VERHALEN Aboe Bakr As-siddieq

Het geheim van een liefdevol en gelukkig huwelijk

Er was eens een meisje dat bijna ging trouwen en zoals elke meid in haar leeftijd en situatie droomde ze altijd van een mooi leventje met haar man, een leven vol met liefde en geluk. Maar dat gebeurde helaas alleen maar in sprookjes, ze besloot om naar een oude wijze vrouw te gaan waarvan bekend was dat ze een hele gelukkige en liefdevolle leven had met haar man. Haar man hield zoveel van haar en hoe ouder ze werden hoe meer hun liefde werd, op zijn 90 jarige leeftijd zong hij nog liefdes liedjes voor haar. Hoe zo’n oude vrouw haar man toch zo gek en gelukkig wist te maken wat was haar geheim? Dat wou het meisje heel graag weten. Dus ze vroeg de wijze vrouw….Wat is het geheim achter uw geluk?


Is dat het bereiden van heerlijke maaltijden?


Of de schoonheid?


Of het krijgen van kinderen?


Of is het wat anders?


De wijze vrouw zei: het krijgen van een gelukkig leven is in de handen van de vrouw, zij kan ervoor zorgen dat haar leven met haar man gelukkig is en zij kan ervoor zorgen dat haar leven met haar man een hel wordt!

Waarna het meisje zei: Zeg maar niet dat het geld is, want heel veel rijke vrouwen zijn ongelukkig. En zeg maar niet dat het kinderen zijn, want heel veel vrouwen hebben 10 kinderen gekregen, maar hun man behandelt hun slecht zonder respect en ze scheiden zelfs…Dus wijze vrouw vertel me eens wat is uw geheim? Wat doet u als uw man boos en geïrriteerd is, wat doet u als er problemen zijn?

De wijze vrouw zei: als mijn man boos wordt en dan wordt hij meestal ook erg geïrriteerd, dan zwijg ik uit respect. Ik laat hem zich uiten hoe die wilt, maar pas op dat je niet zwijgt met een blik van minachting want een slimme man heeft het snel door!

Toen vroeg het meisje: ga je dan ook de kamer uit?

Nee zei de vrouw. NIET DOEN! Dan denkt hij dat ik vlucht en dat het mij niet interesseert wat hij voelt, hij wilt hoe dan ook dat ik naar hem luister, dus ik zwijg en geef hem gelijk in alles wat hij zegt, tot dat hij rustig wordt, daarna pas ga ik de kamer uit en maak ik af waar ik mee bezig was. Nu wilt hij even alleen zijn, eventjes rust hebben, omdat hij moe is na het “verklaren van oorlogâ€? tegen mij.

Wat doe je daarna, ga je afstandelijk doen om wraak te nemen? Dus spreek je hem een week niet?

Nee zei de vrouw. NIET DOEN! Als je hem een week niet spreekt, dan zal hij het in het begin moeilijk vinden, maar hij zal daarna heel snel aan wennen. Dus als je hem een week niet spreekt en afstandelijk doet, dan zal hij dat 2 weken doen…Laat hem er aan wennen dat je de lucht bent die hij ademt en het water dat hij drinkt en laat hem niet alleen….

Wat doe je dan?
Na 2 uurtjes ongeveer breng ik hem een kopje koffie of een glaasje sinaasappelsap. Omdat hij het nodig heeft…dan vraagt hij me: ben je niet boos? Ik zeg nee

En dan……… begint hij zijn excuses aan te bieden en laat hij me de allerliefste woorden horen

En geloof je dan zijn lieve woorden?

Natuurlijk, want ik heb vertrouwen in en ik ben niet dom, zei de wijze vrouw

Toen zei het meisje en je eer? Hij heeft je beledigd toen hij boos was?

De wijze vrouw zei: je eer hou je aan jezelf door niet te geloven wat een boze man zegt, zelfs de islam accepteert de scheiding van boze een man niet, een man die tala9 zegt terwijl hij boos is, waarom zou ik het dan wel doen met wat hij zei?
Dus ik vergeef hem alles en dan heb ik ook een lesje geleerd, want goed luisteren naar hem heeft wat goeds gebracht, zonder afstandelijk te doen zonder woord terug te zeggen heeft hij het uit zichzelf goed gemaakt en op wat voor manier!


Masha allah !

Ik wil graag dit 'verhaaltje' met jullie delen, daarin zijn
tekenen voor mensen die nadenken.



>> Hassen & Zijn Manier Van Praten <<




Nordin: Heey fawaka Hassan alles cool?

Hassan: Wa salaaam moehalaikom warahamatoe Allah wabarakatoehoe,
het gaat goed. elhamdoelillah irabi al halamien (--Alle lof zij
Allah, de Heer der Werelden. (1:2) )

Nordin: Jeetje wat een lange groet?

Hassan: --En wanneer gij met een groet wordt begroet, groet dan
terug met een betere groet, of geeft deze althans terug.
Voorzeker, Allah houdt rekening met alle dingen. (4:86)

Nordin: Ja ja je praat te veel

Hassan: -- Spreekt goed tegen de mensen (2:83)

Nordin: Hee ga je mee vanavond naar de mega party ze hebben
gruwelijke muziek en vette lichtshows enzo?

Hassan:.-- De Dag waarop de bazuin zal worden geblazen zullen Wij
de zondigen bijeen verzamelen en hun ogen zullen zonder licht zijn. (20:102)

Nordin: Wajowiee jij praat echt vaag, oké blijf jij maar thuis bij
je ouders a mama's kindje

Hassan: --Wij hebben de mens op het hart gedrukt betreffende zijn
ouders, zijn moeder droeg hem in zwakte op zwakte, en zijn zogen
nam twee jaren in beslag. Zeg Mij en uw ouders dank, tot Mij is de
terugkeer. (31:14)

Nordin: Jij bent echt geflipt Hassan, hoe ga jij een chick vinden?

Hassan reciteert: --Slechte vrouwen zijn voor de slechte mannen,
en de slechte mannen zijn voor de slechte vrouwen. En goede
vrouwen zijn voor de goede mannen en de goede mannen zijn voor de
goede vrouwen, dezen hebben niets uitstaande met hetgeen anderen
zeggen. Er is voor hen vergiffenis en een eerbare voorziening. (24:26)

Nordin; Dus je vind me slecht?


Hassan: --Vermaant hen daarom want gij zijt slechts een vermaner;
Gij zijt geen waker over hen. Maar hij die zich afwendt en niet
gelooft, Allah zal hem straffen met de strengste straf. (88:21/24)


Nordin: Je bent echt para, je leest zeker in die boek van vroeger?

Hassan: --En de ongelovigen zeggen: "Zullen wij wanneer wij en
onze vaderen tot stof zijn geworden inderdaad worden opgewekt?
Er was ons voorheen reeds mede gedreigd, - ons en onze
voorvaderen; dit zijn niets dan fabelen van vroeger!" (27:67/68)

En op dat moment ziet Nordin een auto langsrijden die hij mooi
vind: Wauw mooie auto zo eentje wil ik ook, koste wat kost

Hassan reciteert; --Weet, dat het wereldse leven, alleen spel,
vermaak, praalvertoon, pochelij onder elkander, wedijver in
vermeerdering van rijkdom en kinderen, is als de regen waardoor
het plantenleven de kwekers verblijdt. Dan droogt het op, gij ziet
het geel worden en vergaan. En in het Hiernamaals is er een
strenge straf en Allah's vergiffenis en welbehagen. En het leven
dezer wereld is niets anders dan een zaak van begoocheling.(57:20)

Nordin heeft geen zin meer om met Hassan te praten en loopt weg

Hassan zegt de groet: wa salaaam moehalaikom en Hassan herinnert zich de vers:
--Roep tot de weg van uw Heer met wijsheid en goede raad en redetwist met hen op
een gepaste wijze. Voorzeker uw Heer weet het beste wie van Zijn weg is afgedwaald;
en Hij kent degenen goed die juist geleid zijn. (16:125)

En loopt achter Nordin aan en vraagt of hij zijn email adres mag
Nordin kijkt hem vragend aan wat ie met zijn msn adres moet
Hassan zegt dat ie informatieve mails gaat sturen
Hassan schrijft zijn mail adres op en ze nemen afscheid

Hassan gaat naar de winkel en stapt de winkel binnen en zegt:
a salaaam moehalaikom warahamatoe Allah wabarakatoehoe

De Marokkaanse verkoper lacht en zegt de groet terug
en zegt dan: Kan ik je helpen?

Hassan: --Er komt uit hun buik een vloeistof van verschillende
tinten voort waarin genezing is voor de mens. Voorzeker, daarin is
een teken voor een volk dat nadenkt. (16:69)

De verkoper: Ahaa je wilt honing?

Hassan lacht en zegt: --Hij leerde aan de mens datgene wat deze
niet kende, (96:5)

De verkoper kent Hassan goed en vraagt wat ie nog meer wil en
luistert aandachtig wat ie zegt

Hassan reciteert: --En Hij is het die twee wateren heeft doen
stromen, het ene zoet en het andere zout, en tussen hen heeft Hij
een afscheiding en een versperring geplaatst. En Hij is het Die de
mens uit water heeft geschapen (25:53/54)

De verkoper denkt na en zegt dan; sidi ali bronwater of sidi
harazem? onee ik heb toevallig vandaag Zamzam bronwater binnen
gekregen

Hassan neemt de honing en Zamzam water aan en betaald en na het
betalen doet Hassan een paar dua's:--
"Onze Heer, Gij weet voorzeker hetgeen wij verbergen en hetgeen
wij bekend maken. Er is niets op aarde of in de hemel voor Allah
verborgen." (14:38)

Onze Heer, in U stellen wij ons vertrouwen en tot U wenden wij ons,
en naar U is de terugkeer. (60:4) Onze Heer, volmaak ons licht voor ons en vergeef ons;
want Gij hebt macht over alle dingen." (66:8)

De verkoper zegt: Amien ya arbi al halamien

Een avond vol met roddels en haram commentaar op mensen

Sallaam Oulaikom

InshaAllah verkeren jullie allemaal in goede staten en gezondheid! Lieve Zusters&Broeders deze verhaal heeft me heel erg geraakt SubhanaAllah. Ik raad jullie zeer aan deze ook te lezen InshaAllah.

Dit verhaal werd door sheikh Khalid Arashed verteld... waar gebeurt

[Ik was de 30 jaar nog niet gepasseerd toen mijn vrouw de eerste van mijn zonen ter wereld zou brengen… Ik kan mij die nacht nog goed herinneren. Ik bleef tot het einde van de nacht met een groep vrienden in een uitgaansgelegenheid.
Het was een avond vol lege woorden. Een avond vol met roddels en haram commentaar op mensen. Ik was degene die de vaakst het gelach van de mensen veroorzaakte. Ik roddelen over mensen en zij lachen. Die avond maakte ik ze erg aan het lachen. Ik had het bijzondere “talent” dat ik mensen goed kon imiteren.

Met het veranderen van mijn stem kon ik heel dicht bij de stem komen van de persoon die ik belachelijk maakte. Ja, ik maakte allerlei mensen belachelijk. Niemand kon aan mij ontsnappen zelfs niet mijn vrienden. Sommige mensen gingen mij vermijden om zo aan mijn tong te kunnen ontsnappen.

Die nacht maakte ik een blinde man belachelijk die ik bedelend op de markt gezien had. Ik had hem met mijn voet laten struikelen en vallen. Hij draaide zijn hoofd en wist niet wat te zeggen. De lachende echo’s van mijn “grap” vulden de markt.
Ik keerde zoals gewoonlijk laat terug naar mijn huis. Mijn vrouw zat op mij te wachten. Ze was in een treurige stemming. Ze zei met trillende stem: “Rashed, waar was je?” Ik zei met spot: “op mars… bij mijn vrienden natuurlijk!” Het was duidelijk aan mijn vrouw te zien dat zij moe was. Ze zei, terwijl mijn opmerking haar verstikte: “Rashed, ik ben erg moe. Ik kan op elk moment nu gaan bevallen!” Een stille traan rolde over haar wang.

Ik merkte dat ik mijn vrouw verwaarloosd had. Ik had haar aandacht moeten schenken en mijn avond uit minder lang moeten maken vooral omdat ze in haar negende maand zat.
Snel bracht ik haar naar het ziekenhuis en ging de verloskundekamer binnen. Zij had vele lange uren pijn.

Ik wachtte met weinig geduld haar bevalling af. Het verliep allemaal moeizaam. Ik wachtte lang totdat ik moe werd. Ik ging terug naar huis en liet mijn telefoonnummer achter zodat ik gebeld kon worden als er nieuws was.
Na een uur werd ik gebeld door het ziekenhuis waarbij ze mij berichtten over de komst van Salem (mijn zoon). Meteen ging ik naar het ziekenhuis. Ik vroeg naar de kamer van mijn vrouw maar de mensen van het ziekenhuis vroegen mij om eerst bij de dokter langs te gaan die de bevalling van mijn vrouw had begeleid.

Schreeuwend zei ik ze: “Wat voor dokter? ik wil mijn zoon Salem zien!” Ze zeiden: “Ga eerst langs de arts”. Ik stapte bij de arts naar binnen. Ze vertelde mij dat onprettige dingen kunnen gebeuren en dat men dat soort dingen moet accepteren. Toen zei ze: “Uw zoon heeft ernstige misvormingen in zijn oog en het lijkt erop dat hij niet zal kunnen zien!”
Ik liet mijn hoofd hangen en kropte mijn gevoel op. Toen herinnerde ik mij de blinde bedelaar die ik op de markt liet struikelen en waar ik de mensen om liet lachen. SoubhanAllah “Wat je met anderen doet zal er met jou worden gedaan!”. Ik bleef verstomd. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Toen dacht ik aan mijn vrouw en zoon en bedankte de dokter voor haar vriendelijkheid en ging mijn vrouw bezoeken.

Mijn vrouw was helemaal niet bedroefd. Zij geloofde geheel in dat Allah de dingen al voorbestemd heeft. Zij was tevreden. Zij heeft mij altijd vermaand om mensen niet belachelijk te maken zeggende: “Spot niet met mensen!” We verlieten het ziekenhuis samen met Salem. Eerlijk gezegd gaf ik hem niet veel aandacht. Ik beschouwde hem als niet aanwezig in het huis. Wanneer zijn gehuil te hard werd vluchtte ik naar de woonkamer om daar te slapen. Mijn vrouw gaf hem heel veel aandacht. Zij hield erg van hem. Zelf haatte ik hem niet maar ik kon ook niet van hem houden! Salem groeide en begon te kruipen. Hij had een merkwaardige manier van kruipen. Toen hij bijna 1 jaar oud was probeerde hij te lopen. Toen ontdekten we dat hij mank liep. Hij werd op mij een grotere last dan hij al voor mij was. Na Salem beviel mijn vrouw van Omar en Khalid. De jaren gingen voorbij en Salem en zijn broers groeiden op. In die tijd hield ik er niet van om thuis te blijven. Altijd was ik bij mijn vrienden. Eigenlijk was ik een soort speeltje in hun handen. Mijn vrouw verloor echter nooit de hoop dat ik mijn leven zou beteren. Zij deed altijd du3a voor mij dat ik het juiste pad zou volgen. Ze werd niet boos vanwege mijn wilde gedrag. Ze werd echter wel erg bedroefd als zij zag dat ik Salem negeerde en wel aandacht schonk aan zijn broertjes. Salem werd groter en met hem mijn zorgen. Ik vond het best toen mijn vrouw Salem wilde inschrijven in een speciale school voor gehandicapte kinderen.
Bij het voorbijgaan van de jaren werd ik er geen betere persoon van. De dagen waren steeds hetzelfde: werk, slaap, eten en uitgaan.

Op een gegeven vrijdag werd ik om 11 uur ’s ochtends wakker. Het was, vond ik nog vroeg. Ik was uitgenodigd voor een bruiloftbanket (walima). Ik kleedde me aan, deed geurtjes op en was van plan om te vertrekken. Lopend door de woonkamer werd ik gestopt door de aanblik van Salem. Hij huilde hevig.
Het was de eerste keer dat ik aandacht schonk aan het huilen van Salem. Tien jaar lang heb ik hem genegeerd. Ik probeerde hem ook nu weer te negeren maar het lukte me niet. Ik hoorde hem zijn moeder roepen terwijl ik zelf in de kamer was. Ik ging naar hem toe en zei: “Salem! Waarom huil je?!”.

Zodra hij mijn stem hoorde stopte hij met huilen. Toen hij merkte dat ik dichtbij stond, taste hij in het rond met zijn kleine handen. Wat is er met hem? Ik ontdekte dat hij probeerde zich weg van mij te verplaatsen!! Alsof hij zei: “merk je me nu pas op? Waar was je tien jaar lang?” Ik volgde hem zijn kamer in. In het begin wilde hij me niet vertellen waarom hij huilde. Met vriendelijke woorden probeerde ik hem wel te laten vertellen wat er mis was. Salem begon te vertellen waarom hij huilde en ik luisterde verschrikt naar hem. En weten jullie wat nu de reden was??? Dat zijn broertje Omar, die hem altijd hielp om bij de moskee te komen, te laat was. En omdat op die dag het vrijdagsgebed was, was hij bang dat hij geen plek meer zou vinden op de eerste rij. Hij riep Omar en hij riep zijn moeder maar geen antwoord, toen begon hij te huilen.

Ik keek naar de tranen die uit zijn blinde ogen rolden. Ik kon de rest van zijn woorden niet meer aanhoren. Ik legde mijn hand op zijn mond en zei: “Salem, is dit waarom je huilde??” “Ja” zei hij.

Ik vergat mijn vrienden en ik vergat het banket en zei: “Wees niet bedroefd Salem. Weet je wie er vandaag met je naar de moskee gaat?” Hij zei: “Omar natuurlijk, maar hij is altijd laat” Ik zei: “Nee… ik zal met je mee gaan”. Salem was totaal verrast… hij geloofde het niet. Hij dacht dat ik met hem spotte en hij begon weer te huilen. Ik veegde zijn tranen weg en nam hem bij de hand. Ik wilde hem met de auto brengen. Hij weigerde en zei: “De moskee is dichtbij.. ik wil lopend naar de moskee.” Ja, dit zei hij.

Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een moskee binnen ging, maar dit keer was de eerste keer dat ik angst voelde en spijt over wat ik al die jaren heb genegeerd. De moskee was vol met mensen, toch kon ik voor Salem een plek in de eerste rij vinden. We luisterden naar de vrijdagspreek en Salem deed naast mij de salat… of eigenlijk was ik de gene die naast hem bad. Na de salat vroeg Salem mij om hem een exemplaar van de Quran te geven. Ik was verbaasd!! Hoe kan hij nu lezen als hij blind is? Ik had bijna zijn vraag genegeerd maar ik wilde zijn gevoel niet kwetsen. Ik gaf hem de Quran. Hij vroeg mij toen om sourat Al Kahf op te zoeken. Ik zocht door de pagina’s en keek in de inhoudsopgave totdat ik de soura vond. Hij nam de Quran en legde hem voor zich en hij begon de soura te reciteren met zijn ogen gesloten. SoubhanAllah! Hij kende de sourat helemaal uit zijn hoofd!

Ik schaamde mij. Ik nam een ander exemplaar van de Quran en voelde een soort kippenvel over mijn ledematen. Ik las en ik las. Ik smeekte Allah om mij te vergeven en mij te leiden. Ik kon het niet meer aan… Ik begon als een kind te huilen. Er waren nog wat mensen in de moskee Sunna gebeden aan het doen. Ik schaamde me tegenover ze en probeerde mijn huilen te bedwingen. Maar mijn gehuil werd steeds hoger en harder. Ik merkte niets meer totdat ik een kleine zoekende hand voelde op mijn gezicht dat daarna mijn tranen wegveegde. Het was Salem!!

Ik omhelsde hem, keek hem daarna aan en zei toen in mijzelf: “Jij bent niet de blinde, ik ben degene die blind is” Omdat ik achter erg slechte mensen aan liep die mij naar het vuur sleurden.

We keerden terug naar het huis. Mijn vrouw was zeer ongerust over Salem, maar haar ongerustheid werd omgezet in tranen toen zijn wist dat ik het vrijdagsgebed met Salem had gebeden.

Vanaf die dag was er geen salat in de moskee wat ik nog miste. Ik verliet mijn slechte “vrienden” en ik kreeg goede vrienden die ik in de moskee leerde kennen. Ik proefde samen met hen de smaak van Imaan (geloof). Zij leerden mij dingen die het wereldse leven mij van had laten afdwalen. Geen lezing of extra gebed liet ik nog voorbij mij gaan. Ik las de Quran meerdere malen per maand uit. Mijn tong werd zachter met het gedenken van Allah in de hoop dat Hij mijn geroddel en gespot over de mensen zou vergeven. Ik merkte dat ik veel dichter bij mijn gezin stond.

De blikken van angst en medeleven verdwenen uit de ogen van mijn vrouw. Er stond constant een glimlach op het gezicht van mijn zoon Salem. Wie hem zou zien zou denken dat hij in het bezit was van de hele wereld. Ik was Allah erg dankbaar voor zijn gunsten.

Op een dag besloten mijn goede vrienden om naar een ver gebied te gaan om daar da3wa (uitnodigen tot het goede) te doen. Ik twijfelde of ik met ze mee zou gaan. Ik vroeg Allah om hulp en ik vroeg mijn vrouw om advies. Ik verwachtte dat zij niet zou instemmen maar het tegenovergestelde gebeurde!

Ze was erg blij en ze moedigde mij aan. Vroeger vertrok ik op reis zonder het met haar te overleggen in mijn verdorven leefstijl. Ik richtte mij tot Salem en meldde hem dat ik op reis zou gaan waarna hij mij met zijn kleine armen in afscheid omhelsde.

Drie en een halve maand duurde mijn afwezigheid. Gedurende die hele periode nam ik elke keer als ik de mogelijkheid had contact op met mijn vrouw en mijn kinderen. Ik miste hen erg. En wat miste ik Salem!! Wat wilde ik graag zijn stem horen! Hij was de enige die ik niet aan de telefoon had gehad gedurende mijn hele reis. Hij was of op school of in de moskee wanneer ik belde. Elke keer als ik mijn vrouw vertelde dat ik Salem zo miste moest ze lachen.

…Behalve de laatste keer dat ik belde. Ik hoorde haar lach niet die ik verwachte. Haar stem was anders.

Ik zei tegen haar: “Geef aan Salem mijn salaam (groet) door.” “InshaaAllah” antwoordde zij. En ze bleef stil. ]


Eindelijk kwam ik thuis. Ik klopte op de deur hopend dat Salem de deur zou openen. Tot mijn verbazing deed mijn zoontje Khalid open (hij was de 4 jaar nog niet gepasseerd). Ik zette hem op mijn schouders terwijl hij schreeuwde: “Papa… Papa..” Ik weet niet waarom mijn borst benauwd werd toen ik het huis binnenging… Ik zocht mijn toevlucht bij Allah tegen de vervloekte satan.

Mijn vrouw kwam naar mij toe maar ze was anders dan normaal. Alsof ze deed alsof ze blij was. Ik bekeek haar eens goed en vroeg haar: “Wat is er met je?”, “Niets” zei ze.

Toen dacht ik weer aan Salem en vroeg haar: “Waar is Salem?” Haar hoofd boog naar beneden. Ze antwoordde niet. Er rolde brandende tranen over haar wangen. Toen begon ik naar haar te schreeuwen: “Salem! Waar is Salem???”

Ik hoorde toen niets meer behalve de stem van mijn zoontje Khalid die in zijn taaltje zei: “Papa…Thalem is naal Jennah… Bij Allah…”. Mijn vrouw kon de situatie niet meer aan. Ze begon hard te huilen. Ze viel bijna flauw en kon zich nog net uit de kamer verplaatsen.

Later begreep ik dat Salem twee weken voor mijn terugkomst een hoge koorts had gekregen. Mijn vrouw had hem naar het ziekenhuis gebracht. De koorts werd steeds heviger en wilde hem maar niet loslaten totdat zijn ziel en zijn lichaam van elkaar gescheiden waren.

Als het je allemaal te benauwd wordt. Als je ziel het niet meer houdt met wat het moet dragen roep dan: Ya Allah (Oh Allah)!

Als je geen oplossing meer ziet en alle wegen lijken gesloten en alle hoop is lijkt beëindigd roep dan: Ya Allah (Oh Allah)! ]

Er is geen god behalve Allah Heer van de zeven hemelen en van de geweldige

Een voorbeeld van Imam-i Azam.

Een kafir die niet in Allah geloofde viel heel veel Moslims lastig met de opmerking: 'Als Allah er is, bewijs het dan maar eens.'

De Moslims konden niet de juiste antwoord geven aan deze kafir. Daarom brengen ze hem naar Imam-i Azam. Ze zeggen tegen Imam-i Azam:

'Imam, deze man gelooft niet in Allah. Hij stopt vraagtekens in sommige hoofden van de Moslims door te zeggen dat ze Allah moet bewijzen als Allah er is'.

Imam-i Azam (Numan bin Sabit) draait naar de kafir en vraagt:

'Waarom geloof je niet in Allah?' Waarop de man zegt:
'Alles gebeurt vanzelf, daarom geloof ik niet in Allah'.

Waarop Imam-i Azam zegt: 'Ok, het antwoord op deze vraag geef ik jou morgen inshallah. Kom om zo en zo laat op die en die plaats'.

Deze afspraak wordt overal door het hele volk gehoord. Iedereen wacht vol spanning de volgende dag af. De volgende dag komt het hele volk op de afgesproken plaats bijeen. De kafirs stonden aan 1 kant en de Moslims aan de andere kant. Op een gegeven moment komt de man die iedereen met zijn vragen lastig viel, dus het hoofd van de kafirs. Omdat Imam-i Azam er nog niet was beginnen de kafirs alle Moslims belachelijk te maken en zegt die man:

'Kijk, hebben jullie het allemaal gezien? Hij is bang geworden en daarom komt hij niet.'

Omdat de Moslims nog vol spanning aan het wachten waren zeiden ze: 'Hij zal wel even ergens mee bezig zijn, hij kan ieder moment komen.'
Uiteindelijk, na een lange tijd, komt Imam-i Azam op de afgesproken plek. Het hoofd van de kafirs zegt:

'Waar ben je gebleven ya Imam-i Azam?' Imam-i Azam begint met zijn wijze woorden te vertellen:

'Ik stond aan de andere kant van de Nil rivier. Ik kon geen 'rivier' bootje vinden. Daar stond een boom. Ik heb de boom bevelen om zich in stukjes te snijden, dat deed ie ook. Ik heb gezegd dat ie in een klein bootje moest veranderen, dat deed ie ook. Ik heb gezegd dat ie mij naar de overkant moest brengen en dat deed ie natuurlijk ook. Daarom ben ik zo laat.'

Het hoofd van de kafirs die dit hoorde begint in lachen uit te barsten. Imam-i Azam vroeg hem:

'Waarom lach je?' Waarop de kafir antwoordt:
'Ik lach om jou woorden ey verwarde man. Hoe kan het zijn, dat een boom vanzelf in een bootje verandert en naar de overkant gaat?'

Imam-i Azam: Degene die verward is ben jij............De sterren die je ziet zijn voortdurend aan het draaien. En ook nog eens zonder dat ze elkaar maar ooit aanraken en altijd met dezelfde discipline. Terwijl er wel miljoenen sterren zijn die je met je oog kan zien. Als deze sterren tegen elkaar botsen kan de hele wereld vergaan. De zon geeft ons al sinds de wereld er is warmte en nog meer dingen. Als de zon een klein beetje verder zou staan dan zou de wereld bevriezen en iedereen zou doodbevriezen. Als de zon ietsjes dichterbij zou zijn, zou heel de wereld verbranden. Kijk naar de tanden in je mond, in wat voor prachtige volgorde ze staan. Je ogen en je wenkbrauwen, kijk hoe mooi ze bijelkaar passen, alles is precies op zijn plek. Je gelooft dat dit alles vanzelf is ontstaan. Waarom geloof je dan niet dat een simpel bootje vanzelf is ontstaan? Is dit bootje dan een prachtig kunstwerk of de hele wereld met alles om zich heen en alles erop? En alle kunstwerken hebben een kunstenaar. Hoe dit bootje een kunstenaar/maker heeft zo heeft deze wereld en alles eromheen ook een Maker.'

De kafir luisterde vol bewondering naar dit antwoord en zei:

'Ash-hadu an la ilaha illa Allah wa ash-hadu anna muhammadan 3abduhu wa Rasuluh.'

Bismillahi Arrahmani Arraheem, elhamdoulilah wa salatoe wa salam 3ala rasoeloellah,

Asalaam 3alaikom Warahmatoellahi Wabarakatoehoe,



Ghaith Abdul-Ahad in Falluja,

In de naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle

Vanuit een kamer in één van Falluja's veilige huizen kwam een mooie stem reciterend verzen uit de Qur'an, schokkend met tranen. "Indien uw vaders en uw zonen en uw broeders en uw vrouwen en uw verwanten en de rijkdommen die gij verkregen hebt en de handel waarvan gij slapte vreest en de woningen waarvan gij houdt, u liever zijn, dan Allaah en Zijn boodschapper en het streven en Jihad voor Zijn zaak, wacht dan, tot Allaah met Zijn oordeel komt. Allaah leidt het ongehoorzame volk niet.'' (At-Tawbah 9:24)

De kamer was half aangestoken, de muren waren kaal behalve één foto van Mekka. Het enige stuk van meubilair was een gebedsmat in het midden van de kamer die bij een hoek wordt verdraaid om het zuiden onder ogen te zien. Een Kalashnikov geweer en een munitiezak werden tegen de muur gelegd. Een paar oude trainers bevonden zich bij de rand. Op de matras zit een man met een kleine Qur'an in één hand het gebed te verrichten. Soms verdrinkt zijn stem door de geluiden van explosie's die de stad raken.

Na het beëindigen van het gebed staat hij op en heft zijn handen hoog en begint een smeekbede te verrichten: "Oh God, U die de Profeet zegevierend maakte in zijn oorlogen tegen de ongelovigen, maakt ons zegevierend in onze oorlog tegen Amerika. Oh God, vernietig Amerika en zijn bondgenoten overal. Oh God, maak ons waardig van Uw religie."

De lang, dunne man met een donkere tint, zwarte ogen en een dunne baard kwam in Falluja zes weken geleden aan. Hij bracht een paar dagen delend een kamer met andere vechters door tot zij onder de Mujahideen eenheden in de stad werden verdeeld. Hij was met een groep van Tawheed en Jihad ten westen van Falluja gestationeerd in het district Jolan waar zware gevechten de laatste twee dagen woedend zijn geweest. Levend met andere Arabische en Iraakse vechters, werd hem de eer gegeven om het gebed te leiden vanwege zijn mooie stem.

Verlangend wachtend op de Amerikanen buiten een bunker, verteld hij zijn verhaal. Hij zei dat hij hier niet was omdat hij van de dood als dood hield maar omdat hij het Martelaarschap als de zuiverste manier ziet om God te aanbidden. Hij was, zei hij, een Yemeni Godsdienstige student van de hoofdstad San'a, die Sharia wet zes jaar bestudeerde, werkend als minibus bestuurder om zijn zwangere vrouw en vijf kinderen te onderhouden.

Hij probeerde eerst naar Irak te komen om de Amerikanen tijdens de oorlog 18 maanden terug te bestrijden. "Ik wilde voor de Islam komen vechten.'' Ik ontmoette een Jordaan handelaar die me van kaartjes naar Syrië en $100 voorzag. Hij bracht me zelfs naar de luchthaven.

Terug verzonden.

Maar eenmaal daar, werd hij verhinderd door te gaan door de luchthavenpolitie.

"Ik droeg mijn Jalabiya en een kleine turban, de politie vroeg mij waarom ik naar Damascus ging, ik zei, om te werken. Zij vroegen me welk soort werk. Ik zei, voor de redding van mijn ziel. En zij stuurden me terug."

Hij wees naar zijn goedkope katoenen broek en zei: "Dit keer leerde ik de les en kocht deze."

Voor een jaar ging hij terug naar zijn familie en zijn studie en vergeet Irak en Jihad. Maar het schandaal van de gevangenis misbruik in Abu Ghraib wekte hem.

Zijn vrouw, een Godsdienstig student die aan haar meester stelling werkt, spoorde hem aan om alles te verlaten en voor Jihad naar Irak te gaan. ''Zij vertelde me dat ze dit de mannen aandoen, verbeeld je wat ze de vrouwen aandoen. Verbeeld je zussen en ik die door de ongelovige Amerikaanse varkens worden verkracht."

Hij realiseerde zich plotseling zijn fout, zei hij, en bracht het nacht huilend door. De volgende dag leende hij geld voor een andere reis - die hij als zijn laatste beschreef. Er werd hem een contactnaam in Aleppo gegeven, een stad in het noorden van Syrië, dat voor hem zou schikken om over de grens te worden gesmokkeld.

"Ik vertelde dit niet aan iedereen, vertelde het enkel aan mijn vrouw. Ik leende een auto van een vriend en wij gingen uit om te winkelen. Zij kocht voor me twee broeken en een overhemd. Wij gingen toen naar het huis van mijn vader. Ik vertelde mijn moeder, vergeef me als ik iets verkeerd heb gedaan. Zij zei, waarom ? Ik vertelde haar niets, ik wil enkel vergiffenis van u en papa. "Zij vroeg me of ik naar Bagdad ga. Ik zei nee. Zij omhelsde me en huilde."

De vechter vertelde hoe hij naar huis terugging en met zijn vrouw en kinderen zat, die geen idee hadden dat dit hun laatste etentje met hun vader was. "Mijn favoriete dochter kwam en zat op mijn schoot en sliep daar. Zij opende haar ogen en zei, 'Papa, ik hou van u '. Huilend zei hij: "U weet dat dit geheugen het werk van de duivel is en die mijn hart probeert te verzachten om naar huis te keren. De enige plaats waar ik vanaf hier naartoe ga is de Hemel''.

Toen hij in Damascus aankwam, leerde hij van andere Jihad netwerken dat de Syriërs veiligheid op de grens hadden aangebracht. Andere zogenaamde Mujahideen wachtte in kleine flats in Damascus, Aleppo en Hammen.

Na een maand realiseerde hij dat de geestelijke die het smokkelende netwerk in werking stelde met Syrische Mukhabarat werkte (een geheime dienst die de Mujahideen overhandigen aan de politie). Hij vluchte, maar in een kleine moskee in Aleppo, hij ontmoette een jonge geestelijke die beloofde hem te helpen Irak te bereiken.

Yemeni werd overhandigd aan een andere groep die hem in een klein huis met andere Jihadi's voor twee weken plaatste.

Één nacht werd hij aangenomen in een dorp aan de Syrische kant van de grens in het noorden. "Zij kwamen en zeiden, we komen vandaag bij de kruispunt. Het was een zeer enge reis. Wij moesten nog in de woestijn liggen als wij Amerikaanse helikopters hoorden.''

Wij brachten twee nachten aan de grens in een dorp door, dan werden we naar een dorp genomen om militaire opleiding ons eigen te maken. De meeste broeders met mij hebben nooit een wapen in hun leven gebruikt.

Ik wist hoe je een AK-47 behoort te gebruiken. Na een paar dagen kwamen zij en zeiden, wij hebben vechters nodig om een stad noordwesten van Bagdad te raken. Daar sloot hij zich aan bij een minibus die met Arabische vechters werd gevuld, rijdend door de nacht. Zij werden begeleid door twee auto's, zei hij, inbegrepen een politie auto.

Hij haalde de Qur'an uit zijn zak tevoorschijn. ''Toen ik in Syrië was, kocht ik zeven exemplaren van dit, schreef de naam van mijn vrouw en mijn vijf kinderen op elk en liet de zevende leeg . Ik legde geen naam voor aan mijn vrouw voor de pasgeborene. Zij belde me later toen ik me aan het voorbereiden was om over te steken. Zij zei, ik heb erop geschreven 'Shaheed ' (Martelaar).''

In de Naam van Allah de Barmhartige de Genadevolle

Geheimen

De boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: mijn gehele volk (ummah) is veilig, behalve al Mujahirin (degene die zijn zondes uitsloverig bekend maakt) onder de Mujaharah is een man die een slechte daad begaat, en hij wordt wakker in de ochtend terwijl Allah zijn zonde geheim hield, zegt deze: "O Fulan! afgelopen nacht heb ik dit en dat gedaan." degene gaat slapen terwijl Allah zijn zonde heeft geheim gehouden maar deze persoon staat op en maakt
kenbaar wat Allah heeft geheim gehouden. [Saheeh al-Bukhari]


Geheimen zijn een soort vertrouwen en zijn dus een soort contract of overeenkomst waar men zich aan moet houden.

Allah zegt (interpretatie van de betekenis):

En komt de belofte na. Voorwaar, over de belofte worden jullie (op de Dag der Opstanding) ondervraagd. [al-Isra' 17:34]

Voorwaar, Allah gebiedt u het u toevertrouwde over te geven aan hen die er recht op hebben. [al-Nisa' 4:58]

In de Sunnah vinden we een waarschuwing voor het uitzoeken van de geheimen van anderen en het verspreiden van geheimen die niet verspreid zouden moeten worden. Het wordt bijvoorbeeld sterk afgeraden om de fouten van anderen te zoeken.


Volgens een hadith overgeleverd van Abu Hurayrah, heeft de Boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) gezegd: "Als een man in jouw persoonlijke zaken zou kijken zonder jouw toestemming en jij zou een steentje naar hem gooien en zijn oog (daarmee) uitsteken, dan zou er geen zonde op jou rusten." (Al-Bukhari, 6902; Muslim, 2158)

Zo is er ook een waarschuwing voor degene die de geheimen van anderen afluistert. Het is overgeleverd van Ibn 'Abbas dat de Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: "Degene die het gesprek van andere mensen afluistert wanneer zij niet willen dat hij luistert, of wanneer zij van hem weggaan, gesmolten lood zal in zijn oren gegoten worden op de Dag der Opstanding." (Overgeleverd door al-Bukhari, 7042)

De waarschuwing voor het verspreiden van dingen die niet verspreid mogen worden, omvat de veroordeling van degene die huwelijksgeheimen verspreidt. Hij wordt beschouwd als één van de slechtste mensen voor Allah.

Het is overgeleverd dat Abu Sa'eed (radiAllahu anhu) heeft gezegd: De Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: "Onder de slechtste mensen voor Allah op de Dag der Opstanding, zal een man zijn die intiem is met een vrouw en zij met hem, die vervolgens haar geheim verspreidt." (Overgeleverd door Muslim, 1437)

Volgens een andere overlevering door Muslim, 1437: "Één van de grootste vertrouwelijkheden voor Allah op de Dag der Opstanding zal een man zijn die intiem was met zijn vrouw en zij met hem, die vervolgens haar geheim verspreidde." Wat bedoeld wordt met "één van de grootste
vertrouwelijkheden" is één van de grootste schendingen van vertrouwen.

Onder het advies dat door de Arabieren aan de nieuwe bruiden gegeven werd, is: "Onthul zijn geheim niet want als je zijn geheim onthult, zorg je ervoor dat hij je gaat haten."

De huiselijke geheimen zouden niet onthuld mogen worden en wijze mensen en degenen die religieus toegewijd zijn, adviseren degene die een geheim kent om het niet te onthullen.

Het is overgeleverd van Thaabit dat Anas zei: De Boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) kwam naar me toe terwijl ik aan het spelen was met een paar andere jongens en hij groette ons met salaam. Toen stuurde hij me weg om een boodschap te doen. Ik ging laat naar huis naar mijn moeder toe en toen ik thuiskwam vroeg ze: 'Waar bleef je?' Ik zei: 'De Boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) stuurde me weg om een boodschap te
doen.' Ze vroeg: 'Wat had hij nodig?' Ik zei: 'Het is een geheim.' Ze zei: 'Onthul nooit
het geheim van de Boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) aan iemand.' Anas zei: 'Bij Allah, als ik het aan iemand zou onthullen, zou ik het aan jou onthuld hebben, O Thaabit.' (Overgeleverd door Muslim, 2482)

Het onthullen van geheimen is één van de tekenen van hypocrisie want het valt onder de categorie van het schenden van vertrouwen.

Het is overgeleverd van 'Abs-Allah ibn 'Amr dat de Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: "Er zijn vier eigenschappen, wie ze alle vier bezit is een pure hypocriet en wie er een paar van bezit, bezit een eigenschap van hypocrisie totdat hij het opgeeft: wanneer hem iets toevertrouwd wordt, schendt hij dat vertrouwen; wanneer hij spreekt, liegt hij; wanneer hij een belofte maakt, breekt hij deze; en wanneer hij twist, neemt hij zijn toevlucht tot leugens en valsheid." (Overgeleverd door al-Bukhari, 34; Muslim, 58)

Het is geen voorwaarde voor iets vertrouwelijks dat degene die deze woorden spreekt aan zijn luisteraar moet vertellen dat het een geheim is dat hij aan niemand mag vertellen. Het is voldoende om dit met zijn gedrag aan te geven, zoals wanneer hij hem apart te neemt om hem iets te vertellen of wanneer hij om zich heen kijkt terwijl hij het hem vertelt om te zien of iemand meeluistert enz.

Al-Tirmidhi (1959) heeft overgeleverd van Jaabir ibn 'Abd-Allah dat de Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: "Als iemand je iets vertelt en dan rondkijkt, is het iets vertrouwelijks." (Geclassificeerd als hasan door al-Albaani in Sahih al-Tirmidhi)

En in Tuhfat al-Ahwadhi staat: "Dan rondkijkt" betekent naar rechts en naar links kijken uit
voorzichtigheid. "...is het iets vertrouwelijks" betekent dat het toevertrouwd is aan degene
tegen wie hij sprak, dus moet hij het verbergen. Ibn Raslaan heeft gezegd: Want het rondkijken is het signaal aan degene tegen wie hij spreekt dat hij bang is dat iemand hem kan horen en dat hij hem gekozen heeft om zijn geheim aan te vertellen. Het rondkijken neemt de plaats in van het zeggen: 'Luister hiernaar en zwijg erover want het is iets vertrouwelijks (of een geheim).'"

" Zij die graag willen dat onbetamelijkheid zich onder de gelovigen moge verspreiden, zullen in deze wereld en in het Hiernamaals een pijnlijke straf ondergaan. Allah weet, en gij weet niet." (24:19)

Fazeela

Het is 's ochtends vroeg en Fazeela staat op voor het fajr gebed ze begint met
de wassing en gaat bidden
de rest van de familie staat ook op
Fazeela der vader moet werken en der moeder is al bezig met het ontbijt ze
hoort haar broertjes ook
de moeder des huizes zet de melk pak op tafel en Fazeela der broertje
AbdelKarim van 6 jaar zegt tegen zijn moeder "mama melk komt uit een pak toch?"
AbdelKarim zijn moeder moet lachen en dan komt de iets oudere broer Sofian die
zit al in groep 8 van de basisschool en lacht ook om AbdelKarim en zegt "nee joh
melk komt van de winkel "
de iets oudere broer van Sofian doet de koelkast open en lacht en zegt "jullie
zijn echt dom, melk komt van de koe joh"
vader zit al aan tafel en werkt bij een bedrijf die onderzoeken doet met een
microscoop
en moet lachen om zijn kinderen en zegt "nee jongens melk komt van de gras die
de koe eet en die gras nemen fotonlichtjes op en die eet de koe en in de maag is
er een procedure (die legt ie helemaal uit) na een kwartier verder zegt ie
uiteindelijk daar komt de melk vandaan...

vanaf Abdelkarim die denkt dat melk van uit een pak komt is bijna hetzelfde als
Sofian die zegt melk komt van de winkel
en bijna hetzelfde als melk komt van de koe en hetzelfde als de vader zegt melk
komt van de gras die de koe eet

en dan komt degene met de super hersens --laat hen dus over zijn verzen
nadenken en laat de VERSTANDIGEN er lering uit trekken. (38:29)

Fazeela die het allemaal heeft gehoord toen ze boven aan het bidden was kwam de
trap aflopen en zei, melk komt van de Barmhartige Allah

En in het vee is eveneens een les voor u. Wij geven u te drinken van de melk die
in hun buik is en gij trekt er talrijke voordelen van en eveneens eet gij er
van. (23:21)

Ook het vee bevat voorzeker een les voor u. Wij geven u van hetgeen in hun buik
is, van tussen het uitwerpsel en het bloed, n.l. melk, zuiver en aangenaam voor
degenen die drinken, (16:66)

Hebben zij niet gezien, dat onder de dingen die Onze handen gemaakt hebben, Wij
vee hebben geschapen, waar zij meesters over zijn?
En Wij hebben het aan hen dienstbaar gemaakt, zodat sommige rijdieren zijn, en
sommige tot voedsel strekken.
En zij hebben er voordelen van en dranken. Willen zij dan niet dankbaar zijn?
(36:71/73)

Geduld

Vele jaren geleden leefde er eens een man, die een zoon had met een mooi uiterlijk en een grote begaafdheid. Hij ging naar school en leerde daar met buitengewoon veel vlijt alles wat men hem onderwees, en had altijd dorst naar nog meer kennis

Toen hij de leeftijd van een man bereikt had, koos zijn vader een vrouw voor hem uit, met wie hij trouwde. Nauwelijks had men de bruiloft op passende wijze gevierd, of de vader van de jongeman stierf. Hij werd begraven en men rouwde veertig dagen lang om hem; toen zette zijn zoon zijn studie weer voort. Eén van zijn studiegenoten, die uit een ver land was teruggekeerd, vertelde hem dat in het land waar hij was geweest de beroemdste en meest volmaakte heilige woonde, in één woord: het voorbeeld van wetenschap en deugdzaamheid van zijn tijd. Daarop nam de jongeman ogenblikkelijk het besluit zich in dat land te gaan vestigen en les te nemen bij de beroemde en heilige man.

Hij ging dadelijk naar huis, pakte zijn sandalen, zijn reistas, wat spullen en een wandelstok en ging op weg naar het verre land, om bij de beroemde meester in de leer te gaan.

Veertig dagen en veertig nachten liep hij aan een stuk door en bereikte eindelijk het land, waarnaar zijn geest op zoek was. Hij vond de beroemde meester al spoedig en stelde zich aan hem voor. De meester, die een smidse had en daarin werkte, vroeg hem: "Wat wil je jongeman?" - "Het Weten leren," antwoordde hij. De smid gaf hem de blaasbalg en beval hem te trekken. De leerling trok en liet de blaasbalg op bevel van de meester weer los, om zo het vuur in de smidse aan te wakkeren.

Een dag, een week, een maand, een jaar en nog meer jaren gingen zo voorbij, zonder dat iemand met hem sprak en waarin hij steeds dezelfde handeling herhaalde. Wel zag hij mensen langs de smidse komen, die zijn meester vragen stelden en van hem antwoord kregen. Weer anderen kregen van de meester een bepaalde taak; zij bleven in de smidse en ook zij moesten een bepaalde handeling dag in dag uit herhalen, en ze deden dat net als hij, zonder vermoeid te raken, zonder een woord te wisselen en zonder ook maar ooit te klagen. Zo gingen tien jaar voorbij.

Toen was het geduld van de jongeman op en waagde hij het de meester te vragen: "Meester?" - "Wat wil je?" antwoordde de smid, en hij zei: "Het weten!" - "Trek aan je blaasbalg!" was het antwoord van de smid en ging door met zijn werk, zonder zich te laten ophouden.

Het enige plezier van de jongeman was, als hij uitgeput van zijn dagelijkse werk, zijn karige kostje in zijn kamertje at en in de boeken las, die de meester of zijn kameraden hem hadden geleend. Zwijgen was de leefregel, zowel in de smidse als in zijn kamer. Niemand sprak met hem en hij sprak met niemand. Als hij iets wilde weten over een bepaald punt van de grammatica, het recht of de koranuitlegging, dan was het hem toegestaan zijn vraag op een briefje te schrijven en bij het binnengaan van de smidse het papier aan zijn meester te overhandigen. De meester wierp het briefje of in het vuur, of hij stak het in de plooien van zijn tulband. Als hij het briefje in het vuur wierp, dan betekende dat, dat de vraag geen antwoord waard was, maar als hij het in de plooien van zijn tulband stak, dan vond de jongeman 's avonds als hij thuis kwam het antwoord van zijn meester aan het hoofdeinde van zijn bed, geschreven in gouden letters. Zo ging de meester met al zijn leerlingen te werk, zonder ooit een van hun briefjes te lezen: of hij verbrandde ze, of hij bewaarde ze in de plooien van zijn tulband.

Er waren precies twintig jaar voorbijgegaan, sinds onze jongeman in de smidse was; toen kwam de meester naar hem toe en sprak: "Je kunt nu naar je land terugkeren, jongeman. Het Weten dat je zoekt heet Geduld."

Toen hij in zijn vaderland kwam, verwonderde hij zich erover, dat hij zo weinig van de wereld wist, hij, die er zo veel van geweten had voordat hij bij de meester in de leer was gegaan.

Eindelijk kwam hij bij zijn huis, en hij verheugde zich op de vreugde van zijn vrouw over zijn terugkeer. Voordat hij echter aan de deur klopte, keek hij door een vensterluik zijn huis binnen. O, wat een schrik, wat zag hij daar! Wat zagen zijn ogen nu! Zijn vrouw zat daar op een tapijt, geleund tegen een stapel kussens. Naast haar zat een jonge, knappe man en ze praatten en lachten samen en brachten de tijd uiterst aangenaam door.

De reiziger nam een pijl uit zijn koket, spande zijn boog en maakte zich gereed zijn vrouw en de jongeman met een pijl te doorboren, toen het woord 'geduld' van de meester hem te binnen schoot. Hij klopte op de deur en er werd opengedaan; het was dezelfde jongeman die hij door het luik bij zijn vrouw had zien zitten. Hij ging de salon in. Zijn vrouw, die hem herkende, snelde hem stralend van vreugde tegemoet en riep de jongeman toe: "Ahmed, mijn zoon, dit is je vader!"

De man knielde neer met zijn gezicht naar Mekka, raakte met zijn voorhoofd de aarde aan en riep: "Allah, twintig jaar lang heb ik geleerd geduld te oefenen en het scheelde maar een haar of ik had zojuist mijn zoon gedood! Hoe onberekenbaar is onze zwakheid, en hoe oneindig is uw wijsheid! Hoe onuitputtelijk uw barmhartigheid!"

Een Waargebeurd verhaal!!

Weer vakantie... geen school, geen huiswerk … NIKS… nu kon ik
uitgaan tot 's avonds laat en niemand die wat kan zeggen… ik was zo blij …
ik sta op neem een douche en doe mijn stoere kleren aan… ik moet er
natuurlijk flitsend uitzien voor de dames…. Ik deed mijn haar in model en
een lekkere geur…. En klaar was ik voor de VRIJHEID!! Ik pakte de sleutels
van mijn vaders auto… ik keek in de woonkamer mijn zusje van 14 en mijn
moeder verrichten het maghreb gebed…. Ik schudde mijn hoofd en deed de deur
achter me dicht…. Ik stapte in de auto en ging mijn vriend ophalen…ik stond
voor zijn deur en belde hem op zodat hij wist dat ik klaar stond…. Hij kwam
als een bliksem naar beneden… En gaf elkaar de hand… "op naar de meiden"
schreeuwde mijn vriend… ik deed de muziek op zijn hardst en het raam deed ik
helemaal open, iedereen mocht meegenieten natuurlijk…. Elk meisje die we
zagen gaven we een fluitje… ja wie zou dat niet doen in strakke broeken,
topjes en rokjes…. Ze vragen er om en wij geven ze wat ze willen… later
waren we bijna aangekomen bij een discotheek…. Mijn vriend stapte uit en ik
ging verderop mijn auto parkeren… mijn vriend ging alvast de discotheek
binnen…

Ik parkeerde mijn auto en hoorde iemand zachtjes Ahmed roepen… ik keek om en
het was mijn buurjongen mijn vader en zijn vader zijn goede vrienden elkaar.
Ik zei "heyy Mustafa, hoe gaat het". "El7amdulilah" zei Mustafa. Ik vroeg
hem: "kom je mee, ik ga naar de discotheek" "Stagfurallah" zei hij "ik moet
het ishaa gebed halen…"

"Hoe kan ik de oproep van Allah swt weigeren en jou oproep accepteren.
Sorry, je laat me tussen twee dingen kiezen waarvan eentje mij niet kan
helpen in het hiernamaals. Kom jij dan met mij mee naar de oproep van Allah
swt???" "Nee man" zei ik "ik ga nooit naar de moskee en bidt niet ik ben nog
jong en wil leven, ik ga wel naar de moskee als ik oud en getrouwd ben!"
Opeens keek Mustafa buigend naar de grond en zei: "ow mijn broeder, wie zegt
dat je morgen nog leeft, wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te
vragen voor je zonden???" Mustafa zei toen: "moge Allah swt jou leiden
Ahmed!" En hij liep naar de moskee. Ik keek een tijdje naar Ahmed die
richting de moskee liep en keerde me om, om naar de discotheek te gaan…

Voordat ik aankwam zag ik mensen rennen naar de ingang… ik ging wat sneller
lopen om te kijken wat er aan de hand was… ik zag binnen een drukte… Ik
begreep niet wat er aan de hand was… ik vroeg aan iemand die naast me stond
wat er was gebeurd… hij zei tegen mij er is iemand doodgegaan… Ik schrok en
begon naar voren te lopen… Tussen die drukte wilde ik kijken wie het was die
daar lag…. Tussen al die mensen ging ik naar voren… Ik keek… Ik keek
SUBHANALLAH!!! Ik zag mijn beste vriend daar op de grond liggen….

Ik schreeuwde "MOHAMMED!!!" Ik knielde over hem heen en sloeg op zijn wangen
maar ik hoorde niks… hij deed zijn ogen niet open hij ademde niet… ik stond
helemaal te trillen hoe dit kon gebeuren… hoe? hoe? Een paar mensen
probeerden mij te helpen, ze zeiden dat de ambulance zou komen… ze vertelden
mij dat hij niet meer leefde ik schreeuwde: "nee, NEE, het kan niet, net was
hij nog aan het lachen, net hadden we nog plannen gemaakt voor morgen. Het
kan niet hij is nog zo jong… OW ALLAH!!" De ambulance kwam hem ophalen… En
opeens was mijn vriend weg voor altijd opeens verdween hij uit mijn leven…
shockend ging ik daar zitten hoe dit kon gebeuren… Opeens kwam een jongen
naast me zitten en hij zei: "was dat jou vriend??" Ik antwoordde op een
zachte toon: "ja". Hij zei: "ik zag je vriend drinken hij was zo blij hij
schreeuwde door heel de discotheek heen van: 'dit is leven drinken en
feesten! Laten we uit onze dak gaan niemand kan ons tegenhouden!' En opeens
viel zijn glas uit zijn hand… hij hield zijn hart vast en viel op de grond…
toen we naar hem renden ademde hij al niet meer, hij is gelijk doodgegaan
aan een hartstilstand." Ik keek die jongen met open ogen aan… En dacht
gelijk aan de woorden die ik paar uur eerder had gehoord van Mustafa: "Ow
mijn broeder wie zegt dat je morgen nog leeft wie zegt dat je de kans krijgt
om vergiffenis te vragen voor je zonden??? Moge Allah swt je leiden Ahmed."

Ik stond als een bliksem op en rende naar de brug. Een pijnlijke nacht met
heel veel sterren en helemaal stil, niemand was nog te zien. Ik keek naar de
hemel en een traan die wegglipte over mijn wang…. Opeens had ik alles door

Wie kon hem tegenhouden?? ALLAH

Wat zou jou niet redden?? DRINKEN EN FEESTEN

Wie gaat er allemaal dood? JONG EN OUD

Kon ik ook elk moment gaan?? JA

Ik schreeuwde: "ALLAHU AKABR! SUBHANALLAH! Hoe kon ik u oproepen weigeren,
hoe kon ik u vergeten, hoe kon ik aan dit wereldse leven denken, hoe kon ik
naar het slecht rennen en de goede verlaten, HOE KON IK DAT?" Ik viel op
mijn knieën, keek met traanvolle ogen naar de Hemel. Met mijn handen in de
lucht schreeuwde ik: "OW ALLAH VERGEEF ME VERGEEF ME" Uren lang bleef ik
huilen op mijn knieën ik schaamde voor mezelf. Ik walgde van mezelf en aan
alles wat ik heb gedaan. Wat moet ik nu doen hoe moet ik nu leven "OW ALLAH
VERGEEF ME"

Zou hij me vergeven na alles wat ik heb gedaan?? Ik begon harder en harder
te huilen. Niemand die mijn tranen kon tegenhouden, zelfs ik zelf niet. Ik
stond op en keek naar de hemel en schreeuwde: "YA RABBIE U WEG IS MIJN LEVEN
NU" Ik rende naar de moskee toe waar Mustafa heen ging. Ik kwam daar met
traanvolle ogen aan. Ik bleef maar huilen ik bleef maar smeken om een
vergiffenis. Aangekomen in de moskee was iedereen al weg, het was helemaal
leeg. Ik keek naar de klok en over een half uur zou het fadjr gebed
beginnen. Ik ging mijn woedoe verrichten en maakte me klaar voor het gebed.
Langzamerhand kwamen de moslims voor het gebed… ik zat helemaal in het
hoekje ik bleef maar huilen en wachten op het gebed… iedereen keek me aan
omdat ze me nooit eerder hadden gezien... Opeens kwam een zachte stem en
zei: "Ahmed…" Ik draaide mijn hoofd om en zag Mustafa, hij kwam naast me
zitten en keek me verbaast aan. Ik barste in tranen en omhelsde Mustafa. Ik
zei: "Ow mustafa, jouw woorden… Jouw woorden…SUBHANALLAH!!!" Mustafa zei:
"Ow Ahmed, Mashallah, ik ben zo blij jou hier te zien, mashallah!!!" Het
gebed begon en we stonden op om te bidden…

Na het gebed verliet iedereen de moskee. Ik bleef nog zitten. Ik bleef maar
smeken ik bleef maar bidden: "OW ALLAH VERGEEF ME!!!" Van het huilen kon ik
mijn ogen niet eens open doen… Opeens zag ik wat schijnen en deed mijn ogen
langzaam open… een oude man die naast me stond hij zei tegen mij: "ow mijn
kindje. Wat ben ik blij jou te zien op Allah swt weg… Mijn kindje niks in
dit wereldse leven is beter dan Allah's weg volgen…" En ik begon meer te
huilen zonder te stoppen…

Hij zei tegen mij: "Mijn kindje, blijf hoe je nu
bent en Allah swt zal jou met het mooiste prijzen in het hiernamaals…"
Buigend keek ik naar beneden en toen ik weer keek zag ik dat oude man niet
meer… De imam kwam binnen ik vroeg hem: "Wie was die man die net hier binnen
kwam??" De imam zei: "ik ben al een tijd bij de ingang en niemand is binnen
gekomen. De rest is al 2 uur geleden vertrokken." De tranen kwamen als
waterval naar beneden…

Ik stond op en rende naar huis. Thuis aangekomen zag ik mijn moeder en mijn
zusje koran lezen… Ik keek ze aan en ze keken mij aan en zagen mij met rode
ogen huilend binnenkomen. Ik knielde voor mijn moeder en pakte haar handen
vast en kuste haar waardevolle handen… ik zei: "ow moeder vergeef mij,
vergeef mij, ik was zo dom dat ik niet naar jou luisterde maar naar de
saytan…. OW MAM VERGEEF ME!!" Ze aaide over mijn hoofd en zei: "ow mijn
zoon" en ze begon te huilen. Ik keek mijn zusje aan en omhelsde haar en gaf
haar een kus op haar voorhoofd. Ik vroeg hun mag ik meelezen, mag ik ook
voelen hoe mooi dat voelt?? En we zaten alledrie voor de koran en citeerden
de edele koran. Nu ik dit gevoel heb gevoeld is mijn ziel geruster en voel
me opnieuw geboren… Nooit meer zal ik deze weg verlaten NOOIT MEER!!! Nu kan
ik met rust doodgaan… Nu zullen mijn
tranen vallen voor ALLAH swt de barmhartige… En na een tijdje was ik zo
praktiserend geworden dat iedereen keek is dit Ahmed?? Ik gaf zelfs islam
lessen aan de jongeren… niks maar dan ook niks kon mooier zijn dan dit!!

LA * ILAHE * ILALLAH * MOEHAMEDEN * RESOEL * ALLAH

Ameen..

Ondankbaar

__________________

'Als het avond wordt, verwacht dan niet dat het weer ochtend wordt en als het ochtend wordt,verwacht dan niet dat het avond wordt. Als je gezond bent,moet je je op ziekte voorbereiden en als je leeft,moet je je op de dood voorbereiden'

Een verhaal waar ik kippenvel van kreeg

Het was weer vakantie... geen school, geen huiswerk … NIKS… nu kon ik uitgaan tot ’s avonds laat en niemand die wat kan zeggen… ik was zo blij … ik sta op neem een douche en doe mijn stoere kleren aan… ik moet er natuurlijk flitsend uitzien voor de dames…. Ik deed mijn haar in model en een lekkere geur…. En klaar was ik voor de VRIJHEID!! Ik pakte de sleutels van mijn vaders auto… ik keek in de woonkamer mijn zusje van 14 en mijn moeder verrichten het maghreb gebed…. Ik schudde mijn hoofd en deed de deur achter me dicht…. Ik stapte in de auto en ging mijn vriend ophalen…ik stond voor zijn deur en belde hem op zodat hij wist dat ik klaar stond…. Hij kwam als een bliksem naar beneden… En gaf elkaar de hand… "op naar de meiden" schreeuwde mijn vriend… ik deed de muziek op zijn hardst en het raam deed ik helemaal open, iedereen mocht meegenieten natuurlijk…. Elk meisje die we zagen gaven we een fluitje… ja wie zou dat niet doen in strakke broeken, topjes en rokjes…. Ze vragen er om en wij geven ze wat ze willen… later waren we bijna aangekomen bij een discotheek…. Mijn vriend stapte uit en ik ging verderop mijn auto parkeren… mijn vriend ging alvast de discotheek binnen…

Ik parkeerde mijn auto en hoorde iemand zachtjes Ahmed roepen… ik keek om en het was mijn buurjongen mijn vader en zijn vader zijn goede vrienden elkaar. Ik zei "heyy Mustafa, hoe gaat het". "El7amdulilah" zei Mustafa. Ik vroeg hem: "kom je mee, ik ga naar de discotheek" "Stagfurallah" zei hij "ik moet het ishaa gebed halen…"

"Hoe kan ik de oproep van Allah swt weigeren en jou oproep accepteren. Sorry, je laat me tussen twee dingen kiezen waarvan eentje mij niet kan helpen in het hiernamaals. Kom jij dan met mij mee naar de oproep van Allah swt???" "Nee man" zei ik "ik ga nooit naar de moskee en bidt niet ik ben nog jong en wil leven, ik ga wel naar de moskee als ik oud en getrouwd ben!" Opeens keek Mustafa buigend naar de grond en zei: "ow mijn broeder, wie zegt dat je morgen nog leeft, wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te vragen voor je zonden???" Mustafa zei toen: "moge Allah swt jou leiden Ahmed!" En hij liep naar de moskee. Ik keek een tijdje naar Ahmed die richting de moskee liep en keerde me om, om naar de discotheek te gaan…

Voordat ik aankwam zag ik mensen rennen naar de ingang… ik ging wat sneller lopen om te kijken wat er aan de hand was… ik zag binnen een drukte… Ik begreep niet wat er aan de hand was… ik vroeg aan iemand die naast me stond wat er was gebeurd… hij zei tegen mij er is iemand doodgegaan… Ik schrok en begon naar voren te lopen… Tussen die drukte wilde ik kijken wie het was die daar lag…. Tussen al die mensen ging ik naar voren… Ik keek… Ik keek SUBHANALLAH!!! Ik zag mijn beste vriend daar op de grond liggen….

Ik schreeuwde "MOHAMMED!!!" Ik knielde over hem heen en sloeg op zijn wangen maar ik hoorde niks… hij deed zijn ogen niet open hij ademde niet… ik stond helemaal te trillen hoe dit kon gebeuren… hoe? hoe? Een paar mensen probeerden mij te helpen, ze zeiden dat de ambulance zou komen… ze vertelden mij dat hij niet meer leefde ik schreeuwde: "nee, NEE, het kan niet, net was hij nog aan het lachen, net hadden we nog plannen gemaakt voor morgen. Het kan niet hij is nog zo jong… OW ALLAH!!" De ambulance kwam hem ophalen… En opeens was mijn vriend weg voor altijd opeens verdween hij uit mijn leven… shockend ging ik daar zitten hoe dit kon gebeuren… Opeens kwam een jongen naast me zitten en hij zei: "was dat jou vriend??" Ik antwoordde op een zachte toon: "ja". Hij zei: "ik zag je vriend drinken hij was zo blij hij schreeuwde door heel de discotheek heen van: ‘dit is leven drinken en feesten! Laten we uit onze dak gaan niemand kan ons tegenhouden!’ En opeens viel zijn glas uit zijn hand… hij hield zijn hart vast en viel op de grond… toen we naar hem renden ademde hij al niet meer, hij is gelijk doodgegaan aan een hartstilstand." Ik keek die jongen met open ogen aan… En dacht gelijk aan de woorden die ik paar uur eerder had gehoord van Mustafa: "Ow mijn broeder wie zegt dat je morgen nog leeft wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te vragen voor je zonden??? Moge Allah swt je leiden Ahmed."

Ik stond als een bliksem op en rende naar de brug. Een pijnlijke nacht met heel veel sterren en helemaal stil, niemand was nog te zien. Ik keek naar de hemel en een traan die wegglipte over mijn wang…. Opeens had ik alles door

Wie kon hem tegenhouden?? ALLAH

Wat zou jou niet redden?? DRINKEN EN FEESTEN

Wie gaat er allemaal dood? JONG EN OUD

Kon ik ook elk moment gaan?? JA

Ik schreeuwde: "ALLAHU AKABR! SUBHANALLAH! Hoe kon ik u oproepen weigeren, hoe kon ik u vergeten, hoe kon ik aan dit wereldse leven denken, hoe kon ik naar het slecht rennen en de goede verlaten, HOE KON IK DAT?" Ik viel op mijn knieën, keek met traanvolle ogen naar de Hemel. Met mijn handen in de lucht schreeuwde ik: "OW ALLAH VERGEEF ME VERGEEF ME" Uren lang bleef ik huilen op mijn knieën ik schaamde voor mezelf. Ik walgde van mezelf en aan alles wat ik heb gedaan. Wat moet ik nu doen hoe moet ik nu leven "OW ALLAH VERGEEF ME"

Zou hij me vergeven na alles wat ik heb gedaan?? Ik begon harder en harder te huilen. Niemand die mijn tranen kon tegenhouden, zelfs ik zelf niet. Ik stond op en keek naar de hemel en schreeuwde: "YA RABBIE U WEG IS MIJN LEVEN NU" Ik rende naar de moskee toe waar Mustafa heen ging. Ik kwam daar met traanvolle ogen aan. Ik bleef maar huilen ik bleef maar smeken om een vergiffenis. Aangekomen in de moskee was iedereen al weg, het was helemaal leeg. Ik keek naar de klok en over een half uur zou het fadjr gebed beginnen. Ik ging mijn woedoe verrichten en maakte me klaar voor het gebed. Langzamerhand kwamen de moslims voor het gebed… ik zat helemaal in het hoekje ik bleef maar huilen en wachten op het gebed… iedereen keek me aan omdat ze me nooit eerder hadden gezien... Opeens kwam een zachte stem en zei: "Ahmed…" Ik draaide mijn hoofd om en zag Mustafa, hij kwam naast me zitten en keek me verbaast aan. Ik barste in tranen en omhelsde Mustafa. Ik zei: "Ow mustafa, jouw woorden… Jouw woorden…SUBHANALLAH!!!" Mustafa zei: "Ow Ahmed, Mashallah, ik ben zo blij jou hier te zien, mashallah!!!" Het gebed begon en we stonden op om te bidden…

Na het gebed verliet iedereen de moskee. Ik bleef nog zitten. Ik bleef maar smeken ik bleef maar bidden: "OW ALLAH VERGEEF ME!!!" Van het huilen kon ik mijn ogen niet eens open doen… Opeens zag ik wat schijnen en deed mijn ogen langzaam open… een oude man die naast me stond hij zei tegen mij: "ow mijn kindje. Wat ben ik blij jou te zien op Allah swt weg… Mijn kindje niks in dit wereldse leven is beter dan Allah’s weg volgen…" En ik begon meer te huilen zonder te stoppen… Hij zei tegen mij: "Mijn kindje, blijf hoe je nu bent en Allah swt zal jou met het mooiste prijzen in het hiernamaals…" Buigend keek ik naar beneden en toen ik weer keek zag ik dat oude man niet meer… De imam kwam binnen ik vroeg hem: "Wie was die man die net hier binnen kwam??" De imam zei: "ik ben al een tijd bij de ingang en niemand is binnen gekomen. De rest is al 2 uur geleden vertrokken." De tranen kwamen als waterval naar beneden…

Ik stond op en rende naar huis. Thuis aangekomen zag ik mijn moeder en mijn zusje koran lezen… Ik keek ze aan en ze keken mij aan en zagen mij met rode ogen huilend binnenkomen. Ik knielde voor mijn moeder en pakte haar handen vast en kuste haar waardevolle handen… ik zei: "ow moeder vergeef mij, vergeef mij, ik was zo dom dat ik niet naar jou luisterde maar naar de saytan…. OW MAM VERGEEF ME!!" Ze aaide over mijn hoofd en zei: "ow mijn zoon" en ze begon te huilen. Ik keek mijn zusje aan en omhelsde haar en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Ik vroeg hun mag ik meelezen, mag ik ook voelen hoe mooi dat voelt?? En we zaten alledrie voor de koran en citeerden de edele koran. Nu ik dit gevoel heb gevoeld is mijn ziel geruster en voel me opnieuw geboren… Nooit meer zal ik deze weg verlaten NOOIT MEER!!! Nu kan ik met rust doodgaan… Nu kan ik vertrekken naar mijn resoel… Nu zullen mijn tranen vallen voor ALLAH swt de barmhartige… En na een tijdje was ik zo praktiserend geworden dat iedereen keek is dit Ahmed?? Ik gaf zelfs islam lessen aan de jongeren… niks maar dan ook niks kon mooier zijn dan dit!!

LA * ILAHE * ILALLAH * MOEHAMEDEN * RESOEL * ALLAH

__________________
Allah swt heeft de vrouw speciaal gemaakt; HIJ gaf haar schouders, sterk genoeg om het leed van de wereld te dragen; zachte armen, om comfort te bieden; kracht, om bevallingen te doorstaan; doorzettingsvermogen, om voor vrienden en familie te kunnen zorgen; gevoel, zodat zij haar kinderen lief zal hebben. HIJ schiep haar uit een rib van de man, om zijn hart te beschermen. HIJ gaf haar ook een traan; die is van haar; zij kan het gebruiken wanneer zij dat nodig heeft.

Het meisje met haar engelen!

De verzen van de koran redt je overal!

Dit is een waargebeurd verhaal, waarbij je rillingen en kippevel krijgt over je hele lijf! lees het en je zult zien....


Een Arabische (islamitisch) meisje ging op een dag naar een feest bij haar vriendinnen. Ze bleef er tot dat ze klok slag 24.00 uur hoorde. Ze realiseerde dat het laat is geworden en wilde naar huis gaan, dat is ver van waar ze zit. Ze is geraadpleegd om met de bus naar huis te gaan hoewel de trein sneller is. Maar zoals jullie weten alle stations zitten vol met criminelen en moordenaars en zeker op dat tijdstip. Daar aangekomen probeerde ze rustig te blijven, en probeerde ze haarzelf te overtuigen dat er niets zal gebeuren. Dat meisje was een NIET gepractiserende moslimse. Zij koos ervoor om met de trein te gaan omdat die sneller is. Toen ze op de ondergrondse 'wacht lokaal' zat, ging er door haar hoofd allerlei enge verhalen, die 's nachts op dat statoin gebeurt zijn. Zij was alleen op dat lokaal, behalve die enige enge MAN, helemaal in het zwart gekleed. In het begin was ze bang voor die man, maar ze spaarde alle moed bij elkaar om rustig te blijven.De man kwam dichter en dichter naar haar toe tot hij juist voor haar stond. En toen begon ze wat Koran verzen die ze kende te reciteren.En ineens draaide die man zich en ging er van door. Ze bleef dat lezen totdat de trein kwam en ze er instapte om naar huis te gaan. Tot haar grootste schrik leest ze de volgende ochtend in de krant dat er op dezelfde station, waar ze gisteren was, 5 minuten na haar vertrek een meisje is vermoord en dat de dader aangehouden is.

Ze ging naar het politiebureau en ze vertelde aan de politie dat ze daar ook, 5 minuten voor het misdrijf was, ze vroeg aan de politie of ze de dader 1 vraag mocht stellen aan de man?

"Ze vroeg"; herken je mij? De man antwoordt: Ken ik jou dan? Zij zegt: Ik ben het meisje van gisteren op 't station ik was daar toen je voor me stond weet je nog?. En hij zei: Ja ik herken je. Vervolgens zegt zij: Waarom heb je mij dan niet vermoord in plaats van dat meisje? Daarop zei hij: Hoe kon ik je vermoorden, en als ik je vermoord had, wat zouden die TWEE GROTE MANNEN die links en rechts achter jou stonden met mij gedaan hebben??

" Zij die geloven, strijden voor de zaak van God, maar de ongelovigen strijden voor de zaak van het boze. Strijdt daarom tegen de vrienden van Satan; voorzeker, Satan's plan is zwak" .. Koran (4: 76)

Gedurende een gevecht, bevond Ali (een metgezel van de profeet Mohammed, vrede zij met hem), zich tegenover een ongelovige die hem gewelddadig aanviel. Ze waren alle twee moedige en sterke mannen, maar de ongelovige was geen tegenpartij voor Ali, die al snel op zijn borst zat om hem de genadeslag toe te dienen.

"Ik nodig je uit om de getuigen dat er geen god is behalve Allah en dat Mohammed de boodschapper van Allah is," zei Ali. "Accepteer de Islam en ik zal jouw leven sparen".
"Nooit", hijgde de ongelovige.
Ali hief zijn zwaard op en hij stond op het punt om deze op zijn vijand te laten neerdalen, toen de ongelovige hem in het gezicht spuugde.

Tot grote verbazing van de ongelovige, sprong Ali direct van zijn vijand af en liet zijn zwaard zakken.
"Ga weg", zei Ali, "Ik kan jou nu niet doden".
"Waarom deed je dat?" vroeg de ongelovige, "Je had me makkelijk kunnen doden".
"Ik vocht met jou, zuiver uit naam van Allah," antwoordde Ali, "maar toen je in mijn gezicht spuugde, maakte jouw belediging mij kwaad en als ik jou in boosheid had gedood, zou mij dat naar de hel hebben gebracht, dus had ik geen andere keuze dan om jou te laten gaan. Iemand te doden uit boosheid of uit wraak is geen teken van moed, maar een laffe daad."

Toen de ongelovige dit hoorde, was hij zo onder de indruk van Ali ’s eerlijkheid en zelfcontrole, dat hij direct de Islam aanvaardde.
"Ik getuig dat er geen god is dan Allah, en ik getuig dan Mohammed de boodschapper is van Allah".

__________________
Allah swt heeft de vrouw speciaal gemaakt; HIJ gaf haar schouders, sterk genoeg om het leed van de wereld te dragen; zachte armen, om comfort te bieden; kracht, om bevallingen te doorstaan; doorzettingsvermogen, om voor vrienden en familie te kunnen zorgen; gevoel, zodat zij haar kinderen lief zal hebben. HIJ schiep haar uit een rib van de man, om zijn hart te beschermen. HIJ gaf haar ook een traan; die is van haar; zij kan het gebruiken wanneer zij dat nodig heeft.

VERHALEN
Profeet Ibrahiem(as) en Isma'iel(as)

Mekka ligt in een van de warmste en droogste streken van de wereld, de tegenwoordige Saudi Arabië. In die stad die ook wel de "Moeder van de Steden" wordt genoemd, bevindt zich de Ka`ba, Bayt'ullah al Haram (Geheiligd Huis van Allah), het hart van de Islam, die op een zwarte kubus lijkt.

De Ka`ba is door de eerste mens en de eerste profeet, Adam (as) gesticht. Het is het eerste gebedshuis dat ooit door de mensen is gebouwd. Het is door de zondvloed, die in de tijd van Nûh (as) op aarde woedde, verwoest. Ibrahiem (as) en zijn zoon Isma`il (as) hebben het op dezelfde plaats herbouwd. En vanaf die tijd was het herhaaldelijk in dezelfde vorm, plaats en afmeting hersteld.

Ka`ba was vanaf Ibrahim (as) het pelgrimsoord van de Arabieren, die Allah, de Enige Godheid, kwamen aanbidden, en tawâf (zeven rituele omgangen) om haar heen uitvoerden. Langzamerhand veranderden de mensen het geloof van Ibrahim (as). In plaats van Allah te aanbidden, vereerden zij allerlei afgodsbeelden tijdens hun Hadj (pelgrim). Daarom zou Allah Zijn laatste profeet sturen om deze afgodsbeelden te vernietigen.

In de noord-west hoek van de Ka`ba is de "Hadjar al Aswad" (Zwarte Steen). Deze steen was uit het paradijs gevallen en het werd door Djibriel (as) aan Ibrahim (as) en zijn zoon Isma`il (as) gebracht. Toen zij de Ka`ba herbouwden, hebben zij deze steen in de Ka`ba ingemetseld om het begin van de tawâf aan te geven. Oorspronkelijk was "Hadjar al Aswad" melk wit, maar door de zonden van de pelgrims, die hem hebben gekust en aangeraakt om vergiffenis te vragen aan Allah, is hij zwart geworden.

Vlakbij de Ka`ba is de waterbron Zamzam gegraven. Toen Isma`iel (as) en zijn moeder Hadjar (raha) in de woestijn waren achter gelaten door Ibrahiem (as), ontsprong uit de grond water waar nu de waterbron Zamzam ligt.

Hieronder volgt het verhaal hierover.

De eerste vrouw die een lange jurk droeg was de moeder van Isma`iel (as), de tweede vrouw van Ibrahiem (as), Hadjar (raha). Ze droeg lange jurken om haar voetsporen te verbergen van de eerste vrouw van Ibrahiem (as) Sâra (raha). Omdat Haadjar (raha) een kind had en Saara (raha) niet, was ze erg jaloers op haar.

Nadat Ibrahiem (as) getrouwd was met Haadjar (raha), werd hun kind Isma`iel (as) geboren. Ibrahiem (as) bracht haar en de zuigeling Isma`il (as) van Shaam (een stad in Syrië) naar Mekka. Hij zette Haadjar (raha) en Isma`iel (as) af op de plek waar nu Ka`bah staat, onder een grote boom net boven de waterbron Zamzam, op de hoogste plaats in Masdjied (moskee).

In die tijd woonde er niemand in Makka. Er was hier zelfs geen water. Zo heeft Ibrahiem (as), moeder en zoon hier achtergelaten. Hij liet hen een leren zak gevuld met dadels en een kruik gevuld met water achter. Daarna ging hij huiswaarts, naar Saara (raha) terug.

Isma`iel (as)s moeder volgde hem, en zei: "O, Ibrahiem (as), waar ga jij naar toe?. Laat je ons in dit eenzame vallei achter, waar noch gezelschap noch een teken van leven is?".

Hoewel ze dit meerdere malen herhaalde, keek Ibrahiem (as) niet meer naar haar om.

Tenslotte zei Haadjar (raha) : "Heeft Allah jou bevolen om ons hier achter te laten?".

Ibrahiem (as) antwoordde: "Ja, Allah heeft het mij bevolen".

Daarop zei Haadjar (raha): "Als dat zo is, dan zal Allah ons niet verwaarlozen. Hij zal ons beschermen en behoeden".

En ze keerde terug naar haar zoontje.

Ibrahiem (as) liep verder. Toen hij de Thaniyyah, een plaatst boven Makkah, bereikte, konden zijn vrouw en zijn zoon hem niet meer zien. Hij stopte en draaide zijn gezicht in de richting van de Ka`bah, hief zijn handen in de lucht en zei het volgende smeekbede (du`ah):

"O onze Rabb,ik heb enkelen van mijn nakomelingen (Isma`iel en zijn nakomelingen) in een vallei zonder gewas bij Uw Heilige Huis, Ka`bah in Makkah, laten wonen, onze Rabb, om de salaat te verrichten. Stem de harten van sommige mensen gunstig voor hen en voorzie met vruchten in hun levensbehoeften; misschien zullen zij dank betuigen" (Nederlandse betekenis van Soerati Ibrahiem (14)/37)

Isma`iel (as) moeder gaf haar zoon Isma`iel (as) de borst en ze dronk zelf water uit de kruik. Toen de kruik leeg was, kreeg Haadjar (raha) en haar zoon dorst. Haadjar (raha) keek toe hoe het kind door dorst kreunend in het zand rolde. Ze liep een eind weg omdat ze het niet langer kon verdragen om toe te zien hoe haar zoontje leed van de dorst. Ze zag dat de berg Safaa het dichtstbijzijnde berg was rondom de Ka`bah. Ze beklom de top van de berg Safaa en keek de gehele vallei rond om te zien of er iemand was die haar kon helpen. Maar ze zag niemand. Daarna daalde ze van de berg Safaa af. Toen ze de vallei bereikte, waar haar zoontje lag, tilde ze haar rok op om niet erover heen te struikelen en begon te rennen als iemand die in angst en nood verkeert. Ze stak de vallei over en beklom de top van de berg Marwa. Daar hield ze halt en ze keek weer uit naar iemand die haar kon helpen. Maar zij zag daar ook niemand. Zo liep ze zeven maal van Safaa naar Marwa.

De Profeet zei: "Dit is de reden waarom mensen, die Hadj verrichten, Sa`ay (hard lopen) tussen de bergen Safaa en Marwa".

Toen ze uiteindelijk de berg Marwa voor de zevende maal opklom, hoorde ze een stem.

Ze zei tegen zichzelf: "Stil, luister goed".

Ze luisterde nog aandachtiger. Ze hoorde de stem net als de eerste maal. Daarop zei ze: "Ik heb uw stem gehoord. Als u in staat bent ons te helpen, help ons dan".

Op dat moment zag ze een engel (Djibriel (as) op de plaats van de Zamzam bron. De engel sloeg met zijn hiel of met zijn vleugels op de grond en er kwam water uit de grond. De persoon die Haadjar (raha) hoorde was dus Djibriel (as). Om te zorgen dat het water niet alle kanten op zou gaan, maakt Haadjar (raha) een dammetje rond de bron om het water vast te houden. Terwijl ze het dammetje maakte, vulde ze ondertussen haar kruik met water en het water stroomde uit de grond.

De Profeet zei: "Moge Allah Isma`iels (as) moeder Haadjar (raha) genadig zijn. Als zij de bron Zamzam gelaten had zoals het was, dus geen dammetje eromheen had gemaakt, of als ze niet haar kruik met water had gevuld, dan zou Zamzam een vloeiend rivier geworden zijn".

Haadjar (raha) dronk van het water. Het werd melk voor Isma`iel (as).

De engel zei tegen Haadjar (raha) : "Wees niet bang dat jullie verwaarloosd zullen worden, dus jullie zullen niet omkomen van honger, dorst of iets anders. Want het plek waar je staat is de plaats van Baytullaah (Allah's Huis: Ka`bah). Dat huis zal door hem en zijn vader (Ibrahiem (as) gebouwd worden. Allah zal Zijn mensen niet verwaarlozen".

In die tijd was Ka`bah gelegen op een verhoogd stuk land, zoals een heuvel. Door overstromingen is de rechter en linker zijde van Ka`ba uitgehold.

Toen Haadjar (raha) en haar zoon onder deze omstandigheden daar verbleven, kwam een caravaan met een groep mensen van de stam Djoerhoem langs. Ze kwamen langs de weg van Kadaa en ze sloegen onder Makkah hun kampen op. Daar zagen ze een vogel heen en weer vliegen en ze zeiden: "Deze vogel moet boven een waterbron rondcirkelen. Aangezien we al vaker in deze vallei komen, weten we zeker dat er hier geen water is".

Ze stuurden één of twee mannen erop af, die de waterbron ontdekten. Ze kwamen terug om hen van het water te vertellen. Daarop vertrokken ze allemaal naar het water toe.

Isma`iels (as) moeder zat vlakbij de Zamzam bron.

Ze vroegen haar: "Mogen we onze kamp naast uw tent opslaan?".

Haadjar (raha) antwoordde: "Ja, jullie mogen ook van het water drinken, maar jullie mogen het water niet in jullie bezit nemen, het water blijft in mijn bezit".

Ze gingen daarmee akkoord.

De Profeet zei: "Isma`iels (as) moeder was blij met de gehele situatie, want ze hield van menselijk gezelschap".

Zo vestigden ze zich in Mekkah en omgeving. Ze lieten hun gezinnen en families overkomen. Ze bouwden daar huizen. Weldra ontstond in Makkah een nieuwe beschaving.

Zo nu en dan bezocht Ibrahiem (as) zijn vrouw en zoon.

Toen Isma`iel (as) zover was dat hij met zijn vader Ibrahiem (as) mee kon gaan, zei Ibrahiem (as): "Mijn zoon, ik heb in mijn slaap gezien dat Allah mij beveelt dat ik je zal moeten offeren. Zie eens wat jij ervan vindt. Isma`iel (as) was zijn enigste zoon. Hij wilde Isma`iel (as) al voorbereiden voor wat er zou gaan gebeuren. Hoewel Isma`iel (as) nog erg jong was wilde zijn vader zijn geduld en gehoorzaamheid aan Allah en aan hem beproeven.

Isma`iel (as) zei: "Mijn vader, doe wat Allah je bevolen heeft. Je zult merken dat ik, als Allah het wil, iemand ben die geduldig is. Want ik weet dat Allah mij hiervoor zal belonen.

Isma`iel (as) had inderdaad zijn belofte gehouden. Zij hadden zich beiden aan Allahs wil overgegeven.

Ibrahiem (as) had Isma`iel (as) op zijn voorhoofd had neergelegd, om niet naar zijn gezicht te hoeven kijken als hij hem zou offeren. Hij zou anders medelijden kunnen krijgen en een fout maken. Hoewel zijn mes erg scherp was wilde het toch niet in Isma`iel (as) snijden.

Daarop riep Allah hem: "O Ibrahiem, jij hebt de droom doen uitkomen. Zo beloont Allah hen die goed doen".

Dit was duidelijk een beproeving, die Ibrahiem (as) en Isma`iel (as) hadden het doorstaan. En Allah gaf hem een geweldig offer, een ram, in de plaats. En Allah liet voor hem een goede naam bij het nageslacht na. Uit het nageslacht van Isma`iel (as) is Rasoeloellah voortgekomen.

Isma`iel (as) was een flinke jonge man geworden en leerde Arabisch van de Djoerhoem stam. Hij groeide op onder hen en weldra was bij iedereen geliefd. Iedereen was verbaast over zijn nobelheid. Toen Isma`iel (as) de leeftijd bereikte om te trouwen, lieten ze Isma`iel (as) met één van hun dochters trouwen.

Na het overlijden van Isma`iel (as) moeder en zijn huwelijk, kwam Ibrahiem (as) zijn gezin, die hij daar achter gelaten had, opzoeken. Maar hij trof Isma`iel (as) niet thuis aan. Ibrahiem (as) vroeg zijn vrouw naar hem.

Zijn vrouw antwoordde: "Hij is weggegaan ons in ons levensonderhoud te voorzien".

Isma`iel (as) was misschien op jacht of handeldrijven op de markt. Vervolgens vroeg Ibrahiem (as) : "Hoe is jullie bestaan en jullie omstandigheden waarin jullie leven ?".

Ze klaagde over hun gezinsleven en zei: "We leven in armoede en ellende. En we verkeren in erbarmelijke omstandigheden".

Ibrahiem (as) zei tegen haar: "Wanneer je man thuis komt, breng dan mijn salaam over en zeg hem dat hij de drempel van zijn deur moet veranderen".

Toen Isma`iel (as) thuis kwam, bemerkte hij aan de geur in zijn huis dat zijn vader wel eens langs gekomen zou kunnen hebben, daarom vroeg hij zijn vrouw: "Is er iemand bij ons thuis geweest ?".

Ze antwoordde: "Ja, zo en zo'n oude man kwam langs en hij vroeg naar jou. Ik heb toen gezegd dat je weg was gegaan ons in ons levensonderhoud te voorzien. Hij vroeg hoe ons bestaan was. Ik zei dat wij in ellende en armoede verkeerden.

Hij vroeg: "Gaf hij nog enig advies of liet hij een boodschap voor mij achter ?".

Ze antwoordde: "Ja, hij zei mij de salaam aan jou over te brengen en je te zeggen de drempel van je deur te veranderen".

Isma`iel (as) zei aan zijn vrouw: "Die oude man was mijn vader en hij heeft mij opgedragen dat ik van jou moet scheiden. Je bent nu vrij om naar je ouders te gaan".

Isma`iel (as) scheidde van haar en trouwde een andere vrouw uit de stam van Djoerhoem.

Ibrahiem (as) bezocht zijn zoon en zijn gezin niet voor zolang als Allah het wilde. Opnieuw trof hij Isma`iel (as) niet thuis aan. Hij kwam naar zijn nieuwe vrouw en vroeg haar naar hem.

Zijn vrouw antwoordde: "Hij is weggegaan ons in ons levensonderhoud te voorzien".

Vervolgens vroeg Ibrahiem (as) : "Hoe is jullie bestaan en jullie omstandigheden waarin jullie leven ?".

Ze antwoordde: "We leven gelukkig in welvaart en harmonie. En ze prees Allah.

Hij vroeg verder: "Wat eten jullie?".

Ze antwoordde: "Vlees".

Hij zei: "Wat drinken jullie?".

Ze antwoordde: "Water".

Daarop deed Ibrahiem (as) de volgende du`ah: "O Allah, zegen hun vlees en water".

De Profeet zei: "In die tijd werd er geen graan verbouwd in Makkah. Men at alleen vrees van de jacht. Want als zij graan hadden verbouwd dan had Ibrahiem (as) ook du`ah gedaan voor het zegenen hiervan".

Het komt door de du`ah van Ibrahiem (as) dat niemand behalve de bewoners van Makkah alleen van vlees en water kunnen leven, hoewel dat niet het geval is met andere warme plaatsen.

Ibrahiem (as) zei tegen haar: "Wanneer je man thuis komt, breng dan mijn salaam over en zeg hem dat hij de drempel van zijn deur goed moet houden". En hij keerde terug naar Shaam.

Toen Isma`iel (as) thuis kwam, bemerkte hij aan de geur in zijn huis dat zijn vader wel eens langs gekomen zou kunnen hebben, daarom vroeg hij zijn vrouw: "Is er iemand geweest?".

Ze antwoordde: "Ja, een goed uitziend oude man is hier geweest". Zij prees Ibrahiem (as), en ze voegde hieraan toe: "Hij vroeg naar jou. Ik heb toen gezegd dat je weg was gegaan ons in ons levensonderhoud te voorzien. Hij vroeg hoe ons bestaan was. Ik zei dat wij gelukkig in harmonie leefden.

Hij vroeg: "Gaf hij nog enig advies of liet hij een boodschap voor mij achter ?".

Ze antwoordde: "Ja, die geëerde oude man zei mij de salaam aan jou over te brengen en je te zeggen de drempel van je deur goed te houden".

Isma`iel (as) zei aan zijn vrouw: "Die oude man was mijn vader. Jij bent de drempel van mijn deur. En hij beval mij jou goed te behandelen en goed met jou op te schieten.

Ibrahiem (as) bleef weg zolang als Allah het wilde. Toen hij na enige tijd in Makkah terug kwam zat Isma`iel (as) onder een grote boom, nabij de Zamzam bron, bezig zijn pijlen scherp te snijden. Toen hij zijn vader zag, stond hij op en liep naar hem toe. Ze begroetten, omhelsden en kusten elkander zoals een vader doet met zijn zoon of een zoon doet met zijn vader.

Ibrahiem (as) zei tegen hem: "O Isma`iel (as) , Allah heeft mij een bevel gegeven".

Isma`iel (as) zei: "Doe wat uw Rabb u heeft bevolen te doen".

Hij zei: "Maar je moet me erbij helpen?".

Isma`iel (as) zei: "Ik zal u op alle mogelijke manier helpen".

Ibrahiem (as) zei: "Allah heeft mij bevolen hier een Huis te bouwen.

En hij wees naar een heuvel die hoger was dan het land erom heen.

Toen plaatste Ibrahim (as) en Isma`iel (as) de fundering van de Qa`bah en trokken de muren op. Isma`iel (as) haalde de stenen en Ibrahiem (as) metselde. En zo werden de muren van het Huis hoger opgetrokken. Isma`iel (as) bracht de steen en plaatste deze voor Ibrahiem (as), op een plaats die nu bekend staat als Maqaam-i Ibrahiem, zodat hij hierop kon staan en kon doorgaan met het bouwen. Terwijl Isma`iel (as) hem de stenen overhandigde metselde Ibrahiem (as) . Toen het gebouw voltooid was zeiden ze het gebed, du`a: "Onze Rabb aanvaard dit van ons, want U bent de Alhorend, de Alwetend" ( Nederlandse betekenis van Soerati'l Baqarah: 2/127). Djibriel (as) leerde hen hoe ze de Hadj moesten verrichten.

Wa'l hamdulillaahi Rabbi'l `aalamien

Het verhaal van de jongeman (Al-Gholaam)

Salamo Alaikoem,

Suhaib (Radiya Allaho 'Anho) heeft overgeleverd dat de Profeet (Salla Allaho 'Alayhi Wassalam) zei:

Er leefde een koning voor jullie tijd en hij had een (hof)tovenaar. Toen hij (de tovenaar) oud was geworden, zei hij tegen de koning: ‘Ik ben oud geworden, stuur een jongeman naar mij zodat ik hem tovenarij kan leren.’ Hij, de koning, stuurde een jongeman naar hem zodat hij hem tovenarij kon leren. En op weg naar de man kwam hij (de jongeman) een monnik tegen die daar zat. Hij (de jongeman) luisterde naar wat de monnik vertelde en was onder de indruk van hem. Het werd zijn gewoonte dat hij onderweg naar de tovenaar de monnik ontmoette en daar zat en hij kwam laat bij de tovenaar. Hij (de tovenaar) sloeg hem vanwege de vertraging. Hij klaagde hierover bij de monnik en hij zei tegen hem: ‘Wanneer je bevreesd bent voor de tovenaar, zeg dan: Mijn familieleden hebben mij opgehouden.’ En wanneer je bevreesd bent voor je familie zeg dan: ‘De tovenaar heeft mij opgehouden.’[/b][/i] Het gebeurde zo dat een enorm groot dier (roofdier) de weg van de mensen blokkeerde, en hij (de jongeman) zei: ‘Vandaag zal ik te weten komen wie beter is: de monnik of de tovenaar.’ Hij pakte een steen op en zei: ‘O Allah, als de kwestie van de monnik geliefder is bij U dan de kwestie van de tovenaar, zorg er dan voor dat het dier zal overlijden, zodat de mensen vrijuit verder kunnen gaan.’ Hij gooide de steen en doodde het, en de mensen waren in staat om vrijuit verder te gaan. Hij (de jongeman) kwam daarna weer bij de monnik en vertelde hem hierover en de monnik zei: ‘Vandaag overtref jij mij. Jouw situatie heeft een niveau bereikt waarvan ik denk dat je spoedig beproefd zult worden, en in het geval je beproefd zult worden, wijs mij dan niet als schuldige aan.’

De jongeman begon de blinden en de melaatsen te behandelen en feitelijk bracht hij genezing voor iedere soort ziekte tot stand. Toen een metgezel van de koning die blind was geworden over hem hoorde, ging hij naar hem toe met ontelbaar veel giften en zei: ‘Als jij mij geneest zal al hetgeen hier verzameld is voor jou zijn.’ Hij zei: ‘Ik genees niemand vanuit mijzelf. Het is Allah Die geneest en wanneer je je geloof in Allah bevestigd zal ik ook een smeekgebed tot Allah verrichten om jou te genezen.’ Hij bevestigde zijn geloof in Allah en werd door Allah genezen en hij ging terug naar de koning en zat naast de koning zoals hij voorheen deed. De koning zei tegen hem: ‘Wie heeft jouw gezichtsvermogen hersteld?’ Hij zei: ‘Mijn Rabb.’ Hierop zei hij: ‘Dat betekent dat jouw Rabb Iemand is naast mij.’ Hij zei: ‘Mijn Rabb en jouw Rabb is Allah.’ Dus hij (de koning) pakte hem beet en martelde hem totdat hij een aanwijzing gaf waar de jongen was.

De jongeman werd geroepen en de koning zei tegen hem: ‘O jongen er is mij verteld dat je zo vaardig in toverkunst bent geworden zodat je de blinden en de melaatsen kunt genezen en dat je ook nog andere dingen kunt.’ Hierop zei hij: ‘Ik genees niemand. Het is Allah die geneest.’ En hij (de koning) overmeesterde hem en begon hem te martelen. Aldus gaf hij een aanwijzing over de monnik. De monnik werd daarom opgeroepen en er werd tegen hem gezegd: ‘Je moet je afkeren van je religie.’ Hij weigerde dit echter te doen. Hij gaf bevel om een zaag te brengen en de koning plaatste de zaag op het midden van het hoofd van de monnik en zaagde dit in twee stukken totdat een stuk van zijn hoofd viel. Daarna werd een persoon die deel uitmaakte van de hofhouding van de koning naar voren gebracht en er werd gezegd: ‘Keer je af van jouw religie.’ En hij weigerde dit, waarop de zaag op het midden van zijn hoofd werd geplaatst en het werd in tweeën gedeeld totdat een gedeelte eraf viel.

Daarna werd de jongeman naar voren gebracht en er werd tegen hem gezegd: ‘Keer je af van jouw religie.’ Hij weigerde dit en werd overgedragen aan enkele personen die deel uitmaakten van de hofhouding. En hij zei tegen hen: ‘Breng hem naar die en die berg; laat hem die berg beklimmen en wanneer jullie de top bereiken, vraag hem dan om zijn geloof te verwerpen maar als hij weigert om dit te doen, gooi hem dan van de berg af.’ Dus grepen zij hem vast en lieten hem de berg beklimmen en hij zei: ‘O Allah, red mij van hen (op welke wijze) U ook wenst.’ En de berg begon te schudden en zij vielen allemaal naar beneden en hij liep terug naar de koning. De koning zei tegen hem: ‘Wat is er met jouw metgezellen gebeurd?’ Hij antwoordde: ‘Allah heeft mij van hen gered.’ Hij droeg hem weer over aan enkele personen van de hofhouding en zei tegen hen: ‘Grijp hem en neem hem mee in een kleine boot en wanneer jullie in het midden van de zee zijn vraag hem dan zijn geloof te verwerpen, maar als hij weigert, gooi hem dan in het water.’ Dus grepen zij hem vast en hij zei: ‘O Allah, red mij van hen en hetgeen zij willen doen.’ Het gebeurde weldra dat de boot omsloeg en overstroomde en hij liep terug naar de koning en de koning zei: ‘Wat is er met jouw metgezellen gebeurd?’ Hij zei: ‘Allah heeft mij van hen gered.’ En hij zei verder tegen de koning: ‘Je kunt me niet doden tenzij je doet wat ik zeg.’ En hij vroeg: ‘En wat is dat dan?’ Hij zei: ‘Je moet de mensen op een open vlakte bijeen roepen en je moet mij vastmaken aan de stam van een boom. Neem daarna een pijl uit de pijlkoker en zeg: Uit naam van Allah, de Rabb van de werelden; schiet vervolgens de pijl af en als je dat zo hebt gedaan zul je zien dat je in staat bent mij te doden.’

Dus riep hij (de koning) de mensen op een open vlakte bijeen en bond hem (de jongen) vast aan de boom en daarna pakte hij een pijl uit de pijlkoker en toen hij de pijl in de boog plaatste zei hij: ‘Uit naam van Allah, de Rabb van de jongen.’ Hij schoot een pijl af en het raakte zijn slaap (van de jongen). Hij (de jongen) plaatste zijn handen op zijn slaap waar de pijl hem had geraakt en hij stierf, en de mensen zeiden: ‘Wij bevestigen ons geloof in de Rabb van deze jongen, wij bevestigen ons geloof in de Rabb van deze jongen, wij bevestigen ons geloof in de Rabb van deze jongen.’ De hofhouding kwam naar de koning toe en er werd tegen hem gezegd: ‘Heb je gezien dat Allah werkelijk heeft gedaan waar jij op doelde? Zij (de mensen) hebben hun geloof in Allah bevestigd.’ Hij (de koning) gaf opdracht dat greppels gegraven moesten worden op de belangrijkste punten in de stad. Toen deze greppels gegraven waren en het vuur hierin werd aangestoken werd vervolgens tegen de mensen gezegd: ‘Degene die zich niet afkeert van de religie van de jongen zal in het vuur worden geworpen (of er zou tegen hen worden gezegd dat zij erin moesten springen).’ De mensen keken de dood in de ogen maar verwierpen hun geloof niet, totdat er een jonge vrouw kwam met haar kind en zij aarzelde om in het vuur te springen en het kind zei tegen haar: ‘O moeder, wees standvastig (in deze beproeving) want het is de Waarheid.’

 Het verhaal van Ajoeb

Het verhaal van de profeet Ajoeb in de Qor’aan toont een ander aspect van Allah's gunsten aan Zijn gelovige dienaren, die geduldig blijven en dankbaar, en aan Zijn geliefde profeten.
Ajoeb had veel dieren, kuddes en akkers, en goede zonen, over wie hij allemaal tevreden was. Hij werd op de proef gesteld over al deze dingen en verloor ze allemaal. Toen werd hij op de proef gesteld over zijn eigen lichaam. Niets van zijn lichaam bleef gezond, behalve zijn hart en zijn tong.
Daarmee dacht hij aan Allah. Hij was alleen in een verre uithoek van het land. Niemand had medelijden met hem, behalve zijn vrouw, die voor hem zorgde. Ze leden zo’n gebrek, dat ze moest werken als bediende.

Ajoebs geduld

Maar ondanks dit alles bleef Ajoeb standvastig in zijn geduld. Hij dacht altijd aan Allah, en dankte Hem altijd. Hij klaagde niet, gaf niemand de schuld, mopperde niet en werd niet boos. Hij bleef zo een aantal jaren lang geduldig.

Kwelling en gunst

Toen de kwelling, die Allah voor Ajoebs ziel had gewild, voorbij was, brak er voor hem vrede aan. Allah gaf hem een smeekbede in, die verhoord werd. Dat gebed toonde zijn machteloosheid en ellende aan. Het maakte duidelijk, dat er inderdaad geen toevlucht tegen Allah is, behalve in Hem, en dat Hij de macht heeft om alles te doen. Allah genas Ajoebs lichaam en gaf hem zijn familie en bezit terug, en zegende hem. Allah zegt:

Toen Ajoeb tot zijn Heer riep en zei: ‘Kwelling heeft mij neergedrukt, en U bent de Genadigste van de genadigen.’ Wij verhoorden zijn gebed en bevrijdden hem van zijn moeilijkheden. Wij gaven hem zijn familie en het gelijke ervan erbij, als een teken van Onze barmhartigheid en als een herinnering voor de dienaren.’ (21:83,84)

Het verhaal van Joenos en haar wijsheid

Het verhaal van Joenos is verbonden met het verhaal van Ajoeb. Opnieuw bevestigt het Allahs macht, Zijn vriendelijkheid jegens Zijn dienaren en Zijn hulp aan hen, als ze wanhopig zijn. Als de hoop ogegeven is, en de dood komt om de fijne draad van het leven te vernietigen, dan blijkt de Hand van de Goddelijke Macht sterk te zijn, en genadig.

Joenos onder zijn volk

Allah zond Joenos naar de mensen van het dorp Nineveh. Hij nodigde hen tot Allah uit. Maar de mensen wezen hem af en waren eigenwijs in hun ongeloof. Boos verliet hij hen, en beloofde hen, dat ze na drie dagen gestraft zouden worden. Omdat ze wisten, dat profeten niet liegen, luisterden ze nu wel. Ze trokken naar buiten naar de woestijn, met hun kinderen, vee en kuddedieren. Daar smeekten ze Allah nederig om bijstand en bidden vurig tot Hem. De kamelen en hun jongen bromden, de koeien en kalveren loeiden, de schapen en de lammetjes blaatten. Daarop verwijderde Allah de straf van hen.

Waarom was er nooit een stad die geloofde, en van haar geloof profiteerde? Behlave het volk van Joenos. Toen zij geloofden namen wij de straf van hen weg; de straf van schande in het leven van deze wereld. En Wij lieten hen voor een tijd genieten. (10:98)

Joenos in de buik van de vis

Maar Joenos was samen met wat andere mensen aan boord van een schip gegaan. Het schip liep tegen de grond, en ze waren bang om te verdrinken. Daarom trokken ze loten, om te beslissen wie er overboord gegooid zou worden, om het schip lichter te maken. Het lot viel op Joenos, maar ze weigerden hem overboord te gooien. Ze deden het opnieuw en het lot viel weer op hem, maar ze weigerden nog steeds om het te doen. Toen deden ze het voor de derde keer en weer viel het lot op Joenos. Allah zei:

‘En hij lootte en hij werd geworpen’ (37:141)

Toen stond Joenos op en gooide zichzelf in de zee. Allah, geprezen zij Hij!, stuurde een vis naar hem. Toen hij in het water sprong, slokte de vis hem op. Allah zei tegen de vis, Joenos’ vlees niet te eten, noch zijn botten te breken.

Allah verhoort het gebed

Joenos was in het donker van de vissebuik, in de donker van de zee, in het donker van de macht. Veel duisternissen, de ene boven de andere! Wat een diepe duisternis! Hoe ver weg was nu de veiligheid! Hij bleef daar zo lang, als Allah wilde. Toen fluisterde Allah hem om het donker uiteen te drijven, zijn tegenspoed weg te halen, en om genade te smeken uit de zeven hemelen erboven. De Qor’aan vertelt dit unieke verhaal, dat troost bevat voor allen, die in ellende en wanhoop verkeren. Ze kunnen zien dat er geen toevlucht tegen Allah is, dan in Allah:

Toen Zonnoen (Joenos) boos heenging en dacht, dat Wij geen macht over hem hadden. Toen riep hij in het donker uit: ‘Er is geen god dan U. Heilig zijt U. Ik behoorde inderdaad tot de onrechtvaardigen.’ Wij verhoorden toen zijn gebed en namen zijn droefenis van hem weg. En aldus verlossen wij de gelovigen. (21:87,88)

Het verhaal van Yunus

Door Ibn Kathir, vertaald door AlMutaqqun.tk


Profeet Yunus (Jonas) is ook bekend als Dhan-Nun. Over zijn mensen zegt Allah: « Waarom heeft, behalve het volk van Yunus geen stad geloofd, zodat hun geloof hen zou hebben kunnen helpen? Toen zij geloofden, verwijderden Wij de straf der schande in het tegenwoordige leven van hen en Wij lieten hen voor een wijle genieten. » {10:98}

De inwoners van de stad Nineveh waren afgodendienaren die een schaamteloos leven leidden. Profeet Yunus (aleihi salaam) werd gezonden om hen de aanbidding van Allah te leren. De mensen hadden een afkeer van zijn inmenging in hun manier van aanbidding dus zeiden ze: "Wij en onze voorvaders hebben deze goden vele jaren aanbeden en geen kwaad is ons overkomen."

Hij probeerde hen te overtuigen van de dwaasheid van afgoden aanbidden en de goedheid van Allah's wetten maar ze
negeerden hem. Hij waarschuwde hen dat als ze door zouden gaan met hun dwaasheden, Allah's straf snel zou volgen. In plaats van Allah te vrezen, vertelden ze Yunus dat ze niet bang waren voor zijn dreigementen. "Laat maar komen," zeiden ze tegen hem. Yunus was ontmoedigd. "In dat geval zal ik jullie aan jullie ongeluk overlaten!" En daarmee verliet hij Nineveh vrezend dat Allah's woede snel zou volgen. « En (herinner) Dhan-Nun (Yunus) toen hij in toorn heenging en dacht dat Wij geen macht over hem hadden en in de duisternis uitriep, zeggende: "Er is geen God dan Gij. Heilig zijt Gij. Ik behoorde inderdaad tot de onrechtvaardigen." » {21:87]

Nauwelijks had hij de stad verlaten wanneer de hemel van kleur begon te veranderen en in vuur leek te staan. De mensen waren gevuld met angst bij dit aanzicht. Ze herinnerde de vernietiging van de mensen van 'Ad, Thamud en Nuh. Zou hen een zelfde lot gevallen? Langzaam drong geloof hun harten binnen. Ze verzamelden op de berg en
begonnen Allah aan te roepen voor Zijn genade en vergiffenis. De bergen echoden met hun kreten. Het was een belangrijk moment, gevuld met oprecht berouw.

Allah verwijderde Zijn torn en overgoot hen weer met zegeningen. Toen de dreigende storm opgeklaard was, baden ze voor de terugkeer van Yunus zodat hij hen kon leiden.

Intussen was Yunus aanboord van een klein schip gegaan in gezelschap van andere passagiers. Het zeilde de hele dag in kalme wateren en er blies een goede wind in de zeilen. Toen de nacht viel, veranderde de zee plotseling. Een vreselijke storm blies alsof het het schip uiteen zou splijten. De golven leken wild. Ze rezen zo hoog op als bergen en doken daarna naar beneden als dalen, het schip opwerpend en over het dek vegend.

Achter het schip splijtte een grote walvis het water en opende zijn mond. Een bevel van Allah de Almachtige was opgedragen aan één van de grootste walvissen van de zee om aan de oppervlakte te komen en de walvis gehoorzaamde.

De walvis haastte zich naar de oppervlakte van de zee en volgde het schip zoals hem was opgedragen.

De storm ging door en het hoofd van de bemanning vroeg de bemanning om het schips zware belasting te verlichten. Ze gooiden hun bagage overboord maar dit was niet genoeg. Hun veiligheid lag in het verder verminderen van het gewicht dus besloten ze onder elkaar om hun belasting te verlichten door minstens één persoon te verwijderen.

De kapitein zei: "We maken lootjes met al de namen van de reizigers. Degene wiens naam getrokken wordt, zal overboord worden gegooid." Yunus wist dat dit één van de tradities van de zeemannen was wanneer ze een storm trotseerden. Het was een vreemde polytheïstische traditie, maar het werd gebruikt in die tijd. Yunus beproeving en crisis begon.

Hier was de profeet overgedragen aan polytheïstische regels die dachten dat de zee en de wind goden hadden die ruzieden. De kapitein moest die goden tevreden stellen. Yunus nam tegen zijn zin
deel aan de loting en zijn naam werd bij de namen van de andere reizigers gevoegd. Het lot werd getrokken en "Yunus" verscheen.

Omdat ze wisten dat hij de meest eerbiedwaardige onder hen was, wilde ze hem niet in de kwade zee werpen. Daarom besloten ze een tweede lot te trekken. Weer werd Yunus' naam getrokken. Ze gaven hem een laatste kans en trokken een derde lot. Helaas voor Yunus kwam weer zijn naam naar boven.

Yunus realiseerde zich dat Allah's hand in dit alles was, omdat hij zijn missie had verlaten zonder Allah's toestemming. De zaak was over en het was besloten dat Yunus zichzelf in het water zou gooien. Yunus stond aan de rand van het schip en keer naar de woeste zee. Het was nacht en er was geen maan. De sterren waren verscholen achter een zwarte mist. Maar voordat hij zich overboord kon gooien, bleef Yunus Alla's naam noemen en sprong in de wilde zee en verdween onder de enorme golven.

De walvis vond Yunus drijvend op de golven voor hem. Hij slikte
Yunus in zijn enorme maag en sloot zijn ivoren tanden alsof ze witte grendels waren die de deur van de gevangenis sloten. De walvis dook naar de bodem van de zee, aan de afgrond van de duisternis.

Drie lagen van duisternis omhulden hem, de één boven de ander; de duisternis van de maag van de walvis, de duisternis van de bodem van de zee, de duisternis van de nacht. Yunus beelde zich in dood ye zijn maar zijn zintuigen werden alert toen hij ontdekte dat hij kon bewegen. Hij wist dat hij in leven was en ingesloten tenmidden van drie lagen van duisternis. Zijn hart bewoog door het gedenken van Allah. Zijn tong was bevrijd na het zeggen van: « "Er is geen God dan Gij. Heilig zijt Gij. Ik behoorde inderdaad tot de onrechtvaardigen." » {21:87}

Yunus bleef bidden tot Allah, deze uitroep herhalend. Vissen, walvissen, zeewier en alle wezens die in de zee leefden, hoorden de stem van Yunus bidden en de prijzing van Allah opgedragen vanuit de walvismaag komen. Al die
wezens verzamelden zich rond de walvis en begonnen de prijzingen van Allah terug op te dragen, elk wezenop zijn eigen manier en in zijn eigen taal.

De walvis deed ook mee in het opdragen van prijzingen aan Allah en begreep dat hij een profeet had ingeslikt. Daarom voelde hij zich bevreesd maar zei tegen zichzelf: "Waarom zou ik bang moeten zijn? Allah heeft me bevolen hem in te slikken."

Allah de Almachtige zag het oprechte berouw van Yunus en hoorde zijn smeekbedes in de walvismaag. Allah beval de walvis om naar het oppervlak te komen en Yunus op een eiland uit te werpen. De walvis gehoorzaamde en zwom naar het verste end van de oceaan. Allah beval hem naar de warme, verfrissende zon en prettige aarde te komen.

De walvis wierp Yunus op een afgelegen eiland. Zijn lichaam was ontvlamd door de gifstoffen in de walvismaag. Hij was ziek en toen de zon opkwam, branden zijn stralen zijn ontvlamde lichaam waardoor hij op het punt stond om te schreeuwen van de pijn.
Maar hij onderging de pijn en bleef zijn smeekbede aan Allah herhalen.

Allah liet een gaard groeien van geruime lengte om hem te beschermen. Toen liet Allah Yunus genezen en vergaf hem. Allah vertelde Yunus dat als hij niet tot Hem had gebeden, hij in de walvismaag had gebleven tot de Dag des Oordeels.

Allah vertelde: « En Yunus was voorzeker ook een der boodchappers. Toen hij in het geladen schip vluchtte, en hij lootte en werd (overboord) geworpen. Een grote vis slokte hem op terwijl hij zelfverwijt had. Indien hij niet behoorde tot hen die Ons verheerlijken, dan zou hij in diens buik zijn gebleven tot de Dag der Opstanding. Wij wierpen hem op een kaal strand terwijl hij ziek was. En Wij lieten een pompoen voor hem opgroeien. En Wij zonden hem als boodschapper tot honderdduizend of meer mensen. En zij geloofden, daarom gaven Wij hun voor een korte tijd de voorziening (van dit leven). » {37:139-148}

Geleidelijk kreeg hij zijn kracht terug en vond zijn
weg naar zijn woonplaats Nineveh. Hij was blij verrast om de veranderingen te zien die daar hadden plaatsgevonden. De gehele bevolking kwam hem verwelkomen. Ze vertelden hem dat ze teruggekeerd waren naar het geloof in Allah. Samen leidden ze een gebed om dankbaarheid te betonen aan hun Genadevolle Heer.

Ibn 'Abbas heeft overgeleverd: "De profeet Mohammed (sallallahu aleihi wa salaam) zei: "Men moet niet zeggen dat ik beter ben dan Yunus Ibn Matta." [Sahih Al-Bukhari]

In mijn graf...

Selaam A3leikoem,broeders&zusters

afgelopen zomer was mijn nicht op een bruiloft en daar was een
meisje die haar het volgende vertelde:
Ik noem dit meisje even in dit verhaal malika.

malika woonde in marokko bij haar ouders, ze droeg een
hoofddoek
en bidde netjes 5x per dag enz.
Maar zoals elk ander meisje kwam ook iemand haar om haar hand
vragen, de jongen die om haar hand kwam vragen kwam uit
frankrijk,
en dat betekende dus voor haar dat ze in frankrijk moest gaan
toen ze getrouwd waren kreeg ze van haar man te horen dat ze
haar hoofddoek af moest doen,en dat ze zich moest kleden als de
meisjes
in frankrijk,hij tegen haar je bent nu in europa en ik wil niet
dat mensen me uitlachen dat mijn vrouw een hoofddoek draagt.
Tegen haar zin
in heeft ze
gedaan wat haar man eiste, ze deed haar hoofddoek
af,heeft haar haar geknipt en geverft,liep met
korte rokjes en mouloze truitjes en jurkjes enz.
Zo is het ongeveer 2jaar gegaan,tot dat ze op een nacht droomde
dat er een man naar haar toe kwam en tegen haar zei:je hebt nog
maar een week te leven en dan is het voorbij.
Ze vertelde haar man wat ze gedroomd had en dat ze zich zorgen
maakt,maar haar man zei tegen haar dat ze niet moet aanstellen.
En de zelfde droom kreeg ze de volgende nacht weer,ze nam het
nu
wel serieus en besloot om naar marokko te gaan om haar ouders
te
zien en afscheid te nemen,want ze had het gevoel dat er iets
zou
gebeuren...

ze is is haar eentje naar marokko
gegaan,want haar man nam het
niet serieus wat ze had gedroomd.
Eenmaal in marokko begonnen de gevoelens sterker te worden dat
ze
echt doodgaat,ze heeft haar ouders niks
over haar droom verteld zodat ze niet bezorgd zullen zijn.
Het enige wat door haar hoofd ging was dat ze aar hoofdoek af
heeft gedaan en dat ze kleren droeg die niet toegestaan zijn
voor
vrouwen in de islaam,die hele week dat ze in marokko was
droomde
ze elke nacht hetzelfde.
De vijfde dag dat ze in marokko was ging haar moeder naar haar
kamer om haar wakker te maken om te ontbijten, en ja hoor Allah
heeft haar ziel die ochtend niet terug gegeven.
Ze is dus echt overleden meskina,haar ouders waren er kapot
aan,het was hun
enige dochter.
Haar ouders hebben toen de man van malika gebeld en hebben hem
verteld dat malika in
haar slaap is overleden.
Haar man was er helemaal kapot van en haatte zich zelf om het
feit
dat hij haar dromen niet serieus nam.
hij is toen naar marokko gegaan om zijn vrouw daar te
begraven,hij
is daar ongeveer 2weken gebleven.
Hij
bezocht elke dag haar graf en vroeg om vergivenis,maar toen hij
op
een dag naar haar graf ging en aan het bidden was hoorde hij
ergens geluid vandaan komen......

Hij was er 100% zeker van dat hij de stem van zijn vrouw
hoorde.het geleid kwam echt uit het graf van zijn vrouw,hij
raakte
helemaal in paniek en is naar de moskee gerent
en heeft er iemand
bij gehaald.
Het geluid kwam inderdaad uit de graf van malika,ze was keihard
aan het schreeuwen dat ze pijn heeft.
Iedereen raakte in paniek(was dit een teken van Allah)...
Ze besloten de graf open te maken,en tot hun verbazing zagen ze
malika liggen en ze leefde nog(ik krijg echt kippevel).
Ze was keihard aan het schreewen van de pijn,ze herhaalde wel
100x
HET SPIJT ME,allah het spijt me...
ze zag er niet meer hetzelfde uit als toen ze nog leefde,haar
haren die ze had geknipt en geverft waren helemaal
afgebrand,haar wenkbrauwen die ze had geepileerd waren
afgebrand,haar armen en benen die ze aan de buiten
wereld liet zien in mouwloze truitjes en korte rokjes waren
helemaal verbrand.
ze schreeuwde keihard: Allah is groot,allah is
groot!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ze wou haar man niet meer zien,en ze was doodsbang.
ze vertelde de mensen om haar heen wat er was gebeurd.
Toen jullie mij begraafden leefde ik nog,maar ik kon mezelf
niet
bewegen ik kon niks,alsof ieman me stevig vast hield.
toen jullie eenmaal weg gingen van mijn graf,kwam er iemand
naar
me toe en die zei,HEB JE GOED GELEEFD! ben je blij met wat je
hebt
gadaan!!!!!!!
Je moet boeten voor wat je hebt gedaan!!!
Wat er met jou in je graf gaat gebeuren moet jij vertellen aan
elk
mans dat je tegenkomt,en jou man zal nog zwaarder gestraft
worden dan jou!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het meisje dat dit aan
mijn nicht vertelde was malika zelf,ze heeft haar brandwonden
laten zien,en ze zei: Allah heeft mij genomen om alle
anderen te laten zien dat je moet leven zoals allah het wil..
Mijn nicht was er een hele tijd kapot van,en toen ik het heb
gehoord heb ik echt gehuild.
malika heeft gevraagt dit door te vertellen aan alle anderen
mensen zodat andere mensen het weer door zullen vertellen
enzovoorts.

En dit is echt gebeurd mensen, BEDEK JE LICHAAM DUS VOOR DAT
HET TE LAAT IS

Mutma-ina

sochtends vroeg gaan de oogjes open
naar de badkamer lopen
begin met wudu zet de water kraan open
begin de dag goed met het fajr gebed
de deur uitstappend met een smeekgebed
ogen neergeslagen en wees alert
want Iblies is op de loer
want die heeft het liefst dat je uitslaapt en
daarna kijkt in de spiegel heel stoer
en dat je buiten op straat tegen de zusters zegt h..r
dat is wat Iblies wil
maar met imaan blijf je stil en spreek je goede woorden
dan gedenk je Allah waar je ook bent het zuiden oosten westen of het noorden
sinds je bent geboren wil Iblies alles verstoren
ga je met hem mee dan ben je verloren
want er komt en tijd dat we het geluid horen van de hoorn
dan begin de dag van de opstanding
ben je dan klaar voor je verantwoording?
het is dan oneindig paradijs of hel
en die tijd gaat niet snel
ben je klaar voor het graf?
behoed je zelf voor de straf
die kan je niet afbetalen met een dollar, euro of pond
denk eens na over het liggen in de grond
enkel een witte kleed om
niets neem je mee
behalve 3. je daden ook je slechte daden ojee
kennis die je achterlaat
en goed opgevoede kids die dua doen
vraag ieder geval vergeving aan Allah voor de zonden van toen
voordat het te laat is
voordat je hart stopt met bloed pompen en voordat je ziel uit het lichaam
verdwenen is
o mutma-ina (ziel in vrede) doe een dua
nu je nog tijd en je hartje hoort kloppen
want het kan zomaar opeens stoppen
dan komt de engel des doods aan de deur kloppen
vraag jezelf af ben je bang om open te doen
of ben je goed voorbereid en geef je de engel des doods een zoen
dat is zeker de persoon met goede manieren
zelfs lief tegen de dieren
en goed voor de ouders, degene die het gebed verrichten schouder aan schouder
die met taqwa Allah vrezen
die veel kennis opnemen en lezen en praktiseren
die veel goede dingen doen na het leren
het dragen van kuise nette kleren
de mannen die hun baardje niet scheren
de vrouwen die hun hijaab dragen
en niet de mensen die doormiddel van roddels iemand door midden zagen
en niet de jongens die op meisjes jagen
en niet de mensen die andere plagen
en niet de mensen die geweld verspreiden
de mensen die anderen laten lijden
maar hoor bij de mensen die voor eerlijkheid strijden
en sadaqah geven voor degene die lijden
we hebben een mooie voorbeeld de profeet (vrede zij met hem)
doe wat hij deed en volg zijn pad
dwaal je af dan wijk je af van het rechte pad
dus blijf op de sirat el mustakiem
dan zal je dingen zien die nog geen oog heeft gezien
wees lief en aardig tegen anderen
het is nooit te laat om te veranderen
en je imaan te versterken
je bagage volmaken met goede werken
oke nu hef je je handen en
zeg "La illah ila Allah soebhannaka "Er is geen God dan Allah. Heilig zijt Gij.

Het was maar een droom, maar het veranderde wel zijn leven!


Bissmillahi rahmani rahiem

Al vanaf mijn jeugd kreeg ik het benauwd in krappe ruimtes en ik verliet
schreeuwend zulke plaatsen. Op latere leeftijd kwam ik erachter dat dit een
ziekte was, maar ik kwam er jammer genoeg niet van af. Helaas moest ik of ik
het nu wilde of niet eindelijk in zo'n krappe ruimte komen.........
Ze hadden mij helemaal ingepakt met doeken en me geplaatst in een lange
doodskist. De stemmen van de mensen om me heen kon ik heel goed horen en
ondanks het feit dat mijn ogen gesloten waren kon ik ze op de een of andere
manier zien.
Hij is gestorven op jonge leeftijd, zeiden ze. Terwijl hij nog zoveel wilde doen. Ik wilde inderdaad nog heel veel doen. Ik had bijvoorbeeld nog geen eigen zaak voor mijn zoon kunnen beginnen, het geld van de t.v. en de auto had ik nog niet afbetaald.Een groot bedrijf beginnen en al mijn vrienden uitnodigen was nu slechts een droom. Bovendien had ik nog geen kolen en hout kunnen kopen voor de naderende winter en ik had de lekkende plaatsen op de zolder nog niet kunnen repareren. Toen ik bezig was met het op een rijtje zetten van alles wat ik niet had afgekregen schrok ik van een luidruchtige stem. Alsof deze door een microfoon kwam weergalmde het in mijn hoofd. Het is voorbij, zei de stem.
Was het maar nog niet voorbij, dacht ik bij mezelf. Hoe heeft zo'n ongeluk
mij kunnen treffen? Terwijl ik zo goed auto kon rijden. Ik probeerde te
herinneren wat er was gebeurd; mijn vrienden waren om me heen en
probeerde de deksel van mijn doodskist te sluiten. Om ze te stoppen wilde ik
zo hard mogelijk schreeuwen maar ik kon me niet bewegen nog iets
fluisteren. Een poosje later bevond ik me in het donker en keek naar een
lichtstraal, die door de planken van de kist scheen. Paniekerig zei ik: Mijn god,
wat zal er nu van mij terecht komen? Ik kon niet nadenken uit angst.
Ondertussen bevond ik me op de schouders van mijn vrienden en al schommelend werd ik voort gedragen. Door de geluiden die van buitenaf kwamen kon ik opmaken dat het regende. Het geluid van de druppels verenigde zich met het gekraak van mijn doodskist. We gingen hoogstwaarschijnlijk maar de moskee voor het Djanazagebed. Moskee , dat deed me aan iets denken, Hoewel het dichtbij huis was en ik vijf maal per dag werd uitgenodigd voor het gebed, maar steeds had ik geen tijd kunnen vinden om er heen te gaan. Zoals ik altijd al had gezegd zou ik na mijn vijftigste beginnen met bidden en al mijn slechte eigenschappen waar iedereen zich over ergerde verlaten. Inderdaad, als dit ongeluk niet was gebeurd zou ik in de toekomst een perfecte moslim zijn geweest.
De stem die ik voor de tweede keer hoorde (maar niet wist waar hij
vandaan kwam) zei weer: Het is voorbij. Alles is afgelopen. Iets later werd
mijn gebed gebeden en ik werd weer op schouders gedragen. We kwamen
langs het caf? waar we voorheen met vrienden dagelijks kaartten en ik hoorde
ze vrolijk lachen en dacht: Waarschijnlijk hebben ze niet gehoord dat
ik gestorven ben. Toen de stemmen bijna niet meer te horen waren,
voelde ik dat ik op een schuine manier gedragen werd. Zo wist ik dat we de
helling af gingen naar de begraafplaats. De druppels van de regen, die met
bakken uit de hemel vielen druipten door de gaten van mijn doodskist en
maakten de doek waarmee ik bedekt was nat.
Ondanks dit luisterde ik naar de stemmen die van buiten kwamen.
Sommige vrienden hadden het over de effectenbeurs die gedaald was en
anderen verheerlijkten de laatst gespeelde wedstrijd van het nationale
voetbalelftal. Een van de personen die mijn kist droeg, fluisterde in het
oor van degene naast hem: Net iets voor hem om op zo'n ongelukkige dag te
sterven, we zijn kletsnat geworden. Het was toch niet waar wat ik hoorde.
Het waren toch mijn vrienden! Mijn reis was na een tijdje afgelopen en mijn
doodskist werd op de grond gelegd. Een paar armen pakten mijn lichaam beet
en legden mij in een kuil. Liggend bekeek ik mijn omgeving. Oh, mijn god,
was dit niet het graf? Waarom had ik er nooit eerder bij stil gestaan dat
ik hier ooit terecht zou komen. Mijn stille hulpkreten kon ik niemand laten horen en ik voelde dat mijn vrienden zich haastten met het bedekken van mijn graf. Weer bevond ik me in het donker en ik begon hulpeloos te bidden. Mijn god, krijg ik echt geen kans meer om te worden zoals u wilt en om mijn graf te veranderen in een hemelse tuin.
Weer herhaalde dezelfde stem, nog luider dan eerst: Het is voorbij,
alles is afgelopen. Met een laatste poging kwam ik van mijn plaats en deed
mijn ogen open. Ik lag in mijn heerlijke warme bed. Ik had dus een vreselijke
nachtmerrie gehad. De dokter die een deur verder woonde probeerde
mij wakker te schudden. Het is voorbij, schreeuwde hij steeds. Kijk maar het
is voorbij. Je hebt niets meer. Ik probeerde langzaam rechtop te zitten. Ik was nat van het zweten en het leek alsof ik twintig kilo was
afgevallen.
Het regende buiten pijpenstelen, de bliksem en onweer schudden als
het ware het hele huis. Ik probeerde tot mezelf te komen terwijl verbaasde
blikken me aankeken en zei: Mijn god, ik ben u dankbaar tot in het diepste van mijn hart. Wat als u me nu geen nieuwe kans had gegeven om een goed mens te worden........?