Archief

Een man vertelt..

De oven

Ik ben geboren in een moslim familie, toen ik jong was ben ik een aantal keer mee geweest naar de moskee, voor de rest heb ik nooit iets gedaan aan mijn geloof. Mijn vader liet mij vrij, mijn moeder spoorde mij altijd aan om meer met mijn geloof bezig te zijn. Ik geloofde wel in Allah , maar leefde tegen de regels van mijn geloof. Heel soms dacht ik aan het hiernamaals en de Dag des Oordeels, maar omdat de gedachte daarover mij beangstigde wilde ik niet te veel over na denken. Ik maakte mijzelf altijd wijs dat Allah mij toch wel zou vergeven, maar diep in mijn hart wist ik dat ik mijzelf in de maling nam.

Na mijn huwelijk leefde ik zo voort, zonder gebed, zonder gedachtenis aan Allah. Mijn bekering tot de islam gebeurde op een heel bijzondere manier:

Ik werkte in een gemeente bakkerij in Ankara. Gemeente bakkerijen zijn speciaal voor de arme mensen gebouwd om goedkoop brood te maken. Het zijn grote geautomatiseerd bakkerijen waar elke nacht duizenden broden worden gebakken. De ovens zijn kamers waar het brooddeeg met een karretjes worden ingereden.

We werkten in de nacht zodat de broden vroeg in de ochtend vers en warm klaar waren voor de verkoop.
Na het gebruik van de oven werd het door een vaste werknemer schoon gemaakt. Op een dag was hij ziek, niemand dacht aan het schoonmaken van de oven, behalve ik.

Ik ging de oven in om het schoon te maken, één van mijn collega's wist niet dat ik binnen was en deed de ovendeur dicht. Hij sloot de bakkerij af en ging als laatste weg. Ik was zo intens bezig dat ik niet had gemerkt dat hij dikke metalen deur had dicht gemaakt. Ik klopte op de deur, maar tevergeefs. Ik klopte nog een keer en bonkte keer op keer, maar er was niemand meer in de bakkerij. Uiteindelijk begon ik te geloven dat iedereen echt weg was.

Vanaf dat moment werd ik bezeten door grote zorgen, mijn benen begonnen te trillen van angst, want de eerste persoon di in de bakkerij zou komen, zou op de ontvlamming knop van de oven drukken. Pas wanneer de oven heet genoeg was, zouden de deeg karretjes erin gereden worden.

Ik werd hopeloos, mijn laatste uren waren geslagen,de hitte van de oven zou mij dood bakken. Een plotselinge dood zou niet zo erg zijn. De hitte zou mijn vel tot en met mijn ingewanden roosteren, het vet aan mijn lichaam zou als braadvet dienen.
Het was alsof ik een voorproefje van de hel zou krijgen.

Bij de gedachte aan de hel werd mijn angst nog groter. Ik zou niet alleen in de oven branden, maar ook in de hel, want tot op dat moment had ik bijna nooit iets aan mijn geloof gedaan.
Ik wist dat ik moest bidden en vasten, Ik mocht geen alcohol drinken en geen ontucht plegen ........ maar toch deed ik alles wat niet mocht.
Ik dacht: "Zou Allah mij vergeven.... kon ik maar uit de oven, kreeg ik maar nog een kans....."

Ik opende mijn handen en smeekte om vergiffenis bij Allah . Ik maakte soedjoed e smeekte keer op keer voor een kans.
Ik begon te bidden, maar hoe kon ik in een paar uut tijd het gebed inhalen van de afgelopen jaren. En dat was niet het enige wat ik had verzaakt, er waren nog veel meer dingen die ik niet deed. Daar zou ik keer op keer hetgeen meemaken wat ik in de oven beleven. En nog wel erger dan dat.

Ik was totaal overgeleverd aan de genade van Allah , alleen Hij zou een wonder kunnen veroorzaken en mij redden uit de oven.

Intussen was een van mijn collega's thuis aan het slapen, hij droomde dat ik in een oven in moeilijkheden verkeerde.
Enige uren later was hij wakker geworden en kwam naar de bakkerij om te werken. Hij deed de deur open en liep meteen naar de knop van de oven. Net op het moment dat zijn vinger naar de knop ging, dacht hij aan zijn droom.
"Zou er echt iemand in de oven zitten? Ach, nee, ...het was alleen maar een droom..."
Hij twijfelde,.... net op het moment dat hij de knop wilde indrukken, besloot hij toch t kijken.

De deur ging open, ik kon het bijna niet geloven. We stonden stom verbaasd naar elkaar te kijken, het leek alsof ik in een wazige droom was. Als hij iets later was gekomen, zou ik waarschijnlijk doorgedraaid zijn.

O wat was ik opgelucht, ik ging meteen naar de sjoedjoed en dankte Allah keer op keer Allah voor de nieuwe kans die ik had gekregen. Nu kon ik mijn leven verbeteren en als een goede moslim leven.

Ik ging vanaf die dag bidden en sla nooit de Ramadan over om te vasten. Ik betaalde mijn zakaat en doe alles wat in mijn vermogen ligt.

Na de ervaring in de oven was het alsof ik terug kwam uit de hel en een nieuwe kans kreeg om mijn leven te beteren. Ik kan wel zeggen dat ik een stukje hel heb ervaren, natuurlijk was het niet de echte hel, maar wel een voorproefje van de toestand van een mens die naar het vuur dreigt te gaan.

Ik werd door mijn ervaring gedwongen stil te staan bij de dreigingen van de hel. De meesten van ons willen er niet aan denken, maar diep in onze harten schuilt toch de angst ervoor. Zelfs bij mensen die er niet in geloven.

Wassalaam

Dit is een verhaal van een jongeman die op een zeer mooie maar tegelijkertijd tragische manier geleid is door Allah.

Hij vertelt:
“ Ik was een persoon die graag bij zijn vrienden was. Wij waren altijd samen, altijd op zoek naar manieren om onszelf bezig te houden met verwerpelijk vermaak en verdorven zaken, waar we onze dagen mee vulden en onze nachten mee doorbrachtten. Dit terwijl mijn lieve arme vrouw thuis eenzaam haar dagen voorbij zag gaan. Zij klaagde steeds vaker over de eenzaamheid en de dagelijkse ellende waarin zij leefde maar ik had daar geen oor voor, en negeerde het.

Op een nacht kwam ik, zoals gewoonlijk in die tijd, rond een uur of drie thuis. Mijn vrouw en dochter lagen al lang te slapen. Ik ging naar de woonkamer en zette mijn verdorven gedrag waar ik net van thuiskwam gewoon binnenshuis voort door wat vieze films te gaan kijken. Plotseling ging de deur van de kamer open !!! Daar zat ik dan, oog in oog met mijn vijfjarige dochter. Ik keek haar recht in de ogen, aan de andere kant werd er tot mijn grote verdriet teruggekeken met een teleurgestelde en trieste blik.

Verstijfd was ik, elke poging om iets te zeggen op dat moment stokte al bij de eerste klank. Na een seconde of wat die in mijn verlamde situatie als een eeuwigheid voelde bereikten de eerste klanken mijn bewustzijn. Het was haar lieve stem waarmee ze zei: “Papa, je zou je moeten schamen, ben je niet bang voor Allah…Heb toch vrees voor Allah!” en zij zei dit drie maal, deed de deur dicht en ging terug naar haar kamer.

Ik bleef onthutst achter en wist niet hoe te reageren. Een tijd lang zat ik als door de bliksem getroffen stil en bewegingsloos voor me uit te staren met open mond. Toen ik een beetje uit mijn toestand begon te raken irriteerde ik mij gelijk mateloos aan de verachtelijke beelden die nog steeds speelden en die er nu opeens heel anders uitzagen. Ik stond op, deed de tv uit en begon na te denken over de gebeurtenis die mij voor de rest van mijn leven haarscherp zou bijblijven, uit nervositeit begon ik door de kamer te ijsberen. Haar woorden hadden mij heel diep geraakt. Zij riepen bij mij een gevoel op dat ik tot dan toe nooit had ervaren.

Ik besloot voor mijzelf dat het het beste was om naar haar kamer toe te gaan, dus ik begaf mij zenuwachtig die kant op terwijl ik nog klampachtig zat te bedenken wat ik zou zeggen. Eenmaal daar aangekomen, zag ik dat zij weer in slaap was gevallen. Ik ging kapot van binnen en dacht dat ik gek werd. In het holst van de nacht zat ik mijzelf op te vreten terwijl ik niks dan de stilte hoorde. Ik voelde mij ellendig als nooit tevoren, maar wat moest ik doen? Wat kon ik doen? Ineens werd de oorverdovende stilte onderbroken door een geluid dat alles veranderde, een geluid dat ik altijd al heb gehoord maar waar ik nooit naar heb geluisterd, een geluid waar ik de laatste jaren liever mijn oren voor sloot en pas blij was als die afgelopen was. Het was de oproep tot het ochtendgebed. Een rustig gevoel kwam over mij en ik begon na te denken. Aarzelend besloot ik om de kleine wassing te gaan verrichten, toen ik daar klaar mee was besloot ik mij op weg te begeven naar de moskee. Ik had niet veel zin om te gaan maar de woorden van mijn kleine dochter bleven mij achtervolgen.

De Imam opende het gebed en las een aantal verzen uit de Koran. Op het moment dat hij knielde en ik hem volgde, barstte ik spontaan in tranen uit. Ik kon mij niet inhouden al zou ik het gewild hebben. Dit was de eerste keer in zeven jaar dat ik weer voor Allah stond om het gebed te verrichten. De huilbui deed mij goed. Ik was opgelucht en het voelde alsof alle ongeloof, hypocrisie en verdorvenheid die ik in mij had, samen met de tranen uit mij wegstroomden. Thuis aangekomen, ging ik zitten en wachtte totdat het tijd was om naar mijn werk te gaan. Nog steeds zat ik mij te verwonderen om de reeks gebeurtenissen.

Toen ik op mijn werk kwam, zag ik mijn collega verbaasd en vreemd naar mij kijken. Het was natuurlijk een vreemde gewaarwording voor hem dat ik zo vroeg binnen was, terwijl ik daarvoor door mijn levensstijl vaak ofwel altijd laat was. Hij wilde meteen het fijne ervan weten. Ik vertelde hem wat mij overkwam, waarna hij zei: “Wees Allah dankbaar voor het geven van zo’n dochter die jou aan het denken heeft gezet en wees Hem ook dankbaar voor het niet sterven in de toestand waarin je verkeerde.”

Ik voelde mij na een tijdje werken onwijs vermoeid (ik had namelijk nog steeds niet geslapen) en vroeg om een halve dag vrij te nemen om de rest van de dag uit te rusten. Ik verlangde ook naar het zien van mijn kleine dochter. Ik kon gaan, dus vol goede moed ging ik onderweg naar huis. Ik keek er zo naar uit om mijn dochtertje te spreken, mijn excuses aan te bieden, haar te bedanken en te omhelzen. Er stond mij heel wat anders te wachten.

Toen ik het huis binnenliep, kwam mijn vrouw in paniek en huilend op mij af. Mijn hart begon sneller te bonzen, ik vreesde al het ergste. Ik vroeg angstig wat er aan de hand was en zij overdonderde mij met precies dat ergste waar ik voor vreesde. Ze was dood, mijn vijfjarige bloempje, waar ik sinds de nacht ervoor nog meer van was gaan houden, was overleden. Ik kon het niet geloven. Haar woorden die mij zo diep hadden geraakt waren de laatste die ik van haar gehoord heb. Een onbeschrijfelijk heftige pijn kwam over mij. Ik kon mijzelf niet meer beheersen en tranen begonnen wild te stromen.

Ik besefte mij na een tijdje dat dit een beproeving van Allah was om mijn geloof op de proef te stellen, en wist dat ik mij sterk moest houden. Ik belde mijn collega op en vertelde moeizaam wat er gebeurd was. Toen ik hem vroeg of hij kon komen om mij te helpen met het wassen en begraven van mijn dochter, gaf hij hier meteen gehoor aan. Wij verrichtten het gebed voor haar en droegen haar naar de begraafplaats. Op de begraafplaats zei mijn collega tegen mij: “Het is niet gepast dat een ander dan jij jouw dochter in het graf plaatst.” Ik pakte haar met tranen in mijn ogen en legde haar voorzichtig in het graf terwijl ik dacht; ik ben niet mijn dochter aan het begraven maar het licht dat mij weer naar Allah heeft geleid."

Assalamo alaikom warahmatu Allah wabarakatuh

Alhamdolillah wassalato wassalam ala mawlana rassoel allah wa ala aalihi wa as-habihi ajmaain waman tabi3ahom bi ihssan ila yawmi addin

Bismi Allah Arrahman Arrahim

In één van de avonden zat een vrouw in een vliegveld te wachten op haar vlucht.
Tijdens het wachten, ging zij naar een winkel en kocht een boek en een zak snoep om zo de tijd door te brengen in het lezen.
Plotseling terwijl zij geconcentreerd aan het lezen is, merkte zij op dat er een meisje naast haar zat en een snoepje uit een zak, die tussen hen lag, pakte en opat.
Ze besloot eerst haar te negeren, maar ze raakte snel geïrriteerd omdat het meisje telkens snoep van de zak pakt en in haar horloge kijkt.

De vrouw dacht bij zichzelf:
“als ik nou ongemanierd en niet goed opgevoed was, dan had ik dit meisje een pak slaag verkocht”.

Zo ging het verder, elke keer als de vrouw een snoepje pakt, pakt het meisje ook een snoepje, terwijl de vrouw haar met een boze blik aankijkt.
Op een gegeven moment was het meisje vlug dat ze het laatste stukje snoep pakte en deze deelde in tweeën, waarna ze met een glimlach op haar gezicht de ene helft aan de vrouw gaf en de andere helft zelf at.

De vrouw dacht bij zichzelf:
“wat een stumperd, naast dat zij niet gemanierd is, bedankt zij mij ook niet.”

Vervolgens hoorde ze een oproep dat de vliegtijd aangebroken is.
Ze stond woedend op, zonder achterom te kijken naar de plek waar de dief zat, en stapte het vliegtuig in. Toen ze heerlijk op de stoel zat en van plan was het boek dat zij bijna afkreeg in haar tas neer te leggen, schrok ze bij het zien van de zak snoep die in haar tas was.

Ze begon na te denken:
“Oh mijn Allah, de zak snoep was van dat meisje en zij liet mij toe om met haar te eten!!”

Toen besefte ze met pijn in haar hart, dat zij juist de stumperd is, niet gemanierd is en ook nog de dief is in deze situatie.

Hoe vaak denken wij niet dat wij gelijk hebben in een zaak, terwijl dat achteraf niet zo is?
Hoe vaak hebben wij niet ons vertrouwen in iemand verloren omdat we ons vastklampen aan onze meningen die achteraf niet waarheid bleken te zijn?
Dit moet de reden zijn om twee keer na te denken voordat we anderen veroordelen.
Laten we de anderen duizenden kansen geven, voordat wij hen veroordelen!

Wa alaikom assalam warahmatu Allah wabarakatuh

De oude man

Er was eens heel lang geleden een man die bekend stond als een aardig en rustig persoon. Op een dag verliet deze man zijn huis op weg naar een bekende die zo'n 30 kilometer van zijn dorp woonde. Hij liep en liep......totdat hij bij een dorpje aankwam waar een appelboom stond die zijn hoofd op hol deed slaan. Hij had erge honger.....hij had tenslotte al een halve dag gelopen. De appelboom wist hem te verleiden, hij klom de boom in en plukte een appel. Na deze gegeten te hebben begon hij na te denken: "Wat heb ik gedaan...? Bij Allah ik heb gezondigd, ik heb gestolen, ik heb andermans bezit gegeten...!"

Hij had zo'n spijt en kon de spijt niet meer verdragen, hij kon zijn reis niet meer voltooien, voordat hij vergiffenis zou krijgen van de eigenaar van de appelboom. Hij besloot de eigenaar van de appelboom te gaan zoeken, in de verte zag hij een Moskee, dit was de plaatselijke moskee, iedereen kende elkaar daar waarschijnlijk en zo dacht hij dacht sneller succes te kunnen boeken. Eenmaal daar aangekomen vroeg hij aan de mensen of zij wisten van wie die appelboom was. Hij kreeg meteen antwoord op zijn vraag, de boom behoorde toe aan een oude man die niet ver van de appelboom een huisje had. Nu hij wist van wie de appelboom was, was de volgende stap vergiffenis vragen. Hij had nog steeds een schuldgevoel, en hij moest het kwijtraken....

Hij liep naar het kleine armoedig huisje dat gemaakt was van klei en zink. Hij klopte aan en een oude man deed de deur open. "As Salaamoe alaikoem wa Rahmatoellahi wa Barakatoeh" :zei de oude man, "Wa alaikoem salaam wa Rahmatoellahi wa Barakatoeh" :antwoordde de man. "Wat kan ik voor je doen" :vroeg de oude man. Hij antwoordde en zei: "Ik kom mijn schuld bekennen en u om vergeving vragen." De oude man vroeg: "Wat heb je gedaan, dan?" Hij zei: "Ik heb een appel uit uw appelboom gegeten. Hoe kunt u mij voor mijn daad vergeven." De oude man antwoordde: "Ik ben oud en kan niet meer op het land werken, ik heb een stukje land 5 kilometer hier vandaan, werk op mijn land en ik zal je vergeven." De man antwoordde: "Als ik dit moet doen om van uw vergeving te krijgen, dan doe ik dat."

Zo gezegd zo gedaan. Acht lange jaren waren voorbij....en de oude man was niet meer de oude, hij begon sterk achteruit te gaan in zijn gezondheid. Op een dag klopte de man, na 10 uur op het land te hebben gewerkt, aan de deur van de oude man. De oude man deed de deur open, en nodigde hem uit binnen te komen, marhaba. De man liep naar binnen en nam plaats op een kleine zelfgemaakte stoel. Hij vroeg de oude man hoelang hij nog op het land moest werken, voordat hij vergeven zou worden. De oude man antwoordde: "Ik vergeef je als je met mijn dochter trouwt." De man antwoordde: "Als dit de enige manier is om vergeving van u te krijgen dan trouw ik met uw dochter." De oude man zei: "Maar......wacht er is nog iets, mijn dochter is blind, stom, doof en kan niet lopen....." De man zei: "Als het echt moet, en als ik hierdoor van uw vergeving krijg dan trouw ik met haar!"

Alles was geregeld, de oude man nodigde hem een paar dagen later bij hem thuis uit, en ze zaten aan tafel. De oude man zei: "Kijk hier is mijn dochter, degene met wie je gaat trouwen." Waarop de man antwoordde: "Hoe kan dit nu uw dochter zijn als ze gewoon kan zien, want ze kijkt recht in u ogen. En ze gewoon kan horen want ze reageerde toen u haar net riep. En ze gewoon kan praten want ze gaf u antwoordt. En ze gewoon kan lopen want ik zie haar nu lopen. Was uw dochter niet doof, blind, stom en kon ze niet lopen?"

De oude man antwoordde hierop: "Ja inderdaad,.....mijn dochter is blind, want zij ziet alleen wat goed is, hetgeen wat slecht is ziet zij niet, mijn dochter hoort niets, want ze hoort alleen wat goed is, hetgeen wat slecht is hoort zij niet. Mijn dochter is stom, want ze praat alleen over goede dingen, hetgeen wat slecht is daar praat zij niet over. Mijn dochter kan niet lopen, want ze loopt van huis naar de Moskee en van de Moskee naar huis........verder loopt zij niet. Waar vind je tegenwoordig nog zulke vrouwen en zulke mannen? Welke man zou 8 jaar op het land werken in ruil voor vergeving. Welke man zou trouwen in ruil voor vergeving. Welke man zou trouwen met een vrouw die blind, doof en stom is en die niet kan lopen."

------------------------------

En waar vind je tegenwoordig nog zo'n vrouw of man. De vrouwen en mannen van tegenwoordig zijn blind voor geluk en gezondheid, maar hun ogen staan wijd open voor luxe, (auto's en goud). De vrouwen en mannen van tegenwoordig zijn doof en stom als het gaat om de Islam en om het verkondigen hiervan, maar hebben genoeg gesprekstof als het gaat om roddels, vloeken en andere slechte zaken gaat. De vrouwen en mannen van tegenwoordig kunnen niet lopen als het gaat om het lopen van huis naar de Moskee, maar lopen wel heel hard en snel achter de wereldse geneugten, pleziertjes en disco's aan.....

Maar het is nog niet te laat. Denk na, en leg eens rekenschap af over hoe je je tijd gebruikt -de lange uren, ja zelfs de dagen weken of jaren- in het najagen van triviale doelen (zonder wezenlijke betekenis). Het inventarisatieproces en het verbeteren vereist een volledige eerlijkheid ten opzichte van jezelf en we weten dit kan buitengewoon moeilijk zijn als het om zonden als trots of egoïsme gaat. Het herkennen en erkennen er van is de eerste stap tot verbetering. Want iedereen zal beoordeeld worden door het overwicht aan het goede of slechte in hem/ haar. In dit verband wordt het opstellen van de Miezân (weegschaal) in de Qor'aan beschreven.

Assalamo alaikom warahmatu Allah wabarakatuh

Alhamdolillah wassalato wassalam ala mawlana rassoel allah wa ala aalihi wa as-habihi ajmaain waman tabi3ahom bi ihssan ila yawmi addin

Bismi Allah Arrahman Arrahim



Mijn moeder had maar één oog.
Ik had echt een hekel aan haar, omdat ik altijd verschut stond door haar uiterlijk.
Ze werkte als schoonmaakster op de school waar ik op zat.

Op een dag kwam ze mijn les binnen en vroeg mijn leraar of ik wel mijn best doe in de les.
Ik schaamde me dood.
Hoe durfde ze mijn klas binnen te komen???
Ik deed alsof ik haar niet kende en keek haar aan met haat in mijn ogen.

Een dag later begon een klasgenoot mij te pesten.
HAHAHA jouw moeder heeft maar één oog.

Op dat moment voelde ik me gepest en had ik graag levend begraven willen worden.
Ik wou mijn moeder graag dood hebben.

Toen ik thuis kwam begon ik boos te schreeuwen,,,
Val dood, door jou word ik op school gepest met je lelijke gezicht.

Ze zei helemaal niks terug en ik twijfelde niet met mijn woorden, omdat ik heel erg boos was.

Geen één seconde had ik na gedacht hoe ze zicht voelde door mijn harde praatjes.
Op school deed ik mijn best en ik had mijn besluit genomen om in Amsterdam te gaan studeren.

Na dat ik mijn diploma had behaald ben ik gaan trouwen en kreeg ik kinderen.
Ik leefde heel erg gelukkig met mijn vrouw en mijn kinderen.

Op een dag belde mijn moeder aan mijn deur.
Mijn kind deed de deur open en was geschrokken van mijn moeders de uiterlijk.
Het was ongeveer 10 jaar dat ik haar niet had gezien en gesproken.

Ik was boos geworden en stuurde haar weg.
Wat kom je nou hier doen? Mijn kinderen worden bang van je ga weg van hier.
Heel zachtjes zei ze toen,,,

Oh sorry ik ben naar het verkeerde adres gekomen en ze liep weg.

Maanden later werd ik op een dag wakker van mijn slaap midden in de nacht.
Ik droomde over mijn moeder.

Ik had besloten om weer naar mijn oude dorp te gaan om te kijken hoe het met mijn moeder gaat.
Ik kwam aan ik belde maar niemand deed de deur open.
De buurvrouw hoorde dat en kwam naar buiten.
Ze vroeg aan mij wie ik was, want ze had me niet herkend na al die jaren.
Zij vertelde mij dat mijn moeder overleden was en dat ze een brief had achter gelaten.

Er stond het volgende:

Mijn lieve zoon.

Zolang heb ik aan jou moeten denken.
Zolang heb ik jou moeten missen.
Zolang heb ik zitten huilen, omdat jij niet bij me was en omdat ik je nodig had.
Ik was al die tijd eenzaam en werd maar zieker en zieker.

Het spijt me dat jij door mij werd gepest toen je nog op school zat.
Het spijt me dat je door mij elke keer verschut stond als jouw vrienden wisten dat ik jouw moeder was. Het spijt me dat ik naar je huis ben gekomen en dat jouw kinderen bang werden door mijn uiterlijk.

Één ding moet je nog weten, wat jij nog niet weet.

Toen jij nog twee jaar oud was heb jij en je vader een auto-ongeluk gehad.
Je vader was toen dood gegaan en jij had je rechter oog verloren.
En ik als moeder kon het niet hebben dat jij met één oog zou opgroeien.
Daarom heb ik jou mijn oog gegeven.

Ik was zo blij dat de operatie gelukt was.
Ik was zo blij en trots dat jij met mijn oog de wereld kon zien.

Met veel liefde voor jou mijn zoon.
Jouw moeder die altijd van je heeft gehouden.
Veel succes in je leven......

......

ken de waarde van je moeder.......

De parelketting.

Het blijde kleine meisje met de springende blonde krullen was bijna vijf. Terwijl ze op haar moeder wachtte bij de kassa, zag ze hen, een cirkel van glinsterende parels in een roze plastic doosje. “ Oh alsjeblieft mama. Mag ik die hebben? Alsjeblieft, mama, alsjeblieft?” Snel keek haar moeder op de achterkant van het plastic doosje en keek toen weer in de smekende blauwe ogen van het opgeheven gezichtje van haar dochtertje. “Eén euro vijfennegentig. Dat is bijna € 2,00. Als je ze echt wilt hebben, dan bedenk ik wel wat extra klusjes voor je en dan heb je snel genoeg geld om ze zelf te kopen. Het is nog maar een week voor Eid en misschien krijg je nog wel een mooie euromunt van oma.”
Zodra Aisha thuiskwam, leegde ze haar spaarpot en telde 17 eurocent. Na het eten deed ze meer dan haar eigen klusjes en ging ze naar de buren. Ze vroeg Tante Jamshed of ze paardenbloemen mocht plukken voor 10 cent. Op Eid-ul-Fitr gaf haar oma haar een mooie nieuwe euromunt en eindelijk had ze genoeg geld om de parelketting te kopen. Aisha was dol op haar parels. Ze gaven haar het gevoel dat ze mooi aangekleed was en heel volwassen. Ze droeg ze altijd. Naar Koranles op zondag, naar de kleuterschool en zelfs als ze naar bed ging. De enige keer dat ze de parels afdeed was als ze ging zwemmen of in bad ging. Haar moeder had gezegd dat als ze nat werden, ze misschien groen zouden worden.
Aisha had een hele lieve vader en elke avond wanneer ze klaar was om naar bed te gaan, hield hij op met wat hij ook aan het doen was en kwam hij naar boven om haar een verhaal uit de Koran voor te lezen. Op een avond toen hij het verhaal voorgelezen had, vroeg hij Aisha “Hou je van mij?” “Oh ja papa. Je weet toch dat ik van je houdt?” “Geef me dan je parels.” “Oh papa, niet mijn parels! Je mag de Prinses hebben, de witte schelp uit mijn verzameling, die met de roze schaduw. Weet je wel papa? Die jij me gegeven hebt. Dat is mijn favoriet.” “Dat is goed Aisha. Papa houdt van jou. Allah-hafez.” En hij gaf haar een zoen op haar wang.
Ongeveer een week later, na het voorlezen van een verhaal, vroeg haar vader Aisha weer “hou je van mij?”. “Papa, je weet toch dat ik van je hou?” “Geef me dan je parels.” “Oh papa, niet mijn parels! Je mag mijn pop hebben. Die nieuwe die ik gekregen heb omdat ik lief geweest ben. Ze is heel mooi en je mag ook het gele dekentje hebben die bij haar bedje past.”
“Dat is goed. Welterusten. Mag Allah je zegenen en beschermen, Aisha. Papa houdt van jou.” En zoals altijd kuste hij haar wang zacht.
Een paar avonden later toen haar papa binnen kwam, zat Aisha op haar bed met haar benen gekruist in de kleermakerszit. Toen hij dichterbij kwam zag hij dat haar kin trilde en er een stille traan over haar wang gleed.
“Wat is er, Aisha? Wat is er aan de hand?” Aisha zei niets maar opende haar handje naar haar vader. En terwijl ze hem opende, lag daar haar parelketting. Met een lichte beving zei ze “Hier papa, dit is voor jou.” Met tranen in zijn ogen strekte Aisha’s papa zijn hand uit om de goedkope ketting te pakken en zijn andere hand stak hij in zijn zak en haalde daar een blauw fluwelen doosje uit met een ketting van echte parels en gaf die aan Aisha.
Hij had ze al die tijd al. Hij wachtte alleen nog op Aisha om hem het goedkope ding te geven, zodat hij haar de echte schat kon geven.
Zo is het ook met Allah, de Almachtige. Hij wacht op ons om de goedkope dingen op te geven zodat hij ons kan zegenen met prachtige schatten.
Is Allah niet groots? Hou jij vast aan dingen waarvan Allah wil dat je het loslaat?
Hou jij vast aan schadelijke of onnodige partners, relaties, gewoontes en activiteiten waar je zo gehecht aan geraakt bent dat het onmogelijk lijkt om ze los te laten? Soms is het zo moeilijk om te zien wat er in de andere hand is, maar geloof één ding. Allah neemt nooit iets weg zonder je er iets beters voor in de plaats te geven.

.

In mijn graf...

Selaam Aleikoem, broeders en zusters

afgelopen zomer was mijn nicht op een bruiloft en daar was een
meisje die haar het volgende vertelde:
Ik noem dit meisje even in dit verhaal malika.

malika woonde in marokko bij haar ouders, ze droeg een
hoofddoek
en bidde netjes 5x per dag enz.
Maar zoals elk ander meisje kwam ook iemand haar om haar hand
vragen, de jongen die om haar hand kwam vragen kwam uit
frankrijk,
en dat betekende dus voor haar dat ze in frankrijk moest gaan
toen ze getrouwd waren kreeg ze van haar man te horen dat ze
haar hoofddoek af moest doen,en dat ze zich moest kleden als de
meisjes
in frankrijk,hij tegen haar je bent nu in europa en ik wil niet
dat mensen me uitlachen dat mijn vrouw een hoofddoek draagt.
Tegen haar zin
in heeft ze
gedaan wat haar man eiste, ze deed haar hoofddoek
af,heeft haar haar geknipt en geverft,liep met
korte rokjes en mouloze truitjes en jurkjes enz.
Zo is het ongeveer 2jaar gegaan,tot dat ze op een nacht droomde
dat er een man naar haar toe kwam en tegen haar zei:je hebt nog
maar een week te leven en dan is het voorbij.
Ze vertelde haar man wat ze gedroomd had en dat ze zich zorgen
maakt,maar haar man zei tegen haar dat ze niet moet aanstellen.
En de zelfde droom kreeg ze de volgende nacht weer,ze nam het
nu
wel serieus en besloot om naar marokko te gaan om haar ouders
te
zien en afscheid te nemen,want ze had het gevoel dat er iets
zou
gebeuren...

ze is is haar eentje naar marokko
gegaan,want haar man nam het
niet serieus wat ze had gedroomd.
Eenmaal in marokko begonnen de gevoelens sterker te worden dat
ze
echt doodgaat,ze heeft haar ouders niks
over haar droom verteld zodat ze niet bezorgd zullen zijn.
Het enige wat door haar hoofd ging was dat ze aar hoofdoek af
heeft gedaan en dat ze kleren droeg die niet toegestaan zijn
voor
vrouwen in de islaam,die hele week dat ze in marokko was
droomde
ze elke nacht hetzelfde.
De vijfde dag dat ze in marokko was ging haar moeder naar haar
kamer om haar wakker te maken om te ontbijten, en ja hoor Allah
heeft haar ziel die ochtend niet terug gegeven.
Ze is dus echt overleden meskina,haar ouders waren er kapot
aan,het was hun
enige dochter.
Haar ouders hebben toen de man van malika gebeld en hebben hem
verteld dat malika in
haar slaap is overleden.
Haar man was er helemaal kapot van en haatte zich zelf om het
feit
dat hij haar dromen niet serieus nam.
hij is toen naar marokko gegaan om zijn vrouw daar te
begraven,hij
is daar ongeveer 2weken gebleven.
Hij
bezocht elke dag haar graf en vroeg om vergivenis,maar toen hij
op
een dag naar haar graf ging en aan het bidden was hoorde hij
ergens geluid vandaan komen......

Hij was er 100% zeker van dat hij de stem van zijn vrouw
hoorde.het geleid kwam echt uit het graf van zijn vrouw,hij
raakte
helemaal in paniek en is naar de moskee gerent
en heeft er iemand
bij gehaald.
Het geluid kwam inderdaad uit de graf van malika,ze was keihard
aan het schreeuwen dat ze pijn heeft.
Iedereen raakte in paniek(was dit een teken van Allah)...
Ze besloten de graf open te maken,en tot hun verbazing zagen ze
malika liggen en ze leefde nog(ik krijg echt kippevel).
Ze was keihard aan het schreewen van de pijn,ze herhaalde wel
100x
HET SPIJT ME,allah het spijt me...
ze zag er niet meer hetzelfde uit als toen ze nog leefde,haar
haren die ze had geknipt en geverft waren helemaal
afgebrand,haar wenkbrauwen die ze had geepileerd waren
afgebrand,haar armen en benen die ze aan de buiten
wereld liet zien in mouwloze truitjes en korte rokjes waren
helemaal verbrand.
ze schreeuwde keihard: Allah is groot,allah is
groot!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ze wou haar man niet meer zien,en ze was doodsbang.
ze vertelde de mensen om haar heen wat er was gebeurd.
Toen jullie mij begraafden leefde ik nog,maar ik kon mezelf
niet
bewegen ik kon niks,alsof ieman me stevig vast hield.
toen jullie eenmaal weg gingen van mijn graf,kwam er iemand
naar
me toe en die zei,HEB JE GOED GELEEFD! ben je blij met wat je
hebt
gadaan!!!!!!!
Je moet boeten voor wat je hebt gedaan!!!
Wat er met jou in je graf gaat gebeuren moet jij vertellen aan
elk
mans dat je tegenkomt,en jou man zal nog zwaarder gestraft
worden dan jou!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het meisje dat dit aan
mijn nicht vertelde was malika zelf,ze heeft haar brandwonden
laten zien,en ze zei: Allah heeft mij genomen om alle
anderen te laten zien dat je moet leven zoals allah het wil..
Mijn nicht was er een hele tijd kapot van,en toen ik het heb
gehoord heb ik echt gehuild.
malika heeft gevraagt dit door te vertellen aan alle anderen
mensen zodat andere mensen het weer door zullen vertellen
enzovoorts.

En dit is echt gebeurd mensen, BEDEK JE LICHAAM DUS VOOR DAT
HET TE LAAT IS

Wa Aleikoum Selaam.. Mij broeders&zusters

(dit heb ik gekregen via een mailtje) 

De oude man en zijn 3 zonen

Er was eens een oude man met drie zonen.

De man was erg gelukkig met zijn drie dappere jongens. Hij had niet veel meer te leven, maar was er zeker van dat hij kon vertrouwen op zijn familie. De jongens waren ieder erg intelligent en hadden alles over voor hun oude vader. Ze schonken hem liefde, gaven hem rust en hielpen hem met alles dat mogelijk was. Naar de traditie van deze familie was het zo dat als een vader niet lang meer te leven had, hij zijn zonen op pad zou sturen naar een ver land, met de opdracht goede daden te verrichten. En zo zij het. De vader riep zijn zoons bij hem en gaf hen de opdracht om naar het land van de wijsheid te gaan. Het was de bedoeling dat degene die het meest goede daden zou verrichten en terug zou komen met de grootste wijsheid, een ring zou krijgen. Een ring, dat al vele jaren, keer op keer word doorgegeven van vader op zoon. De jongens, hun vader zeer bewonderend en elkaar het geluk toewensend, gingen allen op pad. Na precies een jaar was het tijd om weer terug te keren naar huis. Aangezien de vader de toekomst een beetje kon voorspellen, had hij al een vermoeden wie de zoon zou zijn met de meeste wijsheid en het meest goede daden zou verrichten. Helaas overleed de vader kort voordat zijn zoons arriveerden, hij gaf de familie de opdracht de ring te geven aan de meest wijze zoon en natuurlijk met het meeste verrichte goede daden. De familie vond het toch zeer triest. Hun oom wist dat de jongens een zeer goede band hadden met elkaar, en was bang dat als een van hen de ring zou krijgen, deze band zou verslechteren. Hij kwam met een idee; de ring bracht hij mee naar een goudsmid en vroeg of de ring misschien twee keer kon worden nagemaakt. De goudsmid zei hem dat het mogelijk was. Waarop de oom vroeg of ook zelfs de krassen identiek gemaakt zouden konden worden, zodat ze identiek aan elkaar zouden zijn. De goudsmid vroeg er een grote som geld voor en beloofde dat de volgende morgen alles gereed zou zijn. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende morgen haalde de oom de ring op en riep de jongens, ieder afzonderlijk bij zich. Hij gaf elke jongen een ring en vertrok naar zijn eigen huis. Ze waren ieder erg blij, maar schaamden zich voor het feit dat hij de enige was die een ring kreeg. Ieder schaamde zich om de ring te dragen. Zo bleef elke zoon de ring verborgen houden.

De vader(in figuurlijke zin, want Allah heeft geen kinderen) is Allah en de drie zoons zijn de drie wereldgodsdiensten; Islam, Christendom en Jodendom. Allah was zeer gesteld op alle drie de profeten die de boodschap kwamen brengen aan de mensen. Maar natuurlijk was er zoals er maar een echte ring was, ook maar een laatste profeet met de juiste boodschap. De profeet die de Koran geopenbaard kreeg, was Mohammed vrede zij met hem. Helaas is het voor sommigen (masha Allah) maar moeilijk om te geloven dat Islam de ware godsdienst is. Zoals de oom het aan de jongens overliet om de ring wel of niet te dragen, zo laat Allah het ook aan ons over om het ware geloof te volgen......Insja Allah

Geloof dat er een God is en dat Mohammed de profeet is.

Door: Rachida el Hessaini

De Fakir En De Ryke Man

Bismillah Irahman Irahiem, Alhamdolilahi Rabil Alamien
Wasalatu wasalamu 'ala khairy khaliqihi Muhamadin wa 'ala aalihi wa sahbihi adjma'ien
(In de Naam van Allah de Barmhartige, de Genadevolle. Alle lof zij Allah, de Heer der Werelden. Vrede en zegeningen zij met de beste schepping Mohammed en op zijn afstammelingen, metgezellen en allen)

Ondankbaar

Dit verhaal gebeurde tijdens het feest 'Ied ul Fitr' (afsluting van de vastenmaand Ramadan). Er was iemand die erg welgesteld was. hij was erg rijk en had een overvloed aan goederen. op die dag kwam een straatarme man (Fakir) en hij belde bij de rijke man aan; de arme zei dat hij op reis was en graag wat wilde eten.
de rijke man duwde hem opzij en schold hem uit; joeg hem weg van zijn huis. Hij zei dat hij zijn Ied ul Fitr verstoorde. de rijke man was met zijn vrouw en kinderen aan het feesten.
de Fakir voelde zich zeer bedroefd, met zijn totale ziel en geest sprak hij tot Allah (SWT):
"O Allah, geef mij ook zulke rijkdommen en ik verzoek U mij ook zo'n dag te schenken, opdat ik in UW naam kan weggeven en dat ik dankbaarheid kan tonen en dat UW arme dienaren kan helpen."

Allah's Wil geschiedde en binnen 1 jaar kreeg de rijke man grote ( ook financiële) tegenslagen.
Hij werd uiteindelijk ook een fakir. De eens arme Fakir had echter in 1 jaar tijd zo'n groot succes door Allah's Wil. Toen hij na 1 jaar het ied ul Fitr feest vierde werd er op zijn deur geklopt. Hij vroeg wie aan de deur was. Een stem zei: "Ik ben een Fakir en ik ben arm, ik wil graag iets hebben om te eten" De nieuwe rijke man herkende de Fakir. het was dezelfde man, bij wie hij een jaar gelden had aangebeld." de fakir kreeg zoveel te eten. na het eten zei de rijke man: "Nu mag je ook nog van mijn bezittingen nemen, zoveel als je wenst. Ik was het die een jaar geleden bij jou thuis aangebeld had en jij hebt mij weggezonden. Ik heb Allah (SWT) beloofd, dat als ik iets van Allah's rijkdom zou bezitten, ik de armen zou helpen.
Vandaag is het moment aangebroken dat juist u nu bij mijn huis aanbelt. U bent deelgenoot van mijn rijkdom omdat ik toen bij jou had aangeklopt. Je had mij weggejaagd. En vandaag heeft Allah (SWT) mij verrijkt."

Toen hij dat hoorde, begon hij te huilen. Hij begon zich te richten tot Allah (SWT)

Allah (SWT) openbaard in de Heilige Koran 3: 26
Zeg: "O Allah, Heerser van het Koninkrijk. U geeft de heerschappij aan wie U wilt en U ontneemt de heerschappij van wie U wilt. U maakt machtig wie U wilt en U vernedert wie U wilt. Slechts in UW handen is al het goede. Waarlijk, U hebt macht over alles. "

De boodchap bij deze gebeurtenis (Waki'a) is dat Allah (SWT) zelf uitmaakt wie HIJ tot rijke maakt en wie HIJ tot een Fakir maakt.
De lering die wij hieruit kunnen trekken, is dat wij ongeacht de situatie en in welke omstandigheden wij ook mogen verkeren, wij Allah soubhana wa ta'ala dankbaar moeten zijn.
En dat wij goed met elkaar moeten omgaan, ongeacht de status van de mens dat je met liefde en respect met elkaar moet omgaan.
Bij Allah, heeft elke mens, ongeacht de status, kleur of uiterlijk, een eigen plaats. Allah is HIJ, die weet wat wij in onze harten hebben. deze eigenschap heeft de mens niet.
Insha Allah, zullen wij lering trekken uit deze gebeurtenis

wasalam muhaleikom warahmatolah

De drie vrouwen uit het leven van Moussa

(vrede zij met hem)

Anas levert over dat de Boodschapper van Allah (Allah's vrede en
zegeningen zij met hem) zei: `De beste vrouwen van het mensdom zijn vier: Mariam de dochter van `Imraan, Aasiaah de vrouw van Fir'aun, Kadidja de dochter van Khoewailid, en Faatima de dochter van de boodschapper van Allah (Allah's vrede en zegeningen zij met hem) .'
[Boekhaarie en Moesliem].

Overgeleverd door Aboe Hoerayrah: "Djibreel [Gabriël] (vrede zij met
hem) kwam bij de profeet (Allah's vrede en zegeningen zij met hem)
en zei, `O Allah's Apostel! Het is Khadidja die naar je toekomt met
een vleessoep-schotel (of iets te eten of drinken). Wanneer ze bij
jou arriveert, groet haar dan namens haar Heer (d.w.z. Allah) en
namens mij en geef haar de goede tijding dat ze een Qasab (paleis in
het Paradijs) zal hebben, waarin noch enige herrie noch enige
vermoeienis (problemen) zullen zijn.' [Sah'ieh' Al-Boekhaarie].

Zoals velen op deze aardbol, heeft elke mens een voorbeeldfiguur.

Hierbij een paar vrouwen die voor elke moslimvrouw een voorbeeld moet zijn en blijven. Deze vrouwen hebben lange tijd geleden geleefd, maar toch kan hun manier van leven de dag van vandaag nog steeds erg inspirerend zijn en zeker wel nagebootst moeten worden wa alhamdulilah.

In de tijd van Moussa (vrede zij met hem) bestonden zeker 3 vrouwen
met een voortreffelijke karakter.

De eerste vrouw is de moeder van Moussa (vrede zij met hem), de
tweede vrouw is de vrouw van de Fir'aun Aasiaah de dochter van
Mozaahim en de derde was zijn vrouw. Deze 3 vrouwen zijn een
voorbeeld voor elke moslimvrouw, en elke moslimvrouw zou moeten


weten hoe deze vrouwen geleefd hebben en hoe hun karakter hun niet in de steek liet tijdens moeilijke momenten.

Moussa (vrede zij met hem) was geboren in de tijd dat de fir'aun
heerste, de Qor-aan leert ons dat hij een hoogmoedige man was. Hij
onderdrukte een groep in de land waar hij heerste. Er zou een kind
geboren worden uit de volk van de Kinderen van Israiel (Banie
Israiel), die een profeet zou zijn, om dat te voorkomen werden alle
jongetjes die in dat jaar geboren werden vermoord.

De moeder van Moussa (vrede zij met hem) hield erg veel van haar
kind, haar liefde voor Moussa (vrede zij met hem) was een
bovennatuurlijke liefde, haar liefde voor hem overtrof alles en was
erg groot. Ze was erg bang voor haar kind en wist niet wat ze moest
doen.

Ze kreeg een visioen, Allah zegt in de Qor-aan "En wij inspireerden
aan de moeder van Moussa: "Zoog hem", maar als jij voor hem vreest,
werp hem dan in de rivier, en vrees niet en treur niet: voorwaar,
Wij zullen hem bij jou terugbrengen en hem tot één van de
Boodschappers maken."(Soerat al Qasas vers 7)

De moeder van Moussa (vrede zij met hem) had twee keuzes óf hem bij haar houden en de laatste momenten met haar kind doorbrengen voordat de Fir`aun haar zoon komt doden, óf op Allah vertrouwen en doen wat haar opgedragen is.

Hoe kan een moeder haar kind in een rivier leggen wetend dat het
onveilig is, ze weet niet waar haar kind terechtkomen zal en of haar
kind veilig en wel zal zijn. Zou een moeder haar kind niet willen
behoeden tegen de vijand? Zou een moeder die zoveel liefde heeft
voor haar kind, haar kind niet op allerlei manieren willen
beschermen?

De moeder van Moussa (vrede zij met hem) vertrouwde op Allah en


vreesde en treurde niet. Om haar zoon te redden deed ze wat haar
opgedragen werd en legde hem in de rivier.

Echter, Moussa (vrede zij met hem) werd opgepikt door de mensen van de fir'aun bij zijn paleis (vers8).

De vrouw van de fir'aun Aasiaah de dochter van Mozaahim was een
goede gelovige vrouw, zij had geen kinderen maar wenste die wel,.
Toen de vrouw van de fir'aun, Aasiaah bint Mozaahim, Moussa (vrede
zij met hem) zag zei ze "Hij is een verkoeling voor mijn en jouw
oog." (Soerat al Qasas vers 9).

Het was duidelijk dat Moussa (vrede zij met hem) een baby was van de Kinderen van Israiel, de Fir'aun wilde hem doden maar Aasiaah hield hem tegen "Doodt hem niet, moge hij ons baten, of kunnen wij hem als zoon aannemen" (Soerat al Qasas vers 9).

Zodoende hebben ze hem in hun gezin opgenomen. Zoals elke mens op de wereld hoort ook een baby voedsel binnen te krijgen.

Echter Moussa (vrede zij met hem) weigerde het melk van elke vrouw
die hem probeerde te zogen, en wilde absoluut niet drinken. Dit
verontrustte het echtpaar natuurlijk. Allah zegt in de Qor-aan: "En
wij hebben hem daarvóór zoogmoeders verboden" (Soerat al Qasas vers 12)

Toen hij het water van Madyan bereikte, vond hij daar een groep
mensen die hun vee te drinken gaven. Hij zag ook twee vrouwen die
zussen van elkaar waren die hun vee tegenhielden en vroeg hen wat er met hen aan de hand was. "Zij zeiden: "wij laten het vee pas drinken als de herders weggaan". (Soerat al Qasas vers 23)

Moussa (vrede zij met hem) gaf hun vee te drinken en trok zich terug
in de schaduw en deed een smeekbede naar Allah toe "Mijn Heer, ik
heb behoefte aan het goede dat U tot mij neerzendt"(Soerat al Qasas


vers 24)


Ondertussen werd het hart van de moeder van Moussa leeg, en had het geheim bijna onthuld, maar Allah had haar hart sterker gemaakt en zo behoorde de moeder van Moussa tot de gelovigen.


Soebhanna Allah, zou een moeder niet gek worden als zij dit mee zou
maken? Zou ze niet achter haar kind gaan en haar kindje bij haar
nemen, zou een moeder de straat niet oprennen en zoeken naar haar
zoon?

De moeder van Moussa toont ons hoe sterk haar imane was en hoe
geduldig zij was. De moeder van Moussa (vrede zij met hem) stuurde
haar dochter, de zus van Moussa (vrede zij met hem), op pad om te
zien waar haar zoon terechtgekomen was. (vers 11).

De zus van Moussa (vrede zij met hem) zag dat Moussa melk weigerde
van iedere vrouw en zei: "zal ik jullie een huisgezin wijzen dat hem
voor jullie zal verzorgen en hem opvoeden?" (Soerat al Qasas vers 12)

Daarop kwam zijn moeder en zoogde hem, tot verbazing van iedereen,
dronk Moussa (vrede zij met hem) de melk van zijn eigen moeder
op. "Toen deden Wij hem tot zijn moeder terugkeren, opdat haar oog
verkoeld werd en zij niet bedroefd was, en opdat zij wist dat de
belofte van Allah waar is. Maar de meesten van hen weten dat niet."
(Soerat al Qasas 13)

Zo was de moeder van Moussa (vrede zij met hem) toch nog altijd
dichtbij hem. Hij werd opgevoed door 2 vrouwen die erg veel van hem
hielden. Hij was dicht bij zijn echte moeder en dicht bij de vrouw
die volmaakt was, Aasiaah de dochter van Mozaahim.

Door een ongeluk doodde Moussa (vrede zij met hem) iemand. Een man berichtte Moussa (vrede zij met hem) dat ze hem wilden vermoorden, waarna Moussa (vrede zij met hem) vertrok. Hij vertrok richting Madyan terwijl hij zei: "Moge mijn Heer mij op de rechte pad
leiden." (Soerat al Qasas vers 22)




Een van die vrouwen die Moussa (vrede zij met hem) kort daarvoor was tegengekomen bij het water, liep verlegen en vol schaamte naar hem toe om een boodschap van haar vader door te geven aan hem. "Zij zei: "voorwaar, mijn vader roept jou om te komen, om jou te belonen, omdat jij ons (vee) te drinken hebt gegeven."(Soerat al Qasas vers 25)

Zij had een opvallende schaamtevolle en verlegen karakter. Moussa
(vrede zij met hem) liep voor haar, Zij vertelde hem links of rechts
te gaan.

Een van de twee zussen vroeg haar vader: "O vader, neem hem toch in dienst. Voorwaar, de beste die je in dienst kan nemen is de
betrouwbare sterke" (Soerat al Qasas vers 26)

De vader van de meisjes vroeg Moussa om met een van hun te trouwen.
Echter, Moussa bezat niets, hij was tenslotte vertrokken uit zijn
land. Allah zegt in de Qor-aan: "Hij zei: "voorwaar, ik wens dat jij
met een van deze dochters van mij trouwt, op voorwaarde dat jij acht
jaar bij mij in dienst komt. Maar als jij er tien vervult, dan is
dat aan jou. Ik wil het jou niet moeilijk maken." (Soerat al Qasas
vers 27)

En zodoende trouwde Moussa met haar.

Moussa werd ondertussen profeet en kreeg steun van alle 3 vrouwen.
Toen Moussa (vrede zij met hem) met de kinderen van Israël de
emigratie maakten, kwam de leger van de Fir'aun en de Fir'aun zelf
achter hun aan.
Aasiyaah was gewend te zeggen ik geloof in de heer van Moussa en
Haroen, op een keer zei Firaoun tegen zijn bediendes: `ga op zoek
naar de grootste steen en als Aasiyah standvastig blijft in haar
geloof, gooi de steen op haar en als ze haar dien opgeeft is ze mijn
vrouw., Aasiyah keek naar de lucht en zag haar huis in het Paradijs.
Ze bleef standvastig en haar ziel ging eruit. De steen werd gegooid
op haar levenloze lichaam.

"En de gelovigen heeft Allah de vrouw van Firaoun als voorbeeld
gegeven, toen zij zei: "Mijn Heer, bouw voor mij een huis aan Uw
Zijde in het Paradijs, en red me van Firaoun en zijn daden en red
mij van het onrechtvaardige volk." (Soerah At Tahrim: 11)