Archief

11 dag 9 Firenze-Siena 1 juni 2011

Wat een ellende…….Een ganse nacht niet geslapen. Dit is mij nog nooit overkomen. Mijn maag heeft de vette ribbetjes van onze souper van gisterenavond helemaal niet verteerd. Tot overmaat van ramp heb ik en dat is uitzonderlijk, tegen de morgen aan moeten overgeven. Voor de eerste keer ondervind ik duidelijk dat bij gebrek aan galblaas, het te vet eten dat ik al jaren vermijd niet meer verteerd krijg. Slap en doodziek houw ik me kloek. Mijn vrienden merken onmiddellijk dat ik niet in mijn schik ben. Ik kan helemaal niets binnen krijgen en voel mij koortsig.

Bij het karige ontbijt houden we beraad, zal ik de trein nemen naar Siena? Neen hoor, ik beslis mij te vermannen en met mijn vrienden mee te fietsen, hopend dat ik mij in de buitenlucht beter zal voelen. Alles verloopt wat stroever en trager….Het ontbijt is weer eens beneden alles en nog triestiger dan gisteren. Afrekenen, inpakken en wegwezen, zal wel de beste oplossing zijn, menen we.

Wanneer we onze fietsen uit de berging halen en ze willen beladen, worden wij bijna van het voetpad afgeduwd door een massa voetgangers, wat een drukte! Met veel moed vertrekken we mooi achter elkaar richting de Arno. We volgen de smalle Via de Fossi naar de Ponte alla Carraia. Tegen dat we aan de brug komen zijn we alle vier al enkele malen door achteropkomende auto’s aangereden.

Telkens ze ons voorbijsteken, drukken ze ons in de goot, tegen de borduur en dreigen we te vallen. Het wordt een levensgevaarlijke onderneming. Bij de Arno wordt het iets breder en we nemen nog een laatste foto.

We moeten noodgedwongen de brug over en vanaf de piazza Sauro door een nog smallere straat. Het wordt onmogelijk om nog auto’s langs ons door te laten. Toch drummen ze ons voorbij en na een poosje begint er een claxonconcert achter ons.  Antoine, die de rij sluit krijgt het erg op zijn heupen, springt af en plaatst zijn fiets midden op straat en belet elke doorgang.

Er gebeurt echter iets wat wij nooit konden verwachten, we worden van de baan geplukt door een anonieme politiewagen met loeiende sirene en blauw zwaailicht.

We moeten doorrijden tot aan de volgende piazza bij een poort.  Met veel machtsvertoon en in gebroken Engels wordt ons duidelijk gemaakt dat, indien wij het autoverkeer blijven hinderen onze fietsvakantie hier zal eindigen.

De brutale politie snauwt ons toe dat we Antoine moeten bedaren en dat we ten alle tijd auto’s moeten voorrang geven, zeker als fietsende toeristen. Ze gebieden ons op dit plein te blijven wachten tot de autostroom mindert. Wij zwijgen wijselijk, toch zijn we wat onder de indruk. We voelen ons als fietsers, zoals al enkele dagen duidelijk is, niet welkom in Italië. Ons besluit ligt nu al vast, we zullen iedereen afraden ooit in dit land te komen fietsen! Het zijn absolute gekken in het verkeer, zelfs de politie speelt het spelletje duidelijk mee…..hoe is dit toch mogelijk in deze mooie streek, die het toerisme zo nodig heeft!

Na onze gedwongen rustpauze fietsen we met heel wat minder enthousiasme verder. Ondertussen voel ik mij met al die heibel nog slechter en de korte nijdige beklimmingen in de Toscaanse open natuur doen mij afzien, het is met moeite aanklampen. Tot overmaat van ramp moeten we zelfs vaststellen, dat we zelfs ons niet meer op het uitgestippeld parcours te bevinden. We zijn in het dorp Gulluzzo, waar het marktdag is, verkeerd gereden. We rijden nu richting San Casciano op de SR2 naast de autostrade Firenze-Siena.

We houden een rustpauze op een enorm groot Amerikaans oorlogskerkhof in Falciani. Ik voel mij plots heel slecht en moet opnieuw overgeven, hopelijk is alles eruit maar ik vrees van niet. We bezoeken het mooie marmeren kapelgebouw waar we kunnen lezen dat er hier niet minder dan 4400 militairen begraven liggen. De meeste jongens zijn gesneuveld bij de verovering van Rome in 1944 en bij gevechten in de Alpen op het einde van oorlog. Het kerkhof is tot in de puntjes verzorgd met een hoge pyloon met een gebeeldhouwd figuur.  

Na de rust- en sanitaire pauze moeten we verschillende hellingen over, ik blijf afzien en sluit als laatste de rij. In Santa Casciano Val di Pesa moeten we uitblazen. De aperitiefpauze is voor iedereen welkom. Daarna blijft het zwaar op en af, gelukkig door een adembenemend mooi landschap en op eerder autoluwe wegen naar San Pancrazio. Het is voor mij ongelofelijk zwaar afzien maar ik blijf doorbijten.

Het is 13h00 en mijn maatjes krijgen honger, op een kruispunt in het dorpje San Cristina vinden we een café-winkel waar we ons kunnen bevoorraden. Op een parkbank nemen we onze picknick, ik laat het mij ook smaken. Maar enkele ogenblikken later protesteert mijn maag opnieuw. Ik moet opnieuw overgeven en alles bij een van de bomen achterlaten. Mijn krachten zijn compleet op en mijn vrienden zoeken een oplossing om mij in Siena te krijgen.

Antoine en Pol spreken zelfs, tuiniers met een bestelwagen aan, maar deze willen niets ondernemen. Uiteindelijk besluit ik, terwijl mijn vrienden nog verder genieten van hun maal, rustig te vertrekken. Ze zullen mij tenslotte wel vlug inhalen meen ik. Na een zware beklimming kom ik op mijn ééntje in Travarnelle val di Pesa heel dicht bij de autovia Firenze-Siena.

Wanneer ik een geparkeerde 4x4 Mercedes  voorbij fiets. Zie ik dat de man zijn krant zit te lezen, stop en spreek hem aan. Wat een toeval de man spreekt Frans, ik leg hem mijn problemen uit. De man kent België hij verkoopt en onderhoud er zelfs Pizza houtovens beweert hij! Mijn redder moet minstens één uur wachten eer hij zijn volgende afspraak in Siena kan doen. Hij is onmiddellijk bereid mij mee te nemen tot Siena. Na wat opruimwerk kan mijn fiets en bagage in de auto en vertrekt de man uit volle vaart. Juist op het ogenblik komen mijn vrienden aangereden. Ik kan Antoine vanuit het open raam toeroepen en verwittigen. Mijn chauffeur draait terug en zwaait met volle vaart de oprit van de autostrade op. Eén half uur later staan wij aan het hotel. Na heel wat aandringen, wil ik de man vergoeden, maar hij wil niets aanvaarden. Terwijl hij mijn fiets uitlaadt, leg ik 20€ op zijn zitbank en bedank hem heel hartelijk.

Net wanneer ik bij de receptie ben, komt de brave man mij heel kwaad de 20€ terug geven, met enkele woorden waaruit ik begrijp dat hij de hulp als zijn plicht ten opzichte van een toerist beschouwt. Ik sta perplex maar kan niets ondernemen, hij is snel weer buiten. Wat een verschil met de politie van deze morgen zeg!

Onmiddellijk krijg ik van de gastvrouw Tiziana de vooraf bestelde 4-persoonskamer ter beschikking en na een korte verfrissing val ik uitgeput in slaap.

Ondertussen moeten Pol, Antoine en Hugo nog minstens 35 km zwaar zwoegen. Op de grens van de twee Chianti provincies zijn ze op het hoogste punt van de rit van vandaag.

Mijn afwezigheid speelt hen parten, mijn vrienden vinden het hotel Piccolo niet. Na lang zoeken en veel omrijden belanden ze aan het station van Siena. Na een poosje vinden ze een man bereid om hen vóór te rijden tot bij ons pension. Het is al 18h eer ik hen luidruchtig hoor plezier maken op het terras. De gedienstige gastvrouw laat hen daar hun grote dorst lessen. Wanneer ze de kamer betreden is de bende opnieuw compleet. Ikzelf ben als herboren na mijn dutje.

Toch willen we zo vlug als mogelijk de stad Siena bezoeken. Onze gastvrouw bestelt een taxi die ons tot op de Palazzo del Campo voert. Ondertussen is het minder warm en komt er meer bewolking opzetten. Toch kunnen we nog alle belangrijke toeristische attracties bezichtigen. Het is heerlijk wandelen door de autovrije straatjes van de binnenstad.

Langs enkele gotische paleizen en kerken belanden we bij de Duomo. We vinden de kathedraal zeker zo mooi als deze in Firenze. Na lang rondslenteren, besluiten we zeker niet te souperen op het heel toeristische Palazzo Pubblico del Campo.

We zoeken in een van de zijstraatjes een stil en gezellig restaurant.

De patroon bezorgt ons een souper met hoofdzakelijk groentjes en geroosterd vlees. Ik houd het rustig en alles blijft binnen……

Wanneer we willen vertrekker is het lichtjes aan het regenen. De restaurantbaas roept een taxi op. Na een zoet afsluitertje verlaten we met spijt het prachtige en wel veel rustiger Siena. Iedereen is erg vermoeid en verlangt naar zijn bedje.

Slaapwel, we zullen maar best de oordopjes gebruiken zeker?

Afstand :    74km

Totaal tot nu toe : 483 km

Weer:    Warm en veel zon  geen  wind   +/- 22°C

’s avonds bewolkt en regen

Verblijf:  Hotel pension Piccolo Chianti (Madame Tiziana)

SS 222 Del Chianti  Siena Nord

0557 51 138

info@piccolochianti.it

www.piccolochianti.it

12 dag10  Siena  - Montalcino 2 juni 11

Proficiat Pol met je verjaardag. Pol is de jongste van de bende en wordt vandaag definitief opgenomen in de echte senioren leeftijdsgroep van 65 jarigen. ’t Is een dag als een ander beweert hij. Wij bestoken hem plagend en voorspellen hem een onvergetelijke dag. Onwetend welk ontij er vandaag boven onze hoofden hangt!

De zon schijnt en iedereen is welgezind. Vlug willen we aan de ontbijttafel, benieuwd hoe we hier zullen uitspelen. Wanneer we de eetzaal betreden, moeten we nog geduld oefenen. De zaal wordt juist verlaten door wel 15 kinderen met hun ouders. Duidelijk een sportgroep op trainingskamp. De pensioneigenaars, drie dames, reppen zich om alles op te ruimen en bezorgen ons een ontbijtbuffet om U tegen te zeggen.

Het wordt werkelijk een onecht Italiaans ontbijt. Er worden twee buffettafels gevuld met alles wat je bij een ontbijt maar kunt indenken. Allerhande brood, beleg, kazen en fruit, zoiets hebben we in Italië nog nooit meegemaakt. We worden door de dames werkelijk in de watten gelegd. Wel, Pension Piccolo Chianti is een adres dat we kunnen aanprijzen. Wie Siena wilt bezoeken, hier is alles tot in de puntjes verzorgd. Prijskwaliteit en kwantiteit zijn in evenwicht en we geven de uitbaters een welverdiende pluim. Wanneer we hen dit mededelen bij de afrekening willen ze vol enthousiasme mee op de afscheidsfoto. 

Blijgezind springen we op onze stalen rossen en worden uitbundig uitgewuifd.

In dalende lijn zijn we enkele minuten later bij de stadspoorten van Siena. Het is onvoorstelbaar rustig op de weg. Dit zijn we helemaal niet gewoon. Het is echter OLH Hemelvaart vandaag, ook hier is dit een feestdag met enkele vrije dagen. We rijden rustig rond de stad en na de Porta San Marco moeten we richting Grosseto.

We vinden het zalig zonder al te veel verkeer en geraken zonder het echt goed te beseffen met gemak weg van de stad. We peddelen op en neer door een parklandschap van grote villa’s  met ontelbaar veel cipressen errond. Na een poosje verandert het landschap en zien we wat meer landbouw. Een afwisseling van bos, weiden en graan. We blijven in de verte nog heel lang het silhouet van Siena herkennen. 

Het wordt opnieuw een bergetappe. Vlug ondervinden we vanaf Costafabbri hoe moeilijk het zal worden. Met een klim van 4km aan 8% komen we in Ville de Corsano. Het is helemaal niet meer zo warm als bij de vorige dagen. Hier en daar is het wegdek zelfs nat. Het ziet er naar uit dat we ander weer krijgen. Toch blijven we zweet laten. We moeten op de trappers lopen op een helling van 10% om in Podere Pulcianese te geraken.

Boven komen we op de Valico del Rospatoio waarna er een afdaling van om en bij de 3 km ons doet afbuigen naar Vescovado di Murlo. 

We geraken boven op de een korte maar nijdige helling van 12%.  Het is ondertussen aperitieftijd. We vleien ons op een zonneterras van l’Albergo di Murlo. Het is zweet laten drogen en dorstlessen. Bij een tweede biertje krijgen we honger en bestellen een koude schotel.

Het is genieten van een echt Toscaanse schotel met typische lokale gerechten. De baas van het familiebedrijf komt ons op de gekende Italiaanse wijze zijn hotel aanprijzen. Hij is heel ontgoocheld wanneer we hem meedelen dat we onze rit willen afwerken. Na onze lange rustpauze wordt het hoog tijd om opnieuw te vertrekken. We moeten nog 30km en volgens ons roadboek wordt het nog flink op en af.

We willen deze avond de prestigieuze Brunello drinken op het afgesproken Chanti wijndomein in San Angelo bij Montalcino.  We klimmen voorbij het kasteel van Murlo, volgens de gegevens was het vele eeuwen lang het buitenverblijf voor de bisschop van Siena. De natuur krijgt opnieuw een Toscaans uitzicht en we krijgen al zelfs wijngaarden te zien op de hellingen.

In Castellini di Bosco  moeten we in een afdaling rechts afslaan. Er is tegenstelling tussen onze kaart en de gps. En dan gebeurt het drama. De brede asfaltweg verandert in een bocht bij een snelle afdaling door een donkere bosdoorsteek in grove grind. We rijden heel dicht bij elkaar aan 50km/h. Het is logisch om juist voor een bocht te remmen om er dan vrij door te vliegen. Ik rem te bruusk en begin te slibben en….. maak een zware val.

Na een lange tijd buiten westen, kom ik bij en lig op een berrie in een ambulance. Ik Ik kan nog juist afscheid nemen van mijn vrienden en gebied hen de rit verder te zetten. Compleet ingepakt en met helse pijn wordt ik naar het ziekenhuis van Siena afgevoerd.

In het ziekenhuis van Siena onderzoeken ze mij compleet. Ik onderga allerhande behandelingen en moet onder heel wat scanners. Niemand maar ook niemand van de verpleging, noch de dokters spreken Engels of Frans, echt rampzalig. Men maakte mij duidelijk dat er met mijn hoofd niks aan de hand is. Na een bijkomende scanonderzoek krijg ik te horen dat mijn heup gebroken is.

Ik zal voor weken plat moeten liggen. Er is veel personeel om infusen en verzorging te doen, maar ik kan slechts sporadisch met verpleging en dokters praten.....ze ratelden enkel Italiaans. Na contact 's avonds, met mijn vrienden verplicht ik ze door te rijden.

Hier eindigt mijn Italiaanse fietsrit 2011.

Pol heeft de taak op zich genomen om dagelijks enkele aantekeningen te maken van hoe zij de rest van hun dagen in Italië doorbrengen en hoe de ritten verlopen.

Gezien ik er niet bij geweest ben zullen er nu slechts enkele korte dagbeschrijvingen volgen.

Mijn drie vrienden rijden met veel moeite en met heel wat tegenzin verder.  Er zijn nog heel zware klimpartijen op de grindweg. Tot overmaat van ramp krijgen ze nog te maken met onweersbuien.

In Montalcino moeten ze beroep doen op een automobilist om op hun overnachtingsplaats te geraken. Hun vriendelijke hulp is toevallig de oenoloog van het wijndomein. Grote verwondering bij Pol, hij wordt verrassend verwelkomt door zijn vrouw Brigitte en hun nichtje Sabine. Wat een verjaardagsgeschenk voor onze vriend. 

Hiervan wist ik alles natuurlijk! Er heerst een gedrukte en eerder triestige sfeer. De bende is spijtig genoeg niet meer compleet.

Antoine gaat onmiddellijk samen met Frederico, de B&B uitbater, met een 4x4 mijn fiets ophalen. Mijn fel verminkte fiets hebben mijn vrienden in het bos aan een boom vastgemaakt. Ondertussen vloeit er overvloedig wijn en wordt alles in geuren en kleuren door Pol en Hugo verteld aan de nieuwsgierige dames. Nadien gaat iedereen samen een smakelijk en passend avondmaal nuttigen in  San Angelo in Colle.

Afstand :    65km

Totaal tot nu toe : 548km

Weer:    zon, bewolking later onweer   +/- 22°C

Overnachting : PODERE GIARDINO
di Giuliano e Daniela Dragoni
53024 S. ANGELO IN COLLE      MONTALCINO (SI)
Tel: (+39) 340 7031201

info@poderegiardino.it

http://www.poderegiardino.it/

13 dag 11  Montalcino - Acquapendente 3 juni 11

Heel vroeg wordt er samen met de dames ontbeten.  Brigitte en Sabine moeten vandaag terug naar huis. Ze willen nog aan tafel, samen genieten met de verkleinde bende. Na een hartelijke afscheid komen de vrienden wat langzamer dan normaal op gang. De B&B uitbaters menen dat mijn fiets mee kan met hun levering van de Brunellowijn  naar België. Mijn vrienden beloven dat ik wel het nodige zal ondernemen om met hen de noodzakelijke contacten te leggen.

De drie overblijvers worden uitgewuifd door de hospita en vertrekken zonder het goed te beseffen in de verkeerde richting. Ze moeten naar Castelnuovo dell Abate, maar ze rijden onbewust terug naar het dorp Montalcino, een heel zware beklimming.

Boven in het dorp is het enkele malen rondjes draaien om dan uiteindelijk de goede weg te vinden naar Castelnuovo. Het is prachtig zonnig weer, niet overdreven warm en gelukkig geen wind.

Daarna volgt er een lange helling naar Monte Amiata Scalo.  Het blijft een zware bergrit en de mannen zien het helemaal niet zitten om de volledige voorziene rit af te werken. Na Casteldelpiano en Arcidosso, waar de ene zware beklimming aan wel soms 12% op de andere volgt, beslissen ze 30km vóór het voorziene eindpunt, overnachting te zoeken. Het is ondertussen 15h en er komen dreigende regenwolken opzetten. Iets later hebben ze prijs en moeten de regenzeiltjes bovenhalen.

Na een lange rustpauze in Castell’Azzara nemen ze de beslissing om naar Acquapendente,  een iets groter dorp aan de hoofdweg te rijden.  Met wat toeval vinden  ze iets voorbij het dorp de  Agriturismo “Buonumore “. Zo komen ze op de grens van Umbrië en Toscane. Acquapendente ligt in een heuvelachtig landschap met bossen, olijfgaarden en weiden.

De drie hebben geluk, er is plaats met half pension. Ze krijgen een kamer voor drie personen. Pol telefoneert naar het voorziene adres in Pitigliano om de vierpersoonskamer te annuleren.

  Na de was en plaspauze wordt het een Pizzamaaltijd in het restaurant van het huis. Hugo krijgt een reuze, op houtskool gebakken pizza. Toch is er weinig ambiance, iedereen is nog steeds aangeslagen en bezig met mijn ongeval. Plezier wordt er niet gemaakt iedereen wilt vlug de bedjes opzoeken. Ze krijgen nog een telefoontje uit Siena met nieuws van Bob.

Ondertussen heb ik via het thuisfront contact met de dienst Mutas van de mutualiteit.  Zij hebben iemand die Italiaans spreekt. Die man kan via mijn gsm, van  mijn verzorgende dokter,  teweet komen dat mijn linker heup is gebroken. Na wat heen en weer telefoneren wordt er toestemming gegeven om mij te repatriëren naar Brugge.

Mutas organiseert onmiddellijk een terugkeer naar België. Ik moet platliggend worden vervoerd. Het is echter Hemelvaartweekend en ze vinden geen directe vlucht. De eerste vlucht kan slechts op  dinsdag 7/6 van Rome naar Parijs.

Alles samen betekent dit, 3h ambulance Siena-Rome met de nodige transfer in vlieghaven. Een vlucht van bijna 3h naar Parijs en daarna de ambulancerit Parijs-Brugge. Samen zou dit toch nog ongeveer 12h betekenen.

De mensen van Mutas bellen mij iets later met beter nieuws. Ik kan teruggebracht worden met een Oostenrijkse ambulance welke morgenvoormiddag in Siena zal aankomen. Na nieuw overleg met enkele verantwoordelijke dokters komt vrijdagavondlaat de toestemming voor het vervoer per ziekenwagen naar het thuisfront.  Morgenvroeg nemen ze de infusen weg en zullen ze me wat pijnstillende prikjes geven……

Mijn vrienden zijn opgetogen met dit bemoedigde nieuws!

Allé jongens doe maar verder ik ben in gedachten bij jullie en droom van Rome.

Afstand :    75km

Totaal tot nu toe : 558 km

Weer:    zon  geen  wind   +/- 22°C

Vanaf 15h bewolkt en regen

Verblijf:  Agriturismo Buonumore

S. S. Cassia Km. 130 - 01021

Acquapendente

0763-73 35 08    348 57 29 693

http://www.agriturismobuonumore.com/

info@agriturismobuonumore.com

14 Dag 12 Acquapendente – Tuscania  zaterdag 4 juni 2011

In tegenstelling tot de vorige nacht hebben de “overblijvers” prima geslapen. Bij het ontbijt wordt de reisroute herbekeken. Wat blijkt? Een viertal kilometer zuidwaarts ligt het  uitgestippeld parcours. Afrekenen en om 9h00 vertrekken ze.

Bij Santa Giusto is het heel zwaar op en neer met drie maal na elkaar korte beklimmingen van 8%, niet plezant zo vroeg in de morgen.

Ze moeten richting Grotte di Castro dwars door het centrum naar Lago di Bolsena. Het is ongeveer 5 km over een onverhard pad volgen om bij een reusachtige meer te komen. Het is prachtig om naast het water bijna een bocht van 180° te maken.  Ze moeten het oeverpad blijven volgen tot Capodimonte.  Zouden ze aperitieftijd houden??? Inderdaad ze verleren hun streken niet. In het dorpje vinden ze een zonneterras en genieten van een frisse pint en een koel wijntje.

Iets verder in het dorp kunnen ze zelfs fruit kopen en vinden ze een rustige picknickplaats. Tenslotte is het vandaag een korte rit en moeten ze zich niet druk maken om op tijd in Tuscania te geraken.  Het routeboek voorspelt zelfs voor de rest van de dag geen hellingen meer.

Vanuit Capodimonte is het slechts 4 km naar Marta waar je het mooie Lago di Bolsena moet verlaten. Maar het is plots schuilen geblazen voor een zware regenbui. Telaat echter, eer ze een schuilplaats vinden zijn ze al kletsnat.

Snel worden de resterende 13km afgewerkt. Gelukkig is het een afdaling met voordelig valsplat. Om 16h15 zijn ze reeds op het overnachtingsadres.  Anna Rita de uitbaatster van Villa Papavero bezorgt hen een enthousiaste ontvangst. Ze krijgen onmiddellijk een deugddoende verfrissing. De sympathieke gastvrouw stelt zelfs voor hun kledij te drogen.

De B&B hospita is nieuwsgierig en wilt alles weten over de fietstocht en vooral over het ongeval. Ze vindt het zonde dat de tocht voor mij zo ongelukkig is afgelopen.

Wanneer Pol vraagt om de Ryanair tickets voor de terugkeer af te printen, krijgt ze de printer niet aan de praat. Onmiddellijk is ze bereid naar het dorp te rijden en daar onze papieren te laten afprinten.

Na de was- en plasbeurt willen ze souperen. Ze moeten naar het dorp Tuscania zo’n 5km verder. Anna Rita prijst hen het restaurant Il Refugio aan. Moeiteloos vinden ze het aangewezen eethuis, waar er een prachtig avondmaal geserveerd wordt.

Ondertussen ben ik zelf onderweg naar Brugge en lig in de ambulance.

Om 11h ben ik vertrokken met een luxe ambulance begeleid door 3 verplegers-chauffeurs. Ze verzorgen mij uitstekende met eten en drinken. Een echte pluim voor die firma uit Innsbruck. Ik was echt uitgehongerd, maar dat vermoeden de ambulanciers. Ik had helemaal niets gegeten de dagen in de kliniek. Zij weten dat het in Italië de gewoonte is dat familieleden voedsel meebrengen voor de patiënt.

Bij het eerste benzinestation stoppen ze en bezorgen me enkele panini’s. Ik heb er, als goed etertje, helemaal geen moeite mee…..

Onderweg moet ik dringend naar de grote wc. Wanneer ze me op de berrie uitladen moeten ze me enkele meters dragen.  Ze kunnen mij niet blijven houden en ik steun onbewust op mijn linker voet. De ambulanciers zijn verwonderd en beweren dat dit niet kan, moest mijn heup gebroken. Ze zijn er absoluut zeker van. We zullen dit onmiddellijk melden bij de aankomst in het AZ, zeggen ze.

Rond 21h00 tracht ik telefonisch contact te krijgen met mijn vrienden. Pol neemt gelukkig op. Ze zijn aan het souperen en zijn blij bij het horen van dit verheugend nieuws. Ik krijg de groeten en veel beterschapswensen.

Om 22h30 komen mijn vrienden terug in de B&B en enkele minuten later beginnen ze aan een snurkconcert. Slaapwel!

Afstand :    55km

Totaal tot nu toe : 613 km

Weer:    zon  geen  wind   +/- 22°C

Vanaf 15h bewolkt en stortregen

Verblijf:

B&B Villa Papavero 

Anna Rita

Strada Prov. Le Dogana 10

01017 Tuscania (VT)

333 45 60 669

info@villapapvero.com

www.villapapavero.com

 
15 Dag 13 Tuscania – Torrimpietra zondag  5 juni 2011

Zondag vandaag en toch staan de drie overgebleven bendeleden heel vroeg op. Een beetje verwonderd merken ze dat ze vandaag mogelijks met regen zullen moeten rekening houden. Regen verwacht je natuurlijk niet zo diep in het zuiden op dit tijdstip. Wanneer ze naar buiten loeren is het echter hard aan het regenen. Anna Rita, de haspita, heeft een typisch Italiaans ontbijt klaargemaakt. Uit ervaring weten we dat dit wel niet zo’n succes zal zijn……Bij nazicht van de reisweg voor vandaag merken ze dat het een bergachtige etappe zou kunnen zijn.

Na wat overleg met de B&B uitbaatster beslissen ze naar de kust te rijden. De gastvrouw verklaart met klem dat er daar vlakke wegen zijn. Ze nemen het risico om op onveilige en drukkere wegen terecht te komen.

Met mij erbij zou dit waarschijnlijk niet gelukt zijn, ik houd mij het liefst strikt aan de voorziene route. De rit wordt opnieuw uitgestippeld en het risico op heel wat meer kilometers (+/- 25km), wordt er maar bij genomen.

Het wordt een hartelijk afscheid, waarbij “de drie” mij de beste herstelwensen moeten overmaken. Bij het verlaten van Tuscania blijft het regenachtig. Het is af en toe de zeiltjes aan en dan weer uit. Ze moeten richting Tarquinia dus rechtsaf op de SP3 in een vlak landbouwgebied.  Het blijft kaarsrecht en lekker vlak. Gelukkig nemen de regenvlagen af naarmate de kust nader komt. Wanneer ze 25 km gefietst hebben moeten ze linksaf op de SP 102. Het wordt nu wat meer vals plat en de snelheid wordt getemperd. Nog wat verder  is het rechtsaf richting Civitavecchia  waar ze bij de kust op de Via Aurelia terecht komen.

Eenmaal buiten Civitavecchia, wordt het onaangenaam druk, het is precies een autostrade, netjes op een rijtje verder. Een groot pluspunt, er zijn geen hellingen, alles blijft mooi vlak. In Santa Marinella is het aperitieftijd. Even later kunnen ze in Furbare  pasta eten met zicht op zee.

Het uitzicht op de drukke haven van Civitavecchia, waar er heel wat overzetveren vertrekken naar de Italiaanse eilanden, is enig.

Op de Via Aurelia, de eeuwenoude verbinding langs de kust tussen Genua en Rome is het veel drukker dan dat ze hadden gedacht. Soms is het zelfs een viervaksbaan, waar de Italiaanse snelheidsduivels zich op een autostrade wanen.

Na Santa Marinella is het bang op een rijtje verder fietsen voorbij de dorpen Quarticcia, Santa Servera en Marina di Cerveteri. Na Marina San Nicola, ze hebben dan al 97km op hun tellertje staan, doet vermoeidheid hen uitkijken naar een overnachtingsplaats. Als bij wonder zien ze rechts van de weg motel Corsi Roma. Pol stapt binnen en komt blij naar buiten, er is plaats voor drie man. Het is 16h30 en iedereen is dolblij!

Ondertussen ben ik om 2h in de morgen afgeleverd door de onvoorstelbaar vriendelijke en behulpzame Oostenrijkers in het AZ Sint-Jan Brugge.

De ambulanciers en ikzelf krijgen een welverdiend ontbijt in de spoeddienst.  

Er volgt een bespreking met de dokter. De Italiaanse  geneesheren hebben geen foto’s meegegeven enkel nota’s. Deze zijn echter in het Italiaans opgesteld. De dienstdoende dokter wilt bijkomende foto’s en een uitgebreid onderzoek.

 Ik word de rest van de nacht van hier naar daar vervoerd. Ik ben doodmoe en heb enorm pijn bij het nemen van nieuwe foto’s. En toch ben ik blij wanneer me wordt gemeld dat er geen heupbreuk is vastgesteld. Met een pijnstillende prik weet ik heel vlug niet meer waar ik ben en slaap minstens 12h aan een stuk. 

In de namiddag krijg ik veel familie en vrienden op bezoek en toch verlang ik om de rest van de bende in Italië te horen. Ik kan hen bereiken omstreeks 21h. Ze zijn aan het souperen in een pizzeria rechtover het motel. Het is een lang gesprek waarbij iedereen zijn zegje wilt doen. Ik hoor dat mijn vrienden verlangen om in Rome aan te komen.

Moed jongens morgen is het zover.

Was ik er maar bij!

Afstand :    97km

Totaal tot nu toe : 710 km

Weer:    regen bewolking en zon  geen  wind   +/- 22°C

Verblijf: Motel Corsi Roma

Via Aurelia Frazione Torrimpietra

+39 06 61 69 70 21

www.motelcorsi.it/

info@motelcorsi.it

16 Dag Torrimpietra – Rome maandag 6 juni 2011

De grote dag vandaag! De geamputeerde “Bende van Bob” zal maar met drie toekomen in Rome. Met veel spijt ben ik er eens te meer niet bij. Nu niet door die verdomde val, 45 jaar geleden door dat ik het ongeluk had wachtdienst te moeten kloppen, toen er door de Marine een bezoek vanuit La Spezia naar Rome werd georganiseerd.  Eens zal het wel lukken, hoop ik……We maken er ooit een citytrip van, maar wanneer?

Het is nog maar 7h00 en de drie resterende bendeleden zijn al ongeduldig. Alles moet snel verlopen ze willen zoveel als mogelijk van de eeuwige stad zien. Rechtover het motel is er een “patisseria”. Ze nemen er een ontbijt en snoepen er de beste boterkoeken tot nu toe. Het is nog maar 8h15 en daar gaan ze al.

Van Torrimpietra tot Rome is het maar 19km, zo tonen althans de wegwijzers aan. Maar…….het zijn 19km. Als fietser de billen knijpen op een onvoorstelbaar drukke Via Aurelia.

Wanneer ze gelukkig zonder kleerscheuren de eeuwige stad bereiken, beslissen ze om rustig door de stad te fietsen. Het blijft steeds de Via Aurelia volgen tot aan Vaticaanstad. Het lukt hen veel beter, dan in Firenze. Ondertussen zijn ze een beetje Italianen geworden zeker?

Met de fietsen aan de hand tussen de mensenmassa is het met moeite op het Sint-Pietersplein geraken en met ontzag de machtige basiliek bewonderen. Wat een koepel zeg…..hoe rijk is de Heilige stoel wel? En toch prediken ze armoede en menslievendheid, hoe is dat aan elkaar te rijmen?

Nadien rijden ze naar het Colosseum, het visitekaartje van Rome. Net als alle andere toeristen willen ze met dit  20 eeuwen oude gebouw op de foto. Het lijkt een doods monument, maar is het niet. Het wordt soms wel in gebruikt voor muziekopvoeringen.

Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken, op een terras aan dit monumentale gebouw. Het is ondertussen 13h00 en een Franciscaner met een panini kan deugd doen. Genieten van het zonnetje en met verstomming het drukke verkeer bewonderen.

Wanneer ze willen vertrekken  ontstaat er bij Antoine paniek. Hij vindt zijn fietssleuteltje niet meer. Alles wordt ondersteboven gekeerd en gedraaid. Alle tassen leeggemaakt……nergens is een spoor van het sleuteltje. Ook in de paninizaak wordt er gezocht. Tot er als bij wonder iemand in de vuilnisbak de sleutel vindt. Blijkbaar heeft Antoine de sleutel bij het bestellen op de toog gelegd en heeft er een van de diensters deze samen met enkele resten in de vuilbak gekieperd.

Hoog tijd om door te fietsen naar de overnachtingsplaats. Niettegenstaande de door mij gemaakte detailplannetjes wordt het een hele onderneming. Met veel omwegen en vragen komen ze toch om 16h aan in de Via Castelsilano.

Het wordt een hartelijke ontvangst door de Vlaamse hospita Jeaninne. Onmiddellijk krijgen ze van de sympathieke dame 1/2 l bier en nadien vers gebakken cake.

Na een lange babbel wordt het soupertijd. Dicht bij de B&B vinden onze finishers  een gezellig restaurant. Bij het terugkeren willen ze de fietsen inpakken. Jeannine heeft voor enkele kartonnen dozen gezorgd. Het is toch een hele onderneming om de fietsen in de veel te kleine dozen te krijgen. Antoine gebruikt de tijd om kaartjes te schrijven, die hij morgen vanuit Vaticaanstad wilt versturen.

Ondertussen heb ik telefonisch contact met Jeannine en weet dat mijn bendegenoten goed en wel aangekomen zijn. Ik kan hen mededelen dat er wel een schaambeenbreuk is vastgesteld en ik vanavond nog ontslagen word. Mijn dochter, werkzaam hier op intensieve care zal mij na haar namiddagdienst naar huis brengen. Het gebeurt allemaal heel moeilijk en het zal nog weken duren eer ik opnieuw normaal kan stappen…..Mijn dij blijft zwaar gezwollen en zal nog zorgen nodig hebben.

Later op de avond wordt het een babbelfestijn met twee koppels uit Kapellen. De hospita zorgt voor lekkere frisse “gelato” biertjes en zoete citroenlikeur. Om 23h00 wordt het hoog tijd om de bedjes op te zoeken. Slaapwel!

Afstand :    48km

Totaal tot nu toe : 758km

Weer:    zon  geen  wind   +/- 22°C

Verblijf: B&B di Jeannine

Via Castelsilano  13   00118  ROMA

+39 33 83 81 50 99

jonas@fastwebnet.it

www.jonas1.org

17 Vrije Dag  Rome dinsdag 7 juni 2011

Hugo, Antoine en Pol, mijn fietsvrienden hebben nog één vrije dag in Rome voor de boeg. Wanneer ze om 8h00 naar buiten kijken regent het. Ze hebben geluk, een half uur later schijnt de zon en kunnen ze zelfs buiten ontbijten. Jeannine heeft haar best gedaan. Ze worden eerder op Vlaamse wijze verwend.

Om 9h15 brengt de sympathieke gastvrouw de mannen naar de metro. Jeannine heeft hen ingelicht, waar en welke af- en opstapplaatsen ze moeten in het oog houden. Ze willen wel iets teveel op een tekorte tijd bezoeken, meent ze. Na 7km metro willen ze bij de Termini de Citybustour nemen. Het wordt echter de Greenline, och ja die zal wel iets identiek doen zeker!

Net zoals de bende het in elke belangrijke toeristische stad doet, gebeurt het nu ook weer. Ze laten zich rondvoeren en luisteren naar de Nederlandstalige interfoon uitleg. Gezien het een op- en afstapbus is en er toch elke 20 minuten eentje langskomt, willen ze het Pantheon grondiger bekijken. Dit gebouw heeft een erg belangrijke rol gespeeld in de wereld van de architectuur. Deze constructie heeft zeer veel architecten geïnspireerd.

Nadien rijden ze voorbij het Colosseum, goed om een leerrijke uitleg te krijgen. Gisteren waren ze er heel dicht bij met de fiets maar wat ze nu horen is heel interessant. Met een omtrek van 500m en een hoogte van 60m heeft het ovale gebouw plaats voor wel 50.000 toeschouwers.

De volgende afstapplaats is Vaticaanstad. Dit mogen onze toeristen niet missen en zullen hier het grootste deel van de dag doorbrengen. Het is heel druk in het kleinste onafhankelijk land ter wereld. Noem het maar “Het territorium van de Rooms-katholieke kerk”. Er wonen wel 1000 mensen op een halve vierkante kilometer. Bovendien wordt het dagelijks overspoeld door  duizenden toeristen.

De mannen bezoeken dan ook de belangrijkste bezienswaardigheden zoals de Sint-Pieterskerk, de Sixtijnse kapel en het Vaticaans museum. Ook de Zwitserse garde , de pauselijk politie, geniet hun aandacht. Antoine wilt mij absoluut een kaartje sturen uit Vaticaanstad!

Het is heel zonnig en warm, hoog tijd om een terrasje te doen en een kleinigheid te eten. In een van de zijstraatjes vinden ze een geschikt terras en mijmeren over het in zicht komend einde van hun Venetië – Rome fietstocht.

Voorbij Vaticaanstad wordt de volgende afstap de “Fontana di Trevi”. De beroemdste en mooiste fontein van Rome. Het kleine Treviplein, volgepakt met drummende toeristen wordt beheerst door het kunstwerk. Wat mijn vrienden mij nog niet hebben verteld is, hebben ze wel een muntje over hun schouders gegooid met hun rug naar de fontein? Volgens de legende zou dit betekenen dat je ooit…..naar Rome zal terugkeren. Zou dit dan ook gelden voor “De bende van Bob”??? Ik hoop het van harte vrienden!

Hierop stappen ze naar de Spaanse trappen aan het Piazza di Spagna. De trappen zijn een absolute ontmoetingsplaats in Rome. Deze in de 17° eeuw gebouwde trappen om in de Trinita dei Montikerk te geraken, zijn een bijzonderheid welke zeker niet mag ontbreken op een bezoek aan de eeuwige stad.

Ook het monument van Victor Emanuel de eerste koning van Italië krijgt veel aandacht. De vermoeidheid doet hen echter terugkeren met de Greenline naar de Terminal. Samen genieten ze nog van een laatste Italiaans avondmaal. Wat denk je van een waardige afsluiter met een aller smakelijkste zeevruchten pasta!

Hoog tijd om met de metro terug te keren naar de B&B. Ramp, om 21h00 is de metro wegens onderhoudswerken gesloten. Na wat rondvragen weten ze dat lijnbus 551 hen tot dichtbij “di Jeannine” zal brengen. Het wordt nog een late praatavond met de gastvrouw en de andere Vlaamse gasten. Veel telaat wordt het gesprek afgesloten met enkele zelfgemaakte citroenborrels.

De bewogen fietsvakantie zit er op. Woensdagmorgen 8 juni 2011, vroeg in de ochtend, vertrekken de resterende bendeleden en hun ingepakte fietsen, met een taxicamionette naar de vlieghaven Ciampino 7km verder. Om 12h00 stipt komen ze terug aan in Charleroi. Ciao Italia……

Verblijf: B&B di Jeannine

Via Castelsilano  13   00118  ROMA

+39 33 83 81 50 99

jonas@fastwebnet.it

www.jonas1.org

18 Epiloog

Vrienden, Hugo, Antoine en Pol bedankt, jullie zijn sublieme fietsmaten. We vormen een hechte groep van echte compagnons de route. Het klikt in de bende, jullie waardering voor al mijn voorbereidingen doen deugd!

Onze 7° grote tocht was een bewogen rit met een voor mij absolute afknapper. Mijn val heeft zeer veel verpest, gelukkig waren jullie bij mij en is alles nog goed gekomen. Ik voel mij momenteel terug 100% fit.

De tocht moest een ontdekkingsrit worden tussen twee vijfsterrensteden, Venetië en Rome. De Toscaanse hoofdstad Firenze moest zorgen voor een supplementaire rust-bezoekdag. We hebben genoten van voor ons totaal onbekende streken, natuurparken, het historisch erfgoed en niet te vergeten de gastronomie en de lekkere Brunellowijnen.

Wat door heel veel vrienden en kennissen was voorspeld was, hebben wij tot onze schade ondervonden. De Italiaanse bevolking kan soms heel fietsonvriendelijk zijn. We denken dan aan onze onvergetelijke politiehistorie in Firenze

Het klimwerk was zeer zwaar ja zelfs té zwaar. De wegen waren soms te smal en het slechte wegdek in het hooggebergte heeft zelfs geleid tot mijn ongeval.

Toch bewaren we de beste herinneringen aan onze eerste twee dagen in Venetië, voor mij de allermooiste van de hele reis.

De stad zal voor eeuwig in mijn geest gegrift blijven. Eveneens onvergetelijk is hoe we alle kanaaltjes rondgevaren zijn. Ook ons eerste gastverblijf was veruit het beste. Onze gastvrouw Lorenza van Casa Villa Gardenia heeft ons ongelofelijk toeristisch bijgestaan.

De rustige vlakke dagen door de Po-vlakte met Adria, Ferrara en Bologna waren op fietsgebied minder fraai en toch heel leerrijk en verrassend.

De  namiddagontvangst van Madame Ombretta Fabbri in haar pergola van Arcero Rosse was dan weer een verademing.

De dag daarna heeft Bologna, met zijn ontelbare ijssalons, ons laten genieten.

De tocht door Toscane naar Santa Lucia. De onvergetelijke echt Italiaanse eet- avond tussen de Toscaanse families in het hoog gelegen Monte di Fo.

De ietwat zonderlinge B&B uitbater Cesare van Belvedere Barberino del Mugello zullen we eveneens niet snel vergeten.

De rit naar en de vrije dag in de Toscaanse hoofdstad Firenze met de veel te korte  bezoeken aan kunst en cultuur. Het herbeleven van heel oude toeristische herinneringen met de citybusrit, het zicht op de Arno met de Ponte Vecchio, de stad en de kathedraal vanop de Piazzale Michelangelo. Het bezoek aan het hoog gelegen Fiésole met de Medici villa.

De dag toen we Firenze wilden uitrijden met de gevaarlijke belevenissen in de straten van Firenze. De stop van Antoine en de onderschepping door de Polizia van Firenze…..en hun  onbeschofte uitspraken en dwaze dreigingen.

Mijn ziekelijk afzien en mijn onverhoopte redding door een vrijwillige automobilist bij de lastige rit tot Siena. De spontane gastvrije dames van de Piccolo Chianti in Siena. Het avondbezoek aan het rustige Siena.

Het dramatisch ongeval uitgerekend op Pol zijn 65° verjaardag. Tussen Siena en Montalcino in Castellini di Bosco  en mijn heup perikelen in het ziekenhuis van Siena. Met nadien de terugrit in ambulance naar Brugge en het verblijf in het AZ St-Jan.

Het verjaardagscadeau en de verrassing in Podere Giardino van San Angelo in Colle. waar Brigitte en Sabine Pol feliciterend kwamen verwennen.

De rest van de tocht waarbij de drie overgebleven bendeleden zich de eerste dagen niet meer in hun schik voelden. Het afwijken van de uitgestippelde route.

Hun zalig verblijf in Tuscania B&B Villa Papavero  bij gastvrouw Anna Rita nadat ze rond het mooie Lago di Bolsena waren gereden.

Het verlangen om in Rome toe te komen. De ontvangst bij de Vlaamse hospita Jeannine  in de Eeuwige stad. De rondrit en de vele historische bezoeken.

Uiteindelijk hebben jullie, Hugo, Antoine en Pol gelukkig nog kunnen genieten van de monumentale rijkdom van de eeuwige stad Rome.

Het klimaat was ons gunstig gezind. De dragelijke warmte en de bijna altijd aanwezige schitterende zon maakte alles heerlijk en nog mooier. Toch was het een zeer bewogen culturele natuurtocht, we zullen de culinaire verrassingen nooit vergeten. In het bijzonder de meestal triestige Italiaanse ontbijten niet.

Italië is een schitterend land, maar blijft voor “de bende van Bob” een fietsonvriendelijk land. Wij zullen er nooit meer gaan fietsen, dit besluit staat vast!

We verlangen reeds naar de volgende rit, maar dan naar een trektocht met een prettige afloop. Bij leven en welzijn doen we de tocht “Canal du Midi 2012”. Met de voorbereidingen zijn we al volop bezig.

februari 2012

Bob