Archief

Verhaal: Abdullah bin Amr bin al-A'as schrijft de Ahadith op

Abdullah bin Amr bin al-A'as (radiallaho anho) was een van de vromere Sahabah. Dagelijks vastte hij en las in de avonduren de Heilige Quran uit. De Profeet (sallalaho alaihi wasallam) waarschuwde hem voor deze buitensporige toewijding en zei:

"Je zal zwak worden door dagelijks te vasten, en jouw gezichtsvermogen zal eronder lijden door elke avond wakker te blijven. Je bent wat verplichtingen schuldig aan je lichaam, de leden van je familie en degenen die jou komen bezoeken."

Hij zei: "De profeet (saw) adviseerde me toen om niet minder dan een maand te nemen om de Quran eenmaal uit te lezen. Ik zei: "O Profeet van Allah ! Dit is te veel tijd. Laat mij ten volle gebruik maken van mijn kracht terwijl ik nog jong ben." De Profeet (saw) verminderde de periode vervolgens tot 20 dagen. Ik vond deze periode ook te lang en bleef dit herhalen. De Profeet van Allah (saw) ging door de periode te verminderen, tot ik tenslotte toegestaan werd drie dagen te nemen om 1 Quranlezing te voltooien."

Abdullah (ra) had een collectie van de Hadith verzameld die hij "Sadiq" (de waarheid) genoemd had. Hij zei:

"Ik was gewoon alles op te schrijven wat ik van de profeet van Allah (saw) hoorde. De mensen zeiden eens tegen mij: "De profeet van Allah (saw) is hoe dan ook een mens en vele woorden door hem in boosheid of in blijde stemming geuit worden feitelijk niet door hem bedoeld. Je moet niet elk woord en alles wat hij spreekt opschrijven." Ik accepteerde het advies. Toen ik dit eens vertelde aan de profeet, zei hij: "Blijf maar doen zoals je het gewoon was te doen. Bij Hem die mijn leven in Zijn Handen heeft, mijn lippen uiten niets behalve de waarheid, zelfs in toorn of in vreugde."

Abu Hurairah (ra) zegt:

"Niemand heeft meer dan mij overgeleverd over de profeet van Allah (saw), uitgezonderd Abdullah bin Amr. Dit komt doordat hij gewoon was alles op te schrijven wat hij hoorde, terwijl ik op mijn geheugen vertrouwde."

 Hoe de Boodschapper van Allah zijn gebed opende

Wanneer de boodschapper van Allah sallallahoe ‘alayhi wa sallam zijn gebed begon, dan zei hij: ‘Allahoe Akbar’. En hij sallallahoe ‘alayhi wa sallam zei niets anders vooraleer hij sallallahoe ‘alayhi wa sallam dit zei. En hij sallallahoe ‘alayhi wa sallam zei zijn intentie nooit luidop. En hij sallallahoe ‘alayhi wa sallam zei ook niet: ‘Ik verricht dit gebed dat uit vier raka’aat bestaat voor Allah, met mijn gezicht naar de Qiblah als imaam, of volgeling… ‘

En er is geen enkele authentieke noch zwakke overlevering die erop duidt dat hij sallallahoe ‘alayhi wa sallam dit deed (de intentie luidop zeggen). Het is ook niet terug te vinden in de handeling van zijn metgezellen en het werd door niemand van de daarop volgende generatie noch door de vier grote Imaams’ goedgekeurd.

Sommige mensen hebben de woorden van imam Ash-shaafi’ie verkeerd begrepen toen hij zei: ‘Dit gebed is niet zoals vasten, en men kan dit enkel beginnen met de herdenking van Allah.’ Hieruit begrepen zij dat men de intentie luidop moet zeggen, terwijl hij bedoelde dat men dit gebed niet kan beginnen zonder de openings-takbier te zeggen (dat men luidop ‘Allahoe Akbar’ zegt wanneer men begint met bidden). Hoe zouden wij dit anders moeten begrijpen? Wij kunnen toch niet zeggen dat Imam Ash-shaafi’ie iets zou goedkeuren wat de Profeet sallallahoe ‘alayhi wa sallam en zijn opvolgers niet hebben verricht?

En als wij iets terug zouden vinden, al was het maar één enkel woord, dat erop duidt dat dit zo moet, dan zouden wij dit aanvaarden, en zouden wij ons hieraan onderwerpen, want er bestaat geen volledigere leiding dan hun leiding, en er is geen soennah, dan de soennah die zij via de Profeet sallallahoe ‘alayhi wa sallam genomen hebben.

Verhaal: umair (radiallaho ta'ala anho) gaf het eten van dadels op

In Badr zat de Boodschapper van Allah (sallalaho alaihi wasallam) eens in een tent. Hij spoorde de sahabah aan om te vechten en zei:

"Sta op en wedijver met elkaar voor een Paradijs zo breed als Hemelen en de Aarde, dat klaar staat voor de muttaqeen."

Umair ibn Alhamam (ra) luisterde ook hiernaar. Hij riep:

"Bukh! Bukh!" (Hoe wonderbaarlijk!)

De Profeet (saw) vroeg aan Umair wat hij bedoelde met deze woorden. Hij zei:

"Ik wens een van hun te zijn voor wie dit Paradijs voorbestemd is."

De Profeet zei:

"Wees verzekerd, dat jij een van ze bent."

Umair nam toen enkele dadels uit zijn tas en begon te eten. Terwijl hij at, zei hij plotseling:

"Te wachten totdat de dadels opraken zal een tijdje duren. Ik kan niet zoveel tijd verliezen."

Terwijl hij dit zei, gooide hij de dadels weg en met het zwaard in de hand, sprong hij op, rende het slachtveld op en vocht totdat hij gedood werd.

Moraal:

In feite waarderen deze mensen de waarde van het Paradijs, daar hun Yaqeen standvastig was. Als wij ook die Yaqeen krijgen in onze harten, zal niets meer teveel en te moeilijk voor ons zijn. Allahu Akbar!

Het verschil tussen tawbah en istighfaar


Wanneer tawbah en istighfaar individueel vernoemt worden, omvatten zij elkander in betekenis, en staat tawbah voor istighfaar en istighfaar voor tawbah!

Wanneer zij echter samen vernoemt worden dragen zij elk een andere betekenis:

Ibnoel Qayyim (rahimahoeallah) zegt:

"…Maar wanneer zij echter samen vernoemd worden, dan betekent:

1- Istighfaar:

Dat men Allah vraagt om niet meer in de voorbije zonden terecht te komen!

2- Tawbah:

Dat men terugkeert naar Allah, en hoopt dat Hij je zal beschermen tegen de slechte gevolgen van de zonden die je voorheen verricht hebt!

Op deze manier kan men de zonden in twee delen onderverdelen:

1- De voorbije zonden, en daar doet men istighfaar voor.
2- Zonden die men alreeds verricht heeft, en dat men angst heeft hier terug in te vallen en door deze tawbah probeert men zich hier tegen te beschermen!

En zo kan men ook zeggen dat terugkeren tot Allah uit twee soorten bestaat:

1- Terugkeren tot Allah om jezelf te beschermen tegen de slechte gevolgen van je voorbije zonden!
2- Terugkeren tot Allah, om jezelf zodoende te beschermen tegen het hervallen in dezelfde zonde in de toekomst!"

(Madaaridjoes-Saalikien van Ibnoel Qayyim: 1/308-309 ingekort)

Bron: islam.be

Verhaal: Hanzla wordt martelaar

Toen de veldslag van Uhud begon, was Hanzlah net gehuwd waardoor hij niet vanaf het begin kon deelnemen aan de strijd. Het wordt gezegd dat hij net het bed van zijn vrouw had verlaten en in bad was gegaan, toen iemand het bericht van de nederlaag bracht. Hij stopte meteen met baden, pakte zijn zwaard en rende richting het slagveld. Toen hij aankwam, sprong hij temidden van een groep vijanden, vocht en drong door tot in hun linies totdat hij sneuvelde. Het lichaam van iemand die op het pad van Allah gedood is, wordt normaal niet gewassen. Maar omdat de andere Sahabah niet wisten dat hij verzuimd had zelf een bad te nemen, begroeven de Sahabah hem zonder dat hij gewassen was. Vlak voor de begrafenis zei de Profeet (sallalaho alaihi wasallam):

"Ik zie de engelen het lichaam van Hanzlah wassen."

Abu Saeed (radiallaho anho) zegt:

"Toen ik de Profeet van Allah (saw) dit hoorde zeggen, ging ik kijken naar het gezicht van Hanzlah en zag er waterdruppels neer sijpelen vanuit zijn haar."

Moraal:

Dit bewijst maar weer eens hoe dapper deze mensen waren. Een dapper persoon kan geen uitstel verdragen. Hij springt in de armen van de dood. Hanzlah kon daarbij niet eens wachten om het verplichte bad te voltooien.

 Het verharde hart

De dienaar wordt niet getroffen door een straf groter dan het verharden van het hart en het ver zijn van Allah. Het Vuur (de Hel) was gecreëerd om het verharde hart te doen smelten. Het hart dat het verst van Allah is, is het hart dat is verhard. Wanneer het hart verhard, dan droogt het oog.
Wanneer vier dingen worden overstegen in hoeveelheid, meer dan nodig is, dan zal het hart verharden:

Voedsel, slaap, spraak en seksuele gemeenschap. Een hart dat is verziekt door verlangens, haalt geen voordeel uit vermaningen of waarschuwingen.

Wie ernaar verlangt om zijn hart te reinigen, laat diegene dan Allah prefereren (verkiezen) boven zijn verlangens.

Het hart welke zich vasthoudt aan verlangens is afgeschermd van Allah, overeenkomstig de graad dat het gehecht is aan deze (verlangens). De harten zijn de vaten (emmers) van Allah op Zijn aarde, dus de meest geliefde van hen bij Hem, zijn degenen die het meest mededogend, puur en opstandig tegen afdwaling zijn.

Zij (de overtreders) hielden hun harten bezig [met het najagen (achtervolgen)] van de Dunya (de wereld), als zij zich hadden bezig gehouden met Allah en het Hiernamaals, dan hadden ze zeker stilgestaan bij de betekenis van Zijn aangrijpende Woorden en Verzen. Hun harten zouden terugkeren naar hun meesters (eigenaren) met een wijsheid, verbijsterende nieuwsgierigheid en [in het bezit] van de zeldzaamste, meest kostbare juwelen.

Als het hart wordt gevoed met gedenking (van Allah), de dorst gelest wordt met bezinning (overdenking) en gereinigd wordt van de corruptie, dan zal het getuige zijn van opmerkelijke en wonderbaarlijke zaken, inspirerende wijsheid.

De mensen met Kennis en Wijsheid zijn degenen die hun harten tot leven brengen door hun verlangens te smoren.

De vernietiging van het hart gebeurt door geborgenheid [op deze Dunya] en achteloosheid, de versterking ervan (van het hart) gebeurt door angst (voor Allah) en gedenking (van Allah). Als het hart de genietingen van de Dunya afzweert, dan gaat het over op het [achtervolgen] van de genietingen van het Hiernamaals. Als het hart tevreden is met de genietingen van de Dunya, dan stoppen de genietingen [van het Hiernamaals].

Verlangen naar Allah en de ontmoeting met Hem is als een aangenaam briesje wat op het hart blaast, wat het vuur van de Dunya uitblaast. Degene die ervoor zorgt dat zijn hart zich nestelt bij zijn Heer zal in een kalme en rustige staat verkeren, en degene die het heeft gevestigd tussen de mensen zal verontrust zijn en erg verward.

Want de liefde van Allah zal het hart niet betreden welke de liefde voor deze wereld bevat, behalve zoals een kameel door het oog van de naald past.

Dus, de meest geliefde dienaar bij Allah is degene die hij plaatst in Zijn dienst, die Hij kiest voor Zijn liefde, voor wie Hij zorgt dat hij zijn aanbidding voor Hem reinigt (puur maakt), die zijn doelen toewijdt aan Hem, zijn tong (toewijdt) aan Zijn gedenking, en zijn ledematen (toewijdt) aan Zijn dienst.

Het hart wordt ziek, zoals het lichaam ziek wordt, en het geneesmiddel ervan is al-Tawbah en bescherming [tegen overtredingen].
Het wordt roestig zoals een spiegel dat wordt, en de opheldering (verschoning) ervan wordt verkregen door gedenking.
Het wordt naakt zoals het lichaam naakt wordt, en de verfraaiing (kleding) ervan is al-Taqwa.
Het krijgt honger en dorst zoals het lichaam honger krijgt, en het voedsel en drinken ervan zijn kennis, liefde, afhankelijkheid, berouw en in dienst zijn.

Het verhaal: Amar bin Salmah leidt de Salaat

Amar bin Salmah (radiallaho anho) zegt:

“Wij woonden met onze vader op een plaats op de karavaan-route naar medina. Toen een karavaan uit Medina ons dorp passeerde, vroegen wij de mensen over de profeet Muhammad (sallalaho alaihi wasallam). Ze zeiden ons dat hij aanspraak maakte op het ontvangen van openbaringen van Allah en zij reciteerden ook een paar verzen uit de Heilige Quran om ons een idee te geven van zijn aanspraak. Vervolgens deed ik alle moeite om onmiddelijk die verzen in mijn geheugen te prenten. Op deze wijze herinnerde ik me een goed deel van de Heilige Quran, zelfs voordat ik mij tot de Islam bekeerde. Alle woestijnstammen wachtten op het moment dat de Profeet (sallalaho alaihi wasallam) Mekka zou innemen voordat zij zich zouden bekeren tot de Islam. Bij zijn zegevierende intocht in Mekka, kwamen afgevaardigden van alle stammen bij de Profeet (sallalaho alaihi wasallam) om de Islam te accepteren. Mijn vader voerde de groep aan, die namens onze stam naar de Profeet (salallaho alaihi wasallam) ging om de eed van gelofte aan hem af te leggen. De Profeet (sallalaho alaihi wasallam) onderwees hun de basisvoorschriften van de Salaat en andere Islamitische praktijken. Hij zei tot hun: “De persoon die meer kennis van de Heilige Quran heeft, heeft het recht de Salaat te leiden.” Nu was het zo dat niemand anders  zoveel over de Quran kende als ik. Ze zochten naar een imam, maar ze konden niemand vinden die de Quran beter dan mij kende. Ik werd daarom als imam aangesteld. Ik was toen maar 7 jaar oud. Ik leidde de gemeenschappelijke gebeden en de begrafenisdiensten.”

Moraal:

Het was zijn natuurlijke aanleg en verwantschap tegenover de Islam, dat hem zo veel van de Quran liet onthouden, toen hij nog maar een kind was en zelfs nog niet eens bekeerd was tot de Islam.

 Het poetsen van het hart

Allah - De Allerhoogste - zegt:

“O jullie die geloven, gedenkt Allah veelvuldig!” [Qs Al-Ahzaab 33:41]

“en de mannen en de vrouwen die Allah veelvuldig gedenken” [Qs Al-Ahzaab 33:35]

“Wanneer jullie dan jullie (Haddj-)rituelen hebben voltooid, gedenkt dan Allah zoals jullie je vaderen gedenken, of nog intenser.” [Qs al-Baqarah 2:200]

De verzen bevatten een opdracht om Allah intens en veelvuldig te gedenken, aangezien de aanbidder het gedenken van Allah verschrikkelijk nodig heeft en er niet zonder kan, al is het een ogenblik. Dat komt omdat iedere moment, dat iemand niet besteed aan de dhikr (het gedenken) van Allah, het niet tot nut is voor diegene. Echter, de schade van het verwaarlozen van de dhikr van Allah is veel groter dan elke voordeel die er gehaald kan worden. Een van de ‘aarifeen (degenen die veel kennis hebben over Allah) heeft gezegd: “Als een persoon zoveel jaren bezig is met de dhikr van Allah (het gedenken van Allah), en hij zich er dan voor even van afwendt, dan is datgene wat hij verliest veel groter dan wat hij al heeft gewonnen.”

Al-Bayhaqee heeft overgeleverd van ‘Aaishah (radiallaahu ‘anhaa) dat de Profeet (saw) heeft gezegd: “Er is geen tijd waarin de zoon van Adam Allah niet gedenkt, of het zal een bron van spijt voor diegene zijn op de Dag des oordeels” [2]

Mu’aadh ibn jabal (radiallaahu ‘anhu) heeft overgeleverd dat de Profeet (saw) heeft gezegd: “De mensen van het Paradijs zullen geen spijt hebben (treurig zijn) vanwege iets, behalve voor de momenten dat ze niet bezig waren met de dhikr (het gedenken) van Allah.” [3]

Mu’aadh ibn jabal (radiallaahu ‘anhu) heeft overgeleverd dat de Profeet (salallahoe ‘alayhi wa sallam) was gevraagd: Wat voor daad is het meest geliefd bij Allah? Dus antwoordde hij: “Dat je je tong vochtig houdt met de dhikr van Allah, tot je dood.” [4]

Het poetsen van het hart

Abu Dardaa (radiallaahu ‘anhu) heeft gezegd: “Voor alles is er een poetsmiddel en het poetsmiddel voor het hart is de dhikr van Allah (het gedenken van Allah)”.

Al-Bayhaqee heeft overgeleverd van Ibn ‘Umar (radiallaahu ‘anhu) dat de Profeet (saw) heeft gezegd: “Voor alles is er een poetsmiddel, en het poetsmiddel voor de harten is de dhikr (het gedenken) van Allah. Er is niets meer in staat om een persoon te redden van de bestraffing van Allah dan de dhikr van Allah.” Er werd gevraagd: Niet eens Jihaad op de weg van Allah? Dus hij antwoordde: “Niet eens als je doorging met het slaan met je zwaard totdat deze breekt.” [5]

Er is geen twijfel, dat de harten roestig worden zoals koper en zilveren munten roestig worden. Het poetsmiddel tegen [deze roest] is de dhikr van Allah. Dit is omdat [dhikr] is als een poetsmiddel [welke het hart poetst] als een glanzende spiegel. Wanneer men dhikr verlaat, dan komt de roest terug. Maar wanneer men dhikr voortzet, dan is het hart [weer] gepoetst. En harten worden roestig door twee dingen:

Het poetsmiddel voor deze twee dingen is:

Waarheid met onwaarheid (leugens) verwarren

Wanneer iemand [het gedenken van Allah] het grootste deel van de tijd verwaarloost (veronachtzaamt), dan zal zijn hart roestig worden in overeenstemming met hoe onachtzaam de persoon is. En wanneer deze [vieze] roest zich op het hart stapelt, dan herkent het dingen niet langer zoals deze werkelijk zijn. Dus, het ziet onwaarheid (leugens) alsof het de waarheid is, en waarheid alsof het onwaarheid is. Dit is, omdat de roest de waarneming (perceptie) van het hart verduistert en verwart, en is het dus niet in staat om dingen te herkennen zoals deze werkelijk zijn. Dus terwijl de roest opstapelt, wordt het hart zwarter, en terwijl dit gebeurt wordt het hart bevlekt met deze vieze roest, en wanneer dit gebeurt, bederft het de waarneming van het hart en het herkennen van dingen. Het hart accepteert de waarheid dan niet en verwerpt het leugens niet, en dit is de grootste ramp die het hart kan treffen. Het veronachtzamen [van dhikr] en het volgen van lusten en begeertes zijn een direct gevolg van zo een hart, welke verder het licht van het hart dooft en het verblind.

Allah – De Allerhoogste – zegt (interpretatie):
“En gehoorzaam niet degene wiens hart Wij Onze gedachtenis hebben doen veronachtzamen en (die) zijn begeerten volgt: en hij is in overtreding in zijn zaak.” [Qs Al-Kahf 18:28]

Eigenschappen van een gids

Wanneer een dienaar een andere persoon wil volgen, laat hem dan waarnemen: Is deze persoon van de mensen van dhikr, of van de mensen die [het gedenken van Allah] veronachtzamen (verwaarlozen)? Oordeelt deze persoon in overeenstemming met zijn lusten en begeerten, of door middel van de Openbaring? Dus, als hij oordeelt op grond van zijn lusten en begeerten dan behoort hij tot degenen die onachtzaam zijn; degenen van wie de zaken buiten de grenzen zijn getreden en van wie de daden verloren zijn.
De term furat [welke in het bovenstaande vers voorkomt] is op verschillende manieren uitgelegd. Het is uitgelegd dat het betekent:- (I) het verliezen van de beloningen van de soort daad welke essentieel is om te doen, en waarin succes en vreugde zit; (II) de grenzen van iets overschrijden; (III) vernietigd worden; en (IV) de waarheid tegenwerken. Elke van deze uitspraken staan dichtbij mekaar qua betekenis.
Het punt is, dat Allah – Degene die vrij is van fouten, De Allerhoogste – heeft verboden om al degenen te volgen die zulke eigenschappen bezitten. Dus is het absoluut belangrijk dat een persoon nagaat of zulke eigenschappen te vinden zijn in zijn shaykh, of de persoon wiens voorbeeld hij volgt, of de persoon die hij gehoorzaamt. Als dat zo is, dan moet hij zichzelf distantiëren (uit de buurt blijven) van zo iemand. Maar, als gezien wordt dat de persoon, in de meeste gevallen, bezig is met de dhikr van Allah en het volgen van de Sunnah, en zijn zaken de grenzen niet overschrijden, maar hij verstandig en vastberaden is in zijn zaken, dan zou hij hem stevig moeten vasthouden.
Waarlijk, er is geen verschil tussen de levenden en de doden, behalve in de dhikr (het gedenken) van Allah; aangezien [de Profeet (salallahoe 'alayhi wa sallam)] heeft gezegd: “Het voorbeeld van iemand die Allah gedenkt en iemand die dat niet doet, is als het voorbeeld van de levenden en de doden.” [6]

1. Al-Waabilus-Sayyib min Kalimit-Tayyib (p.78-82).

2. Hasan: Overgeleverd door Abu Nu’aym in al-Hiliyatul-Awliyaa (51361-362). Het was authentiek verklaard door Shaykh al-Albaanee in Saheehul-Jaami’ (nr.5720).

3. Saheeh: Overgeleverd door lbnus-Sunnee in ‘Aml al-Yawma wal-Laylah (nr.3). Verwijs naar Saheehul-Jaami’ (nr.5446).

4. Hasan: Overgeleverd door lbn Hibbaan (nr.2318). Het was authentiek verklaard door Saleem al-Hilaalee in Saheeh al-Waabilus-Sayyib (p.80).

5. Saheeh: Overgeleverd door Ahmad (4/352), van Mu’aadh ibn Jabal radiallaahu ‘anhu. Het was authentiek verklaard door al-Albaanee in Saheehul-Jaami’ (nr.5644).

6. Overgeleverd door al-Bukhaaree (11/20 en Muslim (1/539).

Verhaal: Een brief naar Rustam

In de expeditie van Iraq wilde Abu Hafs Umar bnal-khattab (radiallaho anho) het leger zelf leiden. Er werden op verschillende dagen vergaderingen gehouden onder de gewone mensen, en ook onder de verschillende leiders. De vraag die beantwoord moest worden was: Moet Ameerul Mumineen Umar bnal-khattab (ra) de expeditie leiden of moest hij in Medina blijven om de operatie en verstrekingen te regelen vanuit het hoofdkwartier. De gewone mensen waren voorstander van het eerste voorstel en de leiders spraken zich uit ten gunste van de tweede mogelijkheid. Iemand noemde de naam van Sa’d bin Abiwaqas (radiallaho anho) als een vervanger van Umar (ra) om de expeditie te leiden. Beide groepen bereikten overeenstemming en besloten werd dat Sa’d bin Abiwaqas de expeditie zou leiden en dat Umar (ra) achter zou blijven in Medina. Sa’d (ra) was zeer dapper en werd beschouwd als een van de helden van Arabie. Iraq was een deel van het Perzisch keizerrijk en Yazd Yard was toen de keizer over dit rijk. Hij liet een van zijn beste generaals, genaamd Rustam, roepen en belastte hem met de taak om de opmars van de moslims te stuiten. Rustam stelde het steeds uit om naar het front te gaan uit vrees voor de moslims en verzocht de keizer keer op keer hem achter te houden. Hij zei:

“Ik zal voor het verzenden van versterkingen zorg dragen en zal van nut zijn voor de keizer ten tijde van overleg.”

Maar de keizer bleef bij zijn eerder genomen standpunt en Rustam moest naar het front gaan.

Toen Sa’d (ra) op het punt stond naar Medina te vertrekken, gaf Umar (ra) hem de volgende instructies:

“O Sa’d! Laat de eer om deze opdracht te vervullen je niet misleiden dat je een uitverkoren metgezel van de Profeet Muhammad (sallalaho alaihi wasallam) zou zijn en dat de mensen je als zodanig moeten betitelen. Allah drijft kwaad niet terug door kwaad, maar Hij drijft kwaad terug met goed. Allah heeft geen verhouding met Zijn schepselen. Iedereen, hoog of laag is voor Hem gelijk daar zij allen Zijn schepselen zijn en Hij hun enige Schepper is. Iemand kan Zijn gunsten alleen winnen door toewijding aan Zijn dienst. Onthoud dat de Soennah van de profeet van Allah (SAW) de enige juiste weg is om dingen te doen. Je bent verkozen om een zeer zware taak uit te voeren. Deze kan je alleen vervullen door de waarheid te volgen. Prent goede gewoonten in jezelf en in je metgezellen. Kies de vrees voor Allah als je belangrijkste bezit, daar dit je zal leiden naar Zijn Gehoorzaamheid. Gehoorzaamheid aan Allah’s bevelen is het lot van alleen degenen die deze wereld haten en houden van het Hiernamaals.”

Sa’d (ra) ging vol vertrouwen in Allah (swt) de veel sterkere vijand tegemoet. Toen beide legers gereed waren strijd te leveren, zond hij een brief naar Rustam , die als volgt luidde:

“Rustam, er zijn mensen met mij voor wie dood (op het Pad van Allah) attractiever is dan wijn voor mensen in jouw leger.”

Moraal:

Vraag aan de mensen die regelmatig alcohol drinken of verslaafd zijn aan sterke drank hoe graag zij deze zouden willen drinken. De Sahabah houden zelfs meer ervan te sterven op het Pad van Allah. Dit is de sleutel tot succes.

Het geduld van nobele mensen
en het geduld van niet-nobele mensen

Iedere persoon moet geduld uitoefenen (hebben) om moeilijkheden te kunnen trotseren, of hij dat graag doet of met tegenzin. De nobele persoon oefent graag geduld uit, omdat hij beseft wat de voordelen van geduld zijn, en hij weet dat hij beloont zal worden voor zijn geduld en zal worden bekritiseerd wanneer hij in paniek raakt. Hij is zich bewust, dat als hij geen geduld heeft, paniek en ongeduld hem niet zullen helpen om gemiste kansen terug te winnen, en dat het datgene niet zal wegnemen waar hij niet van houdt. Wat er ook is verordend (besloten) en qada’ wa qadr is, kan niet worden stopgezet (dat het gebeurt), en wat er ook is verordend om niet te gebeuren, kan niet gebeuren. Dus, een houding van ongeduld en paniek veroorzaakt in feite schade.
Een wijze man heeft gezegd: “Wanneer moeilijkheden verschijnen, doet een man met wijsheid datgene wat een dwaze man na een maand doet (dus, zijn toevlucht zoeken tot geduld)”.

De niet-nobele man oefent alleen geduld uit, wanneer hij zich realiseert dat hij geen keuze heeft. Na het verspillen van veel tijd en energie en paniek en worstelingen, realiseert hij zich dat zijn ongeduld hem niet zal helpen. Dan oefent hij geduld uit op dezelfde wijze als een persoon, die is vastgebonden om te worden gezweept, geduld uitoefent.

De nobele persoon oefent geduld uit in het gehoorzamen van Allah, terwijl de niet-nobele persoon geduld uitoefent in het gehoorzamen van de Shaytan. Dus, niet-nobele mensen hebben de grootste geduld in het volgen van hun eigen begeertes en verlangens, en hebben het minste geduld in het gehoorzamen van hun Heer. Ze hebben het grootste geduld in het uitgeven op de weg van Shaytan en geen geduld wanneer ze een paar centen moeten uitgeven op de weg van Allah. Ze zullen vele moeilijkheden verdragen (doorstaan) om hun eigen begeertes en verlangens te volgen, maar kunnen niet eens de kleinste moeilijkheden verdragen om hun Heer te behagen. Ze zullen laster (kwaadsprekerij) verdragen omwille van het verrichten van slechte daden, maar kunnen geen geduld uitoefenen in het verdragen van laster omwille van Allah. Zulke mensen zullen het oproepen tot het goede en het verbieden van het slechte uit de weg gaan, uit angst voor wat mensen over hen zullen zeggen wanneer ze dat doen, maar ze zullen hun eer blootstellen aan laster en dat geduldig verdragen omwille van het volgen van hun eigen begeertes en verlangens. Eveneens zijn ze niet bereid om geduld uit te oefenen in hun toewijding aan Allah, maar wanneer het aankomt op hun toewijding aan Shaytan en hun eigen begeertes en verlangens, dan zullen ze een opmerkelijke (enorme) geduld uitoefenen. Zulke mensen zullen nooit nobel zijn in het zicht van Allah, en op de Dag des Oordeels zullen ze niet worden verhoogt met de mensen van voornaamheid (die nobel zijn) en deugdzaamheid.