Gastenboek (21)

Ik las net je verhaal van ossepoester en vind het wel geestig, schrijf je nog of is je fantasie opgedroogd... zou spijtig zijn.. myette34

Corona-lied Ik wil je zien en met je delen Al je angsten en verdriet Ik wil je helpen door de leegte Nu je ècht niemand meer ziet Ik heb je altijd zo bewonderd Hoe je nog loopt, hoe je nog staat Hoe je altijd hebt gevochten Ook nu dat eigenlijk niet meer gaat Ik hoor je zachte tranen Ik voel je verdriet Weet dat we aan je denken En dat iemand jou wél ziet Een klein lichtje in het donker Een mooie brief, zo’n klein gebaar We kunnen allemaal niet zonder Dus doe dit voor elkaar Mariam Jonker

Laat zes niet rijpe pruimen, sudderen in een halve liter warme Sangria, gedurende een half uurtje, op een matig vuurtje. De smaken en sappen van de Sangria, zullen in de pruimen trekken.

Snij een paar appelen in peren in kleine stukjes. Gooi de stukjes appel en peer vervolgens in een pan met boter tot ze lichtjes gestoofd zijn. Voeg eventueel een beetje bruine suiker toe. Meng vervolgens 250 gr. vanilleyoghurt onder de stukjes appel en peer, en voeg een theelepel kaneel, toe aan het geheel. Voeg als laatste de Sangriapruimen toe.

Neem vervolgens een neerliggende kut. Verzeker u ervan dat de kut reeds geürineerd heeft. Begin de kut te vullen met de stukjes appel, peren en pruimen, zoals u dat met een Kerstkalkoen zou doen. Vergeet niet, voorafgaand uw handen te wassen. Laat het geheel 24 uur marineren in de kut. En dan … smullen maar !!


“Gadverdamme” ! In theorie lijkt het lekker, maar in de praktijk trekt het op geen kloten. De kut is koud, de peren zijn koud en de stukjes appel en pruimen zijn verdwenen!
Bwa. Kut met peren ! Net zoals het leven zelf, … dagelijks, opgewarmde, kost. Elke dag hetzelfde ritueel en elke dag hetzelfde om te vreten !!! …

Op een bepaald moment besef je hoe absurd en uitzichtloos het leven is. Wat anderen ook zeggen, het is allemaal ijdelheid en het najagen van gebakken lucht. Eenmaal je beseft, dat er niets (of niemand) meer is, waarvoor je jezelf hoeft te bewijzen of waarvoor je je hoeft in te spannen, en de wanhoop onder ogen ziet … ben je verlost van al je lijden. Als je eenmaal inziet, dat er hier geen uitweg is, zie je de absurditeit van het leven in, en barst je in lachen uit ! Waarom je nog druk maken? De zogenaamde realiteit is illusoir en van voorbijgaande aard. Waarom je nog inspannen voor een droom? Word wakker uit je tijdelijke nachtmerrie, en ontwaak in vreugde om al je niet werkelijk bestaande ellende. Ellende wordt veroorzaakt door ambities, onnatuurlijke verlangens en het streven om nutteloze doelen na te jagen. Staak al je onnodige inspanningen, en gooi al je ambities en onnatuurlijke verlangens weg, en je zult je gelukkig Zijn. Eens je weet, dat het leven Kut met Peren is, zal je ‘de dood’ niet meer vrezen.

De menselijke samenleving is volledig ontspoord. Doorgedraaid en gekmakend. Vooral in de westerse, kapitalistische maatschappij is dit feit zeer goed waarneembaar. De druk om ‘al producerend en consumerend’ gelukkig te worden, is zo groot, dat de ene na de andere werknemer eronder bezwijkt. Chronische vermoeidheid, depressie, en burn-out, zijn een aantal gevolgen van de steeds toenemende stress en prestatiedruk. Niet alleen werknemers worden hierdoor getroffen, maar ook schoolgaande kinderen. De onderlinge strijd, competitiedrift en agressie zijn zodanig toegenomen, dat velen zich met tegenzin en angst, naar het werk en de school begeven.
We worden vanaf het moment dat we naar de lagere school gaan, tot tegenstanders, concurrenten en vijanden van elkaar gemaakt. Daar worden we ‘voorbereid’ op de zogenaamde ‘open en liberale’ arbeidsmarkt, in de naam ‘efficiency’. De leugen, ‘dat werken en presteren gelukkig maken’, regeert. Onze nieuwe God is ‘Geld’. Onze nieuwe Tempel, is de ‘Supermarkt’ of het Shoppingcenter.
‘Ga heen, en consumeer’ lijkt het nieuwe gebod te zijn. Met het vooruitzicht of de belofte, dat het nieuwe en zopas aangekochte artikel, ons weer tijdelijk ‘gelukkig’ kan maken, en de schijnvrede in ons kan doen bewaren, slaan we aan het shoppen. Na een korte periode, voelen we ons echter terug weer even leeg en miserabel als voorheen, en achtervolgt ons, het brandende en dwingende verlangen, of de dringende noodzaak, om een volgende ‘afgod’ aan te kopen.
Het fundament van de maatschappij zelf, is gebaseerd op geweld. Van jongs af aan, wordt er op scholen en in gezinnen aangeleerd dat ‘de ander’ je concurrent is. Dat je in een voortdurende competitie met andere mensen bent en dat je moet zorgen dat jij de beste bent. Beter dan de ander. Jij moet ‘winnen’. Daar begint het geweld al. Je wordt als kind vergeleken met anderen, door middel van cijfers, prestaties en beoordelingen. Dat vergelijken en voortdurend beoordelen is de basis van al het andere, latere geweld. Je wordt erom geprezen als je ‘beter’ bent en ‘verschilt’ van de ander. Hoe groter het verschil, hoe beter. Je wordt hoe langer hoe meer, alleen nog maar geprezen en gewaardeerd voor je prestaties en je snelheid. Voor wat je produceert. Voor de buitenkant, voor de vorm. Je wordt prestatiegericht gemaakt en dat wordt alsmaar verder aangemoedigd, bevestigd, beloond en versterkt.
De menselijke ‘samenleving’ lijkt bezeten te zijn, door het willen hebben van ‘steeds meer’. Geobsedeerd, door ‘het willen hebben’ of bezitten van steeds meer geld, materiele goederen, financiële winsten, en meer (economische) groei.
Men lijkt niet te (willen) beseffen hoe zelfdestructief deze verlangens zijn. Het enige wat ongebreideld kan blijven groeien en zichzelf kan blijven vermeerderen, zijn kankercellen. Het gevolg van ongelimiteerde groei, is meestal totale zelfvernietiging.
Men wil deze ongebreidelde groei en vermeerdering van winst bereiken, door zoveel mogelijk mensen, steeds meer en steeds harder te laten werken. Harder, sneller en langer werken, tot je er dood bij neervalt, is het enige wat nog lijkt mee te tellen in onze maatschappij. Je moet hard werken en onverminderd blijven presteren, anders ben je zogezegd ‘een luierik’. Anders, hoor je er niet meer bij. Als je om één of andere reden niet meekan of meewil (met de ratrace) laten ze je vallen als een baksteen.
Zelf, heb ik er weinig problemen mee dat ze me niet ‘lusten’ of niet ‘willen’. Deze ‘samenleving’ is geen samenleving. In ieder geval geen “samenleving’ waar ik me voor wil inzetten.

2015 wordt een ‘abnormaal normaal’ jaar. Dat voel ik tot in mijn botten. En als ik zeg botten, dan bedoel ik botten, en niet bottines. Bottines kun je namelijk aan en uittrekken, en botten niet. Dat is de logica zelve. Net zoals de tweeduizendveertien jaar ervoor, zal 2015 uitblinken in (normale) abnormaliteit, met dien verstande dat 2015 ‘hyperabnormaal’ zal blijken. We kunnen hier gerust spreken over een trend. Een trend van toenemende abnormaliteit, die van alle tijden is.
Deze toenemende abnormaliteit, die van alle tijden is, wordt dus meer en meer als normaal beschouwd. En daarom mogen we gerust spreken van abnormale, normale tendensen. Wanneer het abnormale, normaal wordt, zitten we met ernstige problemen, tegenstellingen en paradoxen. Deze problemen moeten we ernstig en serieus nemen, anders zitten we binnen onafzienbare tijd, met serieuze problemen, waarvan niemand het begin noch het einde, zal kunnen zien, laat staan waarnemen.
Mijn advies zou dan ook zijn om deze zaken ernstig te nemen, en er zeker niet mee te lachen. Een waarschuwing is hier op zijn plaats; het heeft nog niemand ooit gebaat om ernstige zaken, niet au serieux te nemen, dat heeft de geschiedenis bewezen. De geschiedenis is geen lachertje, integendeel, er viel steeds minder en minder te lachen in de geschiedenis. Dat heeft het verleden bewezen. En met het verleden valt niet te spotten. Laat staan, te lachen. Ook in de toekomst zal er weinig te lachen vallen, als deze trend of tendens van structureel georganiseerde abnormaliteit, zich zal blijven verderzetten.
Uit bovenstaande korte, wetenschappelijke analyse, blijkt jammer genoeg, dat we met een systematisch probleem zitten, sinds het ontstaan van de menselijke samenleving.
Het jaar 2015 kan evenwel soelaas bieden. Hoezo? Vraagt u zichzelf wellicht af, (nu). U zou het ook aan een ander kunnen vragen, maar dat heeft weinig zin. Welnu, omwille van twee redenen.
Primo: merk op, dat het ‘Nu’ niet bestaat. Terwijl u zich daarnet, in het ‘Nu’, iets wilde afvragen, is het ‘Nu’ van daarnet, alweer verdwenen en verleden tijd geworden. Met andere woorden, u bent (in het ‘Nu’) net steeds te laat, om uzelf iets af te vragen, over een verleden, dat toch niet (echt) bestaat. Een vriend van mij, genaamd Albert Einstein, heeft - voortgaande op mijn logische redenering - zijn relativiteitstheorie, hierop gebaseerd. Als Tijd niet bestaat, dan bestaat bijgevolg Ruimte ook niet. Anders gezegd; u bestaat niet (echt) en ik al evenmin. Ik zou zeggen, waarom u zelve, überhaupt nog druk maken in iets? We weten nu allebei, dat ge toch niet echt bestaat !
Secundo: 2015 gaat zo’n hyperabnormaal jaar worden, dat we gerust kunnen spreken van een keerpunt in de wereldgeschiedenis of een trendbreuk. Dat voel ik, tot in mijn niet bestaande botten. De abnormale toename in normaliteit, zal zulke desastreuse gevolgen aannemen, dat deze niet te overzien zijn.
Mensen zullen spontaan alle economische en arbeidsactiviteiten meteen stopzetten, daarbij over de grond rollend, van het lachen, gieren en brullen; de absurditeit, van de eigen kunstmatig gecreëerde (en uitzichtloze) situatie, beseffende. Mensen zullen zich onmiddellijk realiseren, we hebben de keuze: gek worden of het leven vieren (feesten). Waarbij gezegd moet worden, dat het één, het ander niet uitsluit.

"Wie geen ambitie(s) heeft, kan niet ontgoocheld worden" !

Daarom blijf ik zoveel en zolang mogelijk op't gemak zitten. Kwestie van geen risico's te lopen, om me plotseling te gaan inzetten voor één of ander nutteloos doel, zoals werken.

Bij deze gelegenheid zou ik graag mezelf willen voordragen, voor de Nobelprijs voor de Vrede.

Waarom?

Ik heb van mijn hobby, mijn beroep gemaakt. Mijn hobby is genieten, en zo weinig mogelijk doen. Dit kost weinig geld.
Een bijkomend voordeel van niet te werken, is dat ge niet ontslagen kunt worden.

Grote Waarheden, bestaan altijd uit paradoxen.
Deze en andere diepzinnige filosofieën, kunt u binnenkort lezen in mijn eerste publicatie, het boek, "Kust allemaal mijn kloten" dat begin 2016, in de betere boekhandel verkrijgbaar zal zijn.

goe geschreven petriek zorro ! je zou een boek moeten schrijven joenge!

grts

corneel van de flauwen iemeel

Als ge er goed en wel over nadenkt, doen mensen niks anders dan liggen, zitten of (rechtop-) staan. Waarbij we lopen of wandelen ook beschouwen als vormen van rechtop staan.

We eten en we drinken. Hetgeen we tot ons nemen qua plantaardige en/of dierlijke voeding, wordt omgezet in stront of mest, dewelke vervolgens dient, om de gehele natuurlijke cyclus van groei en verval in stand te houden, teneinde nog meer stront en mest te produceren. Dit is hoe het leven, zichzelf in stand houdt. Welbeschouwd, zijn wij dus niks anders dan biologische -en dus bijgevolg – natuurlijke strontmachines !

Van nature uit, zijn wij dus geschapen om stront producerende eenheden te zijn, niks meer en niks minder. De Oermens had nog een grote en vanzelfsprekende verbinding met de natuur, en besefte dus, als het ware van nature uit, dat hij/zij op Aarde rondliep om zichzelf voort te planten en stront te produceren.
De moderne mens is die, door de natuur gegeven functie - zijn natuurlijke functie dus - totaal uit het oog verloren. De moderne mens heeft zichzelf een kunstmatige, tegen zijn ware natuur ingaande arbeidsethos, opgelegd. Bijgevolg disfunctioneren wij dagelijks minstens 8 uur per dag of langer, in kunstmatige en artificieel geschapen werk- of arbeidsomgevingen.

De gevolgen zijn desastreus. Ofwel krijgt ge er constipatie van ofwel de schijterij. Met als ondertussen de bekende gevolgen; stress, chronische vermoeidheid, depressies, burn-outs, en massale zelfmoorden.

Wij zijn op Aarde gezet om te kakken, en niks anders. Daarom ga ik het nogmaals herhalen; werken is schadelijk voor de gezondheid. Wij zijn gewoon, zichzelf voortplantende kakmachines, die niet zijn ontworpen om in kunstmatig gecreëerde werkomgevingen te functioneren. Cut the crap.

May the Holy Shit, be with you !
PS You ‘re nothing but a kakdoos.

... and I liked it !!!
PS 't zen zotten die warken !!!

Op ronde in bloggenland ook hier binnengewipt. Wel veel te lezen. Kom nog terug. Veel succes met je blog.
Groeten,R.A.A.


‘een selectieve kijk op de politiek en de actualiteit en tussendoor ook eens iets anders’
met momenteel meer dan 1700 artikels,


nieuw blog waar ik mijn boekbesprekingen geleidelijk ga samenbrengen.


met oudere artikels die misschien toch nog interessant zijn en die ik naar hier heb 'afgevoerd'.


mijn reeks over grenspalen op de Belgisch-Nederlandse grens, van nr 1 tot Baarle.
Dit is een volledig afgewerkte reeks en hier verandert niets meer aan.


vervolg van reeks over grenspalen, vanaf grenspaal nr 218 tot aan de Schelde.
Dit tweede deel van de reeks is zoals de vorige ook volledig.


vervolg van reeks over grenspalen, vanaf de Schelde (LO) tot aan de kust.
Dit laatste deel over onze grenspalen is al een hele tijd een stille dood gestorven in De Clinge.
Ik hoop toch nog ooit tot aan de zee te geraken....

Leuk en divers ,maar personages zijn erg opgepept en te druk ,en daardoor totaal ongeloofwaardig. Kortere zinnen zouden de duidelijkheid ten goede komen. Maar laat dit je vooral niet ontmoedigen !

bedankt voor de interesse en de toffe reacties!!!!
groetjes!

Sprokkels,mijmeringen en bedenkingen uit een dorp in Vlaanderen.
Voor een kijkje op mijn blog en een woordje in mijn gastenboek,klik even op de leeuw. Och ja,een beoordeling kan en mag ook. Ik kijk er al naar uit. P.S : Sluit aan bij de Vlaamse Volksbeweging (V.V.B) en zo steun je de VLAAMSE BEWEGING.Nu meer dan nodig in VLAANDEREN en EUROPA.