kom

In het sparrenbos
deemstert winters laag de zon
een vriesnacht blauwt kou.

Ingrid Lenaerts 

Donkere dagen
het licht slechts op een pitje
leeft er hoop op zon

Ingrid Lenaerts

Het afscheid is voor altijd
en daarna is er niets meer
ternzij de urne met zijn assen
de neerslag van wie eens mijn vader was
nu geborgen in een betonnen blok

het postume huis
over enkele vierkante decimeters
een huis dat nooit meer went
met een strooiweide ervoor
en de altijd ruisende wind
in de hoge populieren.

Ingrid Lenaerts

Een luisterend oor
het woord in  ruisende wind
rust diep in het hart.

Ingrid Lenaerts

Soms sta ik te turen
hoog in de lucht
naar een vlucht wilde ganzen
Soms denk ik
laat mij ook meevliegen
ver weg
van al deze beslommeringen
naar een ander land 
waa rik weer kan schuilen 
als een jong dat weer  uit het ei breekt.
Helaas,éénnmaal niet andermaal

Ingrid Lenaerts
 

Nooit ben ik kapitein geweest
stond niet aan het roer
van een zinkend schip.
Ik sprong uit de boot
zover het water ging
het me dragen kon
tot de laatse snik.
Nu ben ik aangeland
met de buik op het land
kan eindelijk weer opstaan.

Ingrid Lenaerts

Niet op mensenmaat gemaakt
is haar haat een laaiend vuur
dat ze aan onze schenen legt
als een ongelooflijke misdaad.
de vraag draagt een waarom
waarop alleen waanzin
toepasselijk is. 

Ingrid Lenaerts

Er zwemt een zwaan voorbij
ze trekt een diepliggend spoor
over het wateroppervlak
het water deint uit naar de kanten
gestroomlijnd zijn de rimpels
die elkaar opvolgen
tot de laatste verdwijnt
aan de oever van het meer.

Ingrid Lenaerts