Naar de inhoud

Islamitische verhalen

Moge Allah ‘azza wa djal onze kennis doen vermeerderen, Ameen. Moge Allah ons leiden naar de waarheid en ons weerhouden van het slechte, Ameen. Moge Allah ons sieren met de schoonheid van Imaan & Taqwa, Ameen.
akke.beakke.be

Archief

Bel jouw Heer en laat Hem de Engel des Doods naar mij te sturen!'

Bel jouw Heer en laat Hem de Engel des Doods naar mij te sturen!”

Een man wilde op een marktplaats een vrouw aanspreken om haar te vermanen over haar onislamitische kledingstijl. Hij zei tegen de vrouw: “Vrees toch Allah! Weet je dan niet dat wat je aan hebt niet toegestaan is? De dood is iets wat zeker gaat komen en wie weet, wellicht is jouw tijd aangebroken en is de Engel des Doods op weg om jouw ziel op te halen. Vrees Allah!”

De vrouw antwoordde op een hoogmoedige wijze: “Hier, neem mijn telefoon maar en bel jouw Heer op en laat Hem de Engel des Doods naar mij sturen, Als jij waarachtig bent.”

De man zei: “Ik schrok van wat zij zei. De woorden die zij uitsprak deden de huid sidderen.

Ik besloot om te vertrekken toen ik even later geschreeuw hoorde. De mensen verzamelden zich en ik keerde terug om te kijken wat er aan de hand was. Ik baande mij een weg door de mensen en daar lag de vrouw van zojuist dood op de grond… De Engel des Doods was gekomen om haar ziel op te halen.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Said Mondria om 09:45 Reageer op dit bericht Stuur door

kom laten we de mensen die zielig zijn opzoeken.

In de naam van Allah de bramhartige, de genadevolle

Op een dag zei onze profeet(v.z.m.h) tegen Selman-I Farisi: kom laten we de mensen die zielig zijn opzoeken.

Selman-I Farisi: wie zijn die mensen dan?

Onze profeet(v.z.m.h): loop maar met me mee.

Dus ze liepen door het hele dorp, ze liepen, ze liepen en stopten uiteindelijk bij een graf. Toen begon onze profeet(v.z.m.h) opeens te huilen. Het huilen werd alleen maar erger. Selman-I Farisi kon er niet meer tegen en liep naar onze profeet(v.z.m.h) toe en zei: waarom, waarom is het dat je huilt.

Onze profeet(v.z.m.h) antwoordde: hier is het, hier is het, hier ligt een tiener, helmaaaal verbrandend in zijn graf omdat hij het hart van zijn moeder brak net voordat hij doodging. Ga. Snel, ga naar het dorp en vraag aan de mensen of ze hier willen komen.

Onze profeet(v.z.m.h) wachtte lang maar niemand kwam. Niemand. Tot opeens een stokoude vrouw kwam aanlopen. Ze kwam naar onze profeet(v.z.m.h) toe.

Onze profeet(v.z.m.h): o, moeder, o moeder vertel me is dit jouw zoon die hier ligt?

De oude vrouw antwoordt: ja dat is mijn zoon.

Onze profeet(v.z.m.h): vertel aan Allah(s.b.w) dat je je zoon vergeeft want je ZOON LAG AL DIE TIJD HIER TE VERBRANDEN EN DOET HET NOG STEEDS. Hij roept om je. Hij roept mamaaaaa. Hij is aan het verbranden. Zeg alsjeblieft dat je het hem vergeeft.

De oude vrouw: nee dat kan ik niet. Hij heeft mij veel pijn gedaan. IK VERGEEF HET HEM NIET.

Dan opeens haalt onze profeet(v.z.m.h) het "gordijn" voor de ogen van de vrouw weg zodat zij haar zoon in zijn graf verbrandend kan zien. De jongen, de arme jongen draait van links naar rechts, van rechts naar links van de pijn roepend: moeder!, moeder help me moeder.

De oude vrouw wordt opeens stil, ze wordt zacht van binnen en begint ook te huilen. Ze zegt: nee, dit is mijn zoon. Ik heb niet gegeten maar laten eten, ik heb niet geslapen maar laten slapen. Ik heb alles gedaan voor hem. Mijn jongen ik vergeef je mijn jongen.
Opeens ligt de jongen in alle rust te slapen. De jongen die net alle pijn van aarde leed ligt nu te slapen. Rustig en lekker aan het slapen.



Zo zien we weer mensen hoe belangrijk een moeder is voor ons. Bovendien is het zo dat het paradijs onder de voeten van je moeder ligt: Rasul (vrede zij met hem) zei: "verlaat je moeder niet, opdat het paradijs onder haar voeten ligt''.

Wa Aleikom Salam Wara7matoelahi Wabarakatoe

 

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Said Mondria om 08:32 Reageer op dit bericht Stuur door

de nieuwe moslim

de nieuwe moslim

Twee buren, eentje moslim en de andere christen,waren met elkaar bevriend. elke keer vroeg men naar elkaars toestand,en had eentje hulp nodig dan stond de ander voor hem klaar. van tijd tot tijd wisselden ze elkaars standpunten uit. Ze spraken over god,de wereld,de mensen en over de problemen en vreugden van deze wereld. de moslim was een religieus en vroom mens,die alleen met de beste woorden van de islam sprak. Zo gebeurde het dat de christen zich steeds meer tot de islam voelde aangetrokken,en op een dag zelf moslim werd.

Het was midden in de nacht,toen de nieuwe moslim plotseling iemand hard aan zijn deur hoorde kloppen. Verrast en onrustig tegelijk vroeg hij"wie is daar?"

Met luidde stem hoorde hij zijn buurman roepen:"ik ben het je vriend Ahmad."Wat wil je op dit tijdstip?Heb je hulp nodig?"vroeg Yusuf,de nieuwe moslim."Haast je !"riep Ahmed."Kleed je aan en verricht je wassing voor het gebed". We zullen samen naar de moskee gaan ."

Voor Yusuf was einde van de dag voor een moslim nog onbekend. Snel deed hij wat zijn vriend hem gezegd had en ging met hem op dit nachtelijk tijdstip naar de moskee. Geen mens was op straat. Toen ze in de moskee aankwamen was het precies middernacht.

Ahmad verklaarde:"Dit is de beste tijd voor het nachtgebed. Dit gebed wordt in de tijd tussen middernacht en begin van de ochtendschemering gebeden. Het is niet verplicht,maar is zeer aanbevolen en brengt grote beloning!"

Ze hielden het gebed tot de ochtendschemering aanbrak. ze verrichten ook het ochtendgebed en maakten smeekbedes,tot het bijna licht was. Toen de nieuwe moslim wilde weggaan,vroeg Ahmad hem:"Waar ga je heen?"Ik wil naar huis gaan."Ik heb  mijn ochtendgebed verricht en op het moment is er voor mij geen verplichting meer te vervullen."Wacht nog een moment en doe smeekbeden met ons tot de zon is opgegaan."Is goed."zei Yusuf en ging weer zitten. Hij hield het gebed tot de zon opgegaan was. Toen hij weer opstond om naar huis te gaan,legde zijn vriend hem de Quran in de hand en sprak:"lees hierin,tot de zon wat hoger staat,en vast vandaag om god te danken.

De nieuwe moslim deed ,hoe hem gezegd werd. en zo zat hij de heilige Quran lezend tot het al bijna middag was. Nu zei zijn vriend:"Het is al bijna middag,het is beter als we ons middaggebed ook in de moskee verrichten."Daarna zei hij:"het duurt niet lang tot het namiddaggebed".Als we toch al hier zijn kunnen we maar beter voor het namiddaggebed ook hier blijven."Na dit gebed verklaarde Ahmad:"het is al bijna avond."Ze wachtten dus nog een uurtje tot het nachtgebed was gekomen. Deden het gebed en gingen daarna naar huis.

Al na een paar uurtjes klopte Ahmad weer op de deur,en zei:"Maak je klaar zodat we naar de moskee kunnen gaan."Maar Yusuf kwam hem tegemoet en zei:"toen ik gisteravond uit de moskee kwam heb ik jouw geloof weer verlaten. Ga en vind maar iemand anders ,die niks te doen heeft en de hele tijd in de moskee kan doorbrengen. Ik ben een arme man .Ik heb een vrouw en kinderen die ik moet verzorgen. Ik moet zien dat ik ons levensonderhoud verdien."

Zo heeft een vroom mens een ander eerst tot de islam gebracht en hem daarna zelf ook weer ervan verwijderd

zo beëindigt Imam sadiq(a.s.)zijn verhaal.:"jullie moeten de mensen niet onnodig in moeilijkheden brengen. jullie moeten je mogelijkheden en kunnen betrachten en goed handelen. Dan kunnen jullie een diepe band met de islam ontwikkelen en jullie moeten niet ervoor wegrennen

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Said Mondria om 06:54 Reageer op dit bericht Stuur door

De vrouw en de leeuw,

De vrouw en de leeuw

In een gegeven dorp kwam er een vrouw bij een geleerde waarvan de vrouw dacht dat hij een tovenaar was. Zij vroeg hem om een behekst iets voor haar te maken zodat zij daarmee haar echtgenoot van haar zou laten houden en zodat hij voor geen enkele andere vrouw op aarde nog oog zou hebben.

Omdat de geleerde opvoedkundig was ingesteld zei hij haar: Je vraagt iets wat niet gemakkelijk is. Het is zelfs enorm, ben je bereid om je de benodigdheden uit te voeren?

Ja zei de vrouw.

De geleerde: Ik kan wat je vraagt alleen afronden wanneer je mij een haar van de nek van een leeuw hebt gebracht.

De vrouw: Een leeuw?

De geleerde: Ja

De vrouw: Hoe krijg ik dat voor elkaar? Leeuwen zijn roofzuchtige dieren, ik kan niet garanderen dat hij mij niet zal doden. Is er geen makkelijkere en veiligere manier?

De geleerde: De liefde van je echtgenoot kun je enkel hiermee bereiken. Als je goed nadenkt, zul je een geschikte manier vinden om je doel te bereiken.

De vrouw vertrok diep denkend over hoe ze het gevraagde haar zou kunnen bemachtigen. Ze vroeg iemand van wie ze van diens wijsheid overtuigd was. Haar werd gezegd dat een leeuw pas roofzuchtig wordt als hij honger heeft, ze diende er dus voor te zorgen dat de leeuw een volle maag had waarna ze een haar kon bemachtigen.

Ze volgde het advies op en vertrok naar het woud wat dicht in de buurt was. Ze begon stukken vlees naar een leeuw te gooien en ging daarna op veilige afstand staan. Ze ging door met dit gooien van vlees totdat na verloop van tijd ze aan de leeuw gewend raakte en de leeuw aan haar.

Elke keer dat ze dit deed kwam ze een beetje dichterbij dan de vorige keer. Totdat de dag kwam dat de leeuw naast haar kwam liggen. De leeuw twijfelde niet aan haar liefde voor hem. De vrouw plaatste haar hand op het hoofd van de leeuw en aaide zacht zijn haren en zijn nek, terwijl de leeuw hier rustig van lag te genieten was het niet moeilijk meer voor de vrouw om een haar te bemachtigen. Nadat zij dit gedaan had ging zij snel naar de geleerde van wie zij dacht dat hij een tovenaar was om hem het haartje te overhandigen. Ze was vol vreugde dat omdat nu de engel zou worden die voor altijd het hart van haar echtgenoot zou krijgen.

Na het zien van het leeuwenhaartje vroeg de geleerde haar: Hoe heb je dit voor elkaar gekregen?

De vrouw legde uit wat ze gedaan had om de leeuw aan haar te laten wennen en dat het er op aankwam dat ze moest weten wat de ingang was naar het hart van de leeuw, dit is zijn buik (eten). Daarna was het zaak om geduld te hebben en te herhalen wat ze deed totdat ze de vruchten van haar werk kon plukken.

Hierna zei de geleerde haar: Dienares van Allah, je echtgenoot is niet wreder dan een leeuw. Doe met je echtgenoot wat je met de leeuw hebt gedaan en je zult zijn liefde krijgen. Zoek de ingang naar zijn hart en stil de honger die hij heeft en hij zal voor jou zijn.. En voer je plan uit met geduld.

 

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Said Mondria om 06:53 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Als een bekeerde vrouw zijn er vaak obstakels

Als een bekeerde vrouw zijn er vaak obstakels

 

 

Als een bekeerde vrouw zijn er vaak obstakels en uitdagingen die je pad kruisen. Een van de moeilijke acceptabele aspecten voor mij, was het feit dat polygamie toegestaan is. Het idee alleen al vond ik zo raar, dat ik er liever voor koos het te negeren, dan te accepteren of er ooit iets mee te maken te hebben.
Ik bekeerde mij ongeveer 7 jaar geleden tot de Islaam. Dit was ook het begin van een lange strijd van het zoeken naar de perfecte echtgenoot voor mij, en een vaderfiguur voor mijn kinderen. Ik was voorzien van een Waali (voogd) die ervoor zorgde dat de zoektocht op een correcte manier gebeurde, zodat ik mij niet onnodig met andere mannen hoefde te mengen, en ook om mijn belangen te beschermen. Het was een moeilijk proces, omdat de meeste broeders die geïnteresseerd waren om met mij te trouwen, eigenlijk een tweede vrouw zochten. Er bleken geen ongetrouwde broeders te zijn die een vrouw zochten die al kinderen had.
Nadat er ongeveer een jaar van zoeken verstreken was (ik voelde mij toen erg wanhopig), werd mijn Waali opnieuw door een broeder benaderd. Hij was om politieke en economische redenen geëmigreerd, dus ook hij zocht een tweede vrouw. Mijn Waali vertelde mij dat hij een andere vrouw nodig had, omdat hij had gepland een paar jaar in het buitenland te verblijven en hij hier liever niet in haraam verbleef. Hij kwam hier in de hoop dat hij zijn familie in zijn vaderland beter in hun levensonderhoud zou kunnen voorzien. Tot mijn ongenoegen had hij al een paar kinderen, sprak geen Engels en had geen schoolopleiding, omdat hij vanaf zijn dertiende jaar was begonnen met werken. Ook was hij ouder dan ik eigenlijk wilde. In ieder geval werd mij verteld dat hij een hardwerkend en zorgzaam iemand was.
Toch bleef ik weigeren hem te ontmoeten, omdat ik niets voelde voor een huwelijk met iemand die al getrouwd is. Hoe kon ik mijn man met een andere vrouw delen? Hoe kon ik concurreren met de band die hij had met zijn vrouw met wie hij al een aantal kinderen had?

Hoe zou ik daarin kunnen passen en hoe zou ik kunnen concurreren met alles wat het inhoudt? Bovendien was hij niet eens opgeleid! Ik kon mij niet voorstellen hoe hij die grote familie die hij al had zou moeten onderhouden en daarbij dan nog een andere familie! Om maar niet te spreken over het feit dat hij illegaal was en ik bang was dat hij op een verblijfsvergunning uit was. Het maakte mij niet uit dat ik wanhopig was, ik stemde niet in om aan een huwelijk met zulke omstandigheden te beginnen. Ik zou gewoon blijven wachten tot ik de juiste persoon tegen zou komen.
Alhamdulillah! Een paar weken later wilde een andere broeder mij ontmoeten. Hij was maar een paar jaar ouder dan ik, hij was nooit getrouwd en hij had geen kinderen. Daarbij was hij ook nog eens goed opgeleid, sprak vloeiend Engels en was een legale burger! Ik was zo enthousiast om hem te ontmoeten, dat ik haast niet kon wachten! Hij leek mij de ideale echtgenoot.
Niet veel later hebben wij elkaar ontmoet en gesproken (uiteraard was mijn Waali erbij) We vonden dat we perfect bij elkaar pasten. We gingen uiteindelijk trouwen en we voelden ons beiden heel gezegend. Al mijn gebeden waren verhoord en mijn zoektocht kwam eindelijk tot een eind. Ik was zo opgelucht en enthousiast om een nieuw leven met mijn nieuwe man te beginnen. We pakten al mijn spullen en verhuisden naar waar hij verbleef. Ik voelde dat mijn leven niet mooier kon zijn dan het nu was.
Nou zusters, ik kon mij niet erger hebben vergist. Na de verhuizing begon mijn leven heel snel in te storten. Direct kon ik tekens zien van conflicten tussen ons.
Ik kon het niet geloven! Mijn wereld stortte in! Ik wist niet hoe het kon gebeuren, maar ik kon het niet tegenhouden. Geen ander koppel maakte zoveel ruzie als wij! Hoe kon mij dit overkomen? We hadden over alles een andere mening! We waren simpelweg niet verenigbaar. Ik was echter vastberaden om dit huwelijk te behouden. Ik heb nooit iets liever gewild dan dit huwelijk. Ik begreep niet hoe dit kon gebeuren terwijl ons huwelijk gebaseerd was op de Islaam.
We bleven maar praten, maar niemand bleek de ander te begrijpen. Uiteindelijk waren we net vijanden en begon de situatie er heel ongunstig uit te zien. Ik begon de manier waarop hij sprak, liep en lachte te minachten. Ik weet zeker dat dat gevoel wederzijds was. Op dat moment wisten wij beiden dat echtscheiding de enige oplossing was. Ik voelde mij een mislukkeling en schaamde mij zo diep!
Ik kon niet terug naar mijn oude woonplaats en het gespreksonderwerp van de gemeenschap worden. Mijn imaan nam sterk af en ik wilde alleen nog maar door de grond zakken.
Ik nam contact op met de vrouw van mijn Waali en zij gaf mij het nummer van een hele aardige zuster in een ander staat. Ik belde haar en zij zei dat ze mij zou helpen vestigen in haar woonplaats. Ik besloot ervoor te gaan, want ik had niets te verliezen! Ik pakte al mijn spullen en vertrok naar ons nieuwe huis. Ik was erg bang. Het was een 17-uur lange rit en ik heb nog nooit langer dan 3 uur zelf gereden. Ik zag het als een uitdaging en zei Bismillaah, in naam van Allah!
De volgende dag bereikte ik mijn bestemming. Ik vond het huis van deze hele lieve moslimzuster. Eerder sprak ik haar al kort aan de telefoon en ik had haar nooit eerder ontmoet. Ik was blij verrast om een zuster in niqaab naar buiten te zien komen en mij hartelijk verwelkomde. Mijn niqaabi zuster was erg enthousiast; ik vergat gauw mijn problemen. We zochten door de hele stad naar een flat. Aan het eind van de dag vonden wij Alhamdulillah een mooie flat in een leuke buurt, waar nog een paar andere moslimfamilies woonden. Alles gebeurde zo snel en gemakkelijk dat ik wist dat Allah de Verhevene dit zo voor mij bedoeld had. Ik wist dat ik de juiste keuze had gemaakt.
De volgende dag vond ik met de hulp van Allah de Verhevene een baan! Ik kon gelijk aan de slag. Mijn werkgever was ook moslim en had geen bezwaar tegen mijn Hijaab. Voor het eerst voelde ik mij weer blij en ik begon te denken dat trouwen misschien niet voor mij was weggelegd, en dat ik maar beter vrijgezel kon blijven. Ik ontmoette veel aardige zusters en mijn imaan werd weer sterker.
Na een tijdje kwam een moslimzuster mij vragen of ik weer interesse had om te trouwen. Ze bleef volhouden dat ze de perfecte broeder voor mij had. Met enige tegenzin luisterde ik naar wat zij te vertellen had. Ze vertelde mij dat hij in mijn vroegere woonplaats woont en dat hij een hardwerkende, goede moslim was. Omdat hij goed bevriend was met haar man, was het dus niet echt een vreemde. Toen begon ze over het feit dat hij naar een tweede vrouw zocht. Ik vertelde haar onmiddellijk dat ik niet geïnteresseerd was in een polygamische relatie. Ze begreep mijn standpunt en drong niet meer verder aan.
Diezelfde avond ging ik naar bed met de gedachte hoe erg het moet zijn, als vrouw, om je man met een andere vrouw te moeten delen. Ik zou daar nooit deel uit van kunnen maken. Ik vond mijzelf te jaloers en te egoïstisch. Ik was heel kwaad over het feit dat mannen hun vrouwen zoiets aan konden doen. Ik kon mij niet eens voorstellen hoe die vrouwen zich moesten voelen.
Toen ik de volgende morgen wakker werd dacht ik aan de broeder die een tweede vrouw wilde. Op de een of andere manier, SoubhanAllah, dacht ik er anders over. Ik overwoog te trouwen als tweede vrouw! Ik zat te denken aan al de positieve kanten van zo’n huwelijk. Mijn echtgenoot zou dan in ieder geval ervaring hebben met vrouwen en kinderen, wat een groot probleem was in mijn vorige huwelijk. Door zijn ervaring en leeftijd dacht ik dat hij beter zou kunnen omgaan met mij en mijn kinderen.
Diezelfde morgen belde ik die zuster en vroeg haar naar meer informatie over de broeder, en zei dat ik wellicht interesse had. (en zusters, ik dacht echt dat ik mijn verstand had verloren!) De zuster vertelde mij dat deze broeder op zoek was naar een goede praktiserende moslimvrouw. Hij wilde dat zij deel uit zou gaan maken van zijn familie en dat ze uiteindelijk met hem mee terug zou gaan naar zijn vaderland. Verder vertelde ze dat hij geen Engels sprak en niet is opgeleid, omdat hij vanaf zijn dertiende jaar moest werken. Dit klonk mij wel heel erg bekend in de oren. Kon dat dezelfde persoon zijn die ik anderhalf jaar geleden heb geweigerd te trouwen?! Dat zou onmogelijk zijn aangezien het feit dat de zuster niemand van mijn vrienden kent van mijn oude woonplaats! Ik vroeg naar zijn naam en waar hij werkte. Toen we ons gesprek hadden beëindigd belde ik meteen een vriendin op wier man bevriend was met de broeder die ik eerder had geweigerd te trouwen.
Soebhana Allaah! Het was dezelfde broeder! Ik stond perplex! Zou dat wellicht een teken van Allah kunnen zijn? Ik wist nu zeker dat ik hem moest ontmoeten. Mijn vriendin regelde direct een ontmoeting met hem via haar man. Toen ik hem ontmoette wist ik meteen dat hij de ware voor mij was. We waren heel erg op elkaar gesteld en we trouwden twee dagen later in de moskee.
We zijn nu Alhamdulillah vier jaar getrouwd en ik heb er geen spijt van. Allah heeft onze harten met liefde voor elkaar gevuld, wat alsmaar blijft groeien. Ik dacht eerst dat ik veel zou moeten opofferen als ik deel uit zou maken van een meervoudig huwelijk. Maar ik weet nu dat ik meer goeds heb gekregen dan kwaads.

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Said Mondria om 07:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Ik zag haar voor het eerst

Ik zag haar voor het eerst

 

Beste broeders en zusters, wanneer deze verheven religie: de Islam op de juiste en zuivere manier overgebracht wordt, zal deze altijd geaccepteerd worden door mensen waarvan de natuurlijke aanleg niet vervuild is, dit ongeacht hun religieuze achtergronden.

Dit is het verhaal van een Joods meisje dat de Weg vond naar haar Schepper. Het verhaal is geschreven door haar vriendin, die schreef:

“Ik zag haar voor het eerst met haar stralende gezicht in een moskee, die op een heuvel lag in een kleine stad in Amerika. Ik zag haar, terwijl zij een Engelse vertaling van de Koran las. IK groette haar met de Islamitische groet, waarna zij heel vrolijk reageerde. Wij raakten toen in gesprek en al heel snel werden wij beste vriendinnen. Op een avond zaten wij eens met elkaar aan de rand van een meer waar zij mij haar verhaal deed over haar bekering tot de Islam deed. Ze zei: ,,Ik groeide op in een Amerikaansjoods huishouden dat uit elkaar was gevallen. Nadat mijn ouders uit elkaar gingen, trouwde mijn vader opnieuw met een andere vrouw, die mij veel leed en pijn toebracht. Toen ik zeventien was, rende ik van huis weg en leefde ik als een zwerver op straat. Hier kwam ik in aanraking met een aantal Arabische jongeren. Volgens mijn dakloze vriendinnen waren ze heel gastvrij en erg vriendelijk, maar ikzelf had een grote hekel aan Arabieren.

Na een tijdje raakte ik gewend aan het leven op straat. Toch voelde ik mij nooit gelukkig of veilig. Sterker nog, ik leed een triest en waardeloos leven. Na verloop van tijd voelde ik de behoefte om mij te verdiepen in mijn geloof om zodoende innerlijke rust en levenskracht te vinden, maar het Joodse geloof heeft mij niet kunnen overtuigen. Het is een geloof dat geen respect toont voor vrouwen of voor de mensheid wat dat betreft. Het is een individualistische godsdienst die ik ontzettend haatte. Het is een religie waarin de achterlijkheid heerst. Elke keer dat ik een vraag had, herinner ik me, kreeg ik hier nooit antwoord op.

Later besloot ik mij te bekeren tot het Christendom: het geloof van de tegenstrijdigheden waarin het gezonde verstand nooit kan geloven. Terwijl zij van ons vragen om ons hieraan over te geven. Ik zat voortdurend met de volgende vragen in mijn hoofd: “Hoe kan de Heer Zijn zoon doden? Hoe kan Hij kinderen verwekken? Hoe kan onze religie drie goden hebben, terwijl wij geen van hen kunnen aanschouwen?” Ik begon te twijfelen en besloot alles in de steek te laten. Ik wist dat er maar één Schepper is. Nachten lang was ik aan het piekeren tot het aanbreken van de ochtend. Ik raakte helemaal van slag, totdat ik op een avond, vlak voordat het begon te schemeren, op het punt stond zelfmoord te plegen. Dit alles vanwege de slechte omstandigheden waarin ik verkeerde. Ik leefde een duister en zinloos leven. De regen stortte met bakken uit de hemel, de donkere wolken, die mij als een gevangenis omringden, stapelden zich op elkaar. De sfeer was erg akelig en het leek of de bomen mij vol haat aankeken. Ik keek uit het raam van een afgelegen huis waar ik de God smeekte: “O Heer, ik weet dat U er bent en van mij houdt. Ik voel me opgesloten en ik ben Uw zwakke schepsel. Leid mij naar het Rechte Pad. O Heer, het is aan U om mij te leiden óf mijn leven te nemen.” Vervolgens begon ik hevig te huilen totdat ik in slaap viel.

Ik werd ‘s ochtends wakker met een verruimd hart wat mij zelden overkwam. Ik ging zoals gewoonlijk naar buiten om wat eten te zoeken, hopende dat ik iemand tegen zou komen die mijn ontbijt kon betalen of dat ik tegen een kleine betaling een klusje kon doen. Ik kwam één van de Arabische jongens tegen waarmee ik een lang gesprek had. Hij vroeg mij of ik na het ontbijt met hem mee naar huis wilde gaan. Ook bood hij mij aan om samen met hem te gaan wonen. Ik besloot om met hem mee te gaan. Terwijl wij aan het eten en drinken waren en plezier hadden, kwam een bebaarde jongeman binnen. Zijn naam was Sacd, zoals ik vernam toen mijn gezelschap zijn naam verbaasd uitriep. De jongeman pakte mijn vriend bij de hand en stuurde hem weg, waarna ik begon te trillen. Ik stond immers oog in oog met een terrorist, zoals ik hen zag. Terwijl de jongeman niet eens iets had gedaan. Beleefd vroeg hij me of ik naar mijn eigen huis wilde gaan. Ik liet hem weten dat ik geen eigen woning had, waarna hij me medelevend aankeek en zei: “Het is al goed. Vandaag kun je blijven, maar morgen moet je echt vertrekken.” Hij nam wat geld uit zijn zak en vertelde: “Neem dit bedrag, wellicht dat dit jou van nut kan zijn totdat je een baan vindt.”

Het werd een koude nacht en toen de bebaarde jongeman op het punt stond om te vertrekken, stopte ik hem. Ik bedankte hem en zei: “Blijf jij maar hier, ik ga zelf wel op zoek naar een slaapplaats. Ik wil slechts één ding weten? Wat was de reden dat jij jouw vriend op die manier behandelde?” Hij ging zitten en begon met mij te spreken, terwijl zijn ogen naar de grond gericht waren. Hij legde me uit dat de Islam het afzonderen met een vrouw en andere zaken, zoals het drinken van bedwelmende dranken verbiedt en dat de Islam aanspoort tot het goed behandelen van de mensen. Ik stond werkelijk versteld. Waren dit nu de terroristen waar de mensen het altijd over hadden. Ik was in de veronderstelling dat zij met pistolen liepen om daarmee iedereen die ze tegenkwamen te doden. Zo hadden de Amerikaanse media mij geleerd.

Ik vroeg hem mij meer te vertellen over de Islam, waarna hij mij meenam naar een praktiserende moslimfamilie. Ik kwam daar aan om tien uur in de avond en werd warm onthaald. Ik begon vele vragen te stellen aan de heer des huizes: dokter Soelayman. Hij gaf mij bevredigende antwoorden, totdat ik volledig overtuigd was van de Islam dat dit hetgeen is waar ik naar op zoek was. De Islam is een heldere en duidelijke religie, die precies aansluit bij onze natuurlijke aanleg. Ik ondervond geen enkele moeite om datgene wat ik aanhoorde te accepteren. Dit was de waarheid.

Ik kreeg een onvoorstelbaar gevoel van trots toen ik mijn bekering tot de Islam bekendmaakte. Direct daarna heb ik mijn hidjaab aangetrokken. Dit alles gebeurde de volgende dag om één uur ’s middags. De dag waarop mijn hart weer tot leven kwam.

Einde

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Said Mondria om 06:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Een voorbeeld van Imam-i Azam.

Een voorbeeld van Imam-i Azam.

 


Een kafir die niet in Allah subhanahoe wa ta’ala geloofde viel heel veel Moslims lastig met de opmerking: 'Als Allah er is, bewijs het dan maar eens.'
De Moslims konden niet de juiste antwoord geven aan deze kafir. Daarom brengen ze hem naar Imam-i Azam. Ze zeggen tegen Imam-i Azam:
'Imam, deze man gelooft niet in Allah. Hij stopt vraagtekens in sommige hoofden van de Moslims door te zeggen dat ze Allah moet bewijzen als Allah er is'.
Imam-i Azam (Numan bin Sabit) draait naar de kafir en vraagt:
'Waarom geloof je niet in Allah?' Waarop de man zegt:
'Alles gebeurt vanzelf, daarom geloof ik niet in Allah'.
Waarop Imam-i Azam zegt: 'Ok, het antwoord op deze vraag geef ik jou morgen inshallah. Kom om zo en zo laat op die en die plaats'.
Deze afspraak word overal door het hele volk gehoord. Iedereen wacht vol spanning de volgende dag af. De volgende dag komt het hele volk op de afgesproken plaats bijeen. De kafirs stonden aan 1 kant en de Moslims aan de andere kant. Op een gegeven moment komt de man die iedereen met zijn vragen lastig viel, dus het hoofd van de kafirs. Omdat Imam-i Azam er nog niet was beginnen de kafirs alle Moslims belachelijk te maken en zegt die man:
'Kijk, hebben jullie het allemaal gezien? Hij is bang geworden en daarom komt hij niet.'
Omdat de Moslims nog vol spanning aan het wachten waren zeiden ze: 'Hij zal wel even ergens mee bezig zijn, hij kan ieder moment komen.' Uiteindelijk, na een lange tijd, komt Imam-i Azam op de afgesproken plek. De hoofd van de kafirs zegt:
'Waar ben je gebleven ya Imam-i Azam?' Imam-i Azam begint met zijn wijze woorden te vertellen:
'Ik stond aan de andere kant van de Nil rivier. Ik kon geen 'rivier' bootje vinden. Daar stond een boom. Ik heb de boom bevelen om zich in stukjes te snijden, dat deed ie ook. Ik heb gezegd dat ie in een klein bootje moest veranderen, dat deed ie ook. Ik heb gezegd dat ie mij naar de overkant moest brengen en dat deed ie natuurlijk ook. Daarom ben ik zo laat.'
De hoofd van de kafirs die dit hoorde begint in lachen uit te barsten. Imam-i Azam vroeg hem:
'Waarom lach je?' Waarop de kafir antwoordt:
'Ik lach om jou woorden ey verwarde man. Hoe kan het zijn, dat een boom vanzelf in een bootje verandert en naar de overkant gaat?'
Imam-i Azam: Degene die verward is ben jij............De sterren die je ziet zijn voortdurend aan het draaien. En ook nog eens zonder dat ze elkaar maar ooit aanraken en altijd met dezelfde discipline. Terwijl er wel miljoenen sterren zijn die je met je oog kan zien. Als deze sterren tegen elkaar botsen KAN de hele wereld vergaan. De zon geeft ons al sinds de wereld er is warmte en nog meer dingen. Als de zon een klein beetje verder zou staan dan zou de wereld bevriezen en iedereen zou dood vriezen. Als de zon ietsjes dichterbij zou zijn, zou heel de wereld verbranden. Kijk naar de tanden in je mond, in wat voor prachtige volgorde ze staan. Je ogen en je wenkbrauwen, kijk hoe mooi ze bij elkaar passen, alles is precies op zijn plek. Je gelooft dat dit alles vanzelf is ontstaan. Waarom geloof je dan niet dat een simpel bootje vanzelf is ontstaan? Is dit bootje dan een prachtige kunstwerk of de hele wereld met alles om zich heen en alles erop? En alle kunstwerken hebben een kunstenaar. Hoe deze bootje een kunstenaar/maker heeft zo heeft deze wereld en alles eromheen ook een Maker.'
De kafir luisterde vol bewondering naar deze antwoord en zei:
'Eshedu enlailahe illallah wa eshedu enne muhammedun abduhu wa rasuluh.'
Zo heeft deze man zijn antwoord meteen BEGREPEN. Niet iedereen kan dat. Om het te begrijpen moet je WERKENDE hersenen hebben.

 

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Said Mondria om 06:45 Reageer op dit bericht Stuur door

Deze is mashallah,

Deze is mashallah

Allah de meest Barmhartige de Genadige,
Het is heet, snikheet. Hij komt aan gelopen met kleine passen door het hete woestijnzand, zijn benen lijken wel van lood. Helemaal vermoeid probeert hij zich staande te houden en vooruit te komen, buiten zijn krachten. Toch geeft hij niet op en loopt vastberaden door. Eindelijk bij zijn dorp aan gekomen, komt hij te staan voor een immense stilte; verlaten helemaal verlaten. Er is letterlijk geen hond te bekennen. Het hele dorpje ligt in puin. Het is duidelijk dat dit niet vanzelf is gebeurd. Nee, alles maar dan ook alles is overhoop gehaald. Geen huisje staat nog overeind. Hij kijkt verbaasd rond en hoort alleen de meeuwen boven zijn hoofd tjirpen. En daarna weer de onverdraaglijke stilte. 'Wat raar' denkt hij, wat zou er aan de hand zijn? Hij loopt verder. Zijn ogen worden ineens heel groot van omvang, hij kan zijn ogen duidelijk niet geloven. Er liggen een paar lichamen helemaal verminkt op de grond. 'Bij Allah, wat is hier gebeurd!' Hij loopt naar de lichamen toe en voelt of er nog enige levende onder hen is. Nee, helaas geen levende te bekennen. Diep geschokt door deze vondst razen er nu wel een miljoen gedachten door zijn hoofd.

Hij loopt verder, hij is op zoek, op zoek naar zijn familie, kennissen en vrienden. 'Wat een nachtmerrie, waar ben ik beland?' Hij wist toen nog niet, dat het ergste nog zou komen. Zijn benen verstijfden en zijn armen raakten verlamd, toch liep hij door, hoe is dit mogelijk! 'Waar haalt hij toch de kracht vandaan' zou je denken. En dan hoort hij gestamp, het lijken de voetstappen van een hele menigte, die zijn kant op komt geparadeerd. Zouden dat soldaten zijn? Zij, diegenen die al dit leed hebben toegebracht? In paniek begint hij steeds sneller te lopen en steeds sneller ondanks dat hij geen puf meer over had. Wat niet zo gek was, niet alleen vanwege de traumatische beelden die hij onder ogen had gekregen ook was de hitte niet uit te houden. Toch liep hij vastberaden door, met de hoop iemand te vinden. Met de hoop toch nog iemand weer levend terug te zien. Het geluid lijkt steeds dichter bij te komen. En dan hoort hij geschreeuw een oorverdovende kreet, snel daarna volgt er het krijsen van een groepje meeuwen, het lijkt wel of ze het leed van de betreffende persoon voelden en zich door te krijsen hier tegen verzetten; lieten zien dat het verkeerd was, wat daar beneden gebeurde. Daarna volgde er weer een diepe stilte.

Plots wordt hij van achteren beet genomen, gechoqueerd kijkt hij om zich heen, hij wist niet wat hem overkomt. Hij kijkt om zich heen en ziet een aantal personen hangen, vermoord allemaal, gewoon opgehangen! Snel werpt hij een blik op de grond en begrijpt meteen waar de kreet zojuist vandaan kwam. Wat is er gebeurd? Er ligt een vrouw, helemaal uitgestrekt op de grond, bij haar beide handen en benen steekt een korte paaltjes uit de grond. Aan elk paaltje is een touw vastgebonden, dat weer aan haar beide benen en armen is vastgeknoopt. Hij durft haast niet te kijken maar werpt toch een blik om te kijken wie het is. Zijn hart staat even stil, het is zijn moeder.'Mama' schreeuwt hij uit en de tranen rollen over zijn wangen. Hoe kan hij hier ooit over heen komen, hoe kan iemand nou zoiets gruwelijks doen? Dit is toch ware tirannie. Zijn moeder is gewoon uit elkaar getrokken. Dit is absurd, dit kan toch geen enkel menselijk wezen bevatten.

Zijn moeder lag daar helemaal hulpeloos, met niemand meer om haar heen, haar dorpsgenoten werden stuk voor stuk opgehangen. En dit had zij allemaal moeten aanschouwen. Toch lag ze heel kalm. Ze stond er alleen voor, alleen zij en Allah (Geprezen en Verheven is Hij). Drie mannen met grote gewaden en fijn scherpe zwaarden, waarvan je alleen de weerschijn kon zien. Soebhannah Allah ( Geprezen en Verheven is Hij), wat een krachtige vrouw. Er komt een man op haar afgestormd "Zeg bij Hobal (dit was een afgod voor de christenen), en dan zullen we je vrij laten" De vrouw kijkt hem aan en spuugt op zijn gezicht. 'Nee, nooit zal ik dat zeggen, nooit. En dan komen de andere mannen erbij en trekken aan de touwen. 'Allahu Akbar' (Allah is de grootste) klinkt het van het vrouwtje Allahu Akbar. En ze stierf.

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Said Mondria om 07:20 Reageer op dit bericht Stuur door

De zwarte vrouw, Moslimvrouw

De zwarte vrouw
Moslimvrouw





cAtaa' bin Abi Rabah overlevert: "Ibn cAbbaas zei tegen mij: ,,Zal ik jou een vrouw van de mensen van het paradijs laten zien?" Ik zei: "Jazeker." Hij zei: "Deze zwarte vrouw kwam naar de Profeet (vrede zij met hem) en zei: "Ik lijd aan epileptische aanvallen (die veroorzaakt worden door djinn) en mijn lichaam raakt ontbloot. Roep Allah voor mij aan (om mij te genezen)!" De Profeet (vrede zij met hem) zei tegen haar: "Als je wilt, wees geduldig en jij zult het paradijs betreden; en anders roep ik Allah aan om jou te genezen." Zij zei: "Ik zal geduldig blijven (en voegde toe), maar ik raak ontbloot. Roep Allah dan (alleen) aan dat ik niet ontbloot wordt." Hierop riep hij (vrede zij met hem) Allah voor haar aan. (al-Boechari)

De zwarte vrouw van deze overlevering is niet bekend bij haar naam of haar exacte afkomst. Zij is daarentegen bekend vanwege haar daden, geloof, bescheidenheid, kuisheid en vanwege het feit dat zij behoort tot de bewoners van het Paradijs. Toen cAbd Allah ibn cAbbaas (moge Allah tevreden met hem zijn) naar deze vrouw refereerde als zijnde 'een zwarte vrouw', doelde hij hiermee niet op haar ras en ook was het niet zijn bedoeling om haar op enige manier te kleineren. Hij wilde de mensen om zich heen daarentegen een geweldige les van de Islam leren. De Profeet (vrede zij met hem) zei namelijk: “Waarlijk, Allah kijkt niet naar jullie lichamen en uiterlijk, maar hij kijkt naar jullie harten en daden." (Moeslim)

Deze zwarte vrouw was lichamelijk ziek, toch zocht zij genezing door middel van de Doecaa' van de Profeet (vrede zij met hem). Zij wist dat Allah de Enige is Die geneest, en dat Allah de doecaa' van zijn Boodschapper (vrede zij met hem) verhoort.

Het feit dat de Profeet (vrede zij met hem) zei: “Als je wilt, wees geduldig en jij zult het paradijs betreden”, is een bewijs voor de grote deugd en de beloning voor het hebben van geduld tijdens ziekten. In een andere overlevering zegt de Profeet (vrede zij met hem): “Wanneer een moslim getroffen wordt door een tegenslag, zal hij vergeven worden, zelfs als hij (slechts) door een doorn wordt geprikt." (Moeslim)

De zwarte vrouw koos het lijden in dit wereldse leven om daarmee de eeuwige beloning van het Paradijs te verkrijgen. Zij leed aan een ziekte, maar haar pijn en ongemak heeft haar er niet van weerhouden Allah te behagen. Het is nu eenmaal zo dat een persoon die het Pad van Allah bewandelt moeilijkheden zal ervaren, want het Paradijs is omringd door ontberingen. Als dingen makkelijk en rooskleurig zijn, dan moet een persoon bij zichzelf te rade gaan en zichzelf afvragen: "Volg ik wel de Ware Islam?"

Vooral in deze Westerse samenleving kan het moeilijk zijn voor (jonge) moslimvrouwen om zich bescheiden te kleden, de correcte hidjaab te dragen, niet met mannen te praten behalve als het nodig is. Dit alles kan in het begin moeilijk zijn om te bereiken, maar wanneer iemand haar of zijn eigen begeerten weet te overwinnen omwille van Allah, de Verhevene, dan zullen de obstakels makkelijk te overwinnen zijn. Dus hoe overwint iemand? Door Allah, de Verhevene, bij Zijn Schone Namen en Zijn Verheven Eigenschappen te kennen. Door van Hem en Zijn boodschapper (vrede zij met hem) te houden. Dan zal Allah’s Hulp komen, inshaa Allah.

Zij, de zwarte vrouw, verkoos geduld, maar kon het niet tolereren dat haar eer, bescheidenheid en kuisheid aangetast zouden worden of dat een lichaamsdeel van haar ontbloot zou worden, ondanks het feit dat zij hier geen controle over had en hier zelf niets aan kon doen. Zij was zeker een ware slavin en dienares van Allah, de Verhevene. Zij was een gelovige vrouw, een moslima, een rechtschapen en vrome vrouw, een eerlijke vrouw en zij was trouw aan Allah, de Verhevene en Zijn Boodschapper (vrede zij met hem).

Niet alleen bezat zij deze ontzagwekkende kwaliteiten, maar zij was ook een wijze en geweldige vrouw, zoals is op te merken aan haar gedenkwaardige woorden: "Maar ik raak ontbloot. Roept Allah dan (alleen) aan dat ik niet ontbloot wordt." Er kan ook geconcludeerd worden dat de rechtschapen moslimvrouw er van nature van houdt zich te bedekken. Zij houdt van bescheidenheid, kuisheid en haat het om haar lichaam en schoonheid te tonen aan niet-mahram mannen. De zwarte vrouw kon de pijn van haar ziekte verdragen, maar ze kon het niet verdragen om voor de mensen onbedekt te zijn.

Het punt dat eenieder moet begrijpen is dat het hier niet gaat om zwart of wit, Arabisch of niet-Arabisch, rijk of arm, adel of voetvolk, het gaat daarentegen om een overtuiging die zo diep in de harten van de moslims verankerd ligt en als bloed door de aders van de mensen stroomt. Zij zijn het die helemaal toegewijd zijn aan de Islam. Veertienhonderd jaar aan Islamitische geschiedenis toont aan dat de moslimvrouw honger, armoede en ziekte heeft kunnen weerstaan, maar niet kon leven met het ongehoorzaam zijn tegenover Allah, de Verhevene. En gedenkt de vrouw wiens man op het punt stond om naar zijn werk te gaan, en zij tegen hem zei: “Vrees Allah, de Verhevene, ten aanzien van ons onderhoud, want wij kunnen honger en dorst verdragen, maar niet de Hel." Met andere woorden: "Kom niet thuis met datgene wat op een haraam wijze is verkregen!"

Inshaa Allah kunnen wij allemaal, zowel mannen en vrouwen, een diepe en rijke les hieruit trekken, opdat wij ook tot de inwoners van het Paradijs mogen behoren.

En vrede en zegeningen zij met de Boodschapper van Allah (vrede zij met hem).

 

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Said Mondria om 04:14 Reageer op dit bericht Stuur door

Het verhaal Van FARAO ,

Het verhaal Van FARAO En Zijn Werkster Die In Het Geheim Moslim Was
Vroeger was de farao de koning van Egypte, er werkte een vrouw bij hem, die in het geheim moslim was zonder dat er iemand wat van wist. want als farao erachter zou komen zou hij haar ten dood straffen. zij leerde haar kinderen dat er maar een God is die alles heeft geschapen, en dat er geen andere God is behalve hij.

Op een dag gingen haar kinderen met de nicht van farao spelen, en toen zei ze (de nicht) mijn oom is de God van de hele wereld, de kinderen van die werkster zeiden tegen haar dat er maar een God is die alles heeft geschapen.

Een keer ging dat meisje naar de farao en vroeg hem oom wie is God van deze wereld? Toen zei farao ik natuurlijk. toen zei dat meisje tegen hem maar mijn vrienden zeiden tegen mij dat er maar een God is die de hele wereld heeft geschapen dus niet jij. de farao werd heel erg boos, hij riep al zijn slaven en vroeg hen van wie die kinderen ware, de moeder riep dat ze van haar zijn.

Hij zei tegen haar wat heb je je kinderen geleerd? wie is God van deze wereld? toen zei ze: dat is ''ALLAH LA ILAHA ILLA HOWA'' die mij en jou en de rest van deze wereld heeft geschapen.
farao stond op en zei tegen haar getuig dat ik jou God ben, toen zei de vrouw ik getuig dat Allah mijn God en jou God is ''LA ILAHA ILLA ALLAH''

farao zei tegen haar als je niet zegt dat ik jou God ben word jij en je kinderen op een afschuwelijk manier bestraft, die vrouw bleef alleen maar zeggen ''LA ILAHA ILLA ALLAH''
toen zei farao tegen die vrouw morgen ga je zien wat er met jou en je kinderen gaat gebeuren.

De volgende dag riep farao alle mensen op in zijn kasteel om de straf van die vrouw en haar kinderen te zien, ze hebben olie heel goed laten koken, en toen zei hij tegen haar zeg dat ik God ben, en die vrouw bleef maar zeggen ''LA ILAHA ILLA ALLAH'' toen hebben ze een van haar kinderen in die olie gegooid, ze zag alleen zijn botten boven de olie verschijnen.

Toen zei farao tegen haar als je getuigt dat ik jou God ben dan ga ik jou en je kinderen vergeven, toen zei ze weer ''LA ILAHA ILLA ALLAH'' toen hebben ze haar tweede kind erin gegooid, ze zag alleen zijn botten eruit komen. toen vroeg farao weer: heb je een andere God behalve ik? de vrouw zei: ja, mijn God en jou God is ALLAH SOBHANAHO WATAHALA die in de hemel is, toen wou hij haar en haar baby in die olie gooien, toen zei ze tegen hem ik heb een laatste wens, wil u ons botten bij elkaar verzamelen en begraven?

Hij zei tegen haar je wens wordt vervult. toen begon haar baby van ongeveer zeven maanden tegen z'n moeder te praten, hij zei tegen haar (de baby): moeder je moet volhouden, want je hebt gelijk in allemaal wat je zegt, volhouden, want de straf in het leven is niet te vergelijken met die van na het leven. ze gooiden haar samen met haar baby in de olie waar haar andere kinderen erin werden gegooid!!

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Said Mondria om 08:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Islamitische verhalen

↑ Terug naar de berichten