11-14 mei: Wuppertal

Smek-en-Smak? Wie is dat? Een Koreaan. Heet die echt Smek-en-Smak? Ba nee! Dat is de bijnaam die ik deze CouchSurfer in gedachten heb gegeven. Hoe? En waar heeft die dat verdiend? 
Al eens met een Chinees of aanverwante aan tafel gezeten? Dan zou je begrijpen dat Smek-en-Smak nog een vriendelijke benaming is ;-)
Chinezen en Koreanen hebben tafelmanieren waar wij eerst met verbazing naar staren en daarna, als ze Jelle heten, meteen een vluchtweg zoeken. Het gaat zo: zodra het eten opgediend is, buigen ze rug en nek, brengen ze het hoofd  op 10 cm  (10 CM !!!!) van hun bord, beginnen vervolgen verwoed  te lepelen, tuiten de lippen  en ZUIGEN alles wat op de lepel ligt heel luidruchtig naar binnen. Naar Binnen Zuigen!!!!!
Je moet dat zelf eens proberen. Je zal merken dat dat ontoelaatbare decibels geluid veroorzaakt.
Nog daargelaten van het gemis aan een tafelconversatie, die in dergelijke omstandigheden onmogelijk kan doorgaan, is het dan ook nog vechten met je eigen tolerantiedrempel.
Zal je boos of verstoord kijken, misschien? Doet niet uit. Remember: 'hoofd in bord' .
Tja, China en Korea, smakken is daar 'beleefd'.
Voor de rest was er niks mis met deze jongen. Behulpzaam, dankbaar, proper. Behalve dat hij met lege handen kwam. Nog zo iets. Iemand met opvoeding brengt toch voor de gastheer/gastvrouw iets symbolisch mee? Hoeft niet veel  te kosten: een bedankbriefje of een kaartje, een tractementje op café, een stuk chocola van een euro, snoepjes...Je krijgt tenslotte 3 dagen onderdak: eten, drinken en slapen. Nee, nee, deze jongen was niet zo goed opgevoed als het Koreaantje van 3 jaar geleden, eentje die voor onderwijzeres studeerde.
Tja en weet je wat? De volgende CouchSurfers zijn ook Chinezen. Erasmusstudenten in Madrid. Ik had eerst gezegd dat ze 4 dagen mochten komen. Ik heb het veranderd naar 2. Als ze even slechte tafelmanieren hebben als Smek-en-Smak, is 2 dagen 'all i can have' ;-). I will  keep you posted!

Welk een schitterend weer is het alweer! Wanneer zo rond 14u de lichte bewolking verdwijnt, is het echt warm. Een biertje in de zon, koffietje in de zon. Uitrusten in de zon. Uitrusten? Ja, ja, ik doe de Art Nouveau wandeling vandaag, en dat is toch behoorlijk wat kilometers. Ik stap ook elke winkel binnen die mogelijks iets kan hebben "wat wij thuis niet hebben". Afgezien van een paar gadgets is de oogst nul. Wel 2 paar heerlijke schoenen gezien, waar ik nog eens moet voor terugkomen: siesta, winkel gesloten tussen 13u30 en 17u. Siesta? Hoe oneconomisch en hoe compleet on-europees. Ook de  scholen hebben 2 volle uren pauze onder de middag, vertelt Josep. Hoe on-efficient!  
Bon, om terug te komen op de Ruta Modernista. Het begeleidend boekje geeft correcte uitleg. Het trekt aandacht op details die je anders ontgaan. Zoals initialen van de eigenaars in de gevel verwerkt of symbolen die met hun beroep te maken hebben. Mooi! Art Nouveau. Het is me beginnen boeien 30 jaar geleden met een bezoek aan het huis van Horta in Brussel. En het blijft me boeien. Maar nu kan ik efkes weer voort, voor een jaar ;-).
De ontdekking van de dag: het Centro de Lectura, ofte de bibliotheek.  Schitterende leeszaaltjes met grote ovalen leestafels. 20 identieke leeslampen. Elegante donker houten boekenrekken. Wit plafond met donkere balken, goudversierd. Hoe schattig! Er zitten een paar schoolkinderen en een paar oudere mensen. Een oord van stilte. Hier heeft de tijd stilgestaan!
Ook charmant: het pleintje voor de Kathedraal.
En nu naar het huis van de 2 Joseppen. Ik ga nog eens koken vandaag: gekarameliseerde kipfilets met perziksaus en pure. De kleine Josep eet met smaak. De grote eet vegetarisch, zijn eigen potje. De grote Josep is duidelijk dankbaar dat er iemand thuis is, en het huis naar eten riekt.  Being a single dad, not easy!
   

Gisteravond om middernacht, na de party bij Kim en Marianne, James gaan afhalen aan de luchthaven. Kwam van San Francisco, alwaar hij een conferentie had. We overnachten dus bij James. Wat staat er vandaag, zaterdag op het agenda? Niks!
Zijnde: Uitslapen. Nieuwe hangmat (voor 2 personen) installeren. Zonnen, in de jacuzi zitten en dan een wandeling in Coronado. Het hotel bezocht waar enkele scenes met Marilyn Monroe zijn opgenomen (in 1959). Some like it hot, zo heet die film. Zal ik zeker thuis eens huren. Trouwens, Marilyn, I am fan!
James maakt spagetti carbonara. De mens kan goed koken! Met ons drieën, op het bed, naar een film kijken (A Separation). En dan dodo.
Het leest saai, maar het was hemels. 2 Mensen in een prille liefde, lijk James en Griet, kunnen zo stralen, dat ze je hele dag in een speciaal licht zetten. Vooral als eentje je dochter is ;-)

Wat een warme dag was het vandaag! Op de middag moet het toch ergens 22 graden geweest zijn. Warm genoeg voor een picnic. En dat hebben we nu net vandaag gedaan.. Picnic met Griet  in de mooie tuin van de campus waar ze werkt. En dan verder gewandeld langs het strand, voorbij haar volleybalplein, voorbij haar surfclub, voorbij de zeer dure strandvilla’s (waar geen kat thuis was),  tot aan La Jolla Cove. La Jolla Cove is de rots waar de zeeleeuwen komen rusten in de zon. Mooi en fotogeniek plekje! Ik heb wel al eens meer zeeleeuwen gezien. In het Boudewijnpark of in Nausicaa-Boulogne, bijvoorbeeld, maar nog nooit in hun natuurlijke habitat. Aandoenlijk! In elk geval: je hoort ze, voordat je ze ziet ;-). Roepen dat die beesten kunnen! Ik vermoed naar elkaar. Allicht iets in de aard van ‘Marcel, est er be a op a rots nog e plosjchken?’ Of zou het misschien uit sexuele goesting zijn: ‘Annie, haaafd a geriejd, ik kom af!’ Ik vraag het bij gelegenheid eens aan een bioloog. ‘Seal watch-en’, plezant jong! Maar je moet wel een beetje stank kunnen verdragen. Stinken!!!! Volgens mij was het de dikke laag witte vogelpoep op die zwarte rotsen die zo stonk. Volgens Griet zijn het de zeeleuwen?   Als je daar een dure villa met oceanview hebt, net boven die witte birdshit, ben je dik gejost!!!

Vandaar naar het La Jolla Museum of Contemporary Art. Er hing niet veel dat op iets trok, behalve 2 Richard Diebenkornsen en 2 Sol Lewitt’s maar dat gaf niks. Ik had er met Griet afgesproken in de museumshop, om 16u30.

Museumshops, i love them!!! Je vindt er altijd designdingen die werkelijk nergens anders te koop zijn. Zoals vandaag. Een zwart kubusje, 6 cm op 6 cm. Als je even met de vingers knipt of in de handen klapt in de buurt van het kubusje, verschijnt ...het uur. In rode cijfers. Het ding is namelijk een klokje. Het is ook een wekker. Na 3 seconden verdwijnt de uurindicatie, en heb je je maagdelijk zwart kubusje terug. Kinderlijke magie, waar je geweldig blij van wordt. Kado voor de 33^ste verjaardag van Griet. Griet heeft er ook iets gekocht voor de verjaardag van Jilleken. We love it!

Morgen ga ik opnieuw op Torrey Pines spelen. Weet ge dat ik daarvoor om 5u50 moet opstaan?

Verzamelen om 6u30, ginder op de parking van Torrey Pines. Afslag om 7u.  Ze lachen er hier niet mee hé.

Wat een heerlijke dag was het alweer vandaag. Een museumdagje. Goesting op kunst. Ik kan dat zo hebben ;-). Het San Diego Museum of Modern Art bezocht. En daar dus (een) Roy Lichtenstein gezien. Een Andy Warhol. Een Frank Stella. Donald Judd. Dan Flavin. En zelfs een geschilderd taartje van Wayne Thibaud. Vroeger vond ik 'moderne kunst' maar niks, maar sinds mijn Geliefde daar zo opgetogen kan over vertellen, ga ik met plezier mee in het verhaal. Educating Jelle.
Ik heb ook hun klassieke collectie bekeken. En bijna  staan schreien van ontroering bij de apostel Petrus van El Greco. Wat een kunst! Hoe 'modern' ! En zeggen dat dat van 1605 of daar omtrent is.
Dat museum ligt in Balboa Park, zowat de groene spot van San Diego. 44 km  van onze deur.
Eneugh? Hoe ben je daar geraakt Jelle? Awel. feitelijk zou ik met Griets auto naar ginder moeten rijden hebben. En dat heb ik ook gedaan, maar niet echt op eigen kracht. Peggy, de roommate van Griet is me voorgereden in haar auto. En ik daar dus een beetje idioot in de wagen van Griet, net achter. Tja, het zit dus zo, dat het me absoluut beangstigt dat de auto's je hier zowel links als rechts mogen voorbij rijden. Plus moet ik als gps de smartphone van Griet gebruiken. Waarbij ik a) de wegwijzende smartphone madam eerst moet aan de praat krijgen en b) ze vervolgens moet verstaan. Volgens mij spreekt ze door haar neus ;-) ... maar het kan ook aan mijn oren liggen...
Enfin ik ben Peggy dus eeuwig dankbaar, want zonder haar was ik verzekers nog aant rondtoeren ;-)
's avonds hebben Griet en James me dan opgepikt, na hun werk. Ik was zeer nieuwsgierig naar het huis van James. Mooi huis. Art Deco. Van 1927. In de buurt van dat Balboa Park. Spagetti gegeten. Klapke gedaan. Daar blijven slapen. Het was er buitengewoon netjes. James is een hele lieve man. Een hele bezorgde. Een schat!