Archief

Toen Antoine Peychaud, apoteker in de rue royale in New Orleans, een drankje op basis van cognac, suiker en enkele kruidenextraxten prepareerde om zijn maagklachten te temperen, bleek dit een uitstekend aperitiefje te zijn.  Hij liet het aan zijn vrienden en (mannelijke) klanten proeven in een eierdopje (un cocquetier). Algauw kwam men van heinde en ver om de cocktjai te proeven en de cocktail was geboren.

Royal street, die evenwijdig aan Bourbon Street loopt, is zowat de sjieke winkelstraat van het French Quarter.  Toen we er in de late (donderdag)namiddag door wandelden, begon men deze lange straat systematisch autovrij te maken en overal kraampjes te zetten. We vroegen wat er gaande was en kregen onmiddellijk een invitatie voor het jaarlijkse " Royal street wine and food festival". Voor $65 per persoon kon je van 19 tot 24 uur etend en drinkend door de -volledig afgezette- Royal street wandelen. Dien slaagde er door een of andere manipulatie in, een toegangsarmband te bemachtigen zonder betalen, anders waren we waarschijnlijk niet binnengegaan : het was nogal duur en we wisten niet wat we konden verwachten. Jongens, jongens, wat een geluk !! Dankjewel Dientje.
Aan de ingang kreeg je een mooi wijnglas, dat direkt werd gevuld met Californische Champagne.  In, aan, voor of achter iedere winkel lieten bekende Californische wijnhuizen hun wijnen proeven, en serveerden daarbijhorende hapjes.  Op de straat werden salades, cajun specialiteiten, diverse pies, desserts ice cream enz... aangeboden, en dat 2,5 km lang !!!  Aan zowat iedere hoek stond een bandje te spelen en regelmatig trok er een street parade door de vretende massa.
Het was formidabel, vooral wetende dat we per taxi terug naar ons rijhuis werden gebracht. Met de laatste ferry geraakten we nog net over de Mississipi, waar ik op de Westbank, wachtend op onze taxi, zalig in slaap viel, liggend op een bank onder het standbeeld van Louis "Satchmo" Armstrong...

24 mei : New Orleans dus ; hoe moet ik daar aan beginnen. Het zal me zeker niet lukken om de fantastische sfeer, de supervriendelijke mensen en de buitengewone attracties te beschrijven die we hier hebben mogen beleven.
We zaten dus op ons Bayou Segnette State Park, dat toch nog wel een 20tal km van de stad verwijderd lag, onbegonnen werk om met onze camion te overbruggen : te kleine straatjes, geen parking en onveilig. Dus een taxi naar het Algiers veer ( $30 heen, 30 terug), de Mississipi over en dan te voet door het French Quarter, de ziel, het centrum van de stad, en voor mijn part het centrum vaan de wereld (buiten Antwerpen natuurlijk, maar toch "a very close second")
Het French Quarter is een rechthoek van een tiental blokken, vlak aan de Mississipi, met schilderachtige pleintjes, een mooie oude katholieke kerk, een klooster van de Urselinnen (prachtig, met een tijdelijke tentoonstelling van Vaticaans mozaik) en allemaal 18e - 19e eeuwse huizen in Franse stijl, met bloemrijke overhangende terassen, zodat je constant in de schaduw kon rondwandelen. In enkele straten reden nog de oude streetcars (trammetjes zoals je die ook in San Fransisco ziet). Ze reden van de rue Canal (CANAL) naar de Place Desire (met franse accentjes). (DESIRE).  Tennessee Williams inspireerde er zich op : "A streetcar named Desire" (voor de leek : Engels uitgesproken)
Het originele aan dit alles is, dat terwijl je door historische straten als Basin- Canal- Royal of Bourbon street wandelt, je overal live jazz, blues en/of dixieland muziek hoort. Letterlijk overal ; in de straten, voor de kerk, (in de kerk Gospel), op elk pleintje en uiteraard ook in restaurants, cafes, bars en "private clubs for gentlemen", die vooral in Bourbon Street zeer welig tieren.  Maar ook daar vind je de beroemde "Preservation Hall" (hoek Bourbon -St Peter street), waar oude jazzrakkers "Basin street blues" spelen en zingen zoals "Satchmo" dat voor hen deed.
We lunchten in "Chez Amelie", een prachtig gelegen pand in Royal street, met schaduwrijke binnenkoer : een werkelijk uitstekende Salade Amelie en een fles koele franse Sauvignon Blanc.  Onberispelijke en vriendelijke service door op zijn  "franse bistrot" geklede  lieve dames.  Dien en ik hadden spontaan hetzelfde idee : hier komen we deze avond dineren!  Helaas, alles vol, maar morgenavond (vrijdag 25 mei) is er nog een tafeltje vrij + live optreden van een (plaatselijk) bekende jazzguitarist. Ook daar moesten we niet lang over nadenken. We zouden deze avond wel iets anders vinden...

Jean was zo onder de indruk van de Natchez Indians dat hij prompt besloot zijn haar te laten groeien. Sinds die dag loopt hij in Amerika rond met een paardestaartje. Ik hoop dat het hierbij blijft!

We namen afscheid van onze buren: Carl ('Ma mom was a whore') zijn vrouw Sue ('A always say to his mother:'The one and only descent thing you did in y'er life was delivering Carl') en hun singing dog Mc Kinsey (Woooowwaaaauwwoooow) en reden het Natchez State Park uit, downtown Natchez (katoenstad aan de Mississipi).
Natchez, geen naam van een of ander Spaanse edelman die hier zijn voeten is komen nat maken, maar de naam van een indianenstam die hier woonde en die niet werd uitgemoord of verdreven, maar in vreedzaam verband leefde met de Fransen (vooral de squaws vielen in de smaak - volgens Jean).
De stad ligt tamelijk hoog boven de Mississipi, rivier aan de grens tussen Louisiana en Mississipi. Het is er aangenaam koel onder de 500 jaar oude eiken; er zijn geen muggen en de boardwalk - zo'n 150 meter boven de rivier toont een prachtig panorama. Dat vonden de rijke katoenplanters ook en ze bouwden hier hun schitterende landhuizen met griekse zuilen, zilveren deurknoppen, 20 huisbedienden (gepromoveerde slaven uit hun cottonfields) en een imposante oprijlaan tussen rijen eeuwenoude eiken.
We kwamen om 10 voor 12 aan in het Visitor Centre en lazen dat er stadsrondleidingen waren om 11u, 13u en 15u. Tijd zat dus om kaartjes te kopen voor die van 13u. We slenterden naar de ticketcounter.
"Two for the one o'clock tour" zei ik zo nasaal mogelijk.
"Why not takin the 'leven honey?" antwoordde zei.
Die zuiderlingen, dacht ik, maar ik antwoordde "cause it's 5 to 12, baby".
"Oh no, it ain't sweety, it's 5 to 'leven" en dan nog iets in de trend van busje komt zo, maar dan in het Mississipiaans.
Waren wij toch juist onze eerste tijdzone gepasseerd zeker! We spoeden ons naar het vertrekpunt, alwaar we nog een half uurtje wachtten op het busje (don't hurry, take it easy, you're in the south, man!)

Enkele van die schitterende huizen zijn er te bezichtigen. sommige zijn ondertussen hotels geworden, andere verhuren zich voor huwelijksfeesten en één enkel is museum geworden. Buitengewoon! Stanton Hall, absolute nr 1 en het koetshuis herbergt een restaurant 'The carriage House'. We kozen voor in peperkorrels gebraden roastbeef met peultjes (sukkerboonen voor de West-Vlamingen) en mashed potatoes. Dit laatste is een regelrechte aanslag op de lijn. De puree wordt opgediend als een uitgedoofde vulkaan met de krater boordevol gravy: lekker, lekker vet. (Jean heeft dus meteen ook een deel van Dien's portie meeverorberd). Als voorgerecht kregen we een gemengd slaatje met zure augurken "en croute" gefriteerd en overgoten met mierikswortelsaus. Speciaal! We dronken er een bescheiden glas onbekende witte wijn bij. (De rode wijn was op) Toch vielen we op: alle ander tafels dronken emmers cola en / of ijsthee bij de maaltijd.
Bij zonsondergang bezochten we ook nog even de restanten van de Natchez indianennederzetting, gelegen aan de St. Catharina Creek, die later door de Engelsen werd drooggelegd.
een mooie, sobere en ingetogen site...
 

          "In 1814 we took a little trip,
           Along with Colonel Jackson down the Mighty Mississip."

De Mississipi, een machtige stroom, inderdaad. Ik was zo onder de indruk dat ik zonet, na een volle dag tevoet downtown Natchez, een nieuwe cactail het gecreeerd: de mississipi sip:
1/4 Bacardi Rum
1/4 Gin
1/2 Grapefruit juice
2 lepeltjes blueberry jam
4 druppels angostura
ijsblokjes
alles shaken (wij doen dit ter plaatse in een lege melkfles, maar het kan ook met een ordinaire coactailshaker)
Opdienen met marashinokersen en getwist grapefruitschilletje.
Dien vond hem ook lekker evenals de raccoons die 's nachts de resten uit onze vuilbakken hebben hebben gelikt.

We hebben vandaag een belangrijke beslissing genomen: we voeren een drastische 'shortcut' in! Reden: als we aan hetzelfde ritme door Amerika kabbelen (wat we eigenlijk allebei wel willen doen), dan zitten we eind september ergens tussen de schamele cactussen in Death Valley. En dat is niet de bedoeling, want Yellowstone, Rockies en Seattle zijn topics die we niet mogen missen. Vandaar: we laten Memphis (en hiermee de ganse staat Tennesse) vallen. de weg van Pensacola naar Menphis, over Montgomery en Birmingham is lang en er valt niet zoveel te bevelen. Spijtig voor Elvis Presley!
              Are you lonesome tonight? 
             Do you miss me tonight?...  
ik mis hem wel eens beetje, maar niets aan te doen jongen (You ain't nothing but a hounddog...)
In plaats daarvan rijden we verder westwaarts langs de kust over Mobile naar Pascagoula (Shepard State Park - met lieve ranger Jay die onze vlaamse bieren weet te smaken) naar Natchez. Langs de Mississipi zakken we af naar Baton Rouge en later New Orleans. Zodoende zitten we zelfs iets voor op ons schema en kunnen we rustig verder genieten. Waarvoor onze excuses.

 

"GEVONDEN!", riep Dien triomfantelijk, met haar vinger op blz 912 van de 'Woodall's campground directory' (de bijbel van de Amerikaanse kampeerder). "Een koa (de betere kamping) met zwembad, hot tub, wifi, full hook up, gratis ontbijt en nog 20% korting omdat we ondertussen trouwe klant zijn in Florida, voor maar 40 dollar per nacht!
Ik hield mijn hart vast, waar zat hier de angel? Maar goed, we reserveerden telefonisch (met creditcard) want we zouden niet voor 20 uur aankomen ( we rijden liefst in de vooravond, zo van 17 tot 20 uur).
De camping was perfect, met alles erop en eraan, gladgeschoren gazon, palmbomen,...enz. Helaas! Toen we de afrit KOA campground namen, stond er ook nog een ander bord: Edlin AFB. Toen er op 15 meter hoogte een zware gevechtshelicopter overdenderde, begrepen we wat het wou zegeen : "Edlin Air Force Base"!. Geen jets deze keer, maar gevechtsheli's ( en zware transporttoestellen merkten we even later). Toch viel dit nog mee; door de sterk stijgende benzineprijs had de AFB het aantal vluchten beperkt. Maar dan... We draaiden een weggetje rechts in en nog eentje naar rechts en we stonden aan de ingang van de camping, vlak naast Interstate 10 (een drukke highway van en naar het westen). je kan  evngoed met je RV op een pechstrook gaan staan, maar dan liefst zonder slideout en vooral zonder luifel.
Het toppunt kwam even later, terwijl ik hopeloos de slablaadjes van mijn koude schotel trachtte te vangen, die in het kielzog van voorbijrijdende camions werden meegezogen, hoorden we achter ons het snerpende gegil van een aanstormende trein.
Maar de zonsondergang was mooi en van de palmbomen, het zwembad en de minigolf hebben we niet de minste hinder ondervonden.

De paar keer dat ik (Jean) baywatch op tv heb gezien zagen de redders er iets anders uit, vooral veel, veel vrouwelijker. Ik heb me niet laten afdrijven en Dien is uit protest zelfs niet in het water geweest.
P.S. noot van typiste van dienst: de redders van West Palm Beach waren veeeeeel knapper : toen wou ik me zo in het water werpen om gered te worden, doch ze hadden het toen te druk met het verslepen van hun reddingshokje om het te redden van een minitsunami en zouden mij wellicht niet eens gezien hebben.