de regenton

Voor de poort van het huis staat een een bidstoel
net alsof hij uit doelloos uit de kerk weggelopen is
godvergeten alleen in de volle zon hoogzomer
een kat draait er rond loerend als een dief
opgeschrikt door het gekraak van takken
rent ze pardoes de tuin in hals over kop
zo snel haar poten het kattenlijf dragen kunnen
het is bijna een spel van welles nietes
ze spitst haar oren en sluipt naderbij
om even snel weer cirkelend te vertrekken
De begeerde schaduw onder de stoel
kost de kat alle moeite dit koeloord
als trotse bezitter grandioos te veroveren

Ingrid Lenaerts

Voorjaarszon omfloerst de lucht

De rijen populieren ontluiken alweer

De stilte zwijgt tussen hun takken

Het soldatenkerkhof baadt in licht

Witte kruisen aan gedachten gekluisterd

Aan eeuwigheid in aarde zonder stem

Lentebloemen verstuiven er weelderig

Hun bloei op de wieken van de wind

De jonge helden indachtig.

Het uur tikt door in dagdromen

Zonder grenzen het verdriet

Dat verstomt in de buik van de tijd


Ingrid Lenaerts

Kavel na kavel onder een zware lucht

Karrensporen verzinken er van jaren

modder maar aan tegen de flanken

natuurhistorie die zich niet laat dwingen

horizonten vervloeien als potloodstrepen

stilte verliest haar adem en stolt

als in eeuwigheid lood gegoten

zelfs de wandelaar keert nooit weer.

          Ingrid  Lenaerts

Hij speelt tornooien op zijn burcht
tussen de kantelen van zijn macht
Hij dirigeert de steekspelen op zijn domein
tussen de goede en de kwade daad
een bijzonder paard staat voor hem klaar
dat hem strijden laat voor de deugd
deugd is zijn keuze niet het is zijn must
om de bokken  van de schapen te scheiden
om de waarheid te isoleren van de leugen
want hij is de moraalridder van de groep
en dat is geen klein bier te consumeren

Ingrid Lenaerts

In nog helder avondblauw licht
een reuzenvogel klimt tegen de dalende zon
trekt wattig sporen door de hemel
Nevelslierten grillig als dunne spoken 
uit de verbeelding van een angstig meisje
ze slingeren tussen de bomen 
dragen de kou in hun omzoomde jurken
de huizen worden donker in hun huid
Uit hun hoofden rookpluimen ten hemel
de aarde ingevroren in diepe gedachten.

Ingrid Lenaerts