mop van de dag.

.

.

.

Agent tot chauffeur die op de witte strepen gestationneerd staat : "Vooruit, achteruit ! Gaat er af of ik zet er u op !!!"

.

Jantje glijdt uit en valt in de modder.

Moeder: "En dat me je nieuwe broek!"

Jantje: "Ik had geen tijd om ze uit te doen, moeder."

.

.

.

Een komma van verschil !!
 Hij zat op haar schoot, en rustte uit.
 Hij zat op haar, schoot en rustte uit

Ik heb een sprookjeshuwelijk.

Als ik thuis kom,

zit er elke dag een heks op de bank.

.

Er zitten een stotteraar en een man met een mank been in de kroeg. Zegt de stotteraar tegen de man: 'Wwweet je hhoeoe jje van dat mmank lopen af kkkunt kkkomen?' 'Nee,'zegt hij,'maar dat wil ik wel weten.' 'Nou,'zegt de stotteraar,'ddan moet jjje met je ene poot op de sstraat gaan lopen en mmmet de andere op de sstoep.' 'o, ja, bedankt zegt de man.'Weet je trouwens hoe je van dat stotteren aj komt?Nnnee hoe ddan ? Gewoon je mond dicht houden.

.

Er liggen 2 mannen in het ziekenhuis op de zelfde kamer komt de dokter op hem af en zegt: "Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws." Die man zegt: "Zeg eerst het slechte nieuws maar." "Awel," zegt de dokter: "Je benen moeten weg." "En wat is het goeie nieuws dan? "Een vriend heeft u pantoffels gekocht."

.

Zevenhuizen, een ploeg die je op papier ergens in de middenmoot parkeert in de zondag 4e klasse B, nummer zeven, niet meer, niet minder. Maar op deze zondagmiddag liet het iets anders zien. Iets beters. Iets dat rook naar meer. Alleen… daar koop je niets voor.

Want daar stond Gasselterbijveen. Nummer drie. Zakelijk, effectief, bijna kil. En uiteindelijk ook de winnaar: 1-3.

Maar wie erbij was, wie het zag, die weet: dit verhaal klopt niet op papier.

Het begon met pech. Van die pech die je niet kunt trainen. Een hoge bal, een lentezon die precies verkeerd hangt, een keeper die even niets ziet. En dan ligt de bal ineens voor de voeten van Andi Polloshka , een naam die je bijna fluistert , en die twijfelt niet. 0-1.

Zevenhuizen wankelt even, maar valt niet om. Integendeel. Het begint te voetballen. Te jagen. Kansen te creëren alsof het een wedstrijd is die al beslist móet worden vóór rust. Maar de bal wil er niet in. Nog niet.

Na rust dan. Eindelijk. Daar is Tim Wekema. Hij hangt in de lucht, zweeft bijna, en kopt de bal zoals alleen de groten dat doen – à la Robin van Persie. 1-1. Een doelpunt dat het publiek even optilt, dat zegt: “nu gaat het gebeuren.”

En alles wijst erop. Zevenhuizen drukt door. Is beter. Sneller. Gevaarlijker.

Maar voetbal… voetbal is meedogenloos.

Een lange bal. Chaos. De keeper krijgt de bal hard tegen de maagstreek aan, even duizelig, even weg. En daar staat Joris Froeling. Hij hoeft hem alleen maar binnen te lopen. 1-2.

Een mokerslag.

En nog voor Zevenhuizen het heeft verwerkt, is hij er weer. Dezelfde man. Dezelfde koelbloedigheid. 1-3. Wedstrijd gespeeld. Of beter gezegd: wedstrijd beslist, want gespeeld werd hij al lang daarvoor.

Zevenhuizen blijft achter met lege handen. Met frustratie. Met het gevoel dat hier iets is blijven liggen. Minstens een punt. Misschien wel drie.

Maar de stand liegt niet. Die zegt 1-3.

.