Archief

In 1718 stichtten Spaanse missionarissen  "La Mision de San Antonio de Valero" en begonnen de Comache Indianen te bekeren, wat niet altijd van een leien dakje liep. Trouwens, ze zijn er nooit in geslaagd  het dak op hun kerkje te leggen en moesten de hulp inroepen van een Spaans detachement, dat er een fort van maakte en het, naar zijn stad van oorsprong "El Alamo" noemde.  In de loop der jaren is de missiepost/fort toch uitgegroeid tot een stadje,  dat een schuilplaats werd voor de Mexicaanse vrijheidsstrijders en een (eerste) Spaans hospitaal. Tijdens de onafhankelijkheidsstrijd van Texas, in 1835,  werd het door een handvol Texanen ingenomen.  Maar niet voor lang : de Spanjaarden kregen versterking van de Mexixanen en met meer dan 1500 soldaten vielen ze het fort aan, dat werd verdedigd door 189 Texanen.  13 dagen en nachten lang (februari 1836) hebben die stand gehouden, zich nooit willen overgeven en zijn tot de laatste man blijven vechten. 188 man zijn gesneuveld, één, die juist voor de finale als boodschapper werd uitgestuurd om versterking te halen heeft het overleefd. De versterking kwam 3 dagen te laat...
Alle 188 namen staan in brons gegoten  naast een schrijn met overblijfselen (van geweren, kogels, lege kruitzakjes en enkele dagboeken)  Enkele bekende gesneuvelden : Jim Bowie ; berucht messenvechter die zijn eigen mes had ontworpen en David Crocket, woudloper en scout en op dat moment kandidaat voor het gouverneursschap van Texas.
"Remember The Alamo" was en is nog steeds voor iedere Amerikaan een strijdkreet van betekenis.  Zoiets als "Vlamingen gedenk de Guldensporenslag" of "Walen, gedenk de 600 Franchmontezen", maar dan met iets meer overtuigde vaderlandsliefde.
De missiepost/fort ligt nu in het centrum van San Antonio en wordt met respect betreden...

"Bitte  einmahl Sauerkraut un einmahl Bratwurst, zwei Munich und noch ein Schwarzbrot zum mitnehmen"
Als het in New Braunsfels "Hochzeit" is, dan dansen de heren in "Lederhosen" en de dames lopen erbij als "Dirndeln", de borsten fier in het witte kanten bloesje boven het zwaar aangereigde korset, afgeboord met edelweisjes.
(Dat laatste enkel in Jeans dromen, ik heb enkel amerikaanse 'joggingstenukes -large en extra large - gezien)
Het stadje, op een (Amerikaanse) boogscheut van San Antonio bestaat volledig uit Duitse emmigranten .   Eind 19de eeuw had de Duitse baron von Braunsfels  hier een enorm stuk land gekocht, waar hij trouwens zijn kasteel uit Braunsfels (Duitsland) wou heropbouwen. Dat is hem nooit gelukt,  maar hij heeft wel een lading streekgenoten naar hier gebracht die hier aardig geboerd hebben (het waren trouwens boeren).
Leuk is wel dat je in de straten en vooral de huizen zeer duidelijk de Duitse degelijke bouwstijl herkent.
Iedereen die die min of meer op een toerist lijkt wordt hier aangesproken :
"Are you German??"
"Nein" zei ik "Ich bin Belgier"

Houston, Mission control... we have a lift off...
                    Ground control to Major Tom,
                    Ground control to Major Tom,
                    Take your protein pills
                    And put your helmet on....

Het Johnson Space Center in Houston is het verlengstuk van Cape Kennedy. Van zodra een shuttle gelanceerd is wordt de controle overgenomen door Houston.  Ook hier staan modellen van alle mogelijke raketten die de Amerikanen ooit in de ruimte geschoten hebben, en ook hier word je met een treintje het uitgestrekte terrein opgejaagd. Maar er is wel een belangrijk verschil : hier mag je bijna overal binnen, je kan een echte ruimtemodule bekijken, het volledige ruimtelab is hier nagebouwd en er wordt uitvoerig getoond hoe astronauten gewichtloos eten, slapen, douchen, sporten en hun behoeften doen (met zuigsysteem incluis, zodat er geen faecalieën door het lab zweven).
Indrukwekkend is de grote hall, waar een duplicaat staat van elke ruimtesonde, volledig uitgerust, zoals het origineel in de ruimte. Als er zich in de ruimte een probleem voordoet, wordt het hier door een ploeg ingenieurs nagespeeld en wordt er een mogelijke oplossing gezocht. De astronauten staan rechtstreeks in videocontact met de hall en hoeven reparaties enkel na te spelen. Voor één of andere Apollo-missie was deze procedure levensreddend. (Ben vergeten dewelke).

Verder is Houston een moderne stad met een ietwat verwarrend stratenpatroon en helaas tamelijk veel files. We  hebben buiten de stad, in San Felipe een state park opgezocht, waar we helemaal alleen tussen de herten en de raccoons tot rust zijn gekomen.
De nachtwandeling, vergezeld van duizende vuurvliegjes was verlichtend...

Niet Baton Rouge, maar Lafayette is het centrum van franstalig Louisiana en bovendien hart van Cajun country. De stad is kleiner dan New Orleans, maar moeet zeker niet onderdoen qua Franse bouwstijlen en gezellige pleintjes. De stad ligt werkelijk midden in de bayous, de zoetwaterriviertjes vol crawfish en de moerassige weilanden vol alligators, die zo goed als onzichtbaar tussen de uitgespreide wortels van de cypressen op de loer liggen.
Gewoon per toeval stuitten we langs een klein weggetje ten zuiden van Lafayette op Lou Champagne, een echte Acadiër (Acadien, zo noemen de franssprekenden cajuns zichzelf). Zijn frans is amusant, doorspekt met Amerikaanse stopwoorden tamelijk verstaanbaar. Zijn beroep : alligatorvanger en tijdens de weekends wildfotograaf (vooral zeldzame vogelsoorten zoals de schoenbekooievaar). Op zijn tochten door de bayous neemt hij wel enkele passagiers mee. 
Wij mee natuurlijk, voor een halve dag bayou-en. Met een klein aluminium bootje  en een zo goed als geruisloze motor voeren we met nog een paar mensen uit Oregon in het cypressenwoud, op een tapijt van groene waterplanten. Ongelooflijk !!
Alligators mogen hier altijd bejaagd worden. Er zijn er veel te veel, ze zijn gevaarlijk en komen hier, omdat het zo waterrijk is, bijna tot in de huizen. Het vangen is eenvoudig : Je neemt een kip, een zware ketting en een vleeshaak, prikt de kip aan de vleeshaak en hangt het geheel met de ketting rond een stevige cypressetak,  Kip spartelt en bloedt, alligator komt en hapt. De finesse zit hem in de hoogte : hang je de kip 50cm tot 1m boven water --> grote alligator --> mooier patroon --> meer geld voor het leer(tot $45 per vierkante voet). Hang je de kip lager, wat tegenwoordig veel wordt gedaan, dan vang je ook kleine alligators wier huid niet veel opbrengt, maar die veel lekkerder zijn en verkocht worden aan restaurants.
De kunst van de vanger bestaat erin de alligator, terwijl die aan zijn vleeshaak hangt te spartelen zodanig van nabij dood te schieten dat de huid niet beschadigd wordt.  Er zijn leukere beroepen nietwaar ?
Denk nog maar eens goed na vooraleer je weer een nieuwe Paul Delvaux gaat kopen...

Toen Ed Mc Ilhenny trouwde met de rijke Melanie Avery, die op Avery Island, in volle Cajun wetland een suikerrietplantage  had geërfd, kon hij zijn hobby  -plantkunde- probleemloos beoefenen in een klein labo, in de tuin op Avery Island. Waarschijnlijk was zijn Melanie niet pikant genoeg, want de man brouwde daar van de capsicum peperplant die overal op het eiland groeide een ondertussen wereldberoemd sausje : Tabasco. Het bedrijf is nog steeds in handen van de Mc Ilhenny-Avery familie en is te bezichtigen (en te beproeven) Interessante rondleiding  en een enorme varieteit aan sausen, tot en met de tabasco Ice cream (verschrikkelijk slecht !)
De fabriek betrok (en betrekt) zijn plukkers uit de omliggende streek, die allemaal met een bâton rouge het veld in werden gestuurd. De pepertjes, die eerst wit, lichtgeel, oranje, rood en daarna pas donkerrood werden, mochten enkel geplukt worden als ze de kleur van het rode stokje hadden (de bâton rouge). Leuk hé..
We hebben enkele stalen meegekregen... Ik denk dat ik vanavond eens pikant uit de hoek ga komen...

Naast de cottonfield, in het noorden en midden van Louisiana, waren (en zijn) er in het zuiden de al even beruchte suikerrietplantages.  Ook hier werd zowat al het zware werk door slaven verricht, die vroetend in het stof en de ongenadige zon, hun meesters superrijk maakten.
Er staan dan ook heel wat prachtige mansions tussen Baton Rouge en New Orleans. Eén van de mooiste is ongetwijfeld Oak Alley. De eerste kolonist die hier in 175O een hutje bouwde, plantte van zijn huisje naar de oever van de Mississipi 28 Amerikaanse eiken. Die bomen staan er nog, het huisje is door de jaren heen verbouwd tot een schitterende mansion, die we bezocht hebben.
Buiten stond het suikerriet een halve meter hoog, keurig onderhouden door machines, met aan het stuur een blanke slaaf, vroetend in het stof en de ongenadige zon ...

FQRV staat voor "French Quarter Recreational Vehicle'.   Toen we gisteren door de straten van het French Quarter zwalpten, kwamen we te weten dat er hier, in het hart van New Orleans een camping voor RV's bestond : klein, select en enkel voor RV's boven de 30 voet (onze kruiwagen van 25 voet was dus ondermaats.) 
Toch even langs geweest en goed bevonden : de zaakvoerder had Belgische roots (Van Brabant). De prijs was iets boven onze norm ($ 80 per nacht), maar je kon zo uit je bed in Preservation Hall - Bourbon street- stappen en dat is toch wel een paar dollar waard.
Er waren maar een 20 tal plaatsen, klein in verhouding tot een normale site, maar met zwembad, bar, fitness, sauna, jacuzzi, relaxroom met breedscherm TV enz...
We werden bovendien al direct uitgenodigd op het happy hour (van 5 tot 8: fameus uur hebben ze hier). Een uitgebreide bar, hapjes à volonté en fantastisch gezelschap. Iedereen wou absoluut kennis met ons maken, ons een drankje en hapje offreren en vooral ons zijn RV met hulpstukken laten zien. 
Nu was dat wel de moeite. Bij Ray, de schroothandelaar en zijn kokette jonge vrouw "Butch" hebben we alles moeten bewonderen : van de aparte dressing en het hemelbed met indirecte verlichting en uitschuivend prisma tv scherm, over de keuken met afwas-, was- en droogmachines, naar de living waar nog een grotere tv met een druk op de knop in positie schoof,  en het leren salon, met electrisch aanpasbare zetels. Het obligate hondje had zijn eigen ruimte, met bedje en eetkamertje.
Het gevaarte (een supergrote hoge autobus met 4 slide-outs), trok  een 4 x4 jeep, voor de kleine uitstapjes, die kon vervangen worden door een soort gesloten caravan waar hun 2 blinkende Harley Davidsons in pasten.  Haar ferarri en zijn Cadillac werden enkel thuis gebruikt. En dat allemaal met het recycleren van lege colablikjes!!
Toen we na 3 uur happy houren onze rekening vroegen (we hadden nogal wat getrakteerd en een degelijke hoeveelheid prima coctails gedronken) begon het gezelschap te lachen.
"Not a cent, Djien and Dien, this is a BYO bar" (Bring your own)
De aankleding van de bar, het water, ijs en geperst vruchtensap werd geleverd door het huis. Al de rest : hapjes,  quiches, garnaalkroketjes  en de dranken werden geprepareerd en meegebracht door de gasten! Het was te laat om onze toch wel goed voorziene bier-en wijnkelder aan te spreken, dus zijn we maar met blozende kaakjes afgedropen.
Onze motorhome was toch iets groter dan die van Pinky, het hondje van Ray en Butch...

   

In de 19de eeuw gaf de Bank of Louisiana het 10dollarbiljet uit met -omwille van de franssprekenden- DIX op de achterkant. Dit populaire biljet werd algouw een dixie genoemd en de streek rond New Orleans  heette Dixieland. Toen daar in het begin van de 20ste eeuw een nieuwe muziekstijl werd geboren, was de naam snel gevonden.