Archief

Ik ben het beu om alsmaar depressief te zijn. Dit duurt nu al jaren, toch al minstens 13 jaar) dat ik leef volgens het principe bergop en bergaf. Altijd maar vechten tegen de zwarte momenten om een beetje normaal leven te kunnen leiden. Het is ook niet leuk voor Hendrik want die wordt ermee opgezadeld. Trouwens de zwarte momenten komen niet door hem, God nee. Ik heb een fantastische man en ik hou zielsveel van hem. Ik zou gelukkig moeten zijn. Maar telkens slagen de kinderen erin om de demonen op te roepen. Volgend weekend ga ik naar een cursus annex therapeutische bijeenkomst "Wie ben ik", samen met mijn zus (die heeft ook kinderen die continu zwarte momenten bezorgen). Daar (hopen we althans) te leren hoe we onszelf kunnen wapenen tegen die teleurstellingen, die opdoffers en al die andere minder fraaie zaken die je naar je hoofd geslingerd krijgt. Ik verheug me erop weerbaar te zijn en niet bij elk woord van de kinderen een inzinking te krijgen. Alle dagen weer kunnen genieten van mijn man, ons huisje, onze Fix en de mooie momenten die we samen kunnen doorbrengen. Terug dat gevoel van gelukkig zijn dat ik had in de maanden na ons huwelijk. Dat was een fantastisch gevoel en dat wil ik terug. Maar nog eerst een gevecht tegen de spoken en demonen en dat gaat nog een moeilijke periode worden. En ik hoop echt dat ik na die oorlog mijn oude ik ga terugvinden....

Lisa-Marie en ik hebben een zalige dag gehad. We zijn boodschappen gaan doen en hebben alles gekocht om een verjaardagsfeestje te houden en een taart te maken. Het was zo leuk om te zien met hoeveel ernst ze de garnituren bekeek om een keuze te maken met wat ze haar taart zou versieren. Thuis gekomen gingen we in de keuken aan de slag. Ze schepte de bloem, suiker en boter om beurt op de weegschaal en ze wist heel goed tot welk streepje het wijzertje mocht gaan. Eens alles in de bakvorm en in de oven zat, zat ze vol ongeduld te wachten tot het belletje "ping" deed, want dan was de taart klaar. Een teleurstelling was wel dat de taart nog moest afkoelen alvorens we ze konden versieren, maar dat loste ik op met haar cadeautje. Dat moest ze nog uitpakken! De taart was inderdaad vergeten. En met de nieuwe rollerblades aan haar voeten liepen, of rolden we liever, met veel gelach de living op en neer. Ik achter haar aan met mijn handen onder haar oksels en zij meer hangend dan rechtopstaand. Ze gierde van het lachen, zo leuk vond ze het. De rollerblades gingen niet meer van haar voeten. Een nieuwe dvd van Dora werd met rollerblades aan bekeken en later ook de taart versierd. Eerst de taart doormidden snijden en slagroom tussen de twee helften doen. Dan de hele taart met slagroom bekleden en versieren met aardbeien, nicnacs, paaskuikentjes en als laatste de kaarsjes. Met de roze bekertjes en Dora-servietjes werd de tafel gedekt en zongen we happy birthday en lang zal ze leven. De kaarsjes moesten wel 5 keer opnieuw worden uitgeblazen en dan pas kon de taart worden aangesneden. Ze zat daar lekker te smikkelen en ik kon alleen maar genietend naar haar kijken. Toen uiteindelijk mijn dochter binnenstapte (veel te vroeg) was mijn living en keuken een slagveld. Overal speelgoed en de tent stond midden in de living opgezet. Het was of ik had aangevoeld wat er ging komen. Want toen ik 1 enkel vraagje stelde over het volgende bezoek van Lisa-Marie, was het hek van de dam. Allerhande zaken werden naar mijn hoofd geslingerd. Het ene verwijt naar de andere. En na een half uur pakte ze de klein op en zonder boe of ba liep ze de deur uit. Die gezellige en leuke dag eindigde in een avond met tranen. Het is onbeschrijfelijk wat er dan door je heen gaat. Hendrik kwam thuis een half uur nadat ze vertrokken waren en ik heb ook nog met twee van mijn andere dochters gepraat. En ik ben tot een schokkende conclusie gekomen. Mijn dochter voelt zich achteruit geschoven en verwaarloosd!! Ze denkt dat ze al die jaren voor mij niks betekende en ik alleen maar de voorkeur gaf aan Lisa-Marie!! Lieve deugd, als dat echt zo is, hoe moet ik dat uit haar hoofd praten? Want dat is toch helemaal niet het geval!! Zelfs op de leeftijd van 25 jaar blijft men toch een kind van zijn moeder.....