei Batman en hij kwam het kasteel binnen. “Ga maar naar boven en zoek ergens een kamer uit, er zijn er nog genoeg over!” Batman haastte zich naar boven. Daar aangekomen zag hij nog net één van de dwergen lopen. Die schrok zich een ongeluk natuurlijk. “Godverdomme Batman, wat doe jij hier?” “De smurfen willen me dood, ik kom hier voorlopig schuilen!” “Jij ook al?” zei de dwerg, “ kom ik toon je een kamer die nog vrij is!” en hij ging naar één van de kamers en opende de deur. “Vwalla se, hier is je kamer!” “Bedankt makker, ik ga alvast een bad nemen!” “Ja doe dat en doe dat belachelijk kostuum uit man, je lijkt wel een flikker!” “NOOIT!” zei Batman en hij stapte boos zijn kamer binnen. “Amai, dien is rap op zijn tenen getrapt, die carnavalzot!” zei de dwerg en hij ging terug naar zijn kamer want hij had zijn baard nog niet gefeund ....Ongeveer een uurtje later ging de bel weer. Ossepoester kreeg het een beetje op haar heupen. “Welke onverlaat kan dat nu nog zijn, op dit uur?!” zei Ossepoester boos

“Da’s hier miljaarde persies de zoeten inval!” zei ze, terwijl ze boos naar beneden ging. Aan de deur gekomen riep ze : “Wie is daar?” want ze was bevreesd dat het de smurfen zouden zijn. “Ik ben het signora!” zei een zoetgevoosde mannenstem. Ossepoester kreeg het alweer warm van de goesting.

Zonder nog te wachten opende ze de deur. “Zorro, verdikke, wat brengt jou hier? “ “Ik word achtervolgd door een bende vraatzuchtige smurfen en...” “...en je komt mij vragen of je in mijn kasteel kunt blijven tot de kust veilig is?” zei Ossepoester. “Hoe weet je dat ?” vroeg Zorro. “Omdat ik hier al de fucking zeven dwergen en Batman aan de deur heb gehad en die vroegen net hetzelfde!” “Ach zo, signora, en wat is uw antwoord? “Och, ene meer of minder zal’t ni make zeker!? Kom maar binnen en ga maar naar boven en zoek jezelf maar een lege kamer uit!” “Gracias signorina!” zei Zorro, terwijl hij een buiging deed en zijn hoed afnam. “Ja, en stop maar met die flauwekul hee!” zei Ossepoester en ze sloot de deur. Zorro was de trap al opgerend. “Zeg Zorro, en waar is Tornado, je paard?” “Die rotsmurfen hebben het gevangen genomen, in stukken gesneden en op hun barbecue gelegd, de blauwe smeerlapkes!” “Ocharme, innige deelneming man!” Zorro knikte en ging verder de trap op. Hij ging de lange gang in. Hij was nauwelijks enkele meters de gang in gegaan en plots sprong er iemand op zijn rug en probeerde hem te wurgen. Zorro bukte zich en gooide de persoon voor zich op de grond, dan trok hij zijn scherpe degen en wilde hij de man die hem in de rug sprong doden. “Getver Zorro, jij bent het!” “Batman, wat doe jij hier joeng?” “Op de vlucht voor de smurfen!” “Gij ook al, oei, zeg en is er nog een kamer vrij?” “Neem die naast mij maar!” zei Batman terwijl hij rechtkrabbelde.

Even later verdween Zorro in zijn kamer. En Batman deed hetzelfde...

Geschreven door yves pf goudket om 14:40 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 25 maart 2020

Miljonair

Inleiding

In deze zesde roman of novelle of verhaal of hoe je het ook wil noemen zal ik alles vertellen zoals het is. Deze roman of novelle zal niet gecensureerd worden en vandaar zal dit boek niet geschikt zijn voor gevoelige lezers of lezers onder de 18 jaar. Die kunnen beter Libelle, Story of Humo gaan lezen en onderwijl denken aan wat ze zullen missen.

Ik zal in deze roman of novelle geen blad voor de mond nemen, alles zal vernoemd worden; een kat zal een kat genoemd worden, een hond een hond en een neger een neger, zoals het hoort dus eigenlijk.

Daarom ook zal deze roman of novelle of hoe U het ook wil noemen adembenemend angstaanjagend en griezelig zijn. Een dode zal een dode zijn, met of zonder afschuwelijke wonden waaruit het bloed en het pus loopt en waarin de maden ongestoord zullen rondkruipen als bladeren in een herfstig en winderig landschap.

Een verkrachte vrouw zal een verkrachte vrouw blijven, ik zal haar niet een sukkel of iets dergelijks noemen maar gewoon een verkrachte teef die het dringend nodig had waarschijnlijk om eens goed gedekt te worden !

Een doodgereden hond of duif zal plat zijn, de darmen zullen in het rond vliegen als verse spagetti klaargemaakt bij de plaatselijke Italiaan.

Een homo zal een homo blijven, een aarsrijder, een darmflorist of een darmkanaallover. Een lesbienne zal een pot worden genoemd of omgedraaid, het zullen manwijven en clitorislikkers worden genoemd, niet meer noch minder.

Een hetero zal een poepmachien genoemd worden of een allesneuker. Geef toe niet slecht hee. Ik zal in deze roman niemand sparen, NIEMAND dus, ook de pedofiele priesters en paters niet noch de kerk of andere rijke instituten zoals OCMW's, rijke zoontjes van onze ministers die ook minister worden, politieke partijen die niet doen wat ze beloofd hadden, politiecommissarissen die naar de hoeren gaan, hoeren die naar de politie gaan omdat hun condooms gestolen zijn, jongeren die bussen nemen en deze bussen bevuilen en volspuiten met grafitti en daardoor losers zijn, wel ik zal deze jongeren ook als losers beschrijven dus !

Verder wilde ik aanstippen dat alles wat U in deze roman of novelle of hoe U het ook wil noemen echt gebeurd is en helemaal niet verzonnen is, alle wreedheid is echt gebeurd, de massale verwondingen en ongevallen die nauwkeurig zijn beschreven in dit boek zijn echt gebeurd, ik was er namelijk zelf bij.

De personen in dit boek zijn allemaal echte personen, niks in dit wereldschokkend epos is verzonnen of uit de duim gezogen.

Al wat er in gezogen wordt is eveneens echt gebeurd en soms zelfs weerzinwekkend. Personen die tegen al dit zinloze geweld en deze anarchie niet tegen kunnen, doen er goed aan dit boek NU te sluiten en een Suske en Wiske of een Rode Ridder te gaan lezen.

Voor al de anderen vindt U achteraan in dit boek een overgeefzakje voor als het U teveel wordt. Mag ik U ook verzoeken om te checken of U op tijd Uw premie betaald heeft voor Uw levensverzekering en of een hartaanval, beroerte en acute angina pectoris na het lezen van deze roman of novelle of hoe U het ook wil noemen, wel gedekt is door Uw verzekering want U weet zowel als ik, als ze moeten betalen vinden ze wel iets waardoor ze dit niet moeten doen !

Mag ik er op wijzen dat alle afschuwelijke details, verminkingen, zelfmoorden, moorden, pesterijen, vernederingen werkelijk gebeurd zijn en dat dus niks fictief is of verzonnen.

Mag ik U ook mededelen dat alle personen in dit boek of in deze roman of telenovelle inmiddels overleden zijn aan de gevolgen van de dramatische omstandigheden waaraan ze veelvuldig werden blootgesteld ook nog na het uitgeven van deze roman of novelle of hoe U het ook wil noemen.

Mag ik U beleefd verzoeken om bij aanvang van het lezen de nodige veiligheidsvoorschriften in acht te nemen namelijk : leg het nummer van Uw huisarts naast U, leg enkele Dafalgans klaar, vertel Uw huisgenoten waar U bent, lees dit boek enkel in het bijzijn van anderen en liefst als het nog licht is, gebruik geen zware maaltijden noch sterke dranken als U begint te lezen, laat eerst Uw bloeddruk meten en Uw bloed controleren.

Mensen die een hartkwaal hebben of zwanger zijn wordt afgeraden deze roman of novelle of hoe U het ook wil noemen te lezen.

Houdt U echter van huiveren, van griezelen, van thrilleren, van angst, van vreemde dingen, van vreemde geluiden, van spanning, van gierende zenuwen door kelen, van bibberende handen van spanning, van haren die rechtop gaan staan in de nek, van kiekevel van schrik, van bleek uitslaande grauwe gezichten van de gruwel, van harten die overslaan of veel te snel beginnen slaan, van rochelende lijken en brekende beenderen, van rottende tanden en bloedende stinkende wonden, van ledematen die na amputatie een eigen leven gaan leiden, van uit de ruimte afkomstige monsters, van nageboortes die voortleven, van moederkoeken waaruit kleine vampiers tevoorschijn komen, awel dan bent U bij het lezen van deze roman of novelle of hoe U het ook wil noemen aan het juiste adres.

Of bij de juiste auteur natuurlijk, hoe U het ook wil noemen.

Bent U mans of vrouws genoeg om deze schokkende roman aan te vatten en zonder gevolgen te lezen, denkt U over stalen zenuwen te beschikken en van niks bevreesd te zijn, bent U nog nooit bang geweest in het donker of wanneer de deur van Uw living krakend open gaat, bent U nog nooit flauwgevallen bij het zien van plassen en liters bloed, wel dan bent U, alleen U, de geschikte persoon om deze roman of novelle of hoe U het ook wil noemen te lezen en tot U te laten komen. Wees niet langer bang en bevreesd, haal diep adem, zet Uw verstand op nul en laat U meeslepen in dit spannende boek !

De auteur is niet verantwoordelijke voor alle lichamelijke ongemakken die kunnen voortspruiten uit het lezen van dit boek noch voor de gevolgen en depressies die kunnen optreden na het lezen van enkele bladzijden !

Veel slapeloze nachten gewenst en vooral veel leesplezier !

Eén

Antwerpen, Seefhoek.

In een klein huisje woonde de familie Sec. Vader Lodewijk Sec, moeder Henrietta Bral en zoontje Hendrik.

Pa Lodewijk, die door iedereen Lode genoemd werd was net op brugpensioen gegaan. Moeder Henrietta was eigenlijk vroedvrouw maar was heel haar leven huismoeder geweest om voor Hendrik te zorgen.

Ze was dus eigenlijk wroetvrouw geweest, heel haar leven gewroet en gesparteld om haar gezin draaiende te houden.

Vader Lodewijk was postbode geweest, veertig jaar lang, van brievenbus tot brievenbus. Hij werd vaak meneer Secs genoemd, vanwege zijn naam natuurlijk, begrijpt U een 's' er achter en het wordt Secs in plaats van Sec.

Dat vonden de collega's van Lodewijk grappig, Lodewijk zelf vond het flauw en enkele keren was hij zelfs bijna op de vuist gegaan en dan vooral met Armand Scheers, die was eigenlijk de pester, de gast die altijd commentaar had op anderen. Lodewijk kon hem niet goed verdragen.

Gelukkig was hij nu toch met brugpensioen, zodat hij niet langer op de stomme smoelen van zijn stomme collega's moest zien ! En zeker niet meer op die stomme wrattenzwijnsmoel van Armand Scheers.

Hij had zijn aanvraag ingediend verleden jaar en de directie had onmiddellijk toegestemd omdat ze dachten dat er iets mis was met Lodewijk.

Ook Henrietta, die door iedereen Rit werd genoemd, dacht dit.

Lodewijk mankeerde iets. Hij kon namelijk geen zin zeggen zonder er een scheld of schuttingwoord in te gebruiken. Toen Henrietta dit aan hun huisarts gezegd had vermoedde deze dat Lodewijk leed aan de ziekte van Gilles de la Tourette, U weet wel, bij deze ziekte roept de patient vaak ongewenst scheldwoorden en ontwikkeld hij soms vreemde tics, maar de huisarts had gezegd dat hij zich dan toch eerst eens moest laten onderzoeken. Grondig, had de dokter gezegd.

Daarbovenop zaagde Lodewijk nogal veel, en hij herhaalde vaak flarden van wat hij net gezegd had wat erg vervelend was voor zijn familie.

Toen Rit had aangedrongen voor een grondig onderzoek had Lodewijk geantwoordt : " Weet ge wat dat kost sloerie, verdomme, eerst naar de huisdokter, de smeerlap, die vraagt al dadelijk 24 euro, dan bellen naar de specialist voor een afspraak, voor ge die hebt zijt ge verdomme al 10 euro kwijt aan telefoonkosten, dan komt ge op de afspraak, lult die er wat op los, zegt dat ge platen moet laten pakken en ne scan , 45 euro alstublieft, dan maakt ge een afspraak voor de platen weer 10 euro aan telefoon, dan gaat ge naar het ziekenhuis waar ge de platen en de scan miljaarde laat nemen, de smeerlappen, en daar betaalt ge weer 70 euro voor, dan moet ge, de hoerezonen, met die scan en uitslagen terug naar de specialist, die vraagt 45 euro en zal waarschijnlijk zeggen, zeggen, dat er niks aan de hand is de bastaard ! Nee, ik denk

DE REST KAN U LEZEN ALS U DIT BOEK KOOPT OP SHOPMYBOOK.BE

Geschreven door yves pf goudket om 15:24 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 25 maart 2020

Kroniek van een sukkel

Kroniek van een sukkel -------------------------------- Eén

Daar stond hij dan.

Net ontslagen uit de gevangenis. De Antwerpse gevangenis. In de welbekende Begijnenstraat.

Hij had er één jaar gezeten voor zedenschennis. Omdat men dacht dat hij het varken van boer Tuinders verkracht had. Het enige wat hij wilde was even pissen tegen de boom in de wei van zijn buurman, boer Tuinders dus. Dus klom hij over de draad, trok zijn broek naar beneden maar op dat moment liep het varken verschrikt weg en was boer Tuinders net het gras aan het afrijden waardoor hij de hele zaak gezien had en de verkeerde conclusies had getrokken !

Hij belde stante pede de politie, de idioot.

De politie kwam bijna onmiddellijk en ze namen Frankie, want zo heette hij namelijk, mee naar de bajes, naar het prison. "Waarom zeik je niet in je eigen toilet , hufter ?" had de vriendelijkste van de twee agenten nog gezegd. "Omdat de waterleiding is afgesloten verdomme, vuile flik !" antwoordde Frankie die nogal licht ontvlambaar was en is.

Niet alleen zedenschennis maar ook nog eens smaad aan een politieman in uniform. Resultaat : één jaar cel !

Ondanks het uitstekende pleidooi van zijn pro deo advokaat meester Kriekemans. Die had gezegd tegen de rechter dat Frankie enkel urineerde en dat het slapende varken daardoor opgeschrikt werd en wegliep. De rechter noemde het een idiote uitvlucht. En meester Kriekemans, die tenslotte pro deo handelde, zweeg dus ! "Ah ja, pro deo, wat wilt ge manneke !" had hij nog tegen Frankie gezegd. Frankie schudde zijn hoofd van links naar rechts en omgekeerd.

Toen het vonnis van één jaar effectief werd uitgesproken zei Kriekemans : "Het had evengoed tien jaar kunnen zijn hee Frankie !?" "Hou toch je bescheten kop pennelikker en flikker gewoon op verdomme !" riep Frankie nog naar hem, nadat ze hem weer de boeien aandeden en meenamen.

Eén jaar zat hij in een cel met een blinde Marokkaan en een scheel kijkende Libiër. Een cel met drie kleine beddekes ; aan elk muurtje één. In het midden een klein tafeltje en een pispot. Een pispot waar eventueel ook in gekakt mocht worden. Kakken deed Frankie pas als de andere twee sliepen. Kwestie van op zijn gemak te kunnen zitten.

Veel werd er niet gezegd in de cel. De Marokkaan sprak alleen Marokkaans en de Libiër alleen Libisch en aangezien Frankie alleen Vlaams sprak was het er vrij stil.

Na één week in de cel schreef Frankie een brief aan de minister van justitie omdat hij een cel voor zichzelf wilde. Een week later had hij er één. Met flatscreen TV, airco, microgolf, dvd-speler, playstation, en stereotoren.

Frankie was dolgelukkig en toen hij na twee weken ook nog eens een laptop er bovenop kreeg was hij overweldigd. "Ik heb het beter dan gelijk welke dakloze, " zei hij " als ik ooit dakloos wordt dan doe ik een misdaad, een non verkrachten of een boek stelen en dan kom ik hier terug, zeker weten !" Inderdaad, Frankie begreep niet dat het in den bak zo plezant was, had hij dat maar eerder geweten !

Het jaar was zo voorbij. Elke week kreeg hij bezoek van zijn vriendin Elza. Al bijna één jaar waren ze samen. Elza wilde geen sex voor het huwelijk en ze haatte varkensvlees. "Je bent toch geen moslima ?" had Frankie angstvallig gevraagd in het begin. "Wat is een moslima ?" had Elza gevraagd. "Stom rund !" had Frankie geantwoord.

Ze kwamen goed overeen !

Elza was na het zesde leerjaar lagere school gaan werken. De laatste drie jaar van de lagere school had ze elk twee keer gedaan en door de mazelen en de windpokken had ze ook nog eens een jaar moeten missen dus was ze 17 als ze de lagere school verliet. Vandaar ging ze werken in de koekjesfabriek waar ze op de AAN en UIT knop van de lopende band moest drukken wanneer dit nodig was.

Eén week had ze nodig om hiervoor de nodige training te krijgen en vooraleer ze begreep dat de rode knop om de band te stoppen was en de groene om de band te starten. En daarna deed ze het nog af en toe verkeerd , waardoor alles in het honderd liep en ze bij de chef moest komen die haar dan uitschold voor domme teef, trut en hoerebakkes.

Elza luisterde gewoonlijk de tirade aan, zei dan 'dank u' , en ging dan terug naar haar plaats.

Ze had Frankie leren kennen in het plaatselijke café "Bij de Géraar". Frankie stond er te vogelpikken met zijn vriend Kamiel en toen Frankie plotseling per ongeluk een pijltje naast het dartsbord gooide in Elza's arm, sloegen de vonken over. Frankie hield van haar sensuele lach waarbij ze haar enorme boktanden bloot lachtte.

Ze had ook twee grote borsten en daar was Frankie sowieso al zot van ! Elza was gevallen voor Frankie's tatoeages en zijn lange zwarte haren, de rijpe puisten op zijn gezicht nam ze er graag bij. Hun intiemste momenten beperkten zich tot wat kussen, borstje streel en handje vasthouden.

Als Frankie meer wou riep Elza : "STOP !!!" En dan stopte Frankie. Ook Frankie's job bij diepvriesetenbedrijf Frigo bekoorde Elza. Als ze ooit zouden trouwen zou Frankie genoeg eten kunnen meebrengen naar huis voor een zacht prijsje ! Dacht ze ! Frankie had haar dikwijls gevraagd waarom ze geen sex voor het huwelijk wilde. "Omdat mijn vader Lewie Smets en mijn moeder Leontine Cals, ook pas sex hadden na hun huwelijk en ze waren al die jaren heel gelukkig met elkaar !" zei ze dan.

"Stomme trut, na je geboorte zijn ze toch gescheiden als ik me niet vergis !" zei Frankie dan. "Toevallig Frankie, toevallig !" zei Elza dan steeds.

Enfin om een lang verhaal kort te maken; zo was het en niet anders. Dus Frankie zweeg. Na drie maanden gingen ze samenwonen in Frankie's huisje dat hij huurde op den buiten. Het feit dat er geen sexuele betrekkingen plaatsvonden was voor Frankie geen probleem, op zijn rondes met diepvrieseten had hij inmiddels al enkele geile klanten leren kennen die vaak wel wat meer wilden dan "Konijn met pruimen " of "Lasagne op grootvaders wijze" !

Dus Frankie kwam vaak doodop thuis en had zelfs meestal geen zin in sex. Zeker niet als hij de lelijke smoel van Elza zag ! En toch hield hij van haar, op zijn manier. En zij van hem !

En nu stond hij, zoals gezegd voor de poort van de gevangenis. Elza zou hem oppikken in hun auto; een KIA GT met 250.000 km op de teller. Frankie had die auto gekocht van zatten Dré. Die mocht niet meer rijden na het zoveelste ongeluk onder invloed dat hij veroorzaakt had. Hij had toen levenslang rijverbod gekregen. Voor 15.000 euro mocht Frankie de KIA kopen. Spotprijs, had zatten Dré gezegd ! "Goe zot !" had Elza gezegd, " voor dat bedrag koop je een nieuwe !" "Denk je ? " had Frankie nog gezegd terwijl hij het geld aan zatten Dré gaf.

Die lachte op dat moment erg grijns ! Sinds die aankoop waren ze vrijwel constant blut. Vandaar ook dat er niks van de rekeningen tijdig betaald werd.

Gelukkig had Elza zich er inmiddels mee bemoeid en het een en het ander betaald enzo kwam het dat Frankie uit den bak kwam zonder schulden !

Tien uur in de Begijnenstraat; Nog geen Elza te zien, evenmin een KIA GT ! Frankie wandelde voor de poort van het gevang op en neer en neer en op. Even dacht hij er over om nog een kop koffie te gaan drinken in de gevangenis bij wijze van afscheid. "Eigenlijk heb ik er lang genoeg gezeten " zei hij dan tot zichzelf.

Zichzelf zei niks terug maar knikte van ja. Dus liep hij nog maar wat over en weer. "Waar blijft die vettige teef toch miljaar !" mompelde Frankie terwijl hij nog eens op zijn horloge keek. Half elf was het intussen. Tien uur dertig. Dertig voor elf dus.

Geen Elza te zien ! Nergens ! Frankie begon een beetje wanhopig te worden. "Waar zit die stomme trut nu toch !" riep hij uit en kwaad gooide hij zijn zak met klederen op de stoep en zette zich neer. "Gelukkig is het nog goed weer !" zei hij nog. Hij zat dus op zijn zak met kledij. En ja hoor, het begon te regenen. Pijpestelen en oude wijven. "Tiepies !" zei Frankie en hij keek nog eens op zijn horloge. "10 h 45 , verdomme waar zit ze nu toch, die achterlijke slet met haar afschuwelijk bakkes !"

Om vijf voor elf kwam een KIA GT de Begijnenstraat ingereden. Frankie had bijna de moed al opgegeven. "Eindelijk, daar is ze het rund !" en hij stond recht. De KIA GT stopte net naast Frankie. Elza draaide het raampje open. "Frankie, babe, sta jij hier al ???"zei ze. "Al !? Al !?

Ik sta hier verdomme al een uur en ben zeiknat, waarom ben je miljaarde zo laat bitch !!!???" riep Frankie boos. "Ik wou je verassen en heb nog wat pralinekes gaan halen bij de pralinewinkel omdat je die zo graag lust !" zei ze met haar mottig gezicht. Frankie keek naar haar en dan naar haar gigantische borsten en dan naar de doos pralinen. "Eén kilo helemaal voor jou schat, kom stap in !" zei Elza uitnodigend.

Frankie pakte de zak met kleren, propte deze in de kleine koffer van de KIA GT en stapte in. Hij gaf Elza een kus, ze stonk naar look en ansjovis. "Sorry dat ik misschien wel een beetje stink maar ik heb gisteravond pizza met look en ansjovis gegeten !" zei ze. "Vreemd, niks van geroken !" loog Frankie en hij graaide naar haar borsten. Dan kwam

Geschreven door yves pf goudket om 15:21 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 17 januari 2020

ons hondje

Ons hondje

Een dertiental jaar geleden kregen we onverwacht een telefoontje van een vriendin, die schoonmaakte bij een oudere dame. Ze vertelde dat die dame, die dementerend was, haar hondje, een Maltezertje van enkele maanden, op straat had gezet met zijn hele hebben en houden, namelijk een nestje en een leiband en wat rubberen speelgoed.

Ze wilde hem niet meer, hij moest gaan.

Ik, als dierenliefhebber, keek naar mijn vrouw, die eigenlijk niet van honden hield, en we besloten er direct naar toe te rijden.

We stopten de auto aan het appartementsgebouw en het hondje stond vastgebonden aan een elektriciteitspaal en keek ons droevig aan.

Ik was dadelijk verkocht !

Ik ging er heen en het dier besprong me als een jong veulen, zijn staart kwispelde en hij bleef maar tegen me opspringen.

De mand verdween in de koffer en het hondje op de achterbank.

Prutsje heette hij, die naam vond ik niet zo geweldig maar toch.

Ik had liever een labrador of zo gehad want met dit hondje gaan wandelen zag ik niet direct zitten, wat zouden de mensen van me gaan denken als ze me met zo'n klein schoothondje zagen gaan. Je kent de clichés wel...

Gelukkig zette ik deze domme gedachten al snel uit mijn nog dommere hoofd.

Wat beleefden we plezier samen, ik ging er mee naar een hondenweide en zodra ik daar zijn leiband los deed begon Pruts als een gek rondjes te lopen, zo blij was hij telkens, hij rende weg en als ik riep kwam hij zelfs ook.

Toen ik voor de eerste keer bij de dierenarts kwam, een mooie jonge vrouw, zei ze dat hij al op verschillende adressen had gewoond, dat kon ze zien aan de chip. Ik keek Prutske aan en hij keek naar mij, het leek of we elkaar begrepen, hoe erg moet dat voor hem geweest zijn.

Jaren gingen voorbij, zonder problemen, af en toe was hij wel eens stout zoals de meeste huisdieren, dan wilde hij niet komen als ik hem riep, of dan nam hij iets weg en wilde dat niet teruggeven of hij blafte teveel, maar we waren vooral blij met zo'n lieve hond in huis, steeds tevreden als ik na een werkdag thuiskwam, steeds aandacht vragen, bij me willen zijn.

Ik praatte er veel tegen, dat werkt therapeutisch zegt men, dan kijkt Pruts me aan, alsof hij elk woord begrijpt, zijn donkere kleine oogjes kijken alsof hij ook iets wil zeggen, spijtig genoeg kan dit niet.

Wat zou het mooi zijn moesten dieren kunnen spreken, een gesprek voeren met je hond, kan je je dat inbeelden, ooit zal er wel een manier komen om met hen te communiceren.

Ik zie het zo voor me :

'Hey Prutske, hoe is het ?'

'Gaat wel, maar die brokken van gisteren zijn me niet goed bekomen, en ik zou graag een ander speeltje hebben in plaats van dat rubberen been'

'Waarom,?'

'Van die brokken word ik ziek en van dat been ook, kan je zo geen buffelbeen halen waar ik kan op kauwen en dat zacht wordt na een tijdje, net zo één als de hond van de buren heeft, die dikke Duitse scheper met zijn lijfgeur !'

'Beetje respect hé Prutske voor de buren!'

'En baas, kan je 's avonds als je tv kijkt de klank wat lager zetten, want zo kan ik echt niet goed slapen hoor, altijd dat gezever van die Engelse films en dan als je voetbal kijkt, dat lawaai van die supporters, dan zie ik persoonlijk liever een dierendocu op National Geographic of een programma over bekende slagers of zo...'

'Zal er proberen aan te denken hoor !'

'En als we gaan wandelen, kunnen we dan niet meer naar die hondenweide gaan alstublieft, dat stinkt daar naar andere honden en sommigen van hen moet ik niet, vooral niet die buldog met zijn plat gezicht, die zevert altijd maar tegen me !'

'Nog één ding baasje...'

“Ja, wat ?'

'Als de kleikindjes komen, kan je mij dan in de garage opsluiten want ik ben het beu dat ze aan mijn oren trekken, aan mijn neus komen, aan mijn staart hangen en veel te veel lawaai maken...'

'Komt in orde vriend '

Prutske knikte , draaide zich om en waggelde naar zijn mandje.

Moet toch ongelooflijk zijn om te praten met de dieren, zoals dokter Doolittle...

Ik zal hem missen als hij weg is, hij is nu dertien, heeft een zware herniaoperatie ondergaan, heeft artrose aan zijn voorpootje, een gescheurde pees aan een achterpoot, wat kon geopereerd worden maar hij zou tijdens de operatie kunnen overlijden en het kost 800 euro om dat te laten doen, dus laten we het maar zo, nu we verhuisd zijn is hij nog kalmer geworden, hij wil vaak niet meer mee wandelen, hij is vaak bang en ligt liefst heel de dag in zijn nestje.

Hij wordt een beetje bijziend, hoort niet meer zo goed, maar ' s avonds komt hij voor me staan, als ik in de zetel zit, dan kijken zijn zwarte oogje me droevig aan, dan jankt hij zachtjes, in de hoop dat hij ook vandaag naast me mag komen liggen op de zetel.

Dan pak ik hem op, leg hem naast me, hij doet een rondje op de zetel en legt zich neer, met zijn hoofdje op mijn been, zodat ik nauwelijks kan bewegen, een goede manier om te weten wanneer ik recht sta.

Als ik op de keukenstoel zit, legt hij zijn hoofdje op mijn voet, zo kan hij urenlang blijven staan en weet hij perfect wanneer ik weg ga. Ze zijn zo slim, de honden !

Ooit zal ik hem moeten afgeven maar ik troost me met de gedachte dat hij bij ons toch wel een goed leven heeft gehad en denk aan de duizenden honden en andere dieren die mishandeld worden door het grootste beest dat er bestaat namelijk wij, de mensen.

Vandaar ook mensdom en dierenrijk.....

Geschreven door yves pf goudket om 12:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Archief

Meer van amateur schrijverke zonder ruggesteun!