Archief

Een avond vol met roddels en haram commentaar op mensen

Sallaam Oulaikom

InshaAllah verkeren jullie allemaal in goede staten en gezondheid! Lieve Zusters&Broeders deze verhaal heeft me heel erg geraakt SubhanaAllah. Ik raad jullie zeer aan deze ook te lezen InshaAllah.

Dit verhaal werd door sheikh Khalid Arashed verteld... waar gebeurt

[Ik was de 30 jaar nog niet gepasseerd toen mijn vrouw de eerste van mijn zonen ter wereld zou brengen… Ik kan mij die nacht nog goed herinneren. Ik bleef tot het einde van de nacht met een groep vrienden in een uitgaansgelegenheid.
Het was een avond vol lege woorden. Een avond vol met roddels en haram commentaar op mensen. Ik was degene die de vaakst het gelach van de mensen veroorzaakte. Ik roddelen over mensen en zij lachen. Die avond maakte ik ze erg aan het lachen. Ik had het bijzondere “talent” dat ik mensen goed kon imiteren.

Met het veranderen van mijn stem kon ik heel dicht bij de stem komen van de persoon die ik belachelijk maakte. Ja, ik maakte allerlei mensen belachelijk. Niemand kon aan mij ontsnappen zelfs niet mijn vrienden. Sommige mensen gingen mij vermijden om zo aan mijn tong te kunnen ontsnappen.

Die nacht maakte ik een blinde man belachelijk die ik bedelend op de markt gezien had. Ik had hem met mijn voet laten struikelen en vallen. Hij draaide zijn hoofd en wist niet wat te zeggen. De lachende echo’s van mijn “grap” vulden de markt.
Ik keerde zoals gewoonlijk laat terug naar mijn huis. Mijn vrouw zat op mij te wachten. Ze was in een treurige stemming. Ze zei met trillende stem: “Rashed, waar was je?” Ik zei met spot: “op mars… bij mijn vrienden natuurlijk!” Het was duidelijk aan mijn vrouw te zien dat zij moe was. Ze zei, terwijl mijn opmerking haar verstikte: “Rashed, ik ben erg moe. Ik kan op elk moment nu gaan bevallen!” Een stille traan rolde over haar wang.

Ik merkte dat ik mijn vrouw verwaarloosd had. Ik had haar aandacht moeten schenken en mijn avond uit minder lang moeten maken vooral omdat ze in haar negende maand zat.
Snel bracht ik haar naar het ziekenhuis en ging de verloskundekamer binnen. Zij had vele lange uren pijn.

Ik wachtte met weinig geduld haar bevalling af. Het verliep allemaal moeizaam. Ik wachtte lang totdat ik moe werd. Ik ging terug naar huis en liet mijn telefoonnummer achter zodat ik gebeld kon worden als er nieuws was.
Na een uur werd ik gebeld door het ziekenhuis waarbij ze mij berichtten over de komst van Salem (mijn zoon). Meteen ging ik naar het ziekenhuis. Ik vroeg naar de kamer van mijn vrouw maar de mensen van het ziekenhuis vroegen mij om eerst bij de dokter langs te gaan die de bevalling van mijn vrouw had begeleid.

Schreeuwend zei ik ze: “Wat voor dokter? ik wil mijn zoon Salem zien!” Ze zeiden: “Ga eerst langs de arts”. Ik stapte bij de arts naar binnen. Ze vertelde mij dat onprettige dingen kunnen gebeuren en dat men dat soort dingen moet accepteren. Toen zei ze: “Uw zoon heeft ernstige misvormingen in zijn oog en het lijkt erop dat hij niet zal kunnen zien!”
Ik liet mijn hoofd hangen en kropte mijn gevoel op. Toen herinnerde ik mij de blinde bedelaar die ik op de markt liet struikelen en waar ik de mensen om liet lachen. SoubhanAllah “Wat je met anderen doet zal er met jou worden gedaan!”. Ik bleef verstomd. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Toen dacht ik aan mijn vrouw en zoon en bedankte de dokter voor haar vriendelijkheid en ging mijn vrouw bezoeken.

Mijn vrouw was helemaal niet bedroefd. Zij geloofde geheel in dat Allah de dingen al voorbestemd heeft. Zij was tevreden. Zij heeft mij altijd vermaand om mensen niet belachelijk te maken zeggende: “Spot niet met mensen!” We verlieten het ziekenhuis samen met Salem. Eerlijk gezegd gaf ik hem niet veel aandacht. Ik beschouwde hem als niet aanwezig in het huis. Wanneer zijn gehuil te hard werd vluchtte ik naar de woonkamer om daar te slapen. Mijn vrouw gaf hem heel veel aandacht. Zij hield erg van hem. Zelf haatte ik hem niet maar ik kon ook niet van hem houden! Salem groeide en begon te kruipen. Hij had een merkwaardige manier van kruipen. Toen hij bijna 1 jaar oud was probeerde hij te lopen. Toen ontdekten we dat hij mank liep. Hij werd op mij een grotere last dan hij al voor mij was. Na Salem beviel mijn vrouw van Omar en Khalid. De jaren gingen voorbij en Salem en zijn broers groeiden op. In die tijd hield ik er niet van om thuis te blijven. Altijd was ik bij mijn vrienden. Eigenlijk was ik een soort speeltje in hun handen. Mijn vrouw verloor echter nooit de hoop dat ik mijn leven zou beteren. Zij deed altijd du3a voor mij dat ik het juiste pad zou volgen. Ze werd niet boos vanwege mijn wilde gedrag. Ze werd echter wel erg bedroefd als zij zag dat ik Salem negeerde en wel aandacht schonk aan zijn broertjes. Salem werd groter en met hem mijn zorgen. Ik vond het best toen mijn vrouw Salem wilde inschrijven in een speciale school voor gehandicapte kinderen.
Bij het voorbijgaan van de jaren werd ik er geen betere persoon van. De dagen waren steeds hetzelfde: werk, slaap, eten en uitgaan.

Op een gegeven vrijdag werd ik om 11 uur ’s ochtends wakker. Het was, vond ik nog vroeg. Ik was uitgenodigd voor een bruiloftbanket (walima). Ik kleedde me aan, deed geurtjes op en was van plan om te vertrekken. Lopend door de woonkamer werd ik gestopt door de aanblik van Salem. Hij huilde hevig.
Het was de eerste keer dat ik aandacht schonk aan het huilen van Salem. Tien jaar lang heb ik hem genegeerd. Ik probeerde hem ook nu weer te negeren maar het lukte me niet. Ik hoorde hem zijn moeder roepen terwijl ik zelf in de kamer was. Ik ging naar hem toe en zei: “Salem! Waarom huil je?!”.

Zodra hij mijn stem hoorde stopte hij met huilen. Toen hij merkte dat ik dichtbij stond, taste hij in het rond met zijn kleine handen. Wat is er met hem? Ik ontdekte dat hij probeerde zich weg van mij te verplaatsen!! Alsof hij zei: “merk je me nu pas op? Waar was je tien jaar lang?” Ik volgde hem zijn kamer in. In het begin wilde hij me niet vertellen waarom hij huilde. Met vriendelijke woorden probeerde ik hem wel te laten vertellen wat er mis was. Salem begon te vertellen waarom hij huilde en ik luisterde verschrikt naar hem. En weten jullie wat nu de reden was??? Dat zijn broertje Omar, die hem altijd hielp om bij de moskee te komen, te laat was. En omdat op die dag het vrijdagsgebed was, was hij bang dat hij geen plek meer zou vinden op de eerste rij. Hij riep Omar en hij riep zijn moeder maar geen antwoord, toen begon hij te huilen.

Ik keek naar de tranen die uit zijn blinde ogen rolden. Ik kon de rest van zijn woorden niet meer aanhoren. Ik legde mijn hand op zijn mond en zei: “Salem, is dit waarom je huilde??” “Ja” zei hij.

Ik vergat mijn vrienden en ik vergat het banket en zei: “Wees niet bedroefd Salem. Weet je wie er vandaag met je naar de moskee gaat?” Hij zei: “Omar natuurlijk, maar hij is altijd laat” Ik zei: “Nee… ik zal met je mee gaan”. Salem was totaal verrast… hij geloofde het niet. Hij dacht dat ik met hem spotte en hij begon weer te huilen. Ik veegde zijn tranen weg en nam hem bij de hand. Ik wilde hem met de auto brengen. Hij weigerde en zei: “De moskee is dichtbij.. ik wil lopend naar de moskee.” Ja, dit zei hij.

Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een moskee binnen ging, maar dit keer was de eerste keer dat ik angst voelde en spijt over wat ik al die jaren heb genegeerd. De moskee was vol met mensen, toch kon ik voor Salem een plek in de eerste rij vinden. We luisterden naar de vrijdagspreek en Salem deed naast mij de salat… of eigenlijk was ik de gene die naast hem bad. Na de salat vroeg Salem mij om hem een exemplaar van de Quran te geven. Ik was verbaasd!! Hoe kan hij nu lezen als hij blind is? Ik had bijna zijn vraag genegeerd maar ik wilde zijn gevoel niet kwetsen. Ik gaf hem de Quran. Hij vroeg mij toen om sourat Al Kahf op te zoeken. Ik zocht door de pagina’s en keek in de inhoudsopgave totdat ik de soura vond. Hij nam de Quran en legde hem voor zich en hij begon de soura te reciteren met zijn ogen gesloten. SoubhanAllah! Hij kende de sourat helemaal uit zijn hoofd!

Ik schaamde mij. Ik nam een ander exemplaar van de Quran en voelde een soort kippenvel over mijn ledematen. Ik las en ik las. Ik smeekte Allah om mij te vergeven en mij te leiden. Ik kon het niet meer aan… Ik begon als een kind te huilen. Er waren nog wat mensen in de moskee Sunna gebeden aan het doen. Ik schaamde me tegenover ze en probeerde mijn huilen te bedwingen. Maar mijn gehuil werd steeds hoger en harder. Ik merkte niets meer totdat ik een kleine zoekende hand voelde op mijn gezicht dat daarna mijn tranen wegveegde. Het was Salem!!

Ik omhelsde hem, keek hem daarna aan en zei toen in mijzelf: “Jij bent niet de blinde, ik ben degene die blind is” Omdat ik achter erg slechte mensen aan liep die mij naar het vuur sleurden.

We keerden terug naar het huis. Mijn vrouw was zeer ongerust over Salem, maar haar ongerustheid werd omgezet in tranen toen zijn wist dat ik het vrijdagsgebed met Salem had gebeden.

Vanaf die dag was er geen salat in de moskee wat ik nog miste. Ik verliet mijn slechte “vrienden” en ik kreeg goede vrienden die ik in de moskee leerde kennen. Ik proefde samen met hen de smaak van Imaan (geloof). Zij leerden mij dingen die het wereldse leven mij van had laten afdwalen. Geen lezing of extra gebed liet ik nog voorbij mij gaan. Ik las de Quran meerdere malen per maand uit. Mijn tong werd zachter met het gedenken van Allah in de hoop dat Hij mijn geroddel en gespot over de mensen zou vergeven. Ik merkte dat ik veel dichter bij mijn gezin stond.

De blikken van angst en medeleven verdwenen uit de ogen van mijn vrouw. Er stond constant een glimlach op het gezicht van mijn zoon Salem. Wie hem zou zien zou denken dat hij in het bezit was van de hele wereld. Ik was Allah erg dankbaar voor zijn gunsten.

Op een dag besloten mijn goede vrienden om naar een ver gebied te gaan om daar da3wa (uitnodigen tot het goede) te doen. Ik twijfelde of ik met ze mee zou gaan. Ik vroeg Allah om hulp en ik vroeg mijn vrouw om advies. Ik verwachtte dat zij niet zou instemmen maar het tegenovergestelde gebeurde!

Ze was erg blij en ze moedigde mij aan. Vroeger vertrok ik op reis zonder het met haar te overleggen in mijn verdorven leefstijl. Ik richtte mij tot Salem en meldde hem dat ik op reis zou gaan waarna hij mij met zijn kleine armen in afscheid omhelsde.

Drie en een halve maand duurde mijn afwezigheid. Gedurende die hele periode nam ik elke keer als ik de mogelijkheid had contact op met mijn vrouw en mijn kinderen. Ik miste hen erg. En wat miste ik Salem!! Wat wilde ik graag zijn stem horen! Hij was de enige die ik niet aan de telefoon had gehad gedurende mijn hele reis. Hij was of op school of in de moskee wanneer ik belde. Elke keer als ik mijn vrouw vertelde dat ik Salem zo miste moest ze lachen.

…Behalve de laatste keer dat ik belde. Ik hoorde haar lach niet die ik verwachte. Haar stem was anders.

Ik zei tegen haar: “Geef aan Salem mijn salaam (groet) door.” “InshaaAllah” antwoordde zij. En ze bleef stil. ]


Eindelijk kwam ik thuis. Ik klopte op de deur hopend dat Salem de deur zou openen. Tot mijn verbazing deed mijn zoontje Khalid open (hij was de 4 jaar nog niet gepasseerd). Ik zette hem op mijn schouders terwijl hij schreeuwde: “Papa… Papa..” Ik weet niet waarom mijn borst benauwd werd toen ik het huis binnenging… Ik zocht mijn toevlucht bij Allah tegen de vervloekte satan.

Mijn vrouw kwam naar mij toe maar ze was anders dan normaal. Alsof ze deed alsof ze blij was. Ik bekeek haar eens goed en vroeg haar: “Wat is er met je?”, “Niets” zei ze.

Toen dacht ik weer aan Salem en vroeg haar: “Waar is Salem?” Haar hoofd boog naar beneden. Ze antwoordde niet. Er rolde brandende tranen over haar wangen. Toen begon ik naar haar te schreeuwen: “Salem! Waar is Salem???”

Ik hoorde toen niets meer behalve de stem van mijn zoontje Khalid die in zijn taaltje zei: “Papa…Thalem is naal Jennah… Bij Allah…”. Mijn vrouw kon de situatie niet meer aan. Ze begon hard te huilen. Ze viel bijna flauw en kon zich nog net uit de kamer verplaatsen.

Later begreep ik dat Salem twee weken voor mijn terugkomst een hoge koorts had gekregen. Mijn vrouw had hem naar het ziekenhuis gebracht. De koorts werd steeds heviger en wilde hem maar niet loslaten totdat zijn ziel en zijn lichaam van elkaar gescheiden waren.

Als het je allemaal te benauwd wordt. Als je ziel het niet meer houdt met wat het moet dragen roep dan: Ya Allah (Oh Allah)!

Als je geen oplossing meer ziet en alle wegen lijken gesloten en alle hoop is lijkt beëindigd roep dan: Ya Allah (Oh Allah)! ]

Er is geen god behalve Allah Heer van de zeven hemelen en van de geweldige

Een voorbeeld van Imam-i Azam.

Een kafir die niet in Allah geloofde viel heel veel Moslims lastig met de opmerking: 'Als Allah er is, bewijs het dan maar eens.'

De Moslims konden niet de juiste antwoord geven aan deze kafir. Daarom brengen ze hem naar Imam-i Azam. Ze zeggen tegen Imam-i Azam:

'Imam, deze man gelooft niet in Allah. Hij stopt vraagtekens in sommige hoofden van de Moslims door te zeggen dat ze Allah moet bewijzen als Allah er is'.

Imam-i Azam (Numan bin Sabit) draait naar de kafir en vraagt:

'Waarom geloof je niet in Allah?' Waarop de man zegt:
'Alles gebeurt vanzelf, daarom geloof ik niet in Allah'.

Waarop Imam-i Azam zegt: 'Ok, het antwoord op deze vraag geef ik jou morgen inshallah. Kom om zo en zo laat op die en die plaats'.

Deze afspraak wordt overal door het hele volk gehoord. Iedereen wacht vol spanning de volgende dag af. De volgende dag komt het hele volk op de afgesproken plaats bijeen. De kafirs stonden aan 1 kant en de Moslims aan de andere kant. Op een gegeven moment komt de man die iedereen met zijn vragen lastig viel, dus het hoofd van de kafirs. Omdat Imam-i Azam er nog niet was beginnen de kafirs alle Moslims belachelijk te maken en zegt die man:

'Kijk, hebben jullie het allemaal gezien? Hij is bang geworden en daarom komt hij niet.'

Omdat de Moslims nog vol spanning aan het wachten waren zeiden ze: 'Hij zal wel even ergens mee bezig zijn, hij kan ieder moment komen.'
Uiteindelijk, na een lange tijd, komt Imam-i Azam op de afgesproken plek. Het hoofd van de kafirs zegt:

'Waar ben je gebleven ya Imam-i Azam?' Imam-i Azam begint met zijn wijze woorden te vertellen:

'Ik stond aan de andere kant van de Nil rivier. Ik kon geen 'rivier' bootje vinden. Daar stond een boom. Ik heb de boom bevelen om zich in stukjes te snijden, dat deed ie ook. Ik heb gezegd dat ie in een klein bootje moest veranderen, dat deed ie ook. Ik heb gezegd dat ie mij naar de overkant moest brengen en dat deed ie natuurlijk ook. Daarom ben ik zo laat.'

Het hoofd van de kafirs die dit hoorde begint in lachen uit te barsten. Imam-i Azam vroeg hem:

'Waarom lach je?' Waarop de kafir antwoordt:
'Ik lach om jou woorden ey verwarde man. Hoe kan het zijn, dat een boom vanzelf in een bootje verandert en naar de overkant gaat?'

Imam-i Azam: Degene die verward is ben jij............De sterren die je ziet zijn voortdurend aan het draaien. En ook nog eens zonder dat ze elkaar maar ooit aanraken en altijd met dezelfde discipline. Terwijl er wel miljoenen sterren zijn die je met je oog kan zien. Als deze sterren tegen elkaar botsen kan de hele wereld vergaan. De zon geeft ons al sinds de wereld er is warmte en nog meer dingen. Als de zon een klein beetje verder zou staan dan zou de wereld bevriezen en iedereen zou doodbevriezen. Als de zon ietsjes dichterbij zou zijn, zou heel de wereld verbranden. Kijk naar de tanden in je mond, in wat voor prachtige volgorde ze staan. Je ogen en je wenkbrauwen, kijk hoe mooi ze bijelkaar passen, alles is precies op zijn plek. Je gelooft dat dit alles vanzelf is ontstaan. Waarom geloof je dan niet dat een simpel bootje vanzelf is ontstaan? Is dit bootje dan een prachtig kunstwerk of de hele wereld met alles om zich heen en alles erop? En alle kunstwerken hebben een kunstenaar. Hoe dit bootje een kunstenaar/maker heeft zo heeft deze wereld en alles eromheen ook een Maker.'

De kafir luisterde vol bewondering naar dit antwoord en zei:

'Ash-hadu an la ilaha illa Allah wa ash-hadu anna muhammadan 3abduhu wa Rasuluh.'

Bismillahi Arrahmani Arraheem, elhamdoulilah wa salatoe wa salam 3ala rasoeloellah,

Asalaam 3alaikom Warahmatoellahi Wabarakatoehoe,



Ghaith Abdul-Ahad in Falluja,

In de naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle

Vanuit een kamer in één van Falluja's veilige huizen kwam een mooie stem reciterend verzen uit de Qur'an, schokkend met tranen. "Indien uw vaders en uw zonen en uw broeders en uw vrouwen en uw verwanten en de rijkdommen die gij verkregen hebt en de handel waarvan gij slapte vreest en de woningen waarvan gij houdt, u liever zijn, dan Allaah en Zijn boodschapper en het streven en Jihad voor Zijn zaak, wacht dan, tot Allaah met Zijn oordeel komt. Allaah leidt het ongehoorzame volk niet.'' (At-Tawbah 9:24)

De kamer was half aangestoken, de muren waren kaal behalve één foto van Mekka. Het enige stuk van meubilair was een gebedsmat in het midden van de kamer die bij een hoek wordt verdraaid om het zuiden onder ogen te zien. Een Kalashnikov geweer en een munitiezak werden tegen de muur gelegd. Een paar oude trainers bevonden zich bij de rand. Op de matras zit een man met een kleine Qur'an in één hand het gebed te verrichten. Soms verdrinkt zijn stem door de geluiden van explosie's die de stad raken.

Na het beëindigen van het gebed staat hij op en heft zijn handen hoog en begint een smeekbede te verrichten: "Oh God, U die de Profeet zegevierend maakte in zijn oorlogen tegen de ongelovigen, maakt ons zegevierend in onze oorlog tegen Amerika. Oh God, vernietig Amerika en zijn bondgenoten overal. Oh God, maak ons waardig van Uw religie."

De lang, dunne man met een donkere tint, zwarte ogen en een dunne baard kwam in Falluja zes weken geleden aan. Hij bracht een paar dagen delend een kamer met andere vechters door tot zij onder de Mujahideen eenheden in de stad werden verdeeld. Hij was met een groep van Tawheed en Jihad ten westen van Falluja gestationeerd in het district Jolan waar zware gevechten de laatste twee dagen woedend zijn geweest. Levend met andere Arabische en Iraakse vechters, werd hem de eer gegeven om het gebed te leiden vanwege zijn mooie stem.

Verlangend wachtend op de Amerikanen buiten een bunker, verteld hij zijn verhaal. Hij zei dat hij hier niet was omdat hij van de dood als dood hield maar omdat hij het Martelaarschap als de zuiverste manier ziet om God te aanbidden. Hij was, zei hij, een Yemeni Godsdienstige student van de hoofdstad San'a, die Sharia wet zes jaar bestudeerde, werkend als minibus bestuurder om zijn zwangere vrouw en vijf kinderen te onderhouden.

Hij probeerde eerst naar Irak te komen om de Amerikanen tijdens de oorlog 18 maanden terug te bestrijden. "Ik wilde voor de Islam komen vechten.'' Ik ontmoette een Jordaan handelaar die me van kaartjes naar Syrië en $100 voorzag. Hij bracht me zelfs naar de luchthaven.

Terug verzonden.

Maar eenmaal daar, werd hij verhinderd door te gaan door de luchthavenpolitie.

"Ik droeg mijn Jalabiya en een kleine turban, de politie vroeg mij waarom ik naar Damascus ging, ik zei, om te werken. Zij vroegen me welk soort werk. Ik zei, voor de redding van mijn ziel. En zij stuurden me terug."

Hij wees naar zijn goedkope katoenen broek en zei: "Dit keer leerde ik de les en kocht deze."

Voor een jaar ging hij terug naar zijn familie en zijn studie en vergeet Irak en Jihad. Maar het schandaal van de gevangenis misbruik in Abu Ghraib wekte hem.

Zijn vrouw, een Godsdienstig student die aan haar meester stelling werkt, spoorde hem aan om alles te verlaten en voor Jihad naar Irak te gaan. ''Zij vertelde me dat ze dit de mannen aandoen, verbeeld je wat ze de vrouwen aandoen. Verbeeld je zussen en ik die door de ongelovige Amerikaanse varkens worden verkracht."

Hij realiseerde zich plotseling zijn fout, zei hij, en bracht het nacht huilend door. De volgende dag leende hij geld voor een andere reis - die hij als zijn laatste beschreef. Er werd hem een contactnaam in Aleppo gegeven, een stad in het noorden van Syrië, dat voor hem zou schikken om over de grens te worden gesmokkeld.

"Ik vertelde dit niet aan iedereen, vertelde het enkel aan mijn vrouw. Ik leende een auto van een vriend en wij gingen uit om te winkelen. Zij kocht voor me twee broeken en een overhemd. Wij gingen toen naar het huis van mijn vader. Ik vertelde mijn moeder, vergeef me als ik iets verkeerd heb gedaan. Zij zei, waarom ? Ik vertelde haar niets, ik wil enkel vergiffenis van u en papa. "Zij vroeg me of ik naar Bagdad ga. Ik zei nee. Zij omhelsde me en huilde."

De vechter vertelde hoe hij naar huis terugging en met zijn vrouw en kinderen zat, die geen idee hadden dat dit hun laatste etentje met hun vader was. "Mijn favoriete dochter kwam en zat op mijn schoot en sliep daar. Zij opende haar ogen en zei, 'Papa, ik hou van u '. Huilend zei hij: "U weet dat dit geheugen het werk van de duivel is en die mijn hart probeert te verzachten om naar huis te keren. De enige plaats waar ik vanaf hier naartoe ga is de Hemel''.

Toen hij in Damascus aankwam, leerde hij van andere Jihad netwerken dat de Syriërs veiligheid op de grens hadden aangebracht. Andere zogenaamde Mujahideen wachtte in kleine flats in Damascus, Aleppo en Hammen.

Na een maand realiseerde hij dat de geestelijke die het smokkelende netwerk in werking stelde met Syrische Mukhabarat werkte (een geheime dienst die de Mujahideen overhandigen aan de politie). Hij vluchte, maar in een kleine moskee in Aleppo, hij ontmoette een jonge geestelijke die beloofde hem te helpen Irak te bereiken.

Yemeni werd overhandigd aan een andere groep die hem in een klein huis met andere Jihadi's voor twee weken plaatste.

Één nacht werd hij aangenomen in een dorp aan de Syrische kant van de grens in het noorden. "Zij kwamen en zeiden, we komen vandaag bij de kruispunt. Het was een zeer enge reis. Wij moesten nog in de woestijn liggen als wij Amerikaanse helikopters hoorden.''

Wij brachten twee nachten aan de grens in een dorp door, dan werden we naar een dorp genomen om militaire opleiding ons eigen te maken. De meeste broeders met mij hebben nooit een wapen in hun leven gebruikt.

Ik wist hoe je een AK-47 behoort te gebruiken. Na een paar dagen kwamen zij en zeiden, wij hebben vechters nodig om een stad noordwesten van Bagdad te raken. Daar sloot hij zich aan bij een minibus die met Arabische vechters werd gevuld, rijdend door de nacht. Zij werden begeleid door twee auto's, zei hij, inbegrepen een politie auto.

Hij haalde de Qur'an uit zijn zak tevoorschijn. ''Toen ik in Syrië was, kocht ik zeven exemplaren van dit, schreef de naam van mijn vrouw en mijn vijf kinderen op elk en liet de zevende leeg . Ik legde geen naam voor aan mijn vrouw voor de pasgeborene. Zij belde me later toen ik me aan het voorbereiden was om over te steken. Zij zei, ik heb erop geschreven 'Shaheed ' (Martelaar).''

In de Naam van Allah de Barmhartige de Genadevolle

Geheimen

De boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: mijn gehele volk (ummah) is veilig, behalve al Mujahirin (degene die zijn zondes uitsloverig bekend maakt) onder de Mujaharah is een man die een slechte daad begaat, en hij wordt wakker in de ochtend terwijl Allah zijn zonde geheim hield, zegt deze: "O Fulan! afgelopen nacht heb ik dit en dat gedaan." degene gaat slapen terwijl Allah zijn zonde heeft geheim gehouden maar deze persoon staat op en maakt
kenbaar wat Allah heeft geheim gehouden. [Saheeh al-Bukhari]


Geheimen zijn een soort vertrouwen en zijn dus een soort contract of overeenkomst waar men zich aan moet houden.

Allah zegt (interpretatie van de betekenis):

En komt de belofte na. Voorwaar, over de belofte worden jullie (op de Dag der Opstanding) ondervraagd. [al-Isra' 17:34]

Voorwaar, Allah gebiedt u het u toevertrouwde over te geven aan hen die er recht op hebben. [al-Nisa' 4:58]

In de Sunnah vinden we een waarschuwing voor het uitzoeken van de geheimen van anderen en het verspreiden van geheimen die niet verspreid zouden moeten worden. Het wordt bijvoorbeeld sterk afgeraden om de fouten van anderen te zoeken.


Volgens een hadith overgeleverd van Abu Hurayrah, heeft de Boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) gezegd: "Als een man in jouw persoonlijke zaken zou kijken zonder jouw toestemming en jij zou een steentje naar hem gooien en zijn oog (daarmee) uitsteken, dan zou er geen zonde op jou rusten." (Al-Bukhari, 6902; Muslim, 2158)

Zo is er ook een waarschuwing voor degene die de geheimen van anderen afluistert. Het is overgeleverd van Ibn 'Abbas dat de Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: "Degene die het gesprek van andere mensen afluistert wanneer zij niet willen dat hij luistert, of wanneer zij van hem weggaan, gesmolten lood zal in zijn oren gegoten worden op de Dag der Opstanding." (Overgeleverd door al-Bukhari, 7042)

De waarschuwing voor het verspreiden van dingen die niet verspreid mogen worden, omvat de veroordeling van degene die huwelijksgeheimen verspreidt. Hij wordt beschouwd als één van de slechtste mensen voor Allah.

Het is overgeleverd dat Abu Sa'eed (radiAllahu anhu) heeft gezegd: De Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: "Onder de slechtste mensen voor Allah op de Dag der Opstanding, zal een man zijn die intiem is met een vrouw en zij met hem, die vervolgens haar geheim verspreidt." (Overgeleverd door Muslim, 1437)

Volgens een andere overlevering door Muslim, 1437: "Één van de grootste vertrouwelijkheden voor Allah op de Dag der Opstanding zal een man zijn die intiem was met zijn vrouw en zij met hem, die vervolgens haar geheim verspreidde." Wat bedoeld wordt met "één van de grootste
vertrouwelijkheden" is één van de grootste schendingen van vertrouwen.

Onder het advies dat door de Arabieren aan de nieuwe bruiden gegeven werd, is: "Onthul zijn geheim niet want als je zijn geheim onthult, zorg je ervoor dat hij je gaat haten."

De huiselijke geheimen zouden niet onthuld mogen worden en wijze mensen en degenen die religieus toegewijd zijn, adviseren degene die een geheim kent om het niet te onthullen.

Het is overgeleverd van Thaabit dat Anas zei: De Boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) kwam naar me toe terwijl ik aan het spelen was met een paar andere jongens en hij groette ons met salaam. Toen stuurde hij me weg om een boodschap te doen. Ik ging laat naar huis naar mijn moeder toe en toen ik thuiskwam vroeg ze: 'Waar bleef je?' Ik zei: 'De Boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) stuurde me weg om een boodschap te
doen.' Ze vroeg: 'Wat had hij nodig?' Ik zei: 'Het is een geheim.' Ze zei: 'Onthul nooit
het geheim van de Boodschapper van Allah (sallAllahu alaihi wa salaam) aan iemand.' Anas zei: 'Bij Allah, als ik het aan iemand zou onthullen, zou ik het aan jou onthuld hebben, O Thaabit.' (Overgeleverd door Muslim, 2482)

Het onthullen van geheimen is één van de tekenen van hypocrisie want het valt onder de categorie van het schenden van vertrouwen.

Het is overgeleverd van 'Abs-Allah ibn 'Amr dat de Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: "Er zijn vier eigenschappen, wie ze alle vier bezit is een pure hypocriet en wie er een paar van bezit, bezit een eigenschap van hypocrisie totdat hij het opgeeft: wanneer hem iets toevertrouwd wordt, schendt hij dat vertrouwen; wanneer hij spreekt, liegt hij; wanneer hij een belofte maakt, breekt hij deze; en wanneer hij twist, neemt hij zijn toevlucht tot leugens en valsheid." (Overgeleverd door al-Bukhari, 34; Muslim, 58)

Het is geen voorwaarde voor iets vertrouwelijks dat degene die deze woorden spreekt aan zijn luisteraar moet vertellen dat het een geheim is dat hij aan niemand mag vertellen. Het is voldoende om dit met zijn gedrag aan te geven, zoals wanneer hij hem apart te neemt om hem iets te vertellen of wanneer hij om zich heen kijkt terwijl hij het hem vertelt om te zien of iemand meeluistert enz.

Al-Tirmidhi (1959) heeft overgeleverd van Jaabir ibn 'Abd-Allah dat de Profeet (sallAllahu alaihi wa salaam) zei: "Als iemand je iets vertelt en dan rondkijkt, is het iets vertrouwelijks." (Geclassificeerd als hasan door al-Albaani in Sahih al-Tirmidhi)

En in Tuhfat al-Ahwadhi staat: "Dan rondkijkt" betekent naar rechts en naar links kijken uit
voorzichtigheid. "...is het iets vertrouwelijks" betekent dat het toevertrouwd is aan degene
tegen wie hij sprak, dus moet hij het verbergen. Ibn Raslaan heeft gezegd: Want het rondkijken is het signaal aan degene tegen wie hij spreekt dat hij bang is dat iemand hem kan horen en dat hij hem gekozen heeft om zijn geheim aan te vertellen. Het rondkijken neemt de plaats in van het zeggen: 'Luister hiernaar en zwijg erover want het is iets vertrouwelijks (of een geheim).'"

" Zij die graag willen dat onbetamelijkheid zich onder de gelovigen moge verspreiden, zullen in deze wereld en in het Hiernamaals een pijnlijke straf ondergaan. Allah weet, en gij weet niet." (24:19)

Fazeela

Het is 's ochtends vroeg en Fazeela staat op voor het fajr gebed ze begint met
de wassing en gaat bidden
de rest van de familie staat ook op
Fazeela der vader moet werken en der moeder is al bezig met het ontbijt ze
hoort haar broertjes ook
de moeder des huizes zet de melk pak op tafel en Fazeela der broertje
AbdelKarim van 6 jaar zegt tegen zijn moeder "mama melk komt uit een pak toch?"
AbdelKarim zijn moeder moet lachen en dan komt de iets oudere broer Sofian die
zit al in groep 8 van de basisschool en lacht ook om AbdelKarim en zegt "nee joh
melk komt van de winkel "
de iets oudere broer van Sofian doet de koelkast open en lacht en zegt "jullie
zijn echt dom, melk komt van de koe joh"
vader zit al aan tafel en werkt bij een bedrijf die onderzoeken doet met een
microscoop
en moet lachen om zijn kinderen en zegt "nee jongens melk komt van de gras die
de koe eet en die gras nemen fotonlichtjes op en die eet de koe en in de maag is
er een procedure (die legt ie helemaal uit) na een kwartier verder zegt ie
uiteindelijk daar komt de melk vandaan...

vanaf Abdelkarim die denkt dat melk van uit een pak komt is bijna hetzelfde als
Sofian die zegt melk komt van de winkel
en bijna hetzelfde als melk komt van de koe en hetzelfde als de vader zegt melk
komt van de gras die de koe eet

en dan komt degene met de super hersens --laat hen dus over zijn verzen
nadenken en laat de VERSTANDIGEN er lering uit trekken. (38:29)

Fazeela die het allemaal heeft gehoord toen ze boven aan het bidden was kwam de
trap aflopen en zei, melk komt van de Barmhartige Allah

En in het vee is eveneens een les voor u. Wij geven u te drinken van de melk die
in hun buik is en gij trekt er talrijke voordelen van en eveneens eet gij er
van. (23:21)

Ook het vee bevat voorzeker een les voor u. Wij geven u van hetgeen in hun buik
is, van tussen het uitwerpsel en het bloed, n.l. melk, zuiver en aangenaam voor
degenen die drinken, (16:66)

Hebben zij niet gezien, dat onder de dingen die Onze handen gemaakt hebben, Wij
vee hebben geschapen, waar zij meesters over zijn?
En Wij hebben het aan hen dienstbaar gemaakt, zodat sommige rijdieren zijn, en
sommige tot voedsel strekken.
En zij hebben er voordelen van en dranken. Willen zij dan niet dankbaar zijn?
(36:71/73)

Geduld

Vele jaren geleden leefde er eens een man, die een zoon had met een mooi uiterlijk en een grote begaafdheid. Hij ging naar school en leerde daar met buitengewoon veel vlijt alles wat men hem onderwees, en had altijd dorst naar nog meer kennis

Toen hij de leeftijd van een man bereikt had, koos zijn vader een vrouw voor hem uit, met wie hij trouwde. Nauwelijks had men de bruiloft op passende wijze gevierd, of de vader van de jongeman stierf. Hij werd begraven en men rouwde veertig dagen lang om hem; toen zette zijn zoon zijn studie weer voort. Eén van zijn studiegenoten, die uit een ver land was teruggekeerd, vertelde hem dat in het land waar hij was geweest de beroemdste en meest volmaakte heilige woonde, in één woord: het voorbeeld van wetenschap en deugdzaamheid van zijn tijd. Daarop nam de jongeman ogenblikkelijk het besluit zich in dat land te gaan vestigen en les te nemen bij de beroemde en heilige man.

Hij ging dadelijk naar huis, pakte zijn sandalen, zijn reistas, wat spullen en een wandelstok en ging op weg naar het verre land, om bij de beroemde meester in de leer te gaan.

Veertig dagen en veertig nachten liep hij aan een stuk door en bereikte eindelijk het land, waarnaar zijn geest op zoek was. Hij vond de beroemde meester al spoedig en stelde zich aan hem voor. De meester, die een smidse had en daarin werkte, vroeg hem: "Wat wil je jongeman?" - "Het Weten leren," antwoordde hij. De smid gaf hem de blaasbalg en beval hem te trekken. De leerling trok en liet de blaasbalg op bevel van de meester weer los, om zo het vuur in de smidse aan te wakkeren.

Een dag, een week, een maand, een jaar en nog meer jaren gingen zo voorbij, zonder dat iemand met hem sprak en waarin hij steeds dezelfde handeling herhaalde. Wel zag hij mensen langs de smidse komen, die zijn meester vragen stelden en van hem antwoord kregen. Weer anderen kregen van de meester een bepaalde taak; zij bleven in de smidse en ook zij moesten een bepaalde handeling dag in dag uit herhalen, en ze deden dat net als hij, zonder vermoeid te raken, zonder een woord te wisselen en zonder ook maar ooit te klagen. Zo gingen tien jaar voorbij.

Toen was het geduld van de jongeman op en waagde hij het de meester te vragen: "Meester?" - "Wat wil je?" antwoordde de smid, en hij zei: "Het weten!" - "Trek aan je blaasbalg!" was het antwoord van de smid en ging door met zijn werk, zonder zich te laten ophouden.

Het enige plezier van de jongeman was, als hij uitgeput van zijn dagelijkse werk, zijn karige kostje in zijn kamertje at en in de boeken las, die de meester of zijn kameraden hem hadden geleend. Zwijgen was de leefregel, zowel in de smidse als in zijn kamer. Niemand sprak met hem en hij sprak met niemand. Als hij iets wilde weten over een bepaald punt van de grammatica, het recht of de koranuitlegging, dan was het hem toegestaan zijn vraag op een briefje te schrijven en bij het binnengaan van de smidse het papier aan zijn meester te overhandigen. De meester wierp het briefje of in het vuur, of hij stak het in de plooien van zijn tulband. Als hij het briefje in het vuur wierp, dan betekende dat, dat de vraag geen antwoord waard was, maar als hij het in de plooien van zijn tulband stak, dan vond de jongeman 's avonds als hij thuis kwam het antwoord van zijn meester aan het hoofdeinde van zijn bed, geschreven in gouden letters. Zo ging de meester met al zijn leerlingen te werk, zonder ooit een van hun briefjes te lezen: of hij verbrandde ze, of hij bewaarde ze in de plooien van zijn tulband.

Er waren precies twintig jaar voorbijgegaan, sinds onze jongeman in de smidse was; toen kwam de meester naar hem toe en sprak: "Je kunt nu naar je land terugkeren, jongeman. Het Weten dat je zoekt heet Geduld."

Toen hij in zijn vaderland kwam, verwonderde hij zich erover, dat hij zo weinig van de wereld wist, hij, die er zo veel van geweten had voordat hij bij de meester in de leer was gegaan.

Eindelijk kwam hij bij zijn huis, en hij verheugde zich op de vreugde van zijn vrouw over zijn terugkeer. Voordat hij echter aan de deur klopte, keek hij door een vensterluik zijn huis binnen. O, wat een schrik, wat zag hij daar! Wat zagen zijn ogen nu! Zijn vrouw zat daar op een tapijt, geleund tegen een stapel kussens. Naast haar zat een jonge, knappe man en ze praatten en lachten samen en brachten de tijd uiterst aangenaam door.

De reiziger nam een pijl uit zijn koket, spande zijn boog en maakte zich gereed zijn vrouw en de jongeman met een pijl te doorboren, toen het woord 'geduld' van de meester hem te binnen schoot. Hij klopte op de deur en er werd opengedaan; het was dezelfde jongeman die hij door het luik bij zijn vrouw had zien zitten. Hij ging de salon in. Zijn vrouw, die hem herkende, snelde hem stralend van vreugde tegemoet en riep de jongeman toe: "Ahmed, mijn zoon, dit is je vader!"

De man knielde neer met zijn gezicht naar Mekka, raakte met zijn voorhoofd de aarde aan en riep: "Allah, twintig jaar lang heb ik geleerd geduld te oefenen en het scheelde maar een haar of ik had zojuist mijn zoon gedood! Hoe onberekenbaar is onze zwakheid, en hoe oneindig is uw wijsheid! Hoe onuitputtelijk uw barmhartigheid!"

Een Waargebeurd verhaal!!

Weer vakantie... geen school, geen huiswerk … NIKS… nu kon ik
uitgaan tot 's avonds laat en niemand die wat kan zeggen… ik was zo blij …
ik sta op neem een douche en doe mijn stoere kleren aan… ik moet er
natuurlijk flitsend uitzien voor de dames…. Ik deed mijn haar in model en
een lekkere geur…. En klaar was ik voor de VRIJHEID!! Ik pakte de sleutels
van mijn vaders auto… ik keek in de woonkamer mijn zusje van 14 en mijn
moeder verrichten het maghreb gebed…. Ik schudde mijn hoofd en deed de deur
achter me dicht…. Ik stapte in de auto en ging mijn vriend ophalen…ik stond
voor zijn deur en belde hem op zodat hij wist dat ik klaar stond…. Hij kwam
als een bliksem naar beneden… En gaf elkaar de hand… "op naar de meiden"
schreeuwde mijn vriend… ik deed de muziek op zijn hardst en het raam deed ik
helemaal open, iedereen mocht meegenieten natuurlijk…. Elk meisje die we
zagen gaven we een fluitje… ja wie zou dat niet doen in strakke broeken,
topjes en rokjes…. Ze vragen er om en wij geven ze wat ze willen… later
waren we bijna aangekomen bij een discotheek…. Mijn vriend stapte uit en ik
ging verderop mijn auto parkeren… mijn vriend ging alvast de discotheek
binnen…

Ik parkeerde mijn auto en hoorde iemand zachtjes Ahmed roepen… ik keek om en
het was mijn buurjongen mijn vader en zijn vader zijn goede vrienden elkaar.
Ik zei "heyy Mustafa, hoe gaat het". "El7amdulilah" zei Mustafa. Ik vroeg
hem: "kom je mee, ik ga naar de discotheek" "Stagfurallah" zei hij "ik moet
het ishaa gebed halen…"

"Hoe kan ik de oproep van Allah swt weigeren en jou oproep accepteren.
Sorry, je laat me tussen twee dingen kiezen waarvan eentje mij niet kan
helpen in het hiernamaals. Kom jij dan met mij mee naar de oproep van Allah
swt???" "Nee man" zei ik "ik ga nooit naar de moskee en bidt niet ik ben nog
jong en wil leven, ik ga wel naar de moskee als ik oud en getrouwd ben!"
Opeens keek Mustafa buigend naar de grond en zei: "ow mijn broeder, wie zegt
dat je morgen nog leeft, wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te
vragen voor je zonden???" Mustafa zei toen: "moge Allah swt jou leiden
Ahmed!" En hij liep naar de moskee. Ik keek een tijdje naar Ahmed die
richting de moskee liep en keerde me om, om naar de discotheek te gaan…

Voordat ik aankwam zag ik mensen rennen naar de ingang… ik ging wat sneller
lopen om te kijken wat er aan de hand was… ik zag binnen een drukte… Ik
begreep niet wat er aan de hand was… ik vroeg aan iemand die naast me stond
wat er was gebeurd… hij zei tegen mij er is iemand doodgegaan… Ik schrok en
begon naar voren te lopen… Tussen die drukte wilde ik kijken wie het was die
daar lag…. Tussen al die mensen ging ik naar voren… Ik keek… Ik keek
SUBHANALLAH!!! Ik zag mijn beste vriend daar op de grond liggen….

Ik schreeuwde "MOHAMMED!!!" Ik knielde over hem heen en sloeg op zijn wangen
maar ik hoorde niks… hij deed zijn ogen niet open hij ademde niet… ik stond
helemaal te trillen hoe dit kon gebeuren… hoe? hoe? Een paar mensen
probeerden mij te helpen, ze zeiden dat de ambulance zou komen… ze vertelden
mij dat hij niet meer leefde ik schreeuwde: "nee, NEE, het kan niet, net was
hij nog aan het lachen, net hadden we nog plannen gemaakt voor morgen. Het
kan niet hij is nog zo jong… OW ALLAH!!" De ambulance kwam hem ophalen… En
opeens was mijn vriend weg voor altijd opeens verdween hij uit mijn leven…
shockend ging ik daar zitten hoe dit kon gebeuren… Opeens kwam een jongen
naast me zitten en hij zei: "was dat jou vriend??" Ik antwoordde op een
zachte toon: "ja". Hij zei: "ik zag je vriend drinken hij was zo blij hij
schreeuwde door heel de discotheek heen van: 'dit is leven drinken en
feesten! Laten we uit onze dak gaan niemand kan ons tegenhouden!' En opeens
viel zijn glas uit zijn hand… hij hield zijn hart vast en viel op de grond…
toen we naar hem renden ademde hij al niet meer, hij is gelijk doodgegaan
aan een hartstilstand." Ik keek die jongen met open ogen aan… En dacht
gelijk aan de woorden die ik paar uur eerder had gehoord van Mustafa: "Ow
mijn broeder wie zegt dat je morgen nog leeft wie zegt dat je de kans krijgt
om vergiffenis te vragen voor je zonden??? Moge Allah swt je leiden Ahmed."

Ik stond als een bliksem op en rende naar de brug. Een pijnlijke nacht met
heel veel sterren en helemaal stil, niemand was nog te zien. Ik keek naar de
hemel en een traan die wegglipte over mijn wang…. Opeens had ik alles door

Wie kon hem tegenhouden?? ALLAH

Wat zou jou niet redden?? DRINKEN EN FEESTEN

Wie gaat er allemaal dood? JONG EN OUD

Kon ik ook elk moment gaan?? JA

Ik schreeuwde: "ALLAHU AKABR! SUBHANALLAH! Hoe kon ik u oproepen weigeren,
hoe kon ik u vergeten, hoe kon ik aan dit wereldse leven denken, hoe kon ik
naar het slecht rennen en de goede verlaten, HOE KON IK DAT?" Ik viel op
mijn knieën, keek met traanvolle ogen naar de Hemel. Met mijn handen in de
lucht schreeuwde ik: "OW ALLAH VERGEEF ME VERGEEF ME" Uren lang bleef ik
huilen op mijn knieën ik schaamde voor mezelf. Ik walgde van mezelf en aan
alles wat ik heb gedaan. Wat moet ik nu doen hoe moet ik nu leven "OW ALLAH
VERGEEF ME"

Zou hij me vergeven na alles wat ik heb gedaan?? Ik begon harder en harder
te huilen. Niemand die mijn tranen kon tegenhouden, zelfs ik zelf niet. Ik
stond op en keek naar de hemel en schreeuwde: "YA RABBIE U WEG IS MIJN LEVEN
NU" Ik rende naar de moskee toe waar Mustafa heen ging. Ik kwam daar met
traanvolle ogen aan. Ik bleef maar huilen ik bleef maar smeken om een
vergiffenis. Aangekomen in de moskee was iedereen al weg, het was helemaal
leeg. Ik keek naar de klok en over een half uur zou het fadjr gebed
beginnen. Ik ging mijn woedoe verrichten en maakte me klaar voor het gebed.
Langzamerhand kwamen de moslims voor het gebed… ik zat helemaal in het
hoekje ik bleef maar huilen en wachten op het gebed… iedereen keek me aan
omdat ze me nooit eerder hadden gezien... Opeens kwam een zachte stem en
zei: "Ahmed…" Ik draaide mijn hoofd om en zag Mustafa, hij kwam naast me
zitten en keek me verbaast aan. Ik barste in tranen en omhelsde Mustafa. Ik
zei: "Ow mustafa, jouw woorden… Jouw woorden…SUBHANALLAH!!!" Mustafa zei:
"Ow Ahmed, Mashallah, ik ben zo blij jou hier te zien, mashallah!!!" Het
gebed begon en we stonden op om te bidden…

Na het gebed verliet iedereen de moskee. Ik bleef nog zitten. Ik bleef maar
smeken ik bleef maar bidden: "OW ALLAH VERGEEF ME!!!" Van het huilen kon ik
mijn ogen niet eens open doen… Opeens zag ik wat schijnen en deed mijn ogen
langzaam open… een oude man die naast me stond hij zei tegen mij: "ow mijn
kindje. Wat ben ik blij jou te zien op Allah swt weg… Mijn kindje niks in
dit wereldse leven is beter dan Allah's weg volgen…" En ik begon meer te
huilen zonder te stoppen…

Hij zei tegen mij: "Mijn kindje, blijf hoe je nu
bent en Allah swt zal jou met het mooiste prijzen in het hiernamaals…"
Buigend keek ik naar beneden en toen ik weer keek zag ik dat oude man niet
meer… De imam kwam binnen ik vroeg hem: "Wie was die man die net hier binnen
kwam??" De imam zei: "ik ben al een tijd bij de ingang en niemand is binnen
gekomen. De rest is al 2 uur geleden vertrokken." De tranen kwamen als
waterval naar beneden…

Ik stond op en rende naar huis. Thuis aangekomen zag ik mijn moeder en mijn
zusje koran lezen… Ik keek ze aan en ze keken mij aan en zagen mij met rode
ogen huilend binnenkomen. Ik knielde voor mijn moeder en pakte haar handen
vast en kuste haar waardevolle handen… ik zei: "ow moeder vergeef mij,
vergeef mij, ik was zo dom dat ik niet naar jou luisterde maar naar de
saytan…. OW MAM VERGEEF ME!!" Ze aaide over mijn hoofd en zei: "ow mijn
zoon" en ze begon te huilen. Ik keek mijn zusje aan en omhelsde haar en gaf
haar een kus op haar voorhoofd. Ik vroeg hun mag ik meelezen, mag ik ook
voelen hoe mooi dat voelt?? En we zaten alledrie voor de koran en citeerden
de edele koran. Nu ik dit gevoel heb gevoeld is mijn ziel geruster en voel
me opnieuw geboren… Nooit meer zal ik deze weg verlaten NOOIT MEER!!! Nu kan
ik met rust doodgaan… Nu zullen mijn
tranen vallen voor ALLAH swt de barmhartige… En na een tijdje was ik zo
praktiserend geworden dat iedereen keek is dit Ahmed?? Ik gaf zelfs islam
lessen aan de jongeren… niks maar dan ook niks kon mooier zijn dan dit!!

LA * ILAHE * ILALLAH * MOEHAMEDEN * RESOEL * ALLAH

Ameen..

Ondankbaar

__________________

'Als het avond wordt, verwacht dan niet dat het weer ochtend wordt en als het ochtend wordt,verwacht dan niet dat het avond wordt. Als je gezond bent,moet je je op ziekte voorbereiden en als je leeft,moet je je op de dood voorbereiden'

Een verhaal waar ik kippenvel van kreeg

Het was weer vakantie... geen school, geen huiswerk … NIKS… nu kon ik uitgaan tot ’s avonds laat en niemand die wat kan zeggen… ik was zo blij … ik sta op neem een douche en doe mijn stoere kleren aan… ik moet er natuurlijk flitsend uitzien voor de dames…. Ik deed mijn haar in model en een lekkere geur…. En klaar was ik voor de VRIJHEID!! Ik pakte de sleutels van mijn vaders auto… ik keek in de woonkamer mijn zusje van 14 en mijn moeder verrichten het maghreb gebed…. Ik schudde mijn hoofd en deed de deur achter me dicht…. Ik stapte in de auto en ging mijn vriend ophalen…ik stond voor zijn deur en belde hem op zodat hij wist dat ik klaar stond…. Hij kwam als een bliksem naar beneden… En gaf elkaar de hand… "op naar de meiden" schreeuwde mijn vriend… ik deed de muziek op zijn hardst en het raam deed ik helemaal open, iedereen mocht meegenieten natuurlijk…. Elk meisje die we zagen gaven we een fluitje… ja wie zou dat niet doen in strakke broeken, topjes en rokjes…. Ze vragen er om en wij geven ze wat ze willen… later waren we bijna aangekomen bij een discotheek…. Mijn vriend stapte uit en ik ging verderop mijn auto parkeren… mijn vriend ging alvast de discotheek binnen…

Ik parkeerde mijn auto en hoorde iemand zachtjes Ahmed roepen… ik keek om en het was mijn buurjongen mijn vader en zijn vader zijn goede vrienden elkaar. Ik zei "heyy Mustafa, hoe gaat het". "El7amdulilah" zei Mustafa. Ik vroeg hem: "kom je mee, ik ga naar de discotheek" "Stagfurallah" zei hij "ik moet het ishaa gebed halen…"

"Hoe kan ik de oproep van Allah swt weigeren en jou oproep accepteren. Sorry, je laat me tussen twee dingen kiezen waarvan eentje mij niet kan helpen in het hiernamaals. Kom jij dan met mij mee naar de oproep van Allah swt???" "Nee man" zei ik "ik ga nooit naar de moskee en bidt niet ik ben nog jong en wil leven, ik ga wel naar de moskee als ik oud en getrouwd ben!" Opeens keek Mustafa buigend naar de grond en zei: "ow mijn broeder, wie zegt dat je morgen nog leeft, wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te vragen voor je zonden???" Mustafa zei toen: "moge Allah swt jou leiden Ahmed!" En hij liep naar de moskee. Ik keek een tijdje naar Ahmed die richting de moskee liep en keerde me om, om naar de discotheek te gaan…

Voordat ik aankwam zag ik mensen rennen naar de ingang… ik ging wat sneller lopen om te kijken wat er aan de hand was… ik zag binnen een drukte… Ik begreep niet wat er aan de hand was… ik vroeg aan iemand die naast me stond wat er was gebeurd… hij zei tegen mij er is iemand doodgegaan… Ik schrok en begon naar voren te lopen… Tussen die drukte wilde ik kijken wie het was die daar lag…. Tussen al die mensen ging ik naar voren… Ik keek… Ik keek SUBHANALLAH!!! Ik zag mijn beste vriend daar op de grond liggen….

Ik schreeuwde "MOHAMMED!!!" Ik knielde over hem heen en sloeg op zijn wangen maar ik hoorde niks… hij deed zijn ogen niet open hij ademde niet… ik stond helemaal te trillen hoe dit kon gebeuren… hoe? hoe? Een paar mensen probeerden mij te helpen, ze zeiden dat de ambulance zou komen… ze vertelden mij dat hij niet meer leefde ik schreeuwde: "nee, NEE, het kan niet, net was hij nog aan het lachen, net hadden we nog plannen gemaakt voor morgen. Het kan niet hij is nog zo jong… OW ALLAH!!" De ambulance kwam hem ophalen… En opeens was mijn vriend weg voor altijd opeens verdween hij uit mijn leven… shockend ging ik daar zitten hoe dit kon gebeuren… Opeens kwam een jongen naast me zitten en hij zei: "was dat jou vriend??" Ik antwoordde op een zachte toon: "ja". Hij zei: "ik zag je vriend drinken hij was zo blij hij schreeuwde door heel de discotheek heen van: ‘dit is leven drinken en feesten! Laten we uit onze dak gaan niemand kan ons tegenhouden!’ En opeens viel zijn glas uit zijn hand… hij hield zijn hart vast en viel op de grond… toen we naar hem renden ademde hij al niet meer, hij is gelijk doodgegaan aan een hartstilstand." Ik keek die jongen met open ogen aan… En dacht gelijk aan de woorden die ik paar uur eerder had gehoord van Mustafa: "Ow mijn broeder wie zegt dat je morgen nog leeft wie zegt dat je de kans krijgt om vergiffenis te vragen voor je zonden??? Moge Allah swt je leiden Ahmed."

Ik stond als een bliksem op en rende naar de brug. Een pijnlijke nacht met heel veel sterren en helemaal stil, niemand was nog te zien. Ik keek naar de hemel en een traan die wegglipte over mijn wang…. Opeens had ik alles door

Wie kon hem tegenhouden?? ALLAH

Wat zou jou niet redden?? DRINKEN EN FEESTEN

Wie gaat er allemaal dood? JONG EN OUD

Kon ik ook elk moment gaan?? JA

Ik schreeuwde: "ALLAHU AKABR! SUBHANALLAH! Hoe kon ik u oproepen weigeren, hoe kon ik u vergeten, hoe kon ik aan dit wereldse leven denken, hoe kon ik naar het slecht rennen en de goede verlaten, HOE KON IK DAT?" Ik viel op mijn knieën, keek met traanvolle ogen naar de Hemel. Met mijn handen in de lucht schreeuwde ik: "OW ALLAH VERGEEF ME VERGEEF ME" Uren lang bleef ik huilen op mijn knieën ik schaamde voor mezelf. Ik walgde van mezelf en aan alles wat ik heb gedaan. Wat moet ik nu doen hoe moet ik nu leven "OW ALLAH VERGEEF ME"

Zou hij me vergeven na alles wat ik heb gedaan?? Ik begon harder en harder te huilen. Niemand die mijn tranen kon tegenhouden, zelfs ik zelf niet. Ik stond op en keek naar de hemel en schreeuwde: "YA RABBIE U WEG IS MIJN LEVEN NU" Ik rende naar de moskee toe waar Mustafa heen ging. Ik kwam daar met traanvolle ogen aan. Ik bleef maar huilen ik bleef maar smeken om een vergiffenis. Aangekomen in de moskee was iedereen al weg, het was helemaal leeg. Ik keek naar de klok en over een half uur zou het fadjr gebed beginnen. Ik ging mijn woedoe verrichten en maakte me klaar voor het gebed. Langzamerhand kwamen de moslims voor het gebed… ik zat helemaal in het hoekje ik bleef maar huilen en wachten op het gebed… iedereen keek me aan omdat ze me nooit eerder hadden gezien... Opeens kwam een zachte stem en zei: "Ahmed…" Ik draaide mijn hoofd om en zag Mustafa, hij kwam naast me zitten en keek me verbaast aan. Ik barste in tranen en omhelsde Mustafa. Ik zei: "Ow mustafa, jouw woorden… Jouw woorden…SUBHANALLAH!!!" Mustafa zei: "Ow Ahmed, Mashallah, ik ben zo blij jou hier te zien, mashallah!!!" Het gebed begon en we stonden op om te bidden…

Na het gebed verliet iedereen de moskee. Ik bleef nog zitten. Ik bleef maar smeken ik bleef maar bidden: "OW ALLAH VERGEEF ME!!!" Van het huilen kon ik mijn ogen niet eens open doen… Opeens zag ik wat schijnen en deed mijn ogen langzaam open… een oude man die naast me stond hij zei tegen mij: "ow mijn kindje. Wat ben ik blij jou te zien op Allah swt weg… Mijn kindje niks in dit wereldse leven is beter dan Allah’s weg volgen…" En ik begon meer te huilen zonder te stoppen… Hij zei tegen mij: "Mijn kindje, blijf hoe je nu bent en Allah swt zal jou met het mooiste prijzen in het hiernamaals…" Buigend keek ik naar beneden en toen ik weer keek zag ik dat oude man niet meer… De imam kwam binnen ik vroeg hem: "Wie was die man die net hier binnen kwam??" De imam zei: "ik ben al een tijd bij de ingang en niemand is binnen gekomen. De rest is al 2 uur geleden vertrokken." De tranen kwamen als waterval naar beneden…

Ik stond op en rende naar huis. Thuis aangekomen zag ik mijn moeder en mijn zusje koran lezen… Ik keek ze aan en ze keken mij aan en zagen mij met rode ogen huilend binnenkomen. Ik knielde voor mijn moeder en pakte haar handen vast en kuste haar waardevolle handen… ik zei: "ow moeder vergeef mij, vergeef mij, ik was zo dom dat ik niet naar jou luisterde maar naar de saytan…. OW MAM VERGEEF ME!!" Ze aaide over mijn hoofd en zei: "ow mijn zoon" en ze begon te huilen. Ik keek mijn zusje aan en omhelsde haar en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Ik vroeg hun mag ik meelezen, mag ik ook voelen hoe mooi dat voelt?? En we zaten alledrie voor de koran en citeerden de edele koran. Nu ik dit gevoel heb gevoeld is mijn ziel geruster en voel me opnieuw geboren… Nooit meer zal ik deze weg verlaten NOOIT MEER!!! Nu kan ik met rust doodgaan… Nu kan ik vertrekken naar mijn resoel… Nu zullen mijn tranen vallen voor ALLAH swt de barmhartige… En na een tijdje was ik zo praktiserend geworden dat iedereen keek is dit Ahmed?? Ik gaf zelfs islam lessen aan de jongeren… niks maar dan ook niks kon mooier zijn dan dit!!

LA * ILAHE * ILALLAH * MOEHAMEDEN * RESOEL * ALLAH

__________________
Allah swt heeft de vrouw speciaal gemaakt; HIJ gaf haar schouders, sterk genoeg om het leed van de wereld te dragen; zachte armen, om comfort te bieden; kracht, om bevallingen te doorstaan; doorzettingsvermogen, om voor vrienden en familie te kunnen zorgen; gevoel, zodat zij haar kinderen lief zal hebben. HIJ schiep haar uit een rib van de man, om zijn hart te beschermen. HIJ gaf haar ook een traan; die is van haar; zij kan het gebruiken wanneer zij dat nodig heeft.

Het meisje met haar engelen!

De verzen van de koran redt je overal!

Dit is een waargebeurd verhaal, waarbij je rillingen en kippevel krijgt over je hele lijf! lees het en je zult zien....


Een Arabische (islamitisch) meisje ging op een dag naar een feest bij haar vriendinnen. Ze bleef er tot dat ze klok slag 24.00 uur hoorde. Ze realiseerde dat het laat is geworden en wilde naar huis gaan, dat is ver van waar ze zit. Ze is geraadpleegd om met de bus naar huis te gaan hoewel de trein sneller is. Maar zoals jullie weten alle stations zitten vol met criminelen en moordenaars en zeker op dat tijdstip. Daar aangekomen probeerde ze rustig te blijven, en probeerde ze haarzelf te overtuigen dat er niets zal gebeuren. Dat meisje was een NIET gepractiserende moslimse. Zij koos ervoor om met de trein te gaan omdat die sneller is. Toen ze op de ondergrondse 'wacht lokaal' zat, ging er door haar hoofd allerlei enge verhalen, die 's nachts op dat statoin gebeurt zijn. Zij was alleen op dat lokaal, behalve die enige enge MAN, helemaal in het zwart gekleed. In het begin was ze bang voor die man, maar ze spaarde alle moed bij elkaar om rustig te blijven.De man kwam dichter en dichter naar haar toe tot hij juist voor haar stond. En toen begon ze wat Koran verzen die ze kende te reciteren.En ineens draaide die man zich en ging er van door. Ze bleef dat lezen totdat de trein kwam en ze er instapte om naar huis te gaan. Tot haar grootste schrik leest ze de volgende ochtend in de krant dat er op dezelfde station, waar ze gisteren was, 5 minuten na haar vertrek een meisje is vermoord en dat de dader aangehouden is.

Ze ging naar het politiebureau en ze vertelde aan de politie dat ze daar ook, 5 minuten voor het misdrijf was, ze vroeg aan de politie of ze de dader 1 vraag mocht stellen aan de man?

"Ze vroeg"; herken je mij? De man antwoordt: Ken ik jou dan? Zij zegt: Ik ben het meisje van gisteren op 't station ik was daar toen je voor me stond weet je nog?. En hij zei: Ja ik herken je. Vervolgens zegt zij: Waarom heb je mij dan niet vermoord in plaats van dat meisje? Daarop zei hij: Hoe kon ik je vermoorden, en als ik je vermoord had, wat zouden die TWEE GROTE MANNEN die links en rechts achter jou stonden met mij gedaan hebben??

" Zij die geloven, strijden voor de zaak van God, maar de ongelovigen strijden voor de zaak van het boze. Strijdt daarom tegen de vrienden van Satan; voorzeker, Satan's plan is zwak" .. Koran (4: 76)

Gedurende een gevecht, bevond Ali (een metgezel van de profeet Mohammed, vrede zij met hem), zich tegenover een ongelovige die hem gewelddadig aanviel. Ze waren alle twee moedige en sterke mannen, maar de ongelovige was geen tegenpartij voor Ali, die al snel op zijn borst zat om hem de genadeslag toe te dienen.

"Ik nodig je uit om de getuigen dat er geen god is behalve Allah en dat Mohammed de boodschapper van Allah is," zei Ali. "Accepteer de Islam en ik zal jouw leven sparen".
"Nooit", hijgde de ongelovige.
Ali hief zijn zwaard op en hij stond op het punt om deze op zijn vijand te laten neerdalen, toen de ongelovige hem in het gezicht spuugde.

Tot grote verbazing van de ongelovige, sprong Ali direct van zijn vijand af en liet zijn zwaard zakken.
"Ga weg", zei Ali, "Ik kan jou nu niet doden".
"Waarom deed je dat?" vroeg de ongelovige, "Je had me makkelijk kunnen doden".
"Ik vocht met jou, zuiver uit naam van Allah," antwoordde Ali, "maar toen je in mijn gezicht spuugde, maakte jouw belediging mij kwaad en als ik jou in boosheid had gedood, zou mij dat naar de hel hebben gebracht, dus had ik geen andere keuze dan om jou te laten gaan. Iemand te doden uit boosheid of uit wraak is geen teken van moed, maar een laffe daad."

Toen de ongelovige dit hoorde, was hij zo onder de indruk van Ali ’s eerlijkheid en zelfcontrole, dat hij direct de Islam aanvaardde.
"Ik getuig dat er geen god is dan Allah, en ik getuig dan Mohammed de boodschapper is van Allah".

__________________
Allah swt heeft de vrouw speciaal gemaakt; HIJ gaf haar schouders, sterk genoeg om het leed van de wereld te dragen; zachte armen, om comfort te bieden; kracht, om bevallingen te doorstaan; doorzettingsvermogen, om voor vrienden en familie te kunnen zorgen; gevoel, zodat zij haar kinderen lief zal hebben. HIJ schiep haar uit een rib van de man, om zijn hart te beschermen. HIJ gaf haar ook een traan; die is van haar; zij kan het gebruiken wanneer zij dat nodig heeft.