Vanavond ben ik met mijn broer en zus naar het dansoptreden gaan zien van Shari, ons nichtje. Het was gewoonweg prachtig. De dansschool van Edegem is wel wijd en zijd gekend voor hun danslessen. Maggi Toussaint is de directrice en choreografe en ze maakt dat het tweejaarlijks evenement telkens de moeite waard is om naar te gaan kijken. Shari volgt daar al dansles sinds ze kleuter was en nu wordt ze al 21. Ik heb er echt van genoten. Gisteren zijn we naar een tentoonstelling geweest van onze kantklosjuf en haar man die beeldhouwer is. Zij toonde prachtige kantwerkjes en haar man beeldhouwwerk uiteraard. Gelukkig was het niets abstracts want daar kan ik met de beste wil van de wereld niks moois aan vinden. Dit was heel fijn beeldhouwwerk, prachtig gemaakt. Ja, dit weekend was er één met veel cultuur en daar hou ik wel van. Hopelijk kan ik ooit ook zo'n prachtstukjes kant laten zien.....
Tussen horen en luisteren is er een wereld van verschil. Hetzelfde tussen zien en kijken. Echt naar mekaar luisteren is blijkbaar zeer moeilijk en tijd daarvoor vrijmaken nog moeilijker. En dan krijg je van die misverstanden die het leven zuur kunnen maken. Volgens mijn oudste dochter ligt de oorzaak tussen mij en Kirsten (en dan ook bij de anderen) bij het feit dat ik moet leren afstand van mijn kinderen te nemen. Aanvaarden dat ze nu allemaal hun eigen leven hebben. En dat ik een andere manier moet zoeken om mijn leven in te vullen. Ongelooflijk!! Het is gemakkelijk om een conclusie te trekken als men al jarenlang in het buitenland zit en de moeite niet neemt om echt met mekaar te praten. Ik heb er helemaal geen problemen mee dat mijn kinderen hun eigen leven leiden. Ik heb er echt geen behoefte aan om mij te bemoeien met hun manier van doen (of niet doen). Dat continu zorgen voor hen, die tijd is geweest. Ze zijn oud (en wijs ?) genoeg om het nu zelf te doen. Wat ik wel heel mis is het contact met mijn kinderen. Het is niet omdat ze nu hun eigen leven hebben, dat ze mogen vergeten dat hun moeder er nog is. Ik wil gewoon contact met mijn kinderen! Een babbel aan de telefoon, een gezellig middagje koffiekletsen, eens samen gaan shoppen. Ik mis het gevoel van liefde en respect. Is dat me bemoeien met hun leven? Gewoon een beetje aandacht geven aan je moeder is toch niet teveel gevraagd? Een nieuwjaarswens geef je zelfs aan een vreemde!! Ik heb zelfs dat niet gekregen van 3 van mijn kinderen. Ik ben volgende week jarig. Ik denk dat ik blij mag zijn met een online-kaart of een sms, als dat er tenminste nog af kan. Als zulke dingen teveel gevraagd zijn, dan moet ik mijn moeder versmachten onder de aandacht. Ik hang geregeld met haar uren aan de telefoon, ga graag met haar shoppen, vind het zalig met haar koffie te drinken en over alles en nog wat bij te praten. Vraag ik dan zoveel?
Gisteren belde ons Dagmar op, volledig over haar toeren en wenend. Of ik haar kwam halen. Dus ik in mijn auto. Al haar spullen had ze in zakken gedaan en stonden op de traphall in het appartementsgebouw waar ze tijdelijk bij haar vriend en zijn ouders was ingetrokken. Binnen een paar maanden gaan Leslie en zij samenwonen, dus het was maar voor een korte tijd. Nu had de moeder van Leslie gezegd dat ze een sleutel van hun (Dagmar en Leslie) appartement verwachtte te krijgen. En Dagmar had daar op geantwoord dat ze dat niet van plan was. Er zouden maar 2 personen zijn met een sleutel en dat was zij en Leslie. Dat blijkt in het verkeerde keelgat geschoten te zijn bij die moeder en ze had dan maar ons Dagmar op staande voet buiten gegooid. Ze was niet langer meer welkom. Toen ik met Dagmar de auto had volgeladen met haar spullen kwam de moeder naar ons toestappen, net of er was niets gebeurd. En toen ik vroeg of het nu inderdaad allemaal om die sleutel ging, antwoordde ze heel lakoniek "ja". Hoe ongeloofelijk dit ook klinkt, ik had het al zien aankomen van de allereerste keer dat ik die moeder had gezien. Zolang alles gaat zoals zij het wil, gaat het prima. Maar gaat niet tegen haar in, want dan wordt je meteen bij het huisvuil gedeponeerd. Ook ik kreeg van de veeg, alhoewel ik er toch niets mee te maken had. Ik hoop nu maar dat ze niet begint te stoken tussen Leslie en Dagmar want dat zou ik heel erg vinden. Die 2 zijn gek op mekaar. Hopelijk komt het appartement waar ze willen intrekken zo rap mogelijk vrij dat ze er in kunnen gaan wonen. En dat ze dan hun eigen leventje kunnen gaan leiden zonder dat moeder zich daar mee gaat bemoeien......
Amber is voor 2 dagen komen logeren. D.w.z. dat zij de pc voor 2 dagen volledig in gebruik genomen heeft en dan bedoel ik dat letterlijk. Van 's morgens tot 's avonds zit ze daar te tokkelen. Chatten met vrienden over de hele wereld, het internet afschuimen om tekeningen en ontwerpen te kunnen downloaden die ze op school kan gebruiken en ondertussen ook nog spelletjes spelen en vooral jigsawpuzzels leggen. Met haar babbelen ondertussen is zo goed als onmogelijk want ze heeft dan ook nog haar mp3 speler aanstaan en luistert ze naar muziek waar normaal gezien mijn luchters over en weer zouden van wiebelen. Niet moeilijk dat "de jeugd van tegenwoordig" zo'n slecht gehoor hebben. Niettemin ben ik blij haar weer even gezien te hebben. Hendrik moest werken vandaag. Jammer, anders had ik graag naar de plantenbeurs in Hombeek geweest. Vorig jaar hebben we dan in de gietende regen gedaan en dit jaar zou het prachtige weer een enorm verschil hebben gemaakt. Maar ja, hopelijk kunnen we volgend jaar weer gaan. De werken in ons tuintje gaan maar heel stilletjes vooruit. Hendrik gaat na het werk hier en daar nog wat klusjes opknappen, want hier is een stopcontact dat niet meer werkt en daar is een lamp kapot. En ondertussen blijft het werk thuis maar staan. Ikzelf kan er niet aan verder werken. Er moet nu een betonnetje gegoten worden om daar de bbq op te zetten en het muurtje van de plantenbak moet ook worden gemetseld. Eens dat gedaan is kan ik de bbq schilderen (in crèmekleur) en in de bloembak grond aanvullen en mijn plantjes neerzetten. Het siervijvertje kan ik er dan ook al in plaatsen. Maar dat zal voor volgend weekend zijn. Want ik moet woensdag weer aan het werk. Het zal weer enorm aanpassen zijn, zo na 6 weken thuis geweest te zijn.....
Zo, het bezoek aan de advocaat is achter de rug. Ze gaat beginnen met Kirsten uit te nodigen voor een gesprek. Ze hoopt daar een regeling te kunnen treffen voor het bezoekrecht voor Lisa-Marie. En nu maar hopen dat Kirsten reageert op die brief en wilt ingaan op dit verzoek. Want anders draait het toch uit op een rechtzaak en dat zou ik liever vermijden. Ik vind het zo erg dat ik het op deze manier moet doen. God, wat kunnen kinderen je verdriet aandoen.....
Vanmiddag gaan we naar de advocaat. Zien wat we kunnen doen om bezoekrecht over Lisa-Marie te krijgen. Normaal als grootouders heb je ook het recht om je kleinkinderen te zien, zeker als je ze jarenlang hebt grootgebracht. En hoe spijtig ik het ook vind dat ik op deze manier te werk moet gaan, kan het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Ik krijg mijn depressie niet onder de knie omdat ik mijn kinderen en kleindochter mis. En aan Kirsten zelf kan ik niets doen, zij besliste zelf om geen contact meer met mij te hebben. Maar Lisa-Marie heeft die keuze niet zelf gemaakt en ik weet van mijn andere dochters dat zij mij enorm mist. Dus doe ik het voor haar en voor mij. Ik hoop alleen dat er geen rechtzaak van komt en dat de advocaat een bezoekregeling in der minne kan regelen. Kirsten gaat wel boos zijn, zij denkt immers dat ik als grootouder niks in de pap te brokken heb. Zij als moeder beslist! Maar de wet heeft mij die mogelijkheid gegeven en die ga ik gebruiken ook! Hopelijk lukt het....
We zijn zaterdag naar een lentefeest geweest. Een heel leuke dag, dat wel. Maar voor mij een dag zonder inhoud. Want wat is nu een lentefeest? Ik liep er onwennig bij en zocht iets maar vond niets. De kinderen konden zich dat niet aantrekken en hadden de grootste leute in het optreden van de clown. Nadien een welkome brunch. In de late namiddag naar een indoor-pretpark voor de kinderen en daar kregen we een lekker diner. Iedereen vond het gezellig. Ik ook, maar miste mijn Lisa-Marie enorm. Ze zou zich daar ook enorm geamuseerd hebben. Kirsten is met Lisa-Marie naar ons Vanja geweest, voor een hele week tijdens de paasvakantie. Ze zouden daar over de hele problematie gepraat hebben. Vanja weet dat ik doodgraag zou willen weten wat er nu bij Kirsten zo dwars ligt, dan kan ik misschien alles beter begrijpen. Maar ze laat me gewoon meer als een uur, als een onnozelaar aan de pc zitten zonder een woord te zeggen. Ik heb dan in volle collère een sms gestuurd. Dat ze dan zegt dat ze er met mij niet over wil praten ipv mij te behandelen als een onnozelaar. In ieder geval zit ik sinds zaterdag terug in een diepe put. Hendrik zegt steeds maar dat ik toch geleerd heb in de PRH hoe dit te verwerken, maar begrijpt niet dat de pijn en het verdriet daarmee niet verdwenen is. Ik weet met mijn verstand dat ik andere dingen heb om gelukkig te zijn, maar mijn gevoel schreeuwt om het gemis van mijn kinderen en kleindochter.....
Met dit zalige weer neem ik graag de fiets. Gisteren ben ik naar de stad gereden, heb daar enkele boodschappen gedaan en ben op een rustig tempo weer naar huis gefietst. Het zonnetje zalig in mijn gezicht, de wind door mijn haar. Heerlijk!! Jammer dat Hendrik niet kan fietsen. Ik zou zo graag met hem een paar fietstochtjes maken. Zo leer je de streek beter kennen, kan je alles beter zien en is het nog gezond ook. Zou er ergens een vereniging bestaan waar je kan leren fietsen? Want een kind kan ik dat wel aanleren, maar een man van 54 zie ik zo niet zitten. Hij heeft zich trouwens in het hoofd gehaald dat hij daar veel te oud voor is. Ik ga toch eens op zoek naar een leraar fietsen.....
Deze morgen ging ik een frisse neus halen in mijn tuintje en wat zag ik? Mijn nieuwe clematis had een open bloem!! Het is een paarse en gewoon prachtig! Het fleurt een mens helemaal op. Straks gaan we de klinkers en het klimrek halen. Dan kunnen we eindelijk beginnen aan het vernieuwen van ons tuintje, kunnen we het omvormen naar een kleine oase. Het prachtige weer kan toch niet verhelpen dat de gedachten aan ons Kirsten weer geregeld door mijn hoofd spelen. Steeds weer opnieuw dezelfde beelden, dezelfde woorden. Ze kan zich toch niet goed voelen bij deze situatie, net zo min als ik. Het is zo jammer dat zij, net als Robin en Amber, niet echt kunnen praten. Want dan kon het uitgepraat worden en konden we met een propere lei opnieuw beginnen. Maar al wat ik zeg is volgens hen alleen maar mijn manier om "gelijk te krijgen". Niets is minder waar maar vertel hen dat maar eens. Ook mijn ex laat me (zelfs na zijn dood) niet gerust. De laatste dagen spookt hij door mijn dromen. Het is net of gedeelten van ons leven samen herleef ik weer in mijn dromen. Deze nacht waren we samen op vakantie in een Spaans hotel. We hadden geboekt voor 14 dagen maar na een week gingen we al naar huis. Het was te warm. Dat was echt typisch mijn ex. Vorige week gingen we samen een huis kopen en ik liep hem alsmaar te vragen om de papieren in orde te brengen en mijn opmerking "kunnen we het allemaal wel betalen" liep als een rode draad door mijn droom. Gek he. De omstandigheden zijn anders maar waar het om ging zit er duidelijk in. Het hem continue vragen om zijn dossiers in orde te brengen; de alsmaar weerkerende vraag of ik de dagelijkse kosten plus zijn ondoordachte aankopen en uitgaven wel allemaal betaald zou krijgen; het feit dat we nooit ergens op verlof gingen, en zeker niet naar het zuiden want het was daar te warm, en als we dan toch eens weggingen kwamen we veel te vroeg terug naar huis want hij had er geen zin meer in. Waarom komt dat nu allemaal weer naar boven? Door de cursus misschien? Want ik loop hem echt niet te missen hoor! Of omdat ik weeral (en hopelijk voor de laatste keer) een schuld van hem zal mogen aflossen? Ik ben heel gelukkig met Hendrik, we hebben ons mooie huisje met straks een kleine oase als tuin, geen schulden, genoeg inkomen om rond te komen..... en toch loop ik rond met een zware bol op de plaats van mijn middenrif. En die bol wil maar niet weg. Ik mis mijn kinderen en mijn Lisa-Marie. Heel erg.....
Ik heb een heerlijk weekend gehad. Gisteren hebben we materiaal gekocht om ons tuintje te vernieuwen en vandaag samen met ons ma naar het tuincentrum om planten te kiezen. Zalig gewoon. Daar onze tuin zo goed als zuidwaarts ligt, zijn kochten we planten die tegen de volle zon bestand zijn. En dat is niet simpel. We hebben climatis, druivelaars, kamperfoelie, vijg, klimop en lavendel gekocht. De klimplanten zijn om tegen het klimrek of tegen de muur te zetten. De andere plantjes zijn voor in de bloembak. We hebben ook nieuwe tegels gekocht (kan dat lelijke grijze grint weg) en het klimrek. En dinsdag gaan we nog eens kijken naar een gemetste bbq die we dan in een hoekje kunnen plaatsen. Hendrik was ook volop aan het kijken naar fonteintjes e.d. om dat mee in de plantenbak te kunnen verwerken. Is voor de planten goed, voor de vogels goed en ik hoor heel graag het geluid van kabbelend water, net een kleine waterval of riviertje. Ik zie het al helemaal voor me. Onze kleine oase van rust.....
Dans
