EVEN LATER

Walter heeft abraham in Grand Canyons ontmoet, want op 15 augustus werd hij 50 jaar. Dit hebben we uiteraard gevierd met de nodige hapjes en drankjes!

650 foto’s, 1 uur film, drie dagen in extase wandelen en rijden langs de south rim en drie nachten dromen van unieke vergezichten. Sunrise walk (de familie Leonard) en Sunset walk (allemaal), Bright Angel Trail (de familie Leonard voor een stuk) en een helicoptervlucht door de canyon naar de samenvloeing van de turquoise Little Colorado met de groene Colorado rivier ( Dien en ik).  Lopen op het randje van de afgrond, zitten vol ontzag op een nauwe uitspringende rots, gevaarlijk rennen door een plots opstekende felle thunderstorm, met bliksem alom en dikke hagelbollen, schuilen in de Yavapay Lodge en als hagedissen opwarmen op de rotsen langs de “South Kaibab Trail”...

We kregen er niet genoeg van en dat kon ook niet want ieder uur liet het samenspel van zon en wolken een nieuwe, nog mooiere Grand Canyon zien.

In het Grand Canyon National Park zijn 3 grote campings voor RV’s.  Een komt niet in aanmerking, omdat ze mijlenver van de kloof vandaan ligt. De sites zijn wel groot, liggen midden in de dennebossen en deze camping beroemt zich erop de zuiverste lucht van de US te hebben (en gratis bovendien)

De twee andere campings liggen binnen wandelafstand van de South rim en zijn bovendien verbonden door een shuttlebus die je gratis naar de belangrijkste plaatsen brengt.

We verbleven 1 nacht in het Trailer Park met full hook ups ( stroom – water – kaka), comfortabel maar nogal dicht op mekaar.  De twee volgende nachten kozen we voor de Mather campground, een schitterende plaats, in de bossen langs de south rim, met bbq en vuurplaats, maar zonder de drie bovenstaande gemakken. Maar langs onze woonkar kwamem de elanden aan de jonge dennetakjes knabbelen en de duisternis liet een schitterende sterrenhemel zien.

Ongelooflijk ook hoe onze woonwagen zich gedroeg met 5 aktieve passagiers. Na twee dagen zonder enige aansluiting  hadden we nog ruim voldoende water en stroom om te douchen met warm water, te koken op gas  en ons koel te houden met een continu draaiende airco.  Enkel een dagelijkse lozing van afvalwater enzo was noodzakelijk.

Maar laat ik niet eindigen met dergelijke laag bij de grondse uitlatingen, terwijl we op een van de mooiste stippen van onze  planeet zitten.

Alhoewel de woeste Coloradorivier langs twee kanten is ingedijkt en dus volledig onder controle stroomt, en ondanks de 5 miljoen toeristen per jaar die tonnen lege Budweiserblikken en bergen kauwgom achter laten, graaft de Colorado rivier zich ieder jaar ongestoord dieper in en creeert nieuwe verbluffende panorama’s :

Een groeiend wereldwonder...

We did it !!, we did it… and we won…

Thank you John you were a professional crapstrainer.  We started with $100 at a craps table in The Mirage  (after the LOVE performance). To be honest, it was Dien who  took the initiative, threw the dice for a long time without ever shooting a 7.

We played more than 3 hours, had lots of fun and exitement and closed  with $137.

Not bad for a first time huh !!, Probably some beginners luck.

The first week of September we have another opportunity to visit LV

We’ll keep you informed

Our kindest regards to Kathie

The Strip

     Glitter

          Glamour

               Jackpot

                    Circus Circus

                         Roulette

                              Le Mirage

                                   Love

                                        Bellagio

                                             Craps

The Venetian

     Baccarat

Ceasar’s palace

     Hard eight

………..

     Broke

Achter Circus Circus, een van de oudere gokpaleizen op de Strip is een RV park. Het woord park is hier niet letterlijk te nemen ; het is een gloeiend hete betonstrook, maar wel met aansluiting op electriciteit, water en sewer (= kaka), plus een veel te warm zwembad en verschrikkelijk duur. Maar ideaal gelegen om zo snel mogelijk je geld te verspelen. Dus we bleven er 2 nachten (Circus Circus KOA on The Strip). Nee, niet omdat we zoveel geld te verspelen hadden, maar wel omdat we tiketten hadden gereserveerd voor de fameuze Beatles’show “Love”,  een van de 4 shows van Cirque du Soleil, en de enige die niet op rondreis trekt. Er waren nog 5 plaatsen voor de vertoning van 22 uur, vrijdag de dertiende (Amerikanen zijn bijgelovig) en die namen we.  Goeie plaatsen, perfecte klankweergave (originele soundtrack van de Beatle’s) en een onvergetelijke  show. Als je in de States bent is deze vertoning alleen al een bezoek aan Las Vegas waard.  Vooral de muziek uit “Sergeant Pepper’s Lonely Heart’s Club Band” wordt sterk in de verf gezet,, volgens een van mijn goede vrienden terecht de beste plaat van de 20^ste eeuw (nietwaar Yves).  MUST DO !!

Voor de rest is de Strip heet, vermoeiend, barnumesk, verblindend, met namaak Eiffeltoren, de skyline van Manhattan, het graf van Toetankamon,,de kanalen van Venetie, inclusief zingende gondeliers, allemaal net iets te mooi om echt te zijn.

Ons woonwagentje was weer eng en duister die nacht, maar kom :

“ALL YOU NEED IS LOVE”  (PAM PADAM PADAM)

Hou het stil want volgens ons huurcontract mogen we hier niet doorrijden.  Maar de rangers hadden geen bezwaar, dus wij ook niet. Sterker nog, we gingen er 1 nacht verblijven, in het midden van de warmste plek op aarde,  op 90 meter onder zeeniveau, de laagste plek op aarde,in het midden van Death Valley, in de "Furness Creek Ranch" weliswaar aangesloten op electriciteit, maar bijlange niet voldoende om koelte te brengen in een omgeving die ook 's nachts niet onder de 100 F daalt.
Ik vertel waarschinlijk niks nieuws als ik zeg dat Death valley in een diepe vallei ligt waar het nooit regent, waar het verschrikkelijk warm is en waar alle leven zogoed als dood is.  En toch, in Bad Waters het laagste meer ter wereld, leeft de tandkarper : in water dat 4 keer zo zout is als de zee en 44 graden Celsius warm is. Echt te warm om in te baden! Er zou ook nog een soort slak leven, maar die hebben we niet gezien, we waren waarschijnlijk te traag met deze warmte.
Bad Waters deden we 's avonds en kregen een prachtige zonsondergang te zien, duizend keer weerspiegeld in de zoutkristallen van het meertje.
Na een plakkerig en lawaaierig nachtje ( brullende airco op max) kon er nog net een korte wandeling door  Stovepipe Wells en de halvemaanvormige Sand Dunes af : mooi, maar onmenselijk warm en niet langer dan 15 mim vol te houden.
En dat is lang voor een strand ... zonder water.

Ontwaken in Los Angeles in een zonovergoten woonwagen met zwembad op een boogscheut, bruingetoaste wattebroodjes met zoete boter, gepresenteerd op een rood-wit geblokt plastieken tafelkleed dat de jetlag alleen maar kan consolideren.
Voor Walter, Joke en Anouk was dat even een kultuurshock die snel werd weggewekt door het interessante ochtendprogramma : hoe bouw je een overvolle 2-persoons RV om in een leefbare 5-persoons, zonder al te veel rommel weg te gooien??
Maar de mens (in dit geval Walter) is vernuftig en rond de middag keken we tevreden neer op een weliswaar volgestouwd maar ruim ogend geheel, dat bovendien nog keurig door de bochten ging zonder al te veel openspringende kasten of rammelende couverts. Ik had zelfs even de indruk dat we nu meer ruimte gecre'eerd hadden dan de voorbije 3 maand. Maar dat lag volgens Dien volledig aan mezelf : ik durfde niets meer laten rondslingeren.
Tijd dus voor een eerste uitstap : Universal Studios. Onze RV kreeg een gepriviligeerde parking van $ 19 (bij wijze van beloning) en wij spaarden onze benen voor het betere werk binnen de studios.
Universal verschilt van zijn broer in Orlando in die zin, dat  het niet enkel een supercool pretpark is, maar wel degelijk een enorm groot filmbedrijf, met fantastische decors uit Jaws, Psycho, Jurassic Park, Back to the Future ed... We werden zeer deskundig met een treintje rondgeleid, en reden door instortende gebouwen,  brandende pakhuizen en de rode zee, die zich net op tijd opende om ons door te laten.
En dan kwam de fun :Roller coaster, Terminator, The Mummy, Jurassic Park (kletsnat) Shreck en dies meer. Identiek hetzelfde als in Orlando, maar veeele plezanter, want hier had ik een enthousiaste en leuke partner : Anouk.
Bedankt Noukie

Hij was 82, jongman en suikernonkel van Walter.Hij ontwierp juwelen en had een atelier in Beverly Hills, de wijk van de filmsterren en was de laatste 56 jaar maar 2 keer terug in Belgie geweest. Vermits Walter hem maar 1 keer in zijn leven had ontmoet, was er van de man weinig geweten.  Ruimte voor fantasie en speculaties en we lieten ons goed gaan : minstens een miljonnair, kind aan huis bij de groten van het witte doek, villa met zwembad, butler, chauffeur en dies meer.

Zijn huis stond in Tarzana, ook een deel van Los Angeles dat er zijn mocht en we waren uitgenodigd om hem gedag te zeggen ( kaviaar, champagne ??...)

Wij dus met onze afgeladen huifkar door de sjieke straten van LA, op weg naar nonkel Cyriel. Het bescheiden villaatje met de simpele Honda voor de deur elimineerde al enkele wilde veronderstellingen, maar nonkel Cyriel zelf zag er prima uit : een zeer levendige, vitale man, met veel zin voor humor en een merkwaardige levensstijl van geperste groenten, fruit en water. Naast ontwerper van exclusieve juwelen was de man ook schilder van al even exclusieve amerikaanse landschappen, met vreemde, Van Gogh aandoende wolkenpartijen. Op elk schilderij was ergens onopvallend een klein zorro-achtig figuurtje geschilderd dat door het landschap reed on wandelde. Het ventje eiste zodanig de aandacht op, dat we er bij elk nieuw schilderij direct naar op zoek gingen. En er waren wel wat schilderijen te bewonderen ; niet alleen in het atelier, maar ook in de living (in rijen van drie), de keuken, slaapkamer, logeerkamer tot in de badkamer em wc toe.  Want nonkel Cyriel verkocht ze niet, alhoewel er al $3000 voor geboden werd : hij had het geld niet nodig en ’t was maar een hobby.

Nonkel Cyriel had nog een hobby. In zijn tuin kweekte hij 3 soorten wijndruiven, die in de late avondzon in dikke trossen langs zijn veranda op mondhoogte hingen te wachten op plukkers. En vermits we zowat uitgehongerd waren van de lange lome wandeling door Universal Studios, verlosten we nonkel Cyriel van enkele kilos Chardonnay en Sauvignan Blanc.  Een hemels aperitief, en gezond, jongens toch !!

Later die avond hebben we samen nog gezellig gekeuveld, in een naburig restaurant,  over een vette t-bone steak met echte Chardonnay. En in het midden van ons zat een stralende nonkel Cyriel, met een tomatensapje...

Na zowat anderhalve maand keirechte wegen met de cruise control op 65 is een  ritje met onze woonwagen door Sunset en Hollywood boulevard op zaterdagmiddag een ervaring. Niet alleen de drukte, de massa's verkeerslichten en de onmogelijkheid om geparkeerd te geraken, maar ook het neerkijken op de convertible Bentleys, Maserati's en Rolls' met ultrakortgerokte would-be sterren doen je hart iets sneller slaan. Beverly hills is prachtig met mooie door hoge palmbomem afgezoomde lanen met gemillimeterde grastapijten en dagelijks gesnoeide en besproeide hagen, af en toe onderbroken door gouden inrijpoorten met tvbewaking, waarachter de groten van het witte doek verblijven, maar je ziet ze niet.

Uiteindelijk toch een parking kunnen forceren zonder mijn dak open te rijten. We mochten 2 uur gratis staan, juist voldoende tijd om in een van de beroemdste bars een lunch mee te pikken . Nate ’n Al’s Deli, aan Beverly Hills Drive,  waar de filmgoden zich tussen het plebs mengen om sandwiches en pizza’s te nuttigen.  Hier geen rondborstige afro-amerikaanse dames, maar mooie poppetjes aan wier gereconstrueerd lichaam heel wat dollars werden besteed, elegante homogarcons en, last but not least, echte sappige italiaanse pizza’s met versgemalen parmezaanse kaas. Uit puur ontzag kozen we voor een licht gefrappeerde Chianti Classico.

Boven ons hoofd, hoog in de bergen, kreeg het woord HOLLYWOOD ineens een diepere betekenis...

"Daar zijn ze, daar zijn ze" riep Dien, half verscholen achter een pilaar die mee de aankomsthal van de luchthaven ondersteunde.  We zettten onze cowboyhoeden recht en ik ontvouwde, bij wijze van welkom de Amerikaanse vlag. Ik dacht nog even aan een "ticker tape parade", maar daar was het nu te laat voor.
We stonden in Los Angeles International Airport en "ze", dat waren onze vrienden Walter, Joke en Anouk, die ons de rest van de maand juli gingen vergezellen. De begroeting was hartelijk, de recruten enthousiast om er tegenaan te gaan en hun bagage enorm groot. Drie grote canvaszakken en drie uitpuilende handbagagevaliezen.  Ik zag me al door stapels kleren een mijngang graven om mijn overvolle blaas te ledigen in een waarschijnlijk volgepropte wc. Maar er stonden wieltjes onder de zakken noteerde ik terloops en stevige koord had ik in overvloed, dat zou dus wel lukken.
Een uur later lagen we in het zwembad van de enige KOA die LA rijk is en die zoals gewoonlijk niet ver van een lawaaierige autosnelweg verwijderd ligt. Na een lichte maaltijd van gekoelde meloentjes met een tic en een geleide en hopelijk verhelderende rondleiding door ons mobiel hotel doken we in onze bedjes en wonder boven wonder, er was nog voldoende ruimte om onze blaas te ledigen...

'Malibu' heeft voor mij altijd een magische betekenis gehad. Op elke reis, waar ook ter wereld , neem ik altijd een flesje van deze hemelse drank mee.  Bij het nippen van dit vocht ( dat Jean overigens niet lekker vindt, te vrouwelijk vind ie) droomde ik altijd van een exotisch plekje met strand, palmen en een lekker warm zonnetje. En ja hoor mijn dromen bleken echt te zijn.
Net voorbij de grote vuile stad Los Angeles, aan de oostkust is er een plek die Malibu heet. Er is mooie strand en een waar natuurgebied met vogelbroedplaaten. We streken er enkele uurtjes neer op een smalle strook wit zandstrand te midden tussen enkele waterplassen met eilandjes waar de pelicanen, reigers, ibissen, ... neerstreken. Tussen ons trippelden de eenden en meeuwen rustig rond op zoek naar een verloren kruimeltje. Deze keer had ik geen verrekijker nodig om vogels te spotten. Weer enkele nieuwe exemplaren in mijn vogelboek aangestreept!

In het "Museum of The History of Arizona"  vond tijdens het weekend het "7th Annual Hopi Festival" plaats. Geen toeristenattractie, maar een samenkomst van verschillende hopigemeennschappen, met hun kunstenaars, hun dansers, hun kokende squaws en hun muzikanten.
De Hopi's zijn vergeleken met de extroverte Amerikaan een eerder zwijgzaam volk, en hun muziek zou dat voor mijn part ook mogen zijn.  Vijf man stoten een half uur lang dezelfde schorre keelklank uit, enkel onderbroken door een onregelmatig geklop op een opgespannen dierenhuid. De dans die daarbij gepleegd werd leek sterk op de processie van Echternach, met dit verschil dat hier een boog en een rammelaar werd meegedragen, waar overigens niets mee wordt gedaan.
Wij beleefden de dans van de bison en de dans voor regen. Hoe het hier nooit bisons heeft geregend is niet te begrijpen want beide dansen verschilden geen pas, laat staan een noot.
Maar hun kunstwerken waren prachtig : uit cottonwood ( zeer veel voorkomemde en snelgroeiende boom, bija zo licht als balsahout) gesneden beeldjes die prachtig beschilderd waren en figuurtjes voorstelden uit het leven van de Hopi : de vogeldanser, de medicijnman, de bisondanser enz., maar te groot en te duur om mee te nemen.
Ik zal thuis wel even een bisondans uitvoeren. En dan maar hopen dat het nog meer gaat regenen...

In Winslow stond en staat nu nog één van de betere hotels langs route 66 : La Posada. Op aanraden van een ranger hebben we het hotel bezocht en wilden er lunchen, maar daar waren we juist te laat voor. Het hotel, dat in oud Mexicaanse stijl gebouwd en bemeubeld is, bezat een zeer bizarre reeks moderne schilderijen (te koop maar onbetaalbaar voor simpele trekkers zoals wij) rond hetzelfde thema : de zelfmoord van bekende Amerikanen. Zo bv. Jacky Kennedy in haar mantelpakje van november '63, met in haar handen een speelkaart Harten Koning (K), wiens hoofd doorboord wordt door een kogel die de hersentjes doet uiteenspatten op het roze mantelpakje.
Er mochten geen foto's getrokken worden, dus we hebben er stiekem maar eentje kunnen nemen : een groepsportret van bekende zelfmoordenaars aan een eindejaarsbanket, hun uitverkoren zelfmoordinstrument bij de hand (Hemingway, Marilyn Monroe, Jimmy Hendrickx en andere ons onbekende grootheden.
We wachten nog even om ons zelfportret te laten maken, trouwens er is toch geen plaats in onze overvolle motorhome...