Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be
Donderdag 4 september 2008

Uit een gedicht viel zijn liefde
opgespaard en ingewikkeld
in heel veel woorden
voor een behouden ingebeelde
maar mogelijke toekomst.

hij had ze jaren opgeborgen
gekoesterd in de binnenkamers
van zijn hart dat overstroomde
maar stolde en stokte bij daglicht

Hij hoopt dat zij  z'n roep
ooit zal horen
als prinsheerlijke zielsverwante.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 22:52 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Donderdag 4 september 2008

Zaten de laatste bewoners samen
aan hun laatste tafel in het dorp
bedreigd te verdwijnen in eeuwig water
maanden kwamen ze bijeen
grimmig in de strijd om het behoud ervan
Het mocht niet baten ondanks alle verzoek
de bede werd verworpen
de laatste bewoner wou niet weg
werd uitgedreven bij wet
alvorens de afbraakmachines
brulden hun werk verrichten
de stilte werdadembenemd
verbroken door de vleugelslag
van zwarte roofvogels
nu is het dorp verdwenen
in het zoveeelste havendok
overstroomd gebied
Zeereuzen versassen er nu constant.
dit overstroomd gedicht
is slechts een luttele herinnering.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:38 Reageer op dit bericht
Woensdag 3 september 2008

vrij over vrij

Zo vrij als de vergelijking
die vrijheid zich laat aanmeten
een vogel heeft ze
vliegt ermee weg
vrij op aarde
de ketens doorbreken
soms alleen maar een woord
om van te dromen
op een wolk
in jehoofd
die je overal brengt
waar je de vleugels kan spreiden
van verwondering.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:27 Reageer op dit bericht
Vrijdag 29 augustus 2008

foto van een droom

Gewapend met uitzonderingsgedachten
om de hals een toestel zonder lens
nep van de beste soort
maar de ogenniet op zak
maar op de juiste plaats
voor de observatie van de observatie
dat ze pijn doet om ze te vinden
maar plotseen klik en een flits
daar ligt de droomgebrand
op het netvlies dat niet loslaat
de foto van de droom geboren
kan nu ontwikkeld worden

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:46 Reageer op dit bericht
Donderdag 28 augustus 2008

tristesse de la nuit

Tristesse de la nuit
een vederlichte klank
voor verdriet en drama
hoor ik daar weerklinken
bij het gloren van de dag
door de open tuindeuren

Het lijkt me pure romantiek
van smachtende zielen van toen.

Ben ik te realistisch
ik die als hongerige zwerver
hier door de ramen loer
ik wil roepen  ik ben een ramp
ik heb honger ,een rauwe realiteit
 geef me wat brood van de tafel
dat misschien straks
in de vuilniszak belandt.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 20:59 Reageer op dit bericht
Woensdag 27 augustus 2008

Zij speelt hier piano
eensonate dieze wil laten horen
maar ze kan ze je niet overbrengen
in letters op papier

Ze verklankt het leed
de pijn van een ontpoppende vlinder
die straks als uitzondering vliegt
door je tuin, door jouw tuin
 Jij zegt :"daar nog een koolwitje"
zij vertolkt je verwondering
zonder letters en zonder aanwezigheid
ze is prinses van zeven kunsten
tovenaar van hoorbaar en niet hoorbaar
terwijl zebekoortwie haar hoort

Je moet haar beslist beluisteren
daar waar vlinders vliegen .

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:28 Reageer op dit bericht
Vrijdag 22 augustus 2008

fragmenten van een straat

De J.F Gellyncklaan bestaat nog altijd
Ze was zoiets als de baarmoeder
van waaruit ik de grotere wereld beschouwde
Die straat was ten dele mijndromenrijk
Ze had alleen toekomst van dag tot dag
Haar verleden bestond toen nog niet,
ze zou nooit verouderen
onder de staalblauwe lucht
haar bestrating was voor altijdgegoten
haar huizen hadden een eeuwig gezicht
de bewoners waren bestendigd
inmijn fictie
die plaats maakte voor tijd en realiteit.
De J.F Gellyncklaan bestaat nog altijd
maar de tijd brak mijn herinnering
tot puin dat mijn hoofd verwondt.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:54 Reageer op dit bericht
Vrijdag 22 augustus 2008

Nu je hier niet bent

Nu je  hier niet bent, wat moet ik doen?
Ik loop verloren in het bos van de dag
de dag met zijn gewoonten gedeeld door twee
ik vind er mijn weg niet,je plaats is leeg
men vindt me flauw zonder ruggegraat
ik mag niet wenen moet lachen 
want de wereld is o zo cool
ongenaakbaar in zijn eigenwijze droom
Nu je hier niet bent, kan ik niets doen
ik ben te klein zonder jouw schaduw.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:31 Reageer op dit bericht
Woensdag 20 augustus 2008

over verdriet

Dat je lijdt door de grote stilte
die zich om je heen plooit
je moet het me niet vertellen
ik zie het in je ogen
die versteend staren
naar een leegte zonder woorden
een vacuumgetrokken wereld
die je vergrendeld houdt
troost gaat je voorbij
als een overvolle trein
die zijn halte overslaat
Hoe kan ik je helpen?

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:52 Reageer op dit bericht
Dinsdag 19 augustus 2008

Bijna vergeten dat laatste restje niets
de peulschilvan haar onbenul
die dreigt verloren te gaan
en ze vecht ertegen ,tegen dat verlies
dat haar bekruipt met weinig woorden
dat knelt en haar wil verstikken
de vergankelijkheid loert om de hoek
als een spook met holle ogen
de rimpels op de huid
het tanende masker dat het gezicht verbergt
ze bidt de maan om behoud
van haar goudsikkel aan de nachtelijke hemel
ze smeekt de lente weer lente te worden .
haar toe te dekken met de schaduw
van het jonge groen dat uit zijn takken schiet
ze vervloekt de onmacht tegenover afhankelijkheid
van alle vergankelijkheid
ze droomt van een levenselexir met kracht
die ze nog altijd zoekt.
hoewel bijna vergeten dat laatste restje niets
een duidelijke oever
waar ze voor eeuwig aan wal moet gaan

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:32 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten