Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...

Archief

steltlopers

Steltlopers als een wandelend palendorp
passage op een festival jongleurs en vuurwerkmakers,
ze wandelden bevreemdend boven de hoofden
en het leek alsof zij de meesters waren
wij, de kechten op de begane gronden
ze maakten allerlei bochten en sprongen
als ooiveraars op reuzepoten
Ze droegen vreemde gezichten
droegen heel veel blauw en rood
als de wijzenuit het Oosten
schitterend was hun vertoning voor het benedenvolk
Het applaus steeg de lucht in
Het leek hun koude kleren niet te raken.
Ze beeden hun weg naar oneindig aan de horizon.

Ingrid Lenaerets

Geschreven door Ingridstanella om 18:39 Reageer op dit bericht

West-vlaanderen

In  West-Vlaanderen glooien mijn herinneringen
tussen Leie en Franse grenzen
Ze spreken de taal die ik niet meer hoor
tenzij ik heel even terugvaar naar oude plaatsen

die inmiddels verjongd zijn of verzonken
Alles lijkt zo mega of anders te zijn
maar toch kan ik er me er nog hechten
aan de draad die gespannen werd

ergens op een brug of een gebouw
de school die sinds eeuwen verborgen  ligt
tussen het groen van geschiedenis en veldslag

het ouderlijk huis met andere bewoners
parken en monumenten die vreemde landschappen werden
 het vreet aan mijn oog en oor 
dat de tijd ook mij verandert valt niet te ontkennen.

Ingrid Lenaerts


 

Geschreven door Ingridstanella om 16:00 Reageer op dit bericht

zilte herinnering

Herinneringen aan het zout op mijn tong
de rooftocht naar suikerzoet in moeders kast
gaf me de confusie der smaken
het verwachte was de ontgoocheling
het zout in een kindermond
de zilte tranen van het moment
dit was de vergissing met ingebakken straf
zonder pardon voor wie experimenteerde
buiten toegelaten grenzen

de zee brengt me nu nog deze emotie
die ik catalogeerde 
maar ze wil er steeds bij horen.
Je krijgt ze mee wie ze hebben wil.

Ingrid Lenaerts

 

Geschreven door Ingridstanella om 15:00 Reageer op dit bericht

volkstuinen

Zo'n viijfhonderd meter verder
buiten de woeste wind van duin en zee
daar liggen Oostendse volkstuinen
als een weelde voor de groententeler
op kleine schaal actief

Hij houdt van zijn rulle aarde
die hij onderwerpt aan zijn inspiratie
Hij zaait ,hij plant, hij mest en oogst
zijn hoogste goed:
porei als jonge boomstammen,
radijzen pittig in rood en wit ornaat
ajuinen als gekroonde keizers op stengel
winterkolen om u tegen te zeggen
de bedden jonge wortelen rusten in groen
 
Het tuinhuisje bij schaduw
van een hoge poulierenrij
wacht de teler op een bank
wanneer hij zijn werk overschouwt
medideert bij de gratie van het bestaan
besluit dat dit moment
het zaligste van de dag is.

Ingrid Lenaerts



Geschreven door Ingridstanella om 12:52 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten