Archief

DOOR MIJN DOCHTER!

Dit is een verhaal van een jongeman die op een zeer mooie maar

tegelijkertijd tragische manier geleid is door Allah.

Hij vertelt: " Ik was een persoon die graag bij zijn vrienden was. Wij waren altijd samen, altijd op zoek naar manieren om onszelf bezig te houden met verwerpelijk vermaak en verdorven zaken, waar we

onze dagen mee vulden en onze nachten mee doorbrachten. Dit terwijl mijn lieve arme vrouw thuis eenzaam haar dagen voorbij zag gaan. Zij klaagde steeds vaker over de eenzaamheid en de dagelijkse ellende waarin zij leefde maar ik had daar geen oor voor, en negeerde het.

Op een nacht kwam ik, zoals gewoonlijk in die tijd, rond een uur of drie thuis. Mijn vrouw en dochter lagen al lang te slapen. Ik ging naar de woonkamer en zette mijn verdorven gedrag waar ik net van

thuiskwam gewoon binnenshuis voort door wat vieze films te gaan kijken.

Plotseling ging de deur van de kamer open !!! Daar zat ik dan, oog in oog met mijn vijfjarige dochter. Ik keek haar recht in de ogen, aan de andere kant werd er tot mijn grote verdriet teruggekeken met een teleurgestelde en trieste blik. Verstijfd was ik, elke poging om iets te zeggen op dat moment stokte al bij de eerste klank. Na een seconde of wat die in mijn verlamde situatie als een eeuwigheid voelde bereikten de eerste klanken mijn bewustzijn. Het was haar lieve stem waarmee ze zei: "Papa, je zou je moeten schamen, ben je niet bang voor Allah. Heb toch vrees voor Allah!" en zij zei dit drie maal, deed de deur dicht en ging terug naar haar kamer. Ik bleef

onthutst achter en wist niet hoe te reageren. Een tijd lang zat ik als door elke bliksem getroffen stil en bewegingsloos voor me uit te staren met open mond. Toen ik een beetje uit mijn toestand begon te raken irriteerde ik mij gelijk mateloos aan de verachtelijke beelden die nog steeds speelden en die er nu opeens heel anders uitzagen. Ik stond op, deed de tv uit en begon na te denken over de gebeurtenis die mij voor de rest van mijn leven haarscherp zou bijblijven, uit nervositeit begon ik door de kamer te ijsberen. Haar woorden hadden mij heel diep geraakt. Zij riepen bij mij een gevoel op dat ik tot dan toe nooit had ervaren.

Ik besloot voor mijzelf dat het beste was om naar haar kamer toe te gaan, dus ik begaf mij zenuwachtig die kant op terwijl ik nog klampachtig zat te bedenken wat ik zou zeggen. Eenmaal daar aangekomen, zag ik dat zij weer in slaap was gevallen. Ik ging kapot van binnen en dacht dat ik gek werd. In het holst van de nacht zat ik mijzelf op te vreten terwijl ik niks dan de stilte hoorde. Ik voelde mij ellendig als nooit tevoren, maar wat moest ik doen? Wat kon ik doen? Ineens werd de

oorverdovende stilte onderbroken door een geluid dat alles veranderde, een geluid dat ik altijd al heb gehoord maar waar ik nooit naar heb geluisterd, een geluid waar ik de

laatste jaren liever mijn oren voor sloot en pas blij was als die afgelopen was. Het was de oproep tot het ochtendgebed. Een rustig gevoel kwam over mij en ik begon na te denken. Aarzelend besloot ik om de kleine wassing te gaan

verrichten, toen ik daar klaar mee was besloot ik mij op weg te begeven naar de moskee. Ik had niet veel zin om te gaan maar de woorden van mijn kleine

dochter bleven mij achtervolgen. De Imam opende het gebed en las een aantal verzen uit de Koran. Op het moment dat hij knielde en ik hem volgde, barstte

ik spontaan in tranen uit. Ik kon mij niet inhouden al zou ik het gewild hebben. Dit was de eerste keer in zeven jaar dat ik weer voor Allah stond om het gebed te verrichten. De huilbui deed mij goed. Ik was opgelucht en het voelde alsof alle ongeloof, hypocrisie en verdorvenheid die ik in mij had, samen met de tranen uit mij wegstroomden. Thuis aangekomen, ging ik zitten

en wachtte totdat het tijd was om naar mijn werk te gaan. Nog steeds zat ik mij te verwonderen om de reeks gebeurtenissen. Toen ik op mijn werk kwam, zag ik mijn collega verbaasd en vreemd naar mij kijken. Het was natuurlijk eenvreemde gewaarwording voor hem dat ik zo vroeg binnen was,

terwijl ik daarvoor door mijn levensstijl vaak ofwel altijd laat was. Hij wilde meteen het fijne ervan weten. Ik vertelde hem wat mij overkwam, waarna hij zei: "Wees Allah dankbaar voor het geven van zo'n dochter die jou aan het denken heeft gezet en wees Hem ook dankbaar voor het niet sterven in de toestand waarin je verkeerde." Ik voelde mij na een tijdje werken onwijs vermoeid (ik had namelijk nog steeds niet geslapen) en vroeg om een halve dag vrij te nemen om de rest van de dag uit te rusten. Ik verlangde ook naar het zien van mijn kleine dochter. Ik kon gaan, dus vol goede moed ging ik onderweg naar huis. Ik keek er zo naar uit om mijn dochtertje te spreken, mijn excuses aan te bieden, haar te bedanken en te omhelzen. Er stond mij heel wat anders te wachten. Toen ik het huis binnenliep, kwam mijn vrouw in paniek en huilend op mij af. Mijn hart begon sneller te bonzen, ik vreesde al het ergste. Ik vroeg angstig wat er aan de hand was en zij overdonderde mij met precies dat ergste waar ik voor vreesde. Ze was dood, mijn vijfjarige bloempje, waar ik sinds de nacht ervoor nog meer van was gaan houden, was overleden. Ik kon het niet geloven.

Haar woorden die mij zo diep hadden geraakt waren de laatste die ik van haar gehoord heb. Een onbeschrijfelijk heftige pijn kwam over mij. Ik kon mijzelf niet meer beheersen en tranen begonnen wild te stromen. Ik besefte mij na een tijdje dat dit een beproeving van Allah was om mijn geloof op de proef te stellen, en wist dat ik mij sterk moest houden. Ik belde mijn collega op en vertelde moeizaam wat er gebeurd was. Toen ik hem vroeg of hij kon komen om mij te helpen met het wassen en begraven van mijn dochter, gaf hij hier meteen gehoor aan. Wij verrichtten het gebed voor haar en droegen haar naar de begraafplaats. Op de begraafplaats zei mijn collega tegen mij: "Het is niet gepast dat een ander dan jij jouw dochter in het graf plaatst." Ik pakte haar met tranen in mijn ogen en legde haar voorzichtig in het graf terwijl ik dacht; ik ben niet mijn dochter aan het begraven maar het licht dat mij weer naar Allah heeft geleid."

Moeder, mag ik u een vraag stellen?"


"Natuurlijk, zeg het eens?" antwoordde de moeder.

"Moeder, hoeveel verdient u per uur?"

"Dat gaat jou helemaal niets aan! Waarom wil jij dat weten?" zei de moeder wat geïrriteerd.

"Ik wil het gewoon weten. Mag ik alstublieft weten hoeveel u verdient per uur?" vroeg Mohammed nogmaals.

"Als je het graag wilt weten, ik verdien zestien gulden per uur."

"Oh, " zei Mohammed met een gebogen hoofd. Hij keek zijn moeder aan en vroeg "moeder, kan ik dan misschien alstublieft acht gulden lenen van u?"

De moeder begon boos te worden en zei: "als dit de reden is dat je me vroeg hoeveel ik verdien zodat je geld van me kan lenen voor een stom speeltje of iets stoms dan kun je nu meteen richting je kamer lopen om meteen naar bed te gaan en denk er goed over na hoe egoïstisch je wel niet bent. Ik werk lang en hard, elke dag opnieuw en heb geen tijd voor kinderachtige spelletjes."

De kleine Mohammed marcheerde stilletjes en teleurgesteld naar zijn kamer. Hij had zo hard die acht gulden nodig anders kon hij niet kopen wat hij al zo lang wilde hebben. De moeder moest denken aan haar zoon zijn vraag. Hoe durfde hij zoiets te vragen aan haar om geld te kunnen krijgen. Na een uur nadat de moeder wat kalmer was geworden bedacht de moeder zich of ze niet wat te hard is geweest tegen haar zoon. Misschien was er een reden dat hij dat geld nodig had want hij vraagt toch echter nooit om geld. Met een knagend geweten ging de moeder bij haar zoon kijken. "Slaap je?” vroeg ze.

"Nee moeder, Ik ben wakker" antwoordde Mohammed.

"Ik heb nagedacht en misschien ben ik toch wat hard geweest tegenover jou" zei de moeder. "Het was een lange zware vermoeide dag en dat heb ik op jou afgereageerd. Hier heb je die acht gulden waarom je vroeg."

Mohammed schoot rechtovereind en bedankte zijn moeder. "Oh,dank u wel moeder, dank u wel!" riep hij uit blijdschap. Hij friemelde wat onder zijn kussen en pakte wat kleingeld erbij die hij onder zijn kussen verstopt had. De moeder keek verbaasd en werd boos toen ze zag dat Mohammed al zelf geld had. Mohammed begon langzaam zijn geld te tellen, uit blijdschap schitterden zijn ogen toen hij het geld zag en moest meer en meer glimlachen. Wat was Mohammed blij. Nu kon hij eindelijk kopen wat hij wilde.

"Waarom wil je meer geld als je al geld hebt?" Vroeg de moeder.

"Omdat ik niet genoeg had, maar nu wel" zei Mohammed. "Moeder, ik heb nu zestien gulden... Kan ik een uur kopen van uw tijd?"

Een Waargebeurd verhaal!!

Weer vakantie... geen school, geen huiswerk  NIKS nu kon ik
uitgaan tot 's avonds laat en niemand die wat kan zeggen, ik was zo blij
ik sta op neem een douche en doe mijn stoere kleren aan, ik moet er
natuurlijk flitsend uitzien voor de dames. Ik deed mijn haar in model en
een lekkere geur. En klaar was ik voor de VRIJHEID!! Ik pakte de sleutels
van mijn vaders auto, ik keek in de woonkamer mijn zusje van 14 en mijn
moeder verrichten het Maghrib gebed. Ik schudde mijn hoofd en deed de deur
achter me dicht. Ik stapte in de auto en ging mijn vriend ophalen , ik stond
voor zijn deur en belde hem op zodat hij wist dat ik klaar stond. Hij kwam
als een bliksem naar beneden. En gaf elkaar de hand, "op naar de meiden"
schreeuwde mijn vriend, ik deed de muziek op zijn hardst en het raam deed ik
helemaal open, iedereen mocht meegenieten natuurlijk. Elk meisje die we
zagen gaven we een fluitje, ja wie zou dat niet doen in strakke broeken,
topjes en rokjes. Ze vragen er om en wij geven ze wat ze willen later
waren we bijna aangekomen bij een discotheek. Mijn vriend stapte uit en ik
ging verderop mijn auto parkeren, mijn vriend ging alvast de discotheek
binnen.

Ik parkeerde mijn auto en hoorde iemand zachtjes Ahmed roepen, ik keek om en
het was mijn buurjongen mijn vader en zijn vader zijn goede vrienden elkaar.
Ik zei " He Mustafa, hoe gaat het". "El7amdulilah" zei Mustafa. Ik vroeg
hem: "kom je mee, ik ga naar de discotheek" "Astagfirullah" zei hij "ik moet
het Ishaa gebed halen"

"Hoe kan ik de oproep van Allah swt weigeren en jou oproep accepteren.
Sorry, je laat me tussen twee dingen kiezen waarvan eentje mij niet kan
helpen in het hiernamaals. Kom jij dan met mij mee naar de oproep van Allah
swt???" "Nee man" zei ik "ik ga nooit naar de moskee en bidt niet ik ben nog
jong en wil leven, ik ga wel naar de moskee als ik oud en getrouwd ben!"
Opeens keek Mustafa buigend naar de grond en zei: "Ow mijn broeder, wie zegt
dat je morgen nog leeft, wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te
vragen voor je zonden???" Mustafa zei toen: "moge Allah swt jou leiden
Ahmed!" En hij liep naar de moskee. Ik keek een tijdje naar Ahmed die
richting de moskee liep en keerde me om, om naar de discotheek te gaan.

Voordat ik aankwam zag ik mensen rennen naar de ingang, ik ging wat sneller
lopen om te kijken wat er aan de hand was, ik zag binnen een drukte. Ik
begreep niet wat er aan de hand was, ik vroeg aan iemand die naast me stond
wat er was gebeurd hij zei tegen mij er is iemand doodgegaan. Ik schrok en
begon naar voren te lopen. Tussen die drukte wilde ik kijken wie het was die
daar lag. Tussen al die mensen ging ik naar voren. Ik keek. Ik keek
SUBHANALLAH!!! Ik zag mijn beste vriend daar op de grond liggen.

Ik schreeuwde "MOHAMMED!!!" Ik knielde over hem heen en sloeg op zijn wangen, maar ik hoorde niks, hij deed zijn ogen niet open hij ademde niet, ik stond helemaal te trillen hoe dit kon gebeuren, hoe? hoe? Een paar mensen
probeerden mij te helpen, ze zeiden dat de ambulance zou komen, ze vertelden
mij dat hij niet meer leefde ik schreeuwde: "nee, NEE, het kan niet, net was
hij nog aan het lachen, net hadden we nog plannen gemaakt voor morgen. Het
kan niet hij is nog zo jong, OW ALLAH!!" De ambulance kwam hem ophalen. En opeens was mijn vriend weg voor altijd opeens verdween hij uit mijn leven, shockend ging ik daar zitten hoe dit kon gebeuren. Opeens kwam een jongen naast me zitten en hij zei: "was dat jou vriend??" Ik antwoordde op een
zachte toon: "ja". Hij zei: "ik zag je vriend drinken hij was zo blij hij
schreeuwde door heel de discotheek heen van: 'dit is leven drinken en
feesten! Laten we uit onze dak gaan niemand kan ons tegenhouden!' En opeens
viel zijn glas uit zijn hand, hij hield zijn hart vast en viel op de grond,
toen we naar hem renden ademde hij al niet meer, hij is gelijk doodgegaan
aan een hartstilstand." Ik keek die jongen met open ogen aan. En dacht
gelijk aan de woorden die ik paar uur eerder had gehoord van Mustafa: "Ow
mijn broeder wie zegt dat je morgen nog leeft wie zegt dat je de kans krijgt
om vergiffenis te vragen voor je zonden??? Moge Allah swt je leiden Ahmed."

Ik stond als een bliksem op en rende naar de brug. Een pijnlijke nacht met
heel veel sterren en helemaal stil, niemand was nog te zien. Ik keek naar de
hemel en een traan die wegglipte over mijn wang. Opeens had ik alles door

Wie kon hem tegenhouden?? ALLAH

Wat zou jou niet redden?? DRINKEN EN FEESTEN

Wie gaat er allemaal dood? JONG EN OUD

Kon ik ook elk moment gaan?? JA

Ik schreeuwde: "ALLAHU AKABR! SUBHANALLAH! Hoe kon ik u oproepen weigeren,
hoe kon ik u vergeten, hoe kon ik aan dit wereldse leven denken, hoe kon ik
naar het slecht rennen en de goede verlaten, HOE KON IK DAT?" Ik viel op
mijn knieën, keek met traanvolle ogen naar de Hemel. Met mijn handen in de
lucht schreeuwde ik: "OW ALLAH VERGEEF ME VERGEEF ME" Uren lang bleef ik
huilen op mijn knieën ik schaamde voor mezelf. Ik walgde van mezelf en aan
alles wat ik heb gedaan. Wat moet ik nu doen hoe moet ik nu leven "OW ALLAH
VERGEEF ME"

Zou hij me vergeven na alles wat ik heb gedaan?? Ik begon harder en harder
te huilen. Niemand die mijn tranen kon tegenhouden, zelfs ik zelf niet. Ik
stond op en keek naar de hemel en schreeuwde: "YA RABBIE U WEG IS MIJN LEVEN
NU" Ik rende naar de moskee toe waar Mustafa heen ging. Ik kwam daar met
traanvolle ogen aan. Ik bleef maar huilen ik bleef maar smeken om een
vergiffenis. Aangekomen in de moskee was iedereen al weg, het was helemaal
leeg. Ik keek naar de klok en over een half uur zou het Fadjr gebed
beginnen. Ik ging mijn woedoe verrichten en maakte me klaar voor het gebed.
Langzamerhand kwamen de moslims voor het gebed, ik zat helemaal in het
hoekje ik bleef maar huilen en wachten op het gebed, iedereen keek me aan
omdat ze me nooit eerder hadden gezien... Opeens kwam een zachte stem en
zei: "Ahmed" Ik draaide mijn hoofd om en zag Mustafa, hij kwam naast me
zitten en keek me verbaast aan. Ik barste in tranen en omhelsde Mustafa. Ik
zei: "Ow Mustafa, jouw woorden, Jouw woorden, SUBHANALLAH!!!" Mustafa zei:
"Ow Ahmed, Mashallah, ik ben zo blij jou hier te zien, Mashallah!!!" Het
gebed begon en we stonden op om te bidden.

Na het gebed verliet iedereen de moskee. Ik bleef nog zitten. Ik bleef maar
smeken ik bleef maar bidden: "OW ALLAH VERGEEF ME!!!" Van het huilen kon ik mijn ogen niet eens open doen. Opeens zag ik wat schijnen en deed mijn ogen langzaam open, een oude man die naast me stond hij zei tegen mij: "Ow mijn kindje. Wat ben ik blij jou te zien op Allah swt weg. Mijn kindje niks in
dit wereldse leven is beter dan Allah's weg volgen" En ik begon meer te
huilen zonder te stoppen.

Hij zei tegen mij: "Mijn kindje, blijf hoe je nu
bent en Allah swt zal jou met het mooiste prijzen in het hiernamaals"
Buigend keek ik naar beneden en toen ik weer keek zag ik dat oude man niet
meer. De imam kwam binnen ik vroeg hem: "Wie was die man die net hier binnen kwam??" De imam zei: "ik ben al een tijd bij de ingang en niemand is binnen gekomen. De rest is al 2 uur geleden vertrokken." De tranen kwamen als
waterval naar beneden.

Ik stond op en rende naar huis. Thuis aangekomen zag ik mijn moeder en mijn
zusje koran lezen. Ik keek ze aan en ze keken mij aan en zagen mij met rode
ogen huilend binnenkomen. Ik knielde voor mijn moeder en pakte haar handen
vast en kuste haar waardevolle handen, ik zei: "Ow moeder vergeef mij,
vergeef mij, ik was zo dom dat ik niet naar jou luisterde maar naar de
Shaytan. OW MAM VERGEEF ME!!" Ze aaide over mijn hoofd en zei: "Ow mijn zoon" en ze begon te huilen. Ik keek mijn zusje aan en omhelsde haar en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Ik vroeg hun mag ik meelezen, mag ik ook
voelen hoe mooi dat voelt?? En we zaten alle drie voor de koran en citeerden
de edele koran. Nu ik dit gevoel heb gevoeld is mijn ziel geruster en voel
me opnieuw geboren. Nooit meer zal ik deze weg verlaten NOOIT MEER!!! Nu kan ik met rust doodgaan.

Nu zullen mijn tranen vallen voor ALLAH swt de barmhartige.

En na een tijdje was ik zo praktiserend geworden dat iedereen keek is dit Ahmed?? Ik gaf zelfs islam lessen aan de jongeren, niks maar dan ook niks kon mooier zijn dan dit!!

LA * ILAHE * ILALLAH * MOEHAMEDEN * RESOEL * ALLAH

Ameen..

De liefde voor Allah subhan wata'ala

Op een dag, ontwaakte ik vroeg in de morgen om op de zonsopgang te letten. Ah, de schoonheid van de schepping tart elke verbeelding , onbeschrijfbaar Terwijl ik oplette, prijste ik Allah voor het mooie werk.

Terwijl ik daar zat, voelde ik de aanwezigheid van Allah met me. Hij vroeg me, "houdt je van me?" Ik antwoordde, "natuurlijk Ya Allah! U bent mijn Rabb!" Dan vroeg hij me, "als je fysisch gehandicapt zou zijn, zou je nog van me houden?" Ik was verward, Ik keek neer naar mijn armen, benen en de rest van mijn lichaam en vroeg me af hoeveel zaken ik niet zou kunnen doen, terwijl ik ze normaal vond. En ik antwoordde, "het zou hard zijn Ya Rabb, maar ik zou nog steeds van jouw houden."

Dan vroeg hij me,"als je blind zou zijn, zou je nog van mijn schepping houden?" Hoe kon ik van iets houden zonder het te kunnen zien ? Dan dacht ik aan alle blinde mensen in de wereld en hoeveel ze nog van Allah houden en zijn schepping. En ik antwoordde, "het zou moeilijk zijn Ya Rabb, maar ik zou nog steeds van jouw houden."

Dan vroeg hij me,"als je doof zou zijn, zou je dan nog luisteren naar mijn woorden?" Hoe kon ik luisteren als ik doof was? Dan begreep ik het. Het luisteren naar het woord van Allah is niet slechts met onze oren maar ook met onze harten. En ik antwoordde, "het zou hard zijn Ya Rabb, maar ik zou nog steeds luisteren naar jouw woorden."

Dan vroeg hij me,"als je doofstom zou zijn, zou je dan mijn Naam prijzen?" Hoe kon ik Allah prijzen zonder stem? Dan begreep ik het, Allah wil dat we hem prijzen vanuit ons hart en ziel. Het is niet van belang hoe wij klinken. En ik antwoordde, "hoewel ik phsysisch U niet kan prijzen, zou ik nog uw Naam prijzen."

Dan vroeg hij me, "houdt je werkelijk van me?" Met volle moed en sterke overtuiging, antwoordde ik dapper , "JA YA RABB!!" Ik houd van u omdat u de enige en de ware Allah bent!"

Ik dacht dat ik goed had geantwoord, maar dan vroeg hij me , "waarom zondig je dan?" Ik antwoordde, "omdat ik slechts een mens ben, en ik niet perfect ben."Waarom dwaal je dan in tijden van vrede het meest ? En waarom bidt je alleen in tijden wanneer je een probleem hebt? "Geen antwoord. Alleen tranen.

Allah vervolgde :
Waarom bidt je slechts bij samenkomsten?
Waarom zoek je me alleen op in tijden van aanbidding?
Waarom vraag je altijd egoïstische zaken?
Waarom vraag je altijd zo onvertrouwelijk?

De tranen bleven over mijn wangen naar beneden rollen. Waarom ben je beschaamd van me? Waarom spreidt je het goede nieuws niet ? Waarom huil je, in tijden van vervolging bij andere, Wanneer ik Mijn schouders aanbied? Waarom gebruik je excuses, wanneer ik je kansen geef om in Mijn Naam te dienen?

Ik probeerde te antwoorden, maar ik kon geen antwoord geven. Je bent gezegend met het leven. Ik schiep je om deze gift niet weg te werpen. Ik heb jouw met talenten gezegend om me te dienen, maar je blijft je afwenden. Ik heb Mijn woord aan jouw geopenbaard, maar je wint niet in kennis bij. Ik heb je toegesproken, maar uw oren waren gesloten. Ik heb mijn zegen aan jouw getoond, maar uw ogen waren afgewendt. Ik heb jouw dienaars gestuurd, maar jij zat nutteloos terwijl zij werden weggeduwd. Ik heb jouw gebeden gehoord en ik heb hen allen beantwoord.

Houdt je echt van me echt? Ik kon niet antwoorden. Hoe kon ik? Ik was beschaamd . Ik had geen verontschuldiging. Wat kon ik na dit zeggen?

Toen mijn hart had uitgehuild, en de tranen hadden gestroomd, zei ik, "Ya Rabb vergeef me alstublieft. Ik ben het onwaardig uw dienaar te zijn." Dan antwoordde hij me,"dat is mijn gunst, Oh mijn dienaar" Ik vroeg, "waarom blijft u me vergeven? Waarom houdt u zo van me? Dan antwoordde hij me, "omdat je mijn schepping bent.
Ik zal jouw nooit verlaten.

Wanneer je huilt, zal ik medeleven hebben en met jouw meehuilen.
Wanneer je met vreugde schreeuwt, zal ik met je lachen.
Wanneer je triestig bent, zal ik je aanmoedigen.
Wanneer je valt, zal ik je omhoog heffen.
Wanneer je moe wordt , zal ik je dragen.

Ik zal met jouw tot het einde van de dagen zijn en ik zal altijd van jouw houden." Nooit had ik zo hard gehuild. Hoe kon ik zo koud zijn geweest. En voor het eerst, bad ik echt.

Assalamo alaikom Warahmatu Allah Wabarakatuh

De dove jongen als uitnodiger tot de Islam

Ik ben een jongeman van zevenendertig jaar, gehuwd en heb kinderen. Ik heb mij schuldig gemaakt aan zowel grote als kleine zonden. Wat betreft het gebed: dat verrichtte ik niet gezamenlijk, en dit verrichtte ik slechts tijdens bijzondere gelegenheden om anderen daarmee tevreden te stellen. De reden hiervan is de slechte gezelschap waarmee ik optrok: de meest waardeloze mensen, waaronder waarzeggers. Het is dan ook niet vreemd dat de shaytaan continu bij mij aanwezig was.

Marwan, mijn dove zoon van zeven jaar oud genoot dankzij zijn moeder een godsdienstige opvoeding. Toen op een avond ik en Marwan thuis waren, was ik aan het bedenken wat te gaan doen met mijn vrienden. Waar zouden wij die avond naartoe gaan? Het was al na het avondgebed toen mijn zoon mij probeerde duidelijk te maken dat ik het gebed moest gaan verrichten. Met gebaren drukte hij zich vragend uit, alsof hij wilde zeggen: “Waarom, O lieve vader, bidt u niet?” Hij richtte zijn hand vervolgens naar de hemel en maakte mij duidelijk dat Allah mij ziet. Het kwam wel vaker voor dat mijn zoontje mij zag terwijl ik zonden beging, maar dit keer stond ik perplex. Mijn kleine zoontje begon voor mij te huilen.

Ik probeerde mijn zoontje naast mij te plaatsen, maar hij rende weg en na een tijdje ging hij naar de wasbak om de woedoe' te verrichten, terwijl hij nog niet helemaal wist hoe hij dit moest doen, want zijn moeder was hem dit nog aan het leren. Mijn vrouw, die overigens de hele Koran uit het hoofd kent, vermaande mij veelvuldig, maar helaas zonder enig resultaat. Mijn zoontje kwam binnen en maakte mij duidelijk dat ik even moest wachten en begon voor mij te bidden. Nadat hij klaar was met het gebed pakte hij de Koran, plaatste dit voor zich en opende dit in één keer, zonder maar te bladeren. Hij plaatste zijn vinger op het volgende vers in Soerat Mariam (interpretatie van de betekenis):

“O mijn lieve vader, waarlijk, ik vrees dat een bestraffing van de Barmhartige u zal treffen, dan zal u een helper van de shaytaan worden.” (Soerat Mariam: 45)

Hierop barstte hij in tranen uit. Waarna wij samen voor een lange tijd begonnen te huilen. Marwan stond op, veegde daarna de tranen uit mijn ogen, begon mijn hoofd en hand te kussen en maakte mij duidelijk: “Verricht het gebed, O mijn lieve vader, voordat u onder de groene zoden ligt en daar uw verdiende bestraffing zult ondergaan.”

Bij Allah, ik verkeerde in doodsangst en in een toestand van shock. Haastig deed ik alle lichten aan en mijn kleine zoontje volgde mij vol verbazing terwijl ik alle kamers in en uit liep. Hij maakte mij duidelijk: “Laat die lichten toch en laten we naar de grote moskee gaan.” Hiermee bedoelde hij de Heilige moskee van de Profeet (vrede zij met hem). Ik zei: “Nee, we gaan wel naar de moskee bij ons in de buurt.” Marwan weigerde dit en wilde perse naar de moskee van de Profeet (vrede zij met hem), dus besloot ik hem in weerwil van mijn angst mee te nemen.

Geen moment wendde hij zijn blik van mij af en even later kwamen wij aan in de ‘Rawdat us-Shariefah’ waar het overvol was van de mensen. Op dat moment was de tijd voor de oproep tot het Ishaa’-gebed aangebroken. Tijdens het gebed begon de imam het volgende vers te reciteren (interpretatie van de betekenis):

“O jullie die geloven, volgt niet de voetstappen van de shaytaan. En wie de voetstappen van de shaytaan volgt: waarlijk, hij beveelt slechts de gruweldaden en het verwerpelijke. En als de Gunst van Allah er voor jullie niet geweest was en zijn Barmhartigheid, dan zou niet één van jullie zich ooit reinigen. Maar Allah reinigt wie Hij wil. En Allah is Alhorend en Alwetend.” (Soerat an-Noer: 21)

Ik kon mij zelf niet beheersen vanwege al mijn tranen en Marwan die naast mij stond raakte hierdoor geëmotioneerd. Noch tijdens het gebed stond Marwan op en haalde een doekje uit zijn zak waarmee hij mijn tranen begon te vegen. Ook na het gebed kon ik niet ophouden met huilen en was Marwan bezig mijn tranen aan het vegen. Wij bleven voor een lange periode in deze toestand, totdat mijn zoon mij duidelijk maakte: “Genoeg vader, wees niet bang.” Vanwege mijn vele gehuil had ik hem bang gemaakt.

We keerden terug naar huis en ik realiseerde mij dat deze nacht de beste nacht was die mij was overkomen. Ik was als nieuwgeboren. Eenmaal thuis aangekomen begonnen mijn vrouw en kinderen allen te huilen, terwijl ze nog niet eens wisten wat er was gebeurd. Marwan vertelde op zijn manier: “Mijn vader heeft in de Heilige moskee gebeden.” Toen mijn vrouw dit hoorde was zij erg tevreden want dit blijde nieuws kwam mede door de goede opvoeding van Marwan. Ik vroeg haar: “Bij Allah, zeg me, heb jij hem opgedragen om de Koran te openen op dat vers? En tot drie maal toe zweerde dat zij dit niet had gedaan.” Ze zei: “Wees Allah dankbaar voor de leiding die Hij jou heeft geschonken.”

Dit was de beste nacht uit mijn leven en nu, Allah zij dank, mis ik geen enkele gezamenlijke gebed meer in de moskee en ik heb al mijn slechte vrienden de rug toegekeerd. Ik kan werkelijk zeggen dat ik de zoetheid van het geloof heb geproefd. Als je me zou kunnen zien, zou je dit van mijn gezicht kunnen aflezen. Mijn leven is nu vervuld van geluk, liefde en wederzijds begrip tussen mij en mijn vrouw, kinderen en in het bijzonder mijn lieve dove zoon Marwan waar ik zoveel van houd. Waarom niet, terwijl hij, na Allah, degene was die mij heeft geleid.

Uit het boek ‘al-cAa’idoena il-Allah’ van
Sheich cAa’idh al-Qarniy

Assalamo alaikom warahmatu Allah wabarakatuh

Haar tong was de Quran

Assalamo alaikom warahmatu Allah wabarakatuh

Bismi Allah Arrahman Arrahim

De Parelketting

Het blijde kleine meisje met de springende blonde krullen was bijna vijf.
Terwijl ze op haar moeder wachtte bij de kassa, zag ze hen, een cirkel van glinsterende parels in een roze plastic doosje.
“ Oh alsjeblieft mama. Mag ik die hebben? Alsjeblieft, mama, alsjeblieft?”
Snel keek haar moeder op de achterkant van het plastic doosje en keek toen weer in de smekende blauwe ogen van het opgeheven gezichtje van haar dochtertje.
“Eén euro vijfennegentig. Dat is bijna € 2,00.
Als je ze echt wilt hebben, dan bedenk ik wel wat extra klusjes voor je en dan heb je snel genoeg geld om ze zelf te kopen.
Het is nog maar een week voor Eid en misschien krijg je nog wel een mooie euromunt van oma.”

Zodra Aisha thuiskwam, leegde ze haar spaarpot en telde 17 eurocent.
Na het eten deed ze meer dan haar eigen klusjes en ging ze naar de buren.
Ze vroeg Tante Jamshed of ze paardenbloemen mocht plukken voor 10 cent.
Op Eid-ul-Fitr gaf haar oma haar een mooie nieuwe euromunt en eindelijk had ze genoeg geld om de parelketting te kopen. Aisha was dol op haar parels.
Ze gaven haar het gevoel dat ze mooi aangekleed was en heel volwassen.
Ze droeg ze altijd.
Naar Koranles op zondag, naar de kleuterschool en zelfs als ze naar bed ging.
De enige keer dat ze de parels afdeed was als ze ging zwemmen of in bad ging.
Haar moeder had gezegd dat als ze nat werden, ze misschien groen zouden worden.

Aisha had een hele lieve vader en elke avond wanneer ze klaar was om naar bed te gaan, hield hij op met wat hij ook aan het doen was en kwam hij naar boven om haar een verhaal uit de Koran voor te lezen.

Op een avond toen hij het verhaal voorgelezen had, vroeg hij Aisha
“Hou je van mij?”
“Oh ja papa. Je weet toch dat ik van je houdt?”
“Geef me dan je parels.”
“Oh papa, niet mijn parels! Je mag de Prinses hebben, de witte schelp uit mijn verzameling, die met de roze schaduw. Weet je wel papa? Die jij me gegeven hebt. Dat is mijn favoriet.”
“Dat is goed Aisha. Papa houdt van jou. Allah-hafez.”
En hij gaf haar een zoen op haar wang.

Ongeveer een week later, na het voorlezen van een verhaal, vroeg haar vader Aisha weer
“hou je van mij?”.
“Papa, je weet toch dat ik van je hou?”
“Geef me dan je parels.”
“Oh papa, niet mijn parels! Je mag mijn pop hebben.
Die nieuwe die ik gekregen heb omdat ik lief geweest ben.
Ze is heel mooi en je mag ook het gele dekentje hebben die bij haar bedje past.”
“Dat is goed. Welterusten. Mag Allah je zegenen en beschermen, Aisha. Papa houdt van jou.”
En zoals altijd kuste hij haar wang zacht.

Een paar avonden later toen haar papa binnen kwam, zat Aisha op haar bed met haar benen gekruist in de kleermakerszit.
Toen hij dichterbij kwam zag hij dat haar kin trilde en er een stille traan over haar wang gleed.
“Wat is er, Aisha? Wat is er aan de hand?”
Aisha zei niets maar opende haar handje naar haar vader.
En terwijl ze hem opende, lag daar haar parelketting.
Met een lichte beving zei ze
“Hier papa, dit is voor jou.”
Met tranen in zijn ogen strekte Aisha’s papa zijn hand uit om de goedkope ketting te pakken en zijn andere hand stak hij in zijn zak en haalde daar een blauw fluwelen doosje uit met een ketting van echte parels en gaf die aan Aisha.

Hij had ze al die tijd al.
Hij wachtte alleen nog op Aisha om hem het goedkope ding te geven, zodat hij haar de echte schat kon geven.

Zo is het ook met Allah, de Almachtige.
Hij wacht op ons om de goedkope dingen op te geven zodat hij ons kan zegenen met prachtige schatten.
Is Allah niet groots?
Hou jij vast aan dingen waarvan Allah wil dat je het loslaat?

Hou jij vast aan schadelijke of onnodige partners, relaties, gewoontes en activiteiten waar je zo gehecht aan geraakt bent dat het onmogelijk lijkt om ze los te laten?
Soms is het zo moeilijk om te zien wat er in de andere hand is, maar geloof één ding.
Allah neemt nooit iets weg zonder je er iets beters voor in de plaats te geven.


Wa alaikom assalam warahmatu Allah wabarakatuh

 Het verhaal van Ajoeb

Het verhaal van de profeet Ajoeb in de Qor’aan toont een ander aspect van Allah's gunsten aan Zijn gelovige dienaren, die geduldig blijven en dankbaar, en aan Zijn geliefde profeten.
Ajoeb had veel dieren, kuddes en akkers, en goede zonen, over wie hij allemaal tevreden was. Hij werd op de proef gesteld over al deze dingen en verloor ze allemaal. Toen werd hij op de proef gesteld over zijn eigen lichaam. Niets van zijn lichaam bleef gezond, behalve zijn hart en zijn tong.
Daarmee dacht hij aan Allah. Hij was alleen in een verre uithoek van het land. Niemand had medelijden met hem, behalve zijn vrouw, die voor hem zorgde. Ze leden zo’n gebrek, dat ze moest werken als bediende.

Ajoebs geduld

Maar ondanks dit alles bleef Ajoeb standvastig in zijn geduld. Hij dacht altijd aan Allah, en dankte Hem altijd. Hij klaagde niet, gaf niemand de schuld, mopperde niet en werd niet boos. Hij bleef zo een aantal jaren lang geduldig.

Kwelling en gunst

Toen de kwelling, die Allah voor Ajoebs ziel had gewild, voorbij was, brak er voor hem vrede aan. Allah gaf hem een smeekbede in, die verhoord werd. Dat gebed toonde zijn machteloosheid en ellende aan. Het maakte duidelijk, dat er inderdaad geen toevlucht tegen Allah is, behalve in Hem, en dat Hij de macht heeft om alles te doen. Allah genas Ajoebs lichaam en gaf hem zijn familie en bezit terug, en zegende hem. Allah zegt:

Toen Ajoeb tot zijn Heer riep en zei: ‘Kwelling heeft mij neergedrukt, en U bent de Genadigste van de genadigen.’ Wij verhoorden zijn gebed en bevrijdden hem van zijn moeilijkheden. Wij gaven hem zijn familie en het gelijke ervan erbij, als een teken van Onze barmhartigheid en als een herinnering voor de dienaren.’ (21:83,84)

Het verhaal van Joenos en haar wijsheid

Het verhaal van Joenos is verbonden met het verhaal van Ajoeb. Opnieuw bevestigt het Allahs macht, Zijn vriendelijkheid jegens Zijn dienaren en Zijn hulp aan hen, als ze wanhopig zijn. Als de hoop ogegeven is, en de dood komt om de fijne draad van het leven te vernietigen, dan blijkt de Hand van de Goddelijke Macht sterk te zijn, en genadig.

Joenos onder zijn volk

Allah zond Joenos naar de mensen van het dorp Nineveh. Hij nodigde hen tot Allah uit. Maar de mensen wezen hem af en waren eigenwijs in hun ongeloof. Boos verliet hij hen, en beloofde hen, dat ze na drie dagen gestraft zouden worden. Omdat ze wisten, dat profeten niet liegen, luisterden ze nu wel. Ze trokken naar buiten naar de woestijn, met hun kinderen, vee en kuddedieren. Daar smeekten ze Allah nederig om bijstand en bidden vurig tot Hem. De kamelen en hun jongen bromden, de koeien en kalveren loeiden, de schapen en de lammetjes blaatten. Daarop verwijderde Allah de straf van hen.

Waarom was er nooit een stad die geloofde, en van haar geloof profiteerde? Behlave het volk van Joenos. Toen zij geloofden namen wij de straf van hen weg; de straf van schande in het leven van deze wereld. En Wij lieten hen voor een tijd genieten. (10:98)

Joenos in de buik van de vis

Maar Joenos was samen met wat andere mensen aan boord van een schip gegaan. Het schip liep tegen de grond, en ze waren bang om te verdrinken. Daarom trokken ze loten, om te beslissen wie er overboord gegooid zou worden, om het schip lichter te maken. Het lot viel op Joenos, maar ze weigerden hem overboord te gooien. Ze deden het opnieuw en het lot viel weer op hem, maar ze weigerden nog steeds om het te doen. Toen deden ze het voor de derde keer en weer viel het lot op Joenos. Allah zei:

‘En hij lootte en hij werd geworpen’ (37:141)

Toen stond Joenos op en gooide zichzelf in de zee. Allah, geprezen zij Hij!, stuurde een vis naar hem. Toen hij in het water sprong, slokte de vis hem op. Allah zei tegen de vis, Joenos’ vlees niet te eten, noch zijn botten te breken.

Allah verhoort het gebed

Joenos was in het donker van de vissebuik, in de donker van de zee, in het donker van de macht. Veel duisternissen, de ene boven de andere! Wat een diepe duisternis! Hoe ver weg was nu de veiligheid! Hij bleef daar zo lang, als Allah wilde. Toen fluisterde Allah hem om het donker uiteen te drijven, zijn tegenspoed weg te halen, en om genade te smeken uit de zeven hemelen erboven. De Qor’aan vertelt dit unieke verhaal, dat troost bevat voor allen, die in ellende en wanhoop verkeren. Ze kunnen zien dat er geen toevlucht tegen Allah is, dan in Allah:

Toen Zonnoen (Joenos) boos heenging en dacht, dat Wij geen macht over hem hadden. Toen riep hij in het donker uit: ‘Er is geen god dan U. Heilig zijt U. Ik behoorde inderdaad tot de onrechtvaardigen.’ Wij verhoorden toen zijn gebed en namen zijn droefenis van hem weg. En aldus verlossen wij de gelovigen. (21:87,88)

De zak snoep

Assalamo alaikom warahmatu Allah wabarakatuh

Alhamdolillah wassalato wassalam ala mawlana rassoel allah wa ala aalihi wa as-habihi ajmaain waman tabi3ahom bi ihssan ila yawmi addin

Bismi Allah Arrahman Arrahim

In één van de avonden zat een vrouw in een vliegveld te wachten op haar vlucht.
Tijdens het wachten, ging zij naar een winkel en kocht een boek en een zak snoep om zo de tijd door te brengen in het lezen.
Plotseling terwijl zij geconcentreerd aan het lezen is, merkte zij op dat er een meisje naast haar zat en een snoepje uit een zak, die tussen hen lag, pakte en opat.
Ze besloot eerst haar te negeren, maar ze raakte snel geïrriteerd omdat het meisje telkens snoep van de zak pakt en in haar horloge kijkt.

De vrouw dacht bij zichzelf:
“als ik nou ongemanierd en niet goed opgevoed was, dan had ik dit meisje een pak slaag verkocht”.

Zo ging het verder, elke keer als de vrouw een snoepje pakt, pakt het meisje ook een snoepje, terwijl de vrouw haar met een boze blik aankijkt.
Op een gegeven moment was het meisje vlug dat ze het laatste stukje snoep pakte en deze deelde in tweeën, waarna ze met een glimlach op haar gezicht de ene helft aan de vrouw gaf en de andere helft zelf at.

De vrouw dacht bij zichzelf:
“wat een stumperd, naast dat zij niet gemanierd is, bedankt zij mij ook niet.”

Vervolgens hoorde ze een oproep dat de vliegtijd aangebroken is.
Ze stond woedend op, zonder achterom te kijken naar de plek waar de dief zat, en stapte het vliegtuig in. Toen ze heerlijk op de stoel zat en van plan was het boek dat zij bijna afkreeg in haar tas neer te leggen, schrok ze bij het zien van de zak snoep die in haar tas was.

Ze begon na te denken:
“Oh mijn Allah, de zak snoep was van dat meisje en zij liet mij toe om met haar te eten!!”

Toen besefte ze met pijn in haar hart, dat zij juist de stumperd is, niet gemanierd is en ook nog de dief is in deze situatie.

Hoe vaak denken wij niet dat wij gelijk hebben in een zaak, terwijl dat achteraf niet zo is?
Hoe vaak hebben wij niet ons vertrouwen in iemand verloren omdat we ons vastklampen aan onze meningen die achteraf niet waarheid bleken te zijn?
Dit moet de reden zijn om twee keer na te denken voordat we anderen veroordelen.
Laten we de anderen duizenden kansen geven, voordat wij hen veroordelen!

Wa alaikom assalam warahmatu Allah wabarakatuh

Assalamo alaikom warahmatu Allah wabarakatuh

kruipend naar de moskee

Onderweg naar Dubai stopte ik bij een klein moskeetje om het namiddaggebed te verrichten.
Toen ik in mijn auto zat zag ik iets uit de nabijgelegen huizen tevoorschijn komen.

Het duurde even voordat ik door had dat het om een man ging die zich kruipend naar de moskee voortbewoog. Om zijn handen had hij plastic sandalen aangetrokken. Op deze wijze baande hij zich met grote inspanning een weg naar de moskee om daar het gezamenlijke namiddaggebed te verrichten.

Deze man leek naar alle waarschijnlijkheid verlamd te zijn aan zijn onderlichaam en sleepte dit mee over de harde grond. Het zweet liep over zijn hele lichaam vanwege de grote inspanning die hij moest leveren en de ondragelijke hitte.
Toen hij bij de omheining van de moskee kwam was het alsof hij verdronk in zijn eigen zweet en zijn gezicht was vuurrood. Vele mensen die ook naar het gezamenlijke gebed trokken liepen langs hem.
Je kon zien dat zij dit beeld gewoon waren.


Ineens kwam een man uit een nabijgelegen winkel met een koude fles drank die hij vervolgens aan de man gaf. Zij bleven enige ogenblikken met elkaar praten over een bepaald onderwerp.
Ik kon horen hoe de winkelier de kruipende man aanbood hem te helpen de moskee te bereiken. Maar tevergeefs, de kruipende man wilde liever op eigen krachten verder. Om niet te laat te komen verontschuldigde hij zichzelf en ging verder.
Ik zag hoe hij de trap opging en ik kon mij geen manier bedenken waarop ik hem van dienst kon zijn.
De tranen stroomden over mijn wangen bij het zien van deze man en ik herinnerde mij de overlevering van de Profeet (vrede zij met hem) waarin hij zei:


“De zwaarste gebeden voor de hypocrieten zijn het ochtendgebed (salaat-ul Fadjr) en het nachtgebed (salaat-ul cIshaa’). Zouden zij echter weten wat de beloning hiervoor is, dan zouden zij zelfs kruipend komen…”


Deze man die werkelijk kruipend naar de moskee kwam had hier absoluut geen moeite mee.
Sterker nog, hij ging naar de moskee alsof het één van Allah’s Tuinen was waar alle gunsten en bekoringen op hem stonden te wachten.
Zo zijn er vele dienaren van de Meest Barmhartige die tussen ons leven en een verheven positie genieten bij Allah. Ik vraag Allah om een ieder die zich inspant op Zijn Pad te belonen. En laat de manier waarop deze man zonder enige schaamte naar de moskee kroop een les voor ons zijn en voornamelijk voor diegenen die zich ervoor schamen de moskee te betreden.

Wa alaikom assalam warahmatu Allah wabarakatuh