Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...

Berichten van 26 januari 2009 tot 1 februari 2009

gideon

Op de Spinoladijk dichtbij het Fort Napoleon
veegt de wind het zand op de dijk
in ruggerijen net een skelet van een dier
Het mulle zand maakt het stappen moeilijk
ook de fietsers moeten aardig op de trappers
ze worstelen er zich door met veel moeite
 
Daar hebben meeuwen hun vergaderplaats
Ze vliegen er aan en af met groot lawaai
hun typisch kreisen laat niet onberoerd
er is er één die nooit mee de lucht ingaat
niet stoeit draait of buitelt
wellicht gekwetst aan een vleugel
ze is niet meer mensenschuw
ze stapt met de wandelaar mee
tot je haar aanspreekt
dan kijkr ze verwonderd op haar kop schuin
vol verwachting
Ze verwacht brood
 
Hoewel het verboden is de meeuwen te voeren
dwingt ze de wandelaar te geven
na de ontvangst van een snee roggebrood vertrekt ze
al stappend langs de zijranden van de dijk
ze weet van wie ze krijgt
ze doet alsof ze ons al jaren kent
Gideon hebben we haar genoemd
ze heeft ons aanvaard
in haar hulpeloosheid.
 
 
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:32 Reageer op dit bericht

gedicht

Vanop de bedrand van januari
 rolt de woordenstroom uit
 in de vorm van een gedicht
dat zich profileert als fenomeen
van diepe verbondenheid
met alle bestaande lotgenoten
op het grote feest van zijn dag

ik denk aan Vlaamse gedichten 
die  in Nederland op de kroonluchter zitten  
met een ondoorgrondelijke lach
het geheim van hun oorsprong

of die strijd om vrede
in het nabije Oosten schragen .
Ze dansen ballet op water
zingen een cantate op het veld
blazen de wolken over zee
nodigen je uit tot de eerst zoen
zwemmen in verzenpunch
het feest is begonnen
alweer een heel jaar lang

Soms zwijgen ze in stilte
nemen afscheid  van verdriet
maar overwinteren
tot een ander januari. 

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:19 Reageer op dit bericht

aan zee

 de noordzee rimpelt een vroege morgen
 het kabbelende water vertelt zijn geheimen
 zijn beloften aan en van de rijzende zon
 stilte zwijgt elke beweging in het vroege uur
 een wandelaar met zijn hond op het strand 
 laten hun sporen in het rulle zand
 meeuwen wedijveren met elkaar
de vis die ze geniepig ui de diepte scheppen 
de horizon  buigt over het water 
als een paars lint dat de scheiding spant
de wind is er nauwelijks hij is zacht
als een streling oever de huid van de dageraad
de noordzee rimpelt de vroege  morgen.

 

Ingrid Lenaerts

 

Geschreven door Ingridstanella om 19:03 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten