Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
akke.beakke.be

Archief

Vrijdag 22 augustus 2008

fragmenten van een straat

De J.F Gellyncklaan bestaat nog altijd
Ze was zoiets als de baarmoeder
van waaruit ik de grotere wereld beschouwde
Die straat was ten dele mijndromenrijk
Ze had alleen toekomst van dag tot dag
Haar verleden bestond toen nog niet,
ze zou nooit verouderen
onder de staalblauwe lucht
haar bestrating was voor altijdgegoten
haar huizen hadden een eeuwig gezicht
de bewoners waren bestendigd
inmijn fictie
die plaats maakte voor tijd en realiteit.
De J.F Gellyncklaan bestaat nog altijd
maar de tijd brak mijn herinnering
tot puin dat mijn hoofd verwondt.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:54 Reageer op dit bericht
Vrijdag 22 augustus 2008

Nu je hier niet bent

Nu je  hier niet bent, wat moet ik doen?
Ik loop verloren in het bos van de dag
de dag met zijn gewoonten gedeeld door twee
ik vind er mijn weg niet,je plaats is leeg
men vindt me flauw zonder ruggegraat
ik mag niet wenen moet lachen 
want de wereld is o zo cool
ongenaakbaar in zijn eigenwijze droom
Nu je hier niet bent, kan ik niets doen
ik ben te klein zonder jouw schaduw.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:31 Reageer op dit bericht
Woensdag 20 augustus 2008

over verdriet

Dat je lijdt door de grote stilte
die zich om je heen plooit
je moet het me niet vertellen
ik zie het in je ogen
die versteend staren
naar een leegte zonder woorden
een vacuumgetrokken wereld
die je vergrendeld houdt
troost gaat je voorbij
als een overvolle trein
die zijn halte overslaat
Hoe kan ik je helpen?

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:52 Reageer op dit bericht
Dinsdag 19 augustus 2008

Bijna vergeten dat laatste restje niets
de peulschilvan haar onbenul
die dreigt verloren te gaan
en ze vecht ertegen ,tegen dat verlies
dat haar bekruipt met weinig woorden
dat knelt en haar wil verstikken
de vergankelijkheid loert om de hoek
als een spook met holle ogen
de rimpels op de huid
het tanende masker dat het gezicht verbergt
ze bidt de maan om behoud
van haar goudsikkel aan de nachtelijke hemel
ze smeekt de lente weer lente te worden .
haar toe te dekken met de schaduw
van het jonge groen dat uit zijn takken schiet
ze vervloekt de onmacht tegenover afhankelijkheid
van alle vergankelijkheid
ze droomt van een levenselexir met kracht
die ze nog altijd zoekt.
hoewel bijna vergeten dat laatste restje niets
een duidelijke oever
waar ze voor eeuwig aan wal moet gaan

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:32 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten