Logisch denken

Ter attentie van …. 

                          …. die vriendelijke mensen die ons mailtjes zenden.

De Islero Loge is een besloten genootschap met een beperkt aantal leden.

Het spijt ons sommige geïnteresseerden te moeten ontgoochelen, maar

verdere inlichtingen dan hetgeen wij op onze bescheiden blogs plaatsen

maken wij niet kenbaar. Voor zover nodig verontschuldigen wij ons daarvoor.

Wij zijn er ons van bewust dat élk genootschap in deze kontrijen een 5^de

kolonne onder haar leden heeft, en daar bedanken wij voor. Een politieke

strekking hebben wij niet. Onder ons behoren ook leden van andere afkomst

en van meerdere europese taalgroepen. Een deel daarvan woont in het

buitenland. Slechts weinig interessante en gewoonweg praktische dingen

nemen een elektronische weg, zij het dan ook via een omweg.

Van enig gebruik van vaste telefoonlijnen tussen onze mensen is geen sprake.

Wij gaan ervan uit dat hij, die leeft in Eer en Geweten en in het Licht zijner

Idealen, zijn leven zin zal gegeven hebben. En er zijn niet veel mensen die

dat kunnen zeggen. Wij hechten geen belang aan hogere diploma’s.

De waarde van een mens stellen wij daarboven. Wij vergeten niet dat de

grootste geleerden aller tijden mensen waren die nooit hun middelbare

studies afmaakten ( naar O.A.Battista, 1917-1995, amerikaans zakenman

en aforist ). Wij willen kwaliteit. Geen kwantiteit.

Wie onze blogs zal gelezen hebben zal er zich van bewust zijn dat het

aardse niet echt onze belangstelling trekt. Wat zich hier op deze planeet

afspeelt is immers tijdelijk. Het is amper een leerschool.

Na inzage onzer blogs vroeg iemand waar wij die verbeelding vandaan

haalden. Ik vroeg die persoon waarom hij dacht dat het verbeelding was ….

Met dank voor uw begrip en Broederlijke groet.

Zo zij het !                                               Ramuntxo

De hond

Een man gaat te voet naar zijn dagelijkse bezigheden en passeert tweemaal per dag een aan de oprit van een woning vastgeketende hond.

En telkenmale geeft hij het dier een schop, ook als het daar rustig in de zon ligt te soesen. Als hij in de late namiddag langs diezelfde weg terugkomt geeft hij die hond grinnikend wederom een gemene schop.

 's Anderendaags gebeurt hetzelfde …. weken lang …. maanden lang …. jaren lang ….

Op een dag ging die kerel het dier weer schoppen, maar deze maal verdedigde het dier zich en beet zijn agressor in het been.

Moraal van het verhaal volgens wettelijk aanvaarde normen : die hond heeft misdadige neigingen : hij verdedigt zich ! Wat denkt dat beest wel ? Die hond moet onschadelijk gemaakt worden ! Liefst met een nekschot, of nog beter, zoals vroeger in deze streken : ophangen !

Alles, beste bezoeker, alles heeft een einde ( Behalve een worstje : dat heeft er twee. ).

Ook verdraagzaamheid kan niet juist en alleen altijd maar van één en dezelfde kant blijven komen, behalve dan in een door hopeloos armzalige zielepoten bewoond land, waar niemand de bal durft te zien, laat staan die durft terug te kaatsen.

Zoals diegenen die wind zaaien zo verstandig zouden moeten kunnen zijn om zich vroeg of laat aan storm te verwachten, maar goed weten dat niemand de moed zal hebben om de storm te ontketenen en zich zal blijven beperken tot laf klagen.

Dat die ‘dapperen’ nog maar wat pinten bier nuttigen, alvorens in een zekere en niet écht veraf gelegen toekomst ook dat verboden zal worden.

Ramuntxo

Onderhavig verhaaltje werd mij anoniem toegestuurd. Ik heb er geen verdienste aan en zet er

dus uiteraard mijn naam niet onder. Mijn respekt aan die onbekende auteur.

Een man  kwam laat thuis van zijn werk, moe en  geïrriteerd. Zijn zoontje van vijf zat op de  stoep voor de deur op hem te  wachten.  

Zoontje:  'Papa mag ik je iets  vragen?'
Vader:  'Ja natuurlijk, wat is  er?'
Zoontje: 'Papa, hoeveel verdien je per uur?'
Vader:  'Dat zijn jouw zaken niet, waarom vraag je zulke  dingen ?' zei de vader  kwaad.
Zoontje:  'Ik wil het gewoon weten. Alsjeblieft vertel het  mij, hoeveel verdien je per uur ?'
Vader:  'Als je het echt wil weten, ik verdien 14 euro per uur'.
'Oh'  antwoordde het kind met zijn hoofdje gebogen

Zoontje:  'Papa mag ik alsjeblieft 7 euro lenen ?'

De vader  werd furieus. Als dat de enige reden is waarom  je mij dat vraagt zodat je geld kan lenen om één  of ander dom speelgoedje te kopen dan mag je nu  onmiddellijk naar boven en naar je bed. En denk  er maar over na waarom je zo egoïstisch bent. Ik  ga niet elke dag hard gaan werken voor zulke  kinderlijke  onnozelheden.

De jongen ging stil naar zijn kamer en sloot de  deur.

De man zat neer en werd nog bozer over de vragen van  zijn zoontje.  Hoe durft hij zulke dingen  te vragen alleen maar om geld te krijgen?

Na een  uurtje of zo, was de man gekalmeerd en begon hij  na te  denken: misschien  moest het kind echt wel dringend iets kopen met die 7 euro en eigenlijk vroeg het kind nooit om  geld. 

De man  ging naar de kamer van het kindje en deed de  deur  open.

'Slaap je, zoon ?' vroeg de  vader
'Neen,  papa. Ik ben wakker', zei het zoontje.

Ik heb  eens nagedacht, misschien was ik te hard voor  je. Het is een lange dag geweest en ik heb mij  op jou afgereageerd. Hier is de zeven euro die  je gevraagd  hebt.

Het  jongentje lachte en zette zich rechtop. Dank je  papa ! riep hij. Dan nam hij vanonder zijn kussen  nog wat  geldstukken.
De man  zag dat de jongen al geld had en begon weer boos  te  worden.
De  jongen zat stil zijn geld te tellen, en keek dan  naar zijn  vader.
'Waarom  vraag je mij geld als je al geld hebt ?' gromde de  vader.
'Omdat ik  nog niet genoeg had, maar nu wel', antwoordde de  jongen.

'Papa, ik  heb nu 14 euro. Kan ik nu een uur van je tijd kopen ? Alsjeblieft kom morgen een uurtje vroeger naar huis. Ik zou graag samen met jou  eten.'

De vader  was vertederd. Hij legde zijn armen rond de  jongen en vroeg hem te  vergeven.

Het is  een kleine herinnering aan allen die hard werken  in het leven.  We mogen de tijd niet door  onze vingers laten glijden zonder enige tijd te  spenderen met diegenen die echt voor ons tellen,  die ons het nauwst aan het hart  liggen.

Als we  morgen sterven, zal de onderneming waarvoor we  werken ons gemakkelijk vervangen, in een paar uur  tijd. Maar de familie en vrienden die we  achterlaten zullen het verlies voor de rest van  hun leven  voelen. 

Is veruit een der moeilijkste onderwerpen om aan te snijden. Immers, iedereen vindt zichzelf eerlijk, welke funktie hij in de maatschappij ook moge hebben. Ik zal uiteraard geen konkrete voorbeelden geven, maar heeft ooit iemand al een ‘eminentie’ horen toegeven dat hij of zij niet eerlijk is ? Alhoewel daar al te vaak ordinair krapuul tussen zit, doende alsof ze van niets weten, zichzelf bijna heilig wanend en zelfvoldaan een aureool op hun kop zettend en zonder blozen de pers tot voor hen lovende kritiek dwingen. 

Koning, keizer, kardinaal, liegen doen ze allemaal. En wat gedacht van de gatlikkers die liegen in hun plaats ? In ruil voor geld en andere al dan niet sexueel getinte voordelen. Die doen of ze fier op de door hen door leugens en korruptie bereikte resultaten zijn, maar niet eens in de ogen van de figuur die recht voor hen in de spiegel verschijnt durven kijken. 

Wat te denken van nachtelijke besprekingen waar, na een kopieus met de duurste wijnen overgoten avondmaal, het personeel om 22 uur het gebouw dient te verlaten, tijdstip waarop de met gemeenschapsgelden betaalde luxe hoeren van vijfduizend euro de nacht hun intrede doen, om tegen 8 uur in de ochtend de eminenties bleek en afgepeigerd in limousines huiswaarts te zien keren en de veiligheidsdiensten zich klaar maken om naar huis te gaan ? 

Wie zei ooit : “Wie niet steelt of erft, blijft arm tot hij sterft.”?

Die sprak tenminste de waarheid. Was zeker en vast geen politieker.

Ramuntxo